လစ်လီသည် စစ်ဆေးရေးခန်းတွင်း၌ မျက်ရည်၊ နှပ်ရည်များ ပေကျံနေလျက်နှင့် ရင်ထုမနာ ငိုကြွေးနေလေသည်။
“ကျွန်မ ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မက လိုက်စီးရုံပဲ လိုက်စီးခဲ့တာပါ” ဟု သူမက ရှိုက်ငိုရင်း ပြောဆိုသည်။ “တာနာကာ ရဲ့ လူကို ဒုက္ခရောက်စေမိသွားတာလားဟင်။ ကျေးဇူးပြုပြီး တာနာကာ ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သူက ကျွန်မကို ကူညီချင်ရုံပါ…”
“သူက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့နေရာမှာ နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ဒေသန္တရအာမခံပဲ ရှိပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာအာမခံ မရှိဘူးလေ။ အဲဒီတော့ သူ့ရဲ့ဒေသန္တရအာမခံက မြို့တော်ဂြိုဟ်မှာ အသုံးမဝင်ဘူးဖြစ်နေတာပေါ့။ သူက အဲဒါကို ဆက်သည်းခံနေခဲ့တာ၊ နောက်တော့ ရောဂါက ပိုဆိုးလာပြီး ကုသစရိတ်ကလည်း ပိုကြီးလာတယ်။ တာနာကာ က အဲဒါကို သိသွားပြီး သူ့ကို ဆေးကုသမှု ရရှိစေဖို့ သေချာလုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ ကုသစရိတ်တောင်မှ သူပဲ စိုက်ထုတ်ပေးခဲ့တာလေ”
“ကျွန်မတို့နေရာက လူတိုင်းသိကြပါတယ်။ တာနာကာ က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဝူး ဝူး… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကိုသာ အပြစ်တင်ပါ။ ကျွန်မ တာနာကာ ဆီမှာ မပြောသင့်ခဲ့ဘူး။ သူက သနားကြင်နာတတ်လို့ လုပ်ပေးခဲ့တာပါ…”
စစ်ဆေးရေးခန်းပြင်ပတွင် မည်းနက်သောဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးက စခရင်ပေါ်မှ ဖြစ်ပျက်သမျှကို မျက်မှန်ကြုတ်၍ ကြည့်နေ၏။
ရဲအရာရှိတစ်ဦးသည် စစ်ဆေးရေးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမအား အစီရင်ခံလေသည်၊ “သူဟာ မြို့တော်ဂြိုဟ်မှာ ရုန်းကန်နေရပြီး အိမ်ပြန်လက်မှတ်ဖိုး မတတ်နိုင်တဲ့ နိုက်ကလပ်က ဧည့်ခံအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ သူမက နိုက်ကလပ်မှာ တာနာကာ နဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီး သူက အဲလစ်ဆင်ရဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ လိုက်ပါစီးနွှဲနိုင်ဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့တာပါ။ သူမက တာနာကာ ကို ဒုက္ခမရောက်စေဖို့ ဦးထုပ်နဲ့ မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါဟာ အများသုံးသင်္ဘောကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအတွက် အသုံးပြုတာဖြစ်လို့ပါပဲ။ သူမကို လာခေါ်တဲ့လူက သူမရဲ့ဇာတိမြို့က အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငယ်သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သင်္ဘောကို တာဝန်ခံတဲ့သူကတော့ အဲလစ်ဆင်ရဲ့ နည်းပညာပံ့ပိုးကူညီရေးဌာနက ကြီးကြပ်ရေးမှူးငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူက တာနာကာ ရဲ့ ချစ်သူပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလူတွေက… အားလုံး စင်ကြယ်ကြပါတယ်”
ဟုတ်ပေသည်။ ဤလူအទាំងអស់မှာ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းကြသော်လည်း တစ်ခုလုံးကမူ ပြဿနာကြီးဖြစ်နေ၏။
ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် သည် ၎င်းတို့၏ တင်းကျပ်လှသော စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုအောက်မှနေ၍ အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်သော လွတ်မြောက်မှုကို လုပ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီတည်း။
အချိန်ကို တစ်လခန့် နောက်သို့ ပြန်သွားကြပါစို့။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ‘ရွှေကျည်တောင်ပံခတ် ထွက်ပြေးခြင်း’ (Golden Cicada Escape) ကို ဖန်တီးဖို့အတွက် ကိုယ်စားခံခွံတစ်ခု လိုအပ်တယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။
“အဲဒါကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူမယ်” ဟု တာနာကာ က အာမခံခဲ့သည်။ “နိုက်ကလပ်တစ်ခုမှာ အိမ်ပြန်ချင်ပေမဲ့ မပြန်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ရှာရတာက လွယ်ပါတယ်။ သင့်တော်တဲ့ အရှေ့အာရှအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် ရွေးပေးမယ်။ မင်းသာ စောင့်နေလိုက်”
“ဒါက တကယ်တော့ ဒုတိယအဆင့်ပါ။ ပထမအဆင့်က သူတို့ရဲ့ နှာခေါင်းရှေ့တင်မှာတင် ချော်ထွက်သွားဖို့ပဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က ဆိုသည်။
“အင်း…” တာနာကာ က လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်။ ငါ့ကို လွှဲထားလိုက်!”
တာနာကာ က ထိုအစီအစဉ်အတွက် စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။ သူသည် ကျန်းမြောင် နှင့် အတူတူที่สุด တူညီပုံပေါက်သောကြောင့် နိုက်ကလပ်သူငယ်ချင်းများထဲမှ လစ်လီကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူသည် ဒေါက်တာတေလာထံမှ စိတ်ကြိုက်ပုံသွင်းထားသော မျက်နှာပုံစံခွက်ပါသည့် K70 စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
ဆရာဝန်များသည် ၎င်းတို့၏ ရုံးခန်းများသို့ အမျိုးမျိုးသော ပက်ကေ့ဂျ်များကို မကြာခဏ လက်ခံရရှိလေ့ရှိရာ ယင်းက မည်သည့်သံသယကိုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။ ဒေါက်တာတေလာသည် စစ်ဆေးတွေ့ရှိခြင်းကို ရှောင်ရှားလိုသဖြင့် K70 ကို ဖြန့်မထားဘဲ ခေါက်သိမ်းကာ ခရီးဆောင်အိတ်အရွယ်ရှိ ပုံးတစ်ပုံးထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းကို စမ်းသပ်ပစ္စည်းများအဖြစ် လက်မှတ်ရေးထိုး၍ ရုံးခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး တာနာကာ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။
တာနာကာ က K70 ကို ဝှက်ထားခဲ့သည်။ ကျန်းမြောင် က ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ပြီး ခြေရာခံနိုင်သည့် အချက်အလက်မှန်သမျှကို ဖျက်ဆီးကာ အပြုအမူပုံစံအသစ်ဖြင့် အူတိုင်ကို ပြန်လည် ပရိုဂရမ်ရေးသွင်းခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ ထွက်သွားသည့်နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းမြောင် က ကုမ္ပဏီသို့ ခွင့်တင်ရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်នဲသူ ကုမ္ပဏီထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး K70 အဖြစ် ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
အထက်ကောင်းကင်ယံမှ စောင့်ကြည့်နေကြသည့် နိုင်ငံတော်လုံခြုံရေး သူလျှိုဒရုန်းများသည် သိမ်မွေ့သော ကွာခြားချက်များကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍ ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သာ ကျန်းမြောင် ကို ကောင်းကောင်းမသိခဲ့ပါက တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်ဖို့ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားနိုင်ပေသည်။
“သခင်မ၊ မြို့တော်ဂြိုဟ်ကနေ ဆက်သွယ်လာပါတယ်!” ဟု ရဲအရာရှိတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။
မည်းနက်သောဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ “လိုင်းဆက်ပေးလိုက်!”
ဟိုလိုဂရပ်ဖစ် စခရင်တစ်ခု ပွင့်လာပြီး မြို့တော်ဂြိုဟ်ရှိ သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားက အစီရင်ခံလာသည်၊ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ အရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရပါဘူး။ မင် တာနာကာ က ကျန်းမြောင် ဘယ်တုန်းက ထွက်သွားတယ်၊ ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာကို မသိပါဘူး”
“မုသားစစ်စက်ကို သုံးခဲ့လား”
“တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်ခဲ့တာပါ။ သူ လိမ်မပြောပါဘူး။”
“စာသားမှတ်တမ်းကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးပါ။”
ဗီဒီယို ပြန်လည်ပြသမှုကို ကြည့်တာထက် စာသားမှတ်တမ်းကို ဖတ်ရတာ ပိုမြန်ပေသည်။ မည်းနက်သောဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ၎င်းကို အမြန်နှုန်းဖြင့် မျက်စိစွေဖတ်လိုက်သည်–
ကျန်းမြောင် ဘယ်ကိုသွားတာလဲ။
“မသိဘူး။”
မင်းက သစ္စာဖောက်မှုကို အားပေးကူညီနေတာပဲ
“သစ္စာဖောက်မှု ဟုတ်လား။ နောက်ပြောင်နေတာလားဗျ။ ဘယ်သူက သစ္စာဖောက်လို့လဲ။ မင်းတို့ရဲ့ သက်သေက ဘာလဲ။ သစ္စာဖောက်လို့ ပြောလိုက်ရုံနဲ့ အဲဒါ ဖြစ်သွားရောလား။ မင်းတို့က ရန်သူ့နိုင်ငံက သူလျှိုတွေလို့ ငါပြောလိုက်လို့ရတယ်လေ!”
ကျန်းမြောင် သူတို့ရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုကို ရှောင်တိမ်းသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို မင်း ကြိုသိထားလား။
“ရှောင်တိမ်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားက မမှန်ပါဘူး၊ လွတ်မြောက်သွားတယ်ဆိုတာက ပိုမှန်ပါတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ငါသိတယ်။ သူ့ရဲ့ ကလေးကို စောက်ကျင့်ယုတ်တဲ့လူတစ်ယောက်က ပြန်ပေးဆွဲသွားတာ၊ သူ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးထားရတာလေ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို သိနေတော့… မင်းတို့က သူ့ကို လုံးဝ နားမလည်ကြပါဘူး။ ကျန်းမြောင် က ဒီကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူ ဒီလောက်အထိ စောင့်ပြီးမှ လှုပ်ရှားတယ်ဆိုတာက မင်းတို့ရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုက တော်တော်လေး တင်းကျပ်တယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ငါသာ သိတယ်ဆိုရင် မင်းတို့ မသိဘဲနေမလား။”
ဘယ်တုန်းက၊ ဘယ်နေရာကနေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမ ထွက်ပြေးသွားတာလဲ။
“မသိဘူး။”
ဘယ်လိုလုပ် မသိရတာလဲ။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ တကယ်ကို မသိလို့ပဲ။”
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးပတ်က အဲလစ်ဆင်ရဲ့ နည်းပညာပံ့ပိုးကူညီရေးဌာနရဲ့ ဖောင်ဒေးရှင်းသင်္ဘောက မြို့တော်ဂြိုဟ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ မင်းက အရှေ့အာရှအမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို သင်္ဘောပေါ် လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့တယ်၊ ဟုတ်လား။
“ဟုတ်တယ်၊ လစ်လီ၊ ဧည့်ခံအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ သူမက မြို့တော်ဂြိုဟ်မှာ ရပ်တည်လို့မရဘဲ အိမ်ပြန်လက်မှတ်ဖိုး မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ သူ့ရဲ့ဇာတိမြို့က ဘလူးကလုဒ်စနစ် (Blue Cloud System) မှာ ရှိတာ၊ အဲဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ကုမ္ပဏီက စက်ရုံတစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ အဲဒီဘက်ကို သွားတဲ့သင်္ဘောတွေ မကြာခဏ ရှိတာမို့ လိုက်စီးခွင့်ပေးလိုက်တာပါ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ကုမ္ပဏီက ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ဥပဒေကိုလည်း မချိုးဖောက်ပါဘူး။ ဒါနဲ့များ ကျွန်တော့်ကို တရားမဝင် ဖမ်းဆီးထားတာလား။”
မည်းနက်သောဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ကိုက်ခဲနေသော နားထင်များကို နှိပ်နယ်ရင်း မေးလိုက်သည်၊ “သူပြောတာတွေ အားလုံးက တကယ်ပဲလား”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ သခင်မ။ တာနာကာ မင်က လိမ်ညာထားခြင်း မရှိပါဘူး။ ကျန်းမြောင် ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာကို သူ တကယ်ကို မသိပါဘူး။”
“သွေးစစ်ဆေးမှု လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလား”
“လုပ်ပြီးပါပြီ၊ မူးယစ်ဆေးဝါး ဒါမှမဟုတ် တခြားဆေးဝါး တစ်စုံတစ်ရာကိုမှ သုံးစွဲထားခြင်း မရှိပါဘူး။ သူပြောသမျှ အားလုံးက လုံးဝကို…”
မည်းနက်သောဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် လေထဲသို့ လက်ကို ဖြတ်ခနဲယမ်းကာ ဟိုလိုဂရပ်ဖစ် စခရင်ကို တွန်းဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊ “စုတ်ပဲ့လိုက်တာ!”
တာနာကာ မင်သည် သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝ ကင်းစင်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သစ္စာဖောက်မှုဖြင့် စွဲချက်တင်ရန် သက်သေအထောက်အထား မရှိပါ — သူပြောနေသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။
သူ တကယ်ကို မသိခဲ့ပေ။
သူ့အနေဖြင့် ကျန်းမြောင် ၏ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်မှုနှင့် လုံးဝ ပတ်သက်မှု မရှိဘဲ နေနိုင်ပါမည်လော။ သက်သက် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလား။ သို့တတည်းမဟုတ် ကျန်းမြောင် က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အထောက်အထားများကို အသုံးချလျက် တာနာကာ မင်၏ အချက်အလက်များကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ အသုံးချခဲ့ခြင်းပေလော။
အချိန်ကို ပြန်ပြောင်းကြည့်ကြပါစို့။
ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့သည် ဗာတွယ်ပတ်ဝန်းကျင် (virtual setting) တစ်ခုအတွင်း၌ အတူတကွ တွေးတောကြံဆခဲ့ကြသည်။
“အရေးကြီးတဲ့ အဓိကမူဝါဒတစ်ခု ရှိတယ် — မင်းတို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေလို့ မဖြစ်ဘူး” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောခဲ့သည်။ “မင်းက ငါ့အတွက် ကိုယ်စားခံခွံတစ်ခု ရှာပေးရုံပဲ ရှာပေး။ ငါ ဘယ်တော့ထွက်မယ်၊ ဘယ်ကိုသွားမယ်၊ ဘယ်လိုထွက်မယ်ဆိုတာကိုတော့ မင်းကို တစ်ခွန်းမှ ပြောပြမှာ မလွှဲဘူး။”
“ကောင်းပြီ၊ တစ်ဖက်သတ် အချက်အလက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ဘာမှန်းမသိတာ အမှန်အတိုင်း ဖြစ်သွားမှာပေါ့” ဟု တာနာကာ က သဘောတူခဲ့သည်။ “မုသားစစ်စက်အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး၊ ငါက လုံးဝကို ကင်းစင်နေပြီလေ။”
တာနာကာ သည် လစ်လီကို ရှာဖွေပေးရန်နှင့် ဒေါက်တာတေလာထံမှ K70 တစ်ရုပ်ကို ရယူရန် တာဝန်ယူခဲ့သည်။ ကျန်းမြောင် ၏ အစီအစဉ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ လုံးဝ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။
သို့သော် သူသည် သူ၏ အချိန်ဇယားကို ကျန်းမြောင် ထံ မျှဝေခဲ့ပြီး သူမက ၎င်းနှင့်အညီ သူမ၏ အစီအစဉ်များကို ချိန်ညှိခဲ့သည်။ သူမသည် ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို ဝေဝါးသွားစေပြီး သင့်လျော်သောအချိန်တွင် သူမ၏ အစီအစဉ်များကို ရှေ့သို့ တိုးမြှင့်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ထွက်သွားသည့်နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် ကုမ္ပဏီသို့ သွားရောက်ကာ K70 ကို ထုတ်ယူပြီး အသက်သွင်းခဲ့ကာ သူမ၏နေရာတွင် ၎င်းကို ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင်မူ ကုမ္ပဏီအတွင်း၌ပင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် သူမသည် နဖူးပေါ်တွင် ပဝါစည်းကဲ့သို့သော ပါးလွှာသော သတ္တုကွင်းငယ်တစ်ခုကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုကွင်းသည် အလုပ်လုပ်လာပြီး လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်း ရုပ်ဖျက်စနစ်ဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။
ဤကိရိယာသည် ယန်ဟဲ သူ့နှာခေါင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သော ချစ်ပ်ပြားနှင့် တူညီစွာ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင် က စောင့်ကြည့်ရေး ဗီဒီယိုများကို ကြည့်ရှုရင်း ၎င်း၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို တွက်ချက်သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဲလစ်ဆင်တွင် ဤနည်းပညာမျိုး မရှိသော်လည်း ကျန်းမြောင် က လက်ခွဲစမ်းသပ်ခန်း ပစ္စည်းကိရိယာများကို အသုံးပြုကာ အလွယ်တကူ တုပဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။
အတုပြုလုပ်ထားသော ယန်ဟဲ ၏ ကိရိယာ စွမ်းရည်ကို သေချာမသိရသဖြင့် ကျန်းမြောင် က သူမ ဖန်တီးမှုထဲတွင် အထောက်အထား အမျိုးမျိုးကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။
တာနာကာ ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သေချာစေရန် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အထောက်အထား အချက်အလက်များကို ရယူခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သူမ သိကျွမ်းသူများ၏ အချက်အလက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး၏ အထောက်အထားကို အသုံးပြုကာ သူမသည် ကုမ္ပဏီ၏ လုံခြုံရေးတံခါးပေါက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တက္ကသိုလ်ကျောင်းနေဖက်တစ်ဦး၏ အထောက်အထားဖြင့် လက်မှတ်ဝယ်ယူကာ အများပြည်သူသုံး သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။
အလိုအလျောက် သို့မဟုတ် စက်ရုပ်ဖြင့် လုံခြုံရေးစစ်ဆေးခြင်းနှင့် လက်မှတ်စစ်ဆေးခြင်းစနစ်များသည် သူမအတွက် အလွန်ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့စေခဲ့သည်။
တာနာကာ က လစ်လီအား ကုမ္ပဏီသင်္ဘောပေါ်သို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်နေစဉ် ကျန်းမြောင် ကလည်း တိတ်တဆိတ် တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ပုတင်းပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် မြို့တော်ဂြိုဟ်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို သည် အိမ်တွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သော အတုအယောင် “ကျန်းမြောင်” ကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အားလုံးသည် အကြံအစည်အတိုင်း ချောမွေ့စွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
မည်းနက်သောဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် မစ်ရှင် လုံးဝကျဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူတစ်ဦးပင်လျှင် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး အားလုံးကို ပစ္စည်းသိမ်းရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ သူမကို ထပ်မံ မရန်စလိုကြတော့ဘဲ တိတ်တဆိတ်ပင် ပစ္စည်းများကို စုစည်းသိမ်းဆည်းကြသည်။
အမျိုးသမီးသည် အနားယူခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို အဖျော်ယม္မာ သယ်ခိုင်းနိုင်သော်လည်း ယခုလို ကိုယ်တိုင်လာခြင်းမှာ အနားယူစရာ ငြိမ်သက်မှုကို လိုချင်နေ၍ ဖြစ်ပေမည်။
သို့သော် ထိုနေရာတွင် အခြားသူတစ်ဦး ရောက်နှင့်နေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
“ဗိုလ်မှူးလား” မည်းနက်သောဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ အံ့သြသွားခြင်း မရှိပေ။
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သည် ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူမကို မော့ကြည့်လာသည်၊ “ပြီးသွားပြီလား”
အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ပြီးသွားပါပြီ။”
အနားယူခန်းလေးထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက စကားစလိုက်သည်၊ “ကျွန်မတို့ သူမကို လုံးဝ အသာစီးယူခံလိုက်ရပြီ။”
“အင်း၊ လုံးဝ အသာစီးယူခံလိုက်ရတာ” ယန်ဟဲ က သူ့ခွက်ထဲရှိ ကော်ဖီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကော်ဖီက အေးစက်နေပြီဖြစ်ကာ နွေးထွေးသည့် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ပေ။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် ကော်ဖီခွက်ကို ချလိုက်ကာ နဖူးကို လက်ဖြင့်ထောက်လျက် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ငတို့တွေ အကြီးအကျယ် လှည့်စားခံလိုက်ရပြီ။”
မည်းနက်သောဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “သူ တကယ်ပဲ သစ္စာဖောက်တော့မှာလား”
ယန်ဟဲ က ပြန်ဖြေသည်၊ “အဲဒီလိုတော့ ငါမထင်ဘူး။”
အမျိုးသမီးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
“ငါတို့ မထွက်ခွာခင်က သူ့အိမ်ကို သွားခဲ့သေးတယ်။ သူ တစ်ခုခု ယူသွားတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
မည်းနက်သောဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက အံ့သြသွားသည်၊ “ဘာလဲဟင်”
“ဝက်ဝံရုပ် ပုစိလေး တစ်ရုပ်လေ” ယန်ဟဲ က ပြောသည်၊ “သူ့ကို ညတိုင်း ဖက်အိပ်တယ်။ နို့နံ့တွေနဲ့ ကလေးရဲ့ တံတွေးနံ့တွေ စွဲနေပြီး သူ အဲဒါကို မလျှော်ခိုင်းဘူး။”
ကလေးထိန်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ဖူးခဲ့သော အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်၊ “အဲဒီအရွယ်လေးတွေဆို ကလေးတွေက အချစ်ခံရဆုံးအချိန်ပဲလေ။”
“ကျွန်တော်တော့ မသိဘူးလေ” ဟု ယန်ဟဲ က ကလေးတစ်ဦးကိုမျှ ကိုယ်တိုင် မပြုစုဖူးသဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
“သူ ပြန်လာဦးမှာလား” ဟု အမျိုးသမီးက မေးသည်။
“အဲဒါကတော့ သူ့သဘောပဲလေ” ဟု ယန်ဟဲ က ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ပြန်လာသည့်ခရီးစဉ်တွင် အဖွဲ့ဝင်များသည် ခေါင်းဆောင် မရှိတော့ခိုက် ကျန်းမြောင် ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ငြင်းခုံရင်း တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“ဒါဖြင့်ရင် သူ ဘယ်ကိုသွားတာလဲ”
“သာမန်ဗဟိုကွန်ပျူတာကြီးသာ အပြည့်အဝ အလုပ်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ဧရာမ သင်္ဘောနဲ့ ခရီးသည် အချက်အလက်တွေကို နှိုင်းယှဉ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်, သူ အဲဒီကွက်လပ်ကို အသုံးချသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။”
သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ပုတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ဘက် အများသုံးသင်္ဘောတစ်စင်း ခရီးစဉ်ရပ်နားမှုကို အဆုံးသတ်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဗဟိုကွန်ပျူတာ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို အသုံးချကာ ထိုသင်္ဘောပေါ်တွင် လိုက်ပါသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရပ်ဘက် အများသုံးသင်္ဘောများသည် ရပ်နားစခန်း များပြားလှပြီး အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို ၏ သင်္ဘောများထက် များစွာ နှေးကွေးလှသည်။ အမျိုးသားလုံခြုံရေးအဖွဲ့ ပြန်လာချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ နောက်ထပ် ရပ်နားရာစခန်းသို့ ရောက်ရှိခါစသာ ရှိသေးသည်။
သူမသည် အပြင်ပိုင်းဒေသ ၂၁ ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့ကာ ဆင်းရဲမွဲတေလှသည့် ဘလူးကလုဒ်စနစ် (Blue Cloud System) ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကျန်းမြောင် ၏ ဦးတည်ရာမှာ အဓိက အတွင်းပိုင်းဒေသ ခြောက်ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သော စိန့်မာတင်စနစ် (Saint Martin System) ပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ရှိ ဗဟိုကွန်ပျူတာကို အတုအယောင် ယန်ဟဲ က ဘာတွေလုပ်ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း သူမသည် ယခင်တစ်လပတ်လုံး ဗဟိုကွန်ပျူတာနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အားလုံးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ချို့ယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် အထောက်အထားများနှင့် အကောင့်အချက်အလက်များကို အတုပြုလုပ်ခဲ့သည် — အကယ်၍ ဗဟိုကွန်ပျူတာသာ အပြည့်အဝ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပါက အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရိုက သူမ၏ အချက်အလက်များကို တင်သွင်းနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး သူမ မည်မျှပင် ကျွမ်းကျင်ပါစေ ဗဟိုကွန်ပျူတာက ကြီးမားလှသော အချက်အလက်ပင်လယ်ကြီးထဲမှ သူမကို ဖော်ထုတ်တွေ့ရှိသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်။
ဝက်ဝံရုပ်ကလေးကို ကိုင်ထားရင်း ကျန်းမြောင် သည် ပုတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ကြယ်တာရာများကို ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး ဝက်ဝံရုပ်ထံမှ ရင်းနှီးနေကျ ရနံ့ကြောင့် သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ တစ်ဖန် ဝဲလာခဲ့သည်။
ထိုစောက်ကျင့်ယုတ်သောလူက ကျန်းရွီ လေးကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်းအပေါ် သူမမှာ ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း သွားများကိုကြိတ်ကာ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်မိသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စိန့်မာတင်စနစ်သည် ဘလူးကလုဒ်စနစ်ထက် များစွာ ပိုမိုနီးကပ်ပေသည်။ ဆယ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဤအတွေးများနှင့်အတူ ကျန်းမြောင် သည် ဝှိုက်စโตန်စတာ (White Stone Star) ၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။
သူမ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ အထောက်အထားနှင့် မျက်နှာဖုံးအုပ်မှု အချက်အလက်များကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဝှိုက်စโตန်စတာ (White Stone Star) ပေါ်ရှိ မည်သည့် စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာမဆို ယခုအခါတွင် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော လူတစ်ဦးကိုသာ မြင်တွေ့ရပေတော့မည်။
ကျန်းမြောင် သည် ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ အထောက်အထားအသစ်ဖြင့် ဟိုတယ်တစ်ခုကို ကြိုတင်ဘွတ်ကင်လုပ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ တည်းခိုခန်းတွင် စာရင်းသွင်းပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ အနားယူလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုလူ အိမ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော စာကို ရရှိခဲ့စဉ်က ကျန်းမြောင် သည် သူပြောခဲ့သော စကားများကို သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်တွေးတောခဲ့သည်။ သူမ၏ ထူးချွန်သော မှတ်ဉာဏ်ကြောင့် အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။
သူက ဝှိုက်စโตန်စတာ (White Stone Star) တွင် တွေ့ဆုံရန် ပြောခဲ့သည်။ သူသည် တွေ့ဆုံမည့်နေရာကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သေးသည် — စီးပွားရေးဇုန်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သူက ထိုလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ အနက်ရောင်လက်ဖက်ရည်သည် အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်းနှင့် သူမ မဖြစ်မနေ သောက်ကြည့်သင့်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
သူက “မဖြစ်မနေ” ဆိုသည့် စကားကို အကြိမ်ကြိမ် အလေးပေး ပြောကြားခဲ့သည်။
ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှပင် အားလုံးမှာ သဲလွန်စများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူဖော်ပြခဲ့သော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ထိုင်နေရင်း လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျပ်ချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေခဲ့သည်။
အနက်ရောင်လက်ဖက်ရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မွှေးကြိုင်လှပြီး ဤ ခရီးသွားဂြိုဟ်၏ အထူးအဆန်းဖြစ်ကာ မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက်တင်ပို့သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ယခင်က ကော်ဖီသောက်တတ်သူဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်လက်ဖက်ရည် အမှတ်တံဆိပ်များကို မရင်းနှီးပေ။ ထိုလူက သူမကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လွှမ်းမိုးလာခဲ့ရာမှ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူမသည်လည်း သူ့နှင့်အတူ အနက်ရောင်လက်ဖက်ရည်ကို စတင်သောက်သုံးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ညစာစားပြီးနောက် အနက်ရောင်လက်ဖက်ရည်၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့သည် အိမ်ထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေတတ်သည်…
ကျန်းမြောင် သည် ထိုအမှတ်တရများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်နေစဉ် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အလွန်အမင်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်မိသဖြင့် ခွက်ကို ကျိုးသွားစေကာ လက်ဖက်ရည်များ ဖိတ်စင်လာပြီး သူမ၏လက်ကို ပူလောင်သွားစေခဲ့သည်။
သူမ၏လက်တစ်ဖက်လုံး နီရဲသွားခဲ့သည်။
ဝိတ်တာက အလعအလြားဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်၊ “ဖောက်သည်မင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အိမ်သာထဲမှာ ရေအေးနဲ့ ဆေးကြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ မီးလောင်လိမ်းဆေး ယူလာပေးပါမယ်။”
ကျန်းမြောင် က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “မလိုပါဘူး။”
သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ကိရိယာငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်သောအခါ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ ပူလောင်သွားသော အရေပြားကို မြင်သာသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ကုသပေးလိုက်သည်။
ဝိတ်တာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “ကိရိယာ ကုသစရာ တစ်ခုပါလာတာ တော်သေးတာပေါ့။”
ထို့နောက် သူက ချီးကျူးလိုက်သည်၊ “ရှင်ကတော့ အသင့်အတပ်ပါလာတာပဲ။”
ကျန်းမြောင် က ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးပြလိုက်ုံသာ ရှိတော့သည်။
သူမသည် တွေ့ချင်နေသည့် လူကို မတွေ့ရဘဲ ထိုနေရာတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် ထိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ နားလည်မှု လွဲသွားခဲ့တာလား။ သူက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်မှ မပါဘဲ လက်ဖက်ရည်ကို ချီးကျူးသွားခဲ့ရုံမျှသာလား။
ကျန်းမြောင် သည် နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်အထိ ငွေရှင်းရန်အတွက် ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်က သူမကို အလကား ကျွေးမွေးလိုပြီး တောင်းပန်စကားကို ထပ်တလဲလဲ ဆိုသည်။ ကျန်းမြောင် ကမူ ၎င်းမှာ ခွက်၏ အရည်အသွေးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ သတိမမူမိမှုသာဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် ငွေကိုသာ အခိုင်အမာ ရှင်းပေးခဲ့တော့သည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် စီးပွားရေးဇုန်လေးမှာ နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်အောက်တွင် အလွန်ပင် လှပနေခဲ့သည်။
ခရီးသွားဂြိုဟ်တစ်ဂြိုဟ်သည် မြို့ကြီးပြကြီးများနှင့် ကွာခြားပေသည်။ ဤနေရာတွင် အဆောက်အအုံများမှာ ကျဲပါးလှပြီး အမြင့်ပေ မြင့်မားသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။ စီးပွားရေးဇုန်ထဲတွင် နှစ်ထပ်၊ သုံးထပ် အဆောက်အအုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ရှေးဟောင်းဆန်ဆန် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ကြယ်တာရာစနစ် အမျိုးမျိုးမှ ခရီးသွားများ၏ ကွဲပြားပြီး ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားပုံစံများသာ မရှိခဲ့ပါက ကျန်းမြောင် သည် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားမိပေမည်။
သူမသည် ခရီးသွားယာဉ်ကို ချက်ချင်းမခေါ်ဘဲ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ ညနေခင်း၏ အရိပ်အယောင်များက သူမအား ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစေကာ သူမ၏ လုပ်ငန်းစဉ် အောင်မြင်မှုအပေါ် ရုတ်တရက် မသေချာ မရေရာတော့သလို ခံစားလာရသည်။
သူမ လျှောက်သွားရင်း အကြည့်တို့ မြင့်တက်သွားကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
အဝေးတစ်နေရာ၊ လမ်းလျှောက်နေကြသော ခရီးသွားများကြားတွင် ရင်းနှီးနေသော ပုံစံရှိသည့် ကလေးတွန်းလှည်း တစ်စီးကို စုံတွဲတစ်တွဲက တွန်းလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်လိုက်တော့သည်! လမ်းဆုံတစ်ခုအထိ လိုက်လံနောက်ယောင်ခံခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို အစအနမတွေ့တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ထိုတွန်းလှည်းကို ထပ်မံတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုနေရာဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်တော့သည်!
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းမြောင် က အမီလိုက်သွားပြီး တွန်းလှည်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်မိသော်လည်း တူတူပင်ဖြစ်နေသော အခြားတွန်းလှည်း တစ်စီးသာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်…” သူမသည် ထိတ်လန့်သွားကြသော စုံတွဲကို တောင်းပန်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက သူတို့၏ ကလေးကို လန့်သွားစေခြင်းအတွက် ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း အမျိုးသားကမူ သူမ၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို တောင်းဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမက ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး စိမ်းေသာ လမ်းမပေါ်တွင် ဗလာကျင်းစွာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။
ဤဂြိုဟ်သည် ရတ်ခ်ျ၊ ရာသီဥတု ထိန်းချုပ်မှုများနှင့် အမြဲတမ်း နွေဦးရာသီ ရှိနေကြသည့် မြို့တော်များနှင့် ခြောက်ခုသော အဓိက ဒေသတို့၏ အဓိက အုပ်ချုပ်ရေး ဂြိုဟ်များနှင့် မတူဘဲ ခရီးသွားဂြိုဟ် တစ်ဂြိုဟ်သာ ဖြစ်ပေသည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တည်ရှိရာ ဒေသတွင်မူ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး လေပြင်းက သူမ၏ မျက်နှာကို အေးစိမ့်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ပါးပြင်များ အေးစိမ့်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော အနက်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။
ရှုပ်ထွေးလှသည့် ခရီးသွားများက အလင်းနှင့် အရိပ်တို့၏ ပုံဖော်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း သူကမူ မမှားနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကျန်းမြောင် သည် လူအုပ်ထဲတွင် သူ့ကို ချက်ချင်း တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမသည် သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
ဒါကြောင့်ကိုး၊ ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေမှတော့ သူက မိန်းမတစ်ယောက်ကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အိပ်ယာပေါ် ဆွဲခေါ်နိုင်တာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူးလေ ဟု သူမက တွေးလိုက်သည်။
នាងက ယန်ဟဲ နှင့် ရင်းနှီးဖော်រွေဟန်ဆောင်စဉ်က သူ့ကို မေးမြန်းဖူးခဲ့ပြီး သူ့၏ အကောင်းဆုံး စံချိန်မှာ ဆယ့်တစ်မိနစ် ဖြစ်သည်။
သူမအား သူပြောပြခဲ့သော သူ၏ “အတိတ်” အကြောင်း ဇာတ်လမ်းများသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။
ကျန်းမြောင် နှင့် ရုပ်ရှင်ဆန်ဆန် ချောမောသည့် လူငယ်လေးတို့သည် လမ်းတစ်ဖက်စီမှနေ၍ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် လမ်းကို ဖြတ်ကူးလာကာ ထိုလူငယ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းတို့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ဘုန်း!