အသံလုံနံရံ ရှိနေရင်တောင် ဒီလောက်ကျယ်လောင်တဲ့ ဆူညံသံကို အိမ်နီးနားချင်းတွေ မကြားဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ မေဂျာ ယန်ဟဲ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲမှာ တခြားဘယ်သူမှမရှိဘဲ ကျန်းမြောင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့သေနတ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရေဆေးကန်ရှေ့က ရှုပ်ပွနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ကာ “ဘာဖြစ်တာလဲ” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ကျန်းမြောင်က သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းတစ်ခုကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ “သူ့ပစ္စည်းတွေကို မြင်လိုက်ရလို့ ခဏလောက် စိတ်ထိန်းမနိုင် ဖြစ်သွားလို့ပါ”
သူမရဲ့ လက်ညှစ်အားကြောင့် ပုံစံပျက်သွားတဲ့ အဲဒီပစ္စည်းကတော့ အမျိုးသားသုံး လျှပ်စစ်မုတ်ဆိတ်ရိတ်စက် ဖြစ်ပါတယ်။ မြေကြီးပေါ်မှာတော့ ရေမွှေးပုလင်း ကွဲကြေနေပြီး ဖန်စလေးတွေက တလက်လက်တောက်ပြောင်နေကာ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တဲ့ ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။
အထက်လူကြီးတွေက သူမ ဒေါသမထွက်ဘူးလို့ ညည်းညူနေခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ဒေါသက အဲဒီလူတွေရှေ့မှာ ထုတ်ပြချင်တဲ့အမျိုးအစား မဟုတ်လို့သာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက သေနတ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး သူမဆီ လက်ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ “ဖန်စတွေကို သတိထားပါ”
ကျန်းမြောင်က သူ့လက်မောင်းကို ကိုင်တွယ်ပြီး ဖန်စတွေကြားကနေ ခြေဖျားထောက် ရှောင်ရှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို အပြင်းအထန် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဟုန်တစ်ခုနဲ့ မြေပြင်ပေါ်ကနေ မြှောက်တင်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ပုံစံအားဖြင့် ပိန်သွယ်ပေမဲ့ အရိုးနဲ့ ကြွက်သားမျှင်တွေရဲ့ သိပ်သည်းဆ မြင့်မားမှုကြောင့် ပုံမှန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုလေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအလေးချိန်က မေဂျာ ယန်ဟဲအတွက်တော့ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို မတင်လိုက်ရုံပါပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျန်းမြောင်ဟာ မေဂျာ ယန်ဟဲရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တန်းပြီး ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက သူမကို ရေချိုးခန်းထဲကနေ ပွေ့ချီထုတ်လာပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ချပေးလိုက်ပါတယ်။ “ဒီဟာတွေကို ရှင်းခိုင်းဖို့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ခေါ်လိုက်ပါ”
“နံနက်စာ စားချိန် ရောက်တော့မယ်။ အဝတ်အစားလဲပြီး ပြင်ဆင်လိုက်ပါ။ ကိုယ့်ဘက်က ၁၀...” ကျန်းမြောင်ရဲ့ မိတ်ကပ်မလိမ်းထားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရေချိုးဝတ်စုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲက ရှုပ်ပွနေတာတွေကို သတိရသွားကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပါတယ်။ “နာရီဝက်အချိန်ပေးမယ်။ လုံလောက်ရဲ့လား”
သူက အမျိုးသမီးတွေရဲ့ သဘောသဘာဝကို အလွန်ကောင်းကောင်း နားလည်ထားပုံ ရပါတယ်။
“လုံလောက်ပါတယ်” ကျန်းမြောင်က အဝတ်အစားလဲခန်းဆီ လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းအပြီးမှာ သူမ ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်လာကာ မေဂျာ ယန်ဟဲကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူလည်း သူမကို ကြည့်နေပါတယ်။
ခဏတာ အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် မေဂျာ ယန်ဟဲက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပါတယ်။ “အမိန့်ကတော့ ခင်ဗျားကို အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ဖို့ပဲ”
ကျန်းမြောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက ရေချိုးခန်းတံခါးနားက နံရံကို မှီလိုက်ပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ထုတ်ကာ ကိုက်ထားလိုက်ပေမဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ရှိနေမှန်း သတိရသွားတာကြောင့် မီးညှိဖို့ကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရစေဖို့ သက်သက်ပဲ ကိုက်ထားလိုက်ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက မျက်လုံးကို မြှင့်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းမြောင် အဝတ်အစားလဲခန်းရဲ့ ကာဗာကို ဆွဲချနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူက နှုတ်ခမ်းကြားက ဆေးလိပ်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး အပြုံးယောင်သန်းသွားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အပြုံးက သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။
သူက ရေချိုးခန်းထဲကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါကြတော့ မှန်ကွဲနေပြီး မှန်နောက်က ဝါယာကြိုးတွေက တဖျပ်ဖျပ်မြည်ကာ လျှပ်စစ်မီးပွားတွေ ထွက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲရဲ့ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပါတယ်။ သူက လက်ကောက်ဝတ်က စမတ်စက်ပစ္စည်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပို့လိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် စားသောက်ခန်းဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ နံနက်စာက သူမ အမြဲကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေချည်း ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ မေဂျာ ယန်ဟဲက ဟင်းချက်စက်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို သေချာစစ်ဆေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက သူမရှေ့မှာ အစားအစာတွေကို ကိုယ်တိုင် တည်ခင်းပေးခဲ့ပါတယ်။ အရင်တုန်းကလည်း “ယန်ဟဲ” ဟာ အခုလိုမျိုး လုပ်ပေးဖူးပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲဆိုတာကို သိတဲ့ အမျိုးသားတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။
နံနက်စာစားပြီးလို့ ထွက်ခွာတော့မယ့်အချိန်မှာ ကျန်းမြောင်က “မင်းမှာ ကားမောင်းလိုင်စင် ရှိတယ်မလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲမှာ ရှိတာပေါ့။ အဲဒီနောက် ကျန်းမြောင်က ရှောင်နာကို ကားဂိုဒေါင်ကနေ ကားကို လသာဆောင်အပြင်ဘက်က ကားရပ်နားတဲ့နေရာဆီ မောင်းထုတ်လာဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။
ချောမွေ့ပြေပြစ်တဲ့ အမည်းရောင်ကားရဲ့ ဒီဇိုင်းမျဉ်းတွေက အမျိုးသားတွေ အကြိုက်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပါတယ်။ မေဂျာ ယန်ဟဲက ချီးကျူးမိမနေနိုင်ဘဲ “ကားကောင်းလေးပဲ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “တင်းကျပ်စွာ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါက မင်းရဲ့ကား ဖြစ်သင့်တယ်” လို့ နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ။ “?”
“ငါမှားမပြောဘူးဆိုရင်” ကျန်းမြောင်က ရှင်းပြရင်း “ဝယ်ဖို့သုံးခဲ့တဲ့ ငွေတွေက မင်းရဲ့ငွေတွေ ဖြစ်ရမယ်”
မေဂျာ ယန်ဟဲ။ “…”
“အိမ်က ဆေးကုသရေး ပိုဒ်နဲ့ တခြားအရာများစွာ၊ အထူးသဖြင့် ကလေးပြုစုစောင့်ရှောက်ရေး အသုံးစရိတ်တွေကို ပေါင်းစပ်ထားတာတွေ...” ကျန်းမြောင်က ကားမောင်းနေရင်း သူမရဲ့ နားထင်ကို နှိပ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ဒီဟာတွေ အားလုံးက သူ့အနေနဲ့ မင်းယောင်ဆောင်နေခဲ့တာကြောင့် မင်းရဲ့အကောင့်ထဲကနေ ဖြတ်တောက်ခံရလောက်တယ်”
သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးက မင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ် စက်တင်ဘာလကစပြီး လက်ရှိအချိန်အထိ မင်းရဲ့အကောင့်ကို စစ်ဆေးပြီး ငါ့ကြောင့် ကုန်ကျခဲ့တဲ့ အသုံးစရိတ် အားလုံးကို တွက်ချက်ပေးပါ။ ငါ ပြန်ဆပ်ပေးပါမယ်”
“ယန်ဟဲ” လိုပဲ မေဂျာ ယန်ဟဲကလည်း ကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်ရတာကို ပိုနှစ်သက်ပါတယ်။ ကျန်းမြောင် ပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက် သူက “ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ဘယ်သူက ပြန်ပေးမှာလဲ” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟင်?”
“ဆေးကုသရေး ပိုဒ်ကို ခင်ဗျားပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ကားကတော့ ကျုပ်ကားပဲ” မေဂျာ ယန်ဟဲက ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ကျန်တာတွေ အားလုံးကိုတော့ ကျုပ်တို့နှစ်ဦးရဲ့ ပူးတွဲဆုံးရှုံးမှုလို့ သတ်မှတ်ကြတာပေါ့”
“ပြီးတော့” သူက ရေဒါမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောပါတယ်။ “တောင်းပန်ရမယ့်သူက ခင်ဗျား ဖြစ်မနေသင့်ဘူး”
ကျန်းမြောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကားက တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ခရီးဆက်လာခဲ့ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက အဲဒီလူလိမ်ကောင်ထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်ပါတယ်။ သူက ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသလေ့မရှိဘဲ ကားကို ချောမွေ့ပြီး တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းမောင်းနှင်ခဲ့ပါတယ်။
ဆင်တူယိုးမှား ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ ထင်ရှားကွဲပြားတဲ့ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွေ ရှိကြပါတယ်။
အယ်လစ်ဆင် (Allison) နားကို ရောက်လာတဲ့အခါ မေဂျာ ယန်ဟဲက ရုတ်တရက် “ဒေါက်တာ၊ နောက်ထပ် ကလေးတွေ ထပ်ယူဖို့ အစီအစဉ် ရှိသေးလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင်က သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲရဲ့ မျက်နှာက သူမအတွက် ရင်းနှီးနေပြီး ကြမ်းတမ်းခန့်ညားကာ ယောကျ်ားပီသလှပါတယ်။
“Allison Military Industries” (အယ်လစ်ဆင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစက်မှုလုပ်ငန်း) ဆိုတဲ့ စာသားတွေ ထင်ရှားစွာ မြင်နေရတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အဆောက်အအုံကြီးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ဒီတစ်ခါ တရော (ထရိုင်) ကို ဖမ်းဆီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်မဆယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကျုပ်ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းကြောင်းက ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်သွားဖို့ များပါတယ်”
ကျန်းမြောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
“အာဏာစက်ဝိုင်းအတွက်တော့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး။ လာမယ့် နှစ်သုံးဆယ်အတွင်း ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရာထူးတိုးသွားနိုင်ရင်တောင် ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့” မေဂျာ ယန်ဟဲက နှေးကွေးစွာ ဆက်ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ကျုပ်က အနည်းဆုံးတော့ တပ်မှူးအဆင့်အထိ ရောက်ခဲ့ပြီပဲ။ တကယ်တမ်း အာဏာမရှိရင်တောင် ကျုပ်ရဲ့လစာက လက်ရှိ လူနေမှုစံနှုန်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါတယ်”
သူက စတီယာရင်ခွေကို ပုတ်ပြရင်း “လက်ရှိ လူနေမှုစံနှုန်း” ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ကျုပ်က ငွေကြေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အချို့လည်း လုပ်ထားတာကြောင့် စီးပွားရေးအရ အခက်အခဲ ဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလားအလာတွေ မှုန်ဝါးနေပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇအပေါ်မှာတော့ သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး”
သူပြောနေစဉ်မှာပဲ သူတို့ဟာ အယ်လစ်ဆင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစက်မှုလုပ်ငန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြပါပြီ။
ကားပေါ်က ကွန်ပျူတာက အဆောက်အအုံရဲ့ စနစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်သွားပြီး သူတို့ကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးကာ အလိုအလျောက် ကားပါကင်နေရာဆီ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက စကားစကို ရပ်လိုက်ပြီး ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ နှစ်ယောက်စလုံး ဆင်းလိုက်ကြပါတယ်။
ကားပါကင် လမ်းကြောင်းတွေက ကားကို ဆွဲယူသွားကြပြီး မေဂျာ ယန်ဟဲနဲ့ ကျန်းမြောင်တို့သာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက ကျန်းမြောင်ကို ကြည့်ပြီး “ဒါကြောင့် ခင်ဗျားအနေနဲ့ ကလေးတွေ ဆက်ယူချင်သေးတယ်ဆိုရင် ကျုပ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကယ်သာ ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ အတုအယောင် “ယန်ဟဲ” သာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် အစစ်အမှန်ဖြစ်တဲ့ မေဂျာ ယန်ဟဲနဲ့ ဘယ်တော့မှ ဆုံတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျန်းမြောင်က ပြောခဲ့ဖူးပေမဲ့ အကယ်၍သာ ဒီမေဂျာ ယန်ဟဲကို အရင်ဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ရမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ ကိုက်ညီမှုရှိတဲ့ ခြောက်ဦးထဲကနေ သူ့ကိုပဲ ရွေးချယ်ဖြစ်ခဲ့မှာ သေချာတယ်ဆိုတာကို သူမ ဝန်ခံရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာ အတင်းအဓမ္မ ဖန်တီးလို့မရတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
သူမ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “လက်ရှိအချိန်မှာတော့ အဲဒီလို အစီအစဉ် ဘာမှ မရှိသေးပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက နားလည်ကြောင်း ပြသတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူမနောက်ကနေ လိုက်ပြီး ဓာတ်လှေကားထဲ ဝင်သွားကာ အယ်လစ်ဆင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစက်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်တဲ့ ဟယ်လီနာ အယ်လစ်ဆင် (Helena Allison) ရဲ့ ရုံးခန်းဆီ တိုက်ရိုက် တက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
“အို… ကျန်း ရေ၊ သနားစရာလေး!” ဟယ်လီနာက ကျန်းမြောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်ပြီး “အချစ်လေး၊ ကိုယ်သိတာပေါ့။ အဲဒီ မနှစ်မြို့စရာ ကိစ္စတွေကို မေ့ထားလိုက်တော့။ လူတိုင်းက မင်း ပြန်လာမှာကို မျှော်လင့်နေကြပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟယ်လီနာ” ဟု ကျန်းမြောင်က ပြောလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာဟာ “ယန်ဟဲ” ကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ဆုံဖူးခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုအခါမှာ စစ်မှန်တဲ့ မေဂျာ ယန်ဟဲကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူမအနေနဲ့ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ့ကို တစ်ချက်မက စိုက်ကြည့်မိနေပါတော့တယ်။
သူမရဲ့ အမြင်အရတော့ မေဂျာ ယန်ဟဲနဲ့ “ယန်ဟဲ” တို့ကြားမှာ ခွဲခြားလို့မရနိုင်အောင် တူညီနေခဲ့ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲကို အပြင်ဘက်မှာ ထိုင်ခိုင်းပြီးနောက် ဟယ်လီနာနဲ့ ကျန်းမြောင်တို့က အတွင်းခန်းထဲကို ဝင်ရောက်လာကြပြီး ဟယ်လီနာက အသံကို တိုးလိုက်ကာ “ဘုရားရေ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လုံးဝ တူနေတာပဲ!” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင်ကတော့ ခါးသီးစွာ ပြုံးပြနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
စားပွဲခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဟယ်လီနာက “အချစ်လေး၊ အခု မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေက ဘယ်လိုရှိလဲ။ အနားယူပြီး စိတ်အခြေအနေ ပြန်ညှိဖို့ ရုံးပိတ်ရက် ယူချင်သေးလား” ဟု မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီး “ငါ့ရဲ့ ပရောဂျက်တွေကို ဆက်ပြီး တာဝန်ယူရဦးမှာလား” ဟု ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။
“သေချာတာပေါ့၊ ဘာလို့ မယူရမှာလဲ” ဟု ဟယ်လီနာက ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။
စစ်တပ်အနေနဲ့ သူမရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တရားဝင် ထုတ်ပြန်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မထုတ်ပြန်ခဲ့သလို သူမကို သစ္စာဖောက်တစ်ဦးအဖြစ် အတင်းအကျပ် တံဆိပ်မကပ်ခဲ့တာ ထင်ရှားပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလို သဘောထားမျိုးကို အယ်လစ်ဆင် ကုမ္ပဏီဆီ အသိပေး ပို့ဆောင်လာတာမျိုး မရှိသေးပါဘူး။
ဒါကြောင့်လည်း ဟယ်လီနာက သူမအပေါ် အပြည့်အဝ ဆက်လက် ယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပြီး အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တွေကို ဆက်လက် အပ်နှင်းနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ကျန်းမြောင်ကတော့ မေဂျာ ယန်ဟဲဆီကနေတစ်ဆင့် အစိုးရရဲ့ အစစ်အမှန် သဘောထားကို နားလည်ထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ အထက်လူကြီးတွေက မေဂျာ ယန်ဟဲကို မယုံကြည်တော့သလို သူမကိုလည်း ယုံကြည်မှု မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သူမ သိရှိခဲ့ပါတယ်။
သူတို့က ခေတ္တမျှ ထိန်းချုပ်ထားကြပြီး သူမကို လှည့်စားဖို့အတွက် အရာရာတိုင်း ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေဟန်ဆောင်ကာ သူမဆီကနေ တရော (ထရိုင်) နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရယူလိုနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
စံပြအဖြစ်နဲ့ဆိုရင်တော့ သူတို့က သူမကို ရန်သူ့သူလျှိုတွေနဲ့ အတူ သံသယဖြစ်ဖွယ် အခြေအနေတစ်ခုမှာ ဖမ်းမိချင်နေကြပြီး သူမကို အစာကွင်းအဖြစ် သုံးကာ သူတို့ လိုချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဖမ်းဆီးချင်နေကြတာပါ။
တစ်ဖက်မှာ သူမရဲ့ နိုင်ငံရှိသလို၊ နောက်တစ်ဖက်မှာလည်း သူမရဲ့ ကလေးရဲ့ ဖခင်၊ သူမရဲ့ ချစ်သူဟောင်း ရှိနေပါတယ်။
အခြားသူတွေအတွက် ဒါဟာ ခက်ခဲတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမနက် အစောပိုင်း မထွက်ခွာခင်က အဲဒီအမျိုးသား ချန်ထားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိချိန်မှာတော့ ကျန်းမြောင်က သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
“ငါ အနားယူစရာ မလိုပါဘူး” သူမက အတင်းပြုံးပြရင်း “ငါ အခုချက်ချင်း တာဝန်ဝတ္တရားတွေဆီ ပြန်သွားလို့ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
တာနာကာက အော်ဟစ်ရင်း ဓာတ်ခွဲခန်းထဲကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူက အမြန်ပြေးလာပေမဲ့ ဘယ်လို အန္တရာယ်မှ မရှိသလို လက်နက်လည်း ပါမလာပါဘူး။ မေဂျာ ယန်ဟဲက သူဟာ “အန္တရာယ်ကင်းသူ” ဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက် (၀.၁) စက္ကန့်တောင် မလိုခဲ့ပါဘူး။
ပိုပြီး အဓိကကျတာက ဒီလူကို မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်မှာပဲ ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရက်ပိုင်းအတွင်း သူမဆီက မမြင်ခဲ့ရဖူးတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပထမဆုံး အပြုံးကို ပေါ်လာစေခဲ့လို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း မေဂျာ ယန်ဟဲက သေနတ်ကို မထုတ်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
တာနာကာက ပြေးလာပြီး ကျန်းမြောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်ပါတယ်။ “အို ဘုရားသခင်! မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ!”
သူဟာ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ငိုရမလို ဖြစ်နေပါတယ်။ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေဂျာ ယန်ဟဲကို မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။
“ဟာ၊ ဟာ၊ ခင်ဗျားက… ခင်ဗျားက…” လို့ သူက တုန်ရီစွာ အသံထွက်လာပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ကာ “မေဂျာ ယန်ဟဲပါ” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
တာနာကာက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရင်း “မင်္ဂလာပါ၊ မင်္ဂလာပါ၊ ကျုပ်က… ကျုပ်ကလေ…” ဟု တတွတတွနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဒေါက်တာ မိနိုရူ တာနာကာ၊ ကျုပ်သိပါတယ်” ဟု မေဂျာ ယန်ဟဲက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဒေါက်တာ မိနိုရူ တာနာကာဟာ ကျန်းမြောင်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေး ရပ်ဝန်းမှာ သူမနဲ့ အနီးစပ်ဆုံး လူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ကျန်းမြောင်နဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ဖို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ အချက်အလက် အားလုံးကို ဖတ်ရှုစစ်ဆေးခဲ့ကာ သူမနဲ့ မပူးပေါင်းခင်ကတည်းက သူမရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူအားလုံးကို သိရှိထားသူ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
သူမနဲ့ အနီးစပ်ဆုံး လူမှုဆက်ဆံရေး ရပ်ဝန်းထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ တာနာကာကိုလည်း စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့အတွက် တပ်စခန်းကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စင်္ကြံလမ်းမှာ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပေမဲ့ စကားပြောခွင့်တော့ မရခဲ့ကြပါဘူး။
တာနာကာက သူမထက်စောပြီး စခန်းကနေ ထွက်ခွာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ချင်းအားဖြင့် အမှန်တရားရဲ့ အနည်းဆုံး အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကို သူ သိထားတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေပါတယ်။
သူမက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ် — “ဒီလူက အစစ်ပါ”။
အဖြစ်အပျက် အားလုံးက ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ထူးဆန်းလွန်းနေတာကြောင့် တာနာကာ တစ်ယောက် ဘာပြောရမယ်မှန်း မသိ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး နားလည်ကြောင်း ပြသတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းကို အစွမ်းကုန် ညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ဟယ်လီနာကို တွေ့ပြီးပြီလား” ဟု သူက မေးလိုက်ပါတယ်။
“အင်း တွေ့ပြီးပြီ” ကျန်းမြောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆို အခု မင်းကလေ…”
“ငါ အလုပ်ပြန်လုပ်တော့မှာ”
တာနာကာရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းမြောင်က တည်ငြိမ်စွာနဲ့ “ငါ ဘာလုပ်လို့ရဦးမှာလဲ။ အလုပ်ပြန်လုပ်တာကလွဲလို့ အိမ်မှာနေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမှ မသိတာ” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
တာနာကာရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ သနားကြင်နာတဲ့ အကြည့်တွေ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက ကျန်းမြောင်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မပေါ်လာဘဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဓာတ်ခွဲခန်းဆိုတာ မေဂျာ ယန်ဟဲ ဝင်လို့မရတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီးနောက်ပိုင်းက “ယန်ဟဲ” လိုပဲ သူ့ကိုလည်း ဓာတ်ခွဲခန်းအပြင်ဘက်က အနားယူဧည့်ခန်းဧရိယာမှာ ထိုင်ခိုင်းထားခဲ့ပါတယ်။ ဖန်နံရံအလွှာတွေရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ သူက ကျန်းမြောင်ကို ဆက်လက် မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက ဒီအစီအစဉ်အပေါ် ဘာကန့်ကွက်ချက်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူက အနားယူဧည့်ခန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းမြောင်က လုံခြုံရေးအလွှာ သုံးလွှာကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ အံဆွဲတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီး အစွန်းအထင်းမရှိ စင်ကြယ်နေတဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်ရုံ အဖြူကို ထင်ရှားစေခဲ့ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ သုတေသီတွေကတော့ ဒီဝတ်စုံကို ဆက်လက် နှစ်သက်သုံးစွဲဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင်က သူမရဲ့ အဝတ်အစားပေါ်ကို ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်တာကို မေဂျာ ယန်ဟဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးကနေ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ကြည့်လို့ အလွန်ကောင်းမွန်လှပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲက ကျန်းမြောင်ဆီကနေ အာရုံမခွာချင်ပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ရုတ်တရက် နှုတ်ဆက်လာခဲ့ပါတယ်။
“ဟေး၊ မေဂျာ!” သူတို့က “ဒီကို ပြန်လာကြတာလား” ဟု မေးကြပါတယ်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဧည့်ခန်းမှာ အနားယူနေကြတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
သူတို့က မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ မပါဝင်ကြပါဘူး၊ ဒါဟာ သူတို့ဟာ ကျန်းမြောင်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။ “မေဂျာ” လို့ ခေါ်ဆိုတဲ့အခါ သူတို့က သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မေဂျာ ယန်ဟဲ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဘာမှမသိကြတဲ့ ဒီလူတွေအတွက် မေဂျာ ယန်ဟဲက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင်ကို ပြန်လည် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
သူ အာရုံလွင့်နေတဲ့ ခဏတာအတွင်းမှာ ကွန်ဆိုးလ်ပေါ်က ဗာတွယ်လ် (Virtual) မျက်မှန်ကို ကိုင်တော့မယ့် တာနာကာကို ကျန်းမြောင်က ဧည့်ခန်းဘက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်တဲ့ စကားသံကြောင့် တာနာကာ့ လက်က ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ သတိမထားမိလိုက်ပါဘူး။ “ဦးထုပ်ဆောင်းလိုက်ပါ”
ဗာတွယ်လ် မျက်မှန်တွေနဲ့ ဦးထုပ်တွေဟာ ဗာတွယ်လ် ပတ်ဝန်းကျင်တွေထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် အသုံးပြုတဲ့ ကိရိယာတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဘယ်ဟာကို ဝတ်ဆင်ရမယ်ဆိုတာကတော့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သဘောကျ နှစ်သက်မှုအပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။
မျက်မှန်တွေက ပေါ့ပါးပြီး လည်ပင်းရိုးဆစ်အပေါ် သက်ရောက်တဲ့ ဖိအားကို လျော့နည်းစေတဲ့အတွက် သုတေသီတွေကြားမှာ အဖြစ်များတဲ့ အလုပ်အကိုင်နဲ့ဆိုင်တဲ့ ရောဂါတစ်ခုဖြစ်တဲ့ လည်ပင်းရိုးဆစ် ရောင်ရမ်းခြင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်မှန်တွေက ပြင်ပအသံတွေကို လုံးဝ မပိတ်ဆို့နိုင်ပါဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်က အသံတွေကို လုံးဝ တားဆီးမထားနိုင်ပါဘူး။
ဦးထုပ်တွေက ပိုလေးလံပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆောင်းထားရင် လည်ပင်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေပေမဲ့ ဒီဘက်အခြမ်းမှာတော့ မျက်မှန်တွေထက် ပိုပြီး သာလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး ဆူညံသံ ဖယ်ရှားပေးတဲ့ စနစ် (Noise-canceling) ကို ဖွင့်ထားလိုက်မယ်ဆိုရင် ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင်က လုံးဝ သီးသန့်ကင်းကွာသွားပြီး ဘယ်လိုအသံကိုမှ ကြားရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
တာနာကာရဲ့ လက်က ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဘာမှ မမေးဘဲ၊ ဘာမှမပြောဘဲ သူက အောက်က ဗီရိုထဲကနေ ဦးထုပ်တစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ဆောင်းလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင်လည်း ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်ပါတယ်။ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ ဦးထုပ်ရော မျက်မှန်ကိုပါ နှစ်မျိုးလုံး အသုံးပြုကြတာကြောင့် ဧည့်ခန်းထဲက မေဂျာ ယန်ဟဲလိုမျိုး အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း မသိနားမလည်သူ တစ်ဦးအတွက်တော့ ဒါက ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ရပါဘူး။
ကျန်းမြောင်ရဲ့ လက်ထောက်ကသာလျှင် ပုံမှန်ဆိုရင် မျက်မှန်ပဲ တပ်တတ်ကြတဲ့ ဒီလူနှစ်ယောက် ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဦးထုပ်တွေ လာဆောင်းနေကြလဲဆိုပြီး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဦးထုပ်ဆောင်းခြင်းမှာ နောက်ထပ် အားသာချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေပါတယ်။ မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲချလိုက်တဲ့အခါ အသုံးပြုသူရဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်သွားစေပြီး ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ သီးသန့်ကင်းကွာသွားစေသလို အသုံးပြုသူကိုလည်း ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ ကင်းကွာသွားစေပါတယ်။
အနားမှာရှိတဲ့ လက်ထောက်တောင်မှ ဦးထုပ်တွေ ဆောင်းထားကြပြီးနောက် ဗာတွယ်လ် ပတ်ဝန်းကျင် ဆက်သွယ်ရေး လိုင်းထဲမှာ ဒီလူနှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေကြလဲဆိုတာကို လုံးဝ ကြားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဝေးကနေ ကြည့်နေတဲ့ မေဂျာ ယန်ဟဲကတော့ မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲချပြီး မှောင်သွားစေခဲ့တဲ့ ကျန်းမြောင်ရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ရတော့ပါဘူး။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျန်း?” လို့ ဗာတွယ်လ် ပတ်ဝန်းကျင်ထဲကို ဝင်ရောက်လာတာနဲ့ တာနာကာက ချက်ချင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
“သူ့မှာ ကိုယ့်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုကို စစ်ဆေးဆန်းစစ်နိုင်တဲ့ ကင်မရာ တစ်မျိုးမျိုး ပါလာနိုင်တယ်လို့ ငါစိုးရိမ်တယ်” ဟု ကျန်းမြောင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုနည်းနဲ့ ပြောဆိုတာက ပိုပြီး လုံခြုံတယ်”
ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော တာနာကာမှာ အေးစက်စက် ချွေးပြန်သွားခဲ့သည်။
“အဲ့လောက်တောင် ဆိုးလို့လား” ဟု သူက မေးလိုက်ပါတယ်။ “မင်းက ဒီကိစ္စမှာ အဓိက သားကောင် ဖြစ်နေတာလေ”
“သူတို့အတွက်ကျတော့ ငါက သားကောင် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး၊ ငါ့ကို အသုံးချလို့ ရမရ ဆိုတာပဲ အဓိက ဖြစ်နေတယ်” ဟု ကျန်းမြောင်က ဆိုသည်။ “မිනိုရူ၊ ငါ့ကို ကူညီပေးပါ”