ခေါင်းစဉ်း- ကြယ်တာရာပိုင်ရှင် အဖေ – အခန်း ၈၂: အကျပ်အတည်း | NovelPing
ကျန်းမြောင် သည် အိမ်မက်တစ်ခု မက်နေခဲ့သည်။ အိမ်မက်ထဲတွင် ထို “ခွေးလူသား” က ပြန်ရောက်လာပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ကာ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်များအတိုင်း နူးနူးညံ့ညံ့ ချစ်ခင်ပြသလေသည်။
သူမက မထိန်းနိုင်ဘဲ “ယန်ဟဲ၊ ခင်ဗျား ဘယ်ကိုသွားတာလဲ” ဟု တိုးတိုးလေး ဂျီကျသလို ရေရွတ်မိသည်။
သူမက “မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ပါ၊ ဒီမှာ ခင်ဗျားနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူက သူဟာ ခင်ဗျားပါလို့ ပြောနေတယ်” ဟု ပြောချင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုလူက သူမကို ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ချကာ သူမကို နမ်းလိုက်လေသည်။
ထိုလူ၏ နှုတ်ခမ်းသည် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှသည်။ သို့သော် ကျန်းမြောင် နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် နှုတ်ခမ်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
ဤ အထူးအဆန်းဖြစ်နေသော ခံစားချက်ကြောင့် ကျန်းမြောင် မှာ အိမ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာခဲ့ရသည်။
သူမ၏ နှာခေါင်းဝတွင် စိမ်းစိမ်းစွာ ဖြစ်နေသည့် ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ အနံ့အသက်က စွဲထင်ကျန်နေဆဲပင်။ လုံးဝ စိမ်းစရာကောင်းပြီး ပြင်းရှလှသော ဤအနံ့တွင် သူမကိုယ်ပိုင် အနံ့အသက်ရော၊ မည်သည့် ချိုမြိန်သော နို့ရည်နံ့မျှ ပါမလာဘဲ သက်သက်သာသာနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ယောကျာ်းဆန်နေပေသည်။
သူမက လက်ကိုမြှောက်ကာ ထိုစိမ်းစရာယောကျာ်း၏ ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
သူ့ကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘေးသို့ ဖိချပ်ထားလိုက်သည်။
ထိုလူ၏ အင်အားမှာ အံ့မခန်းပင်ဖြစ်ရာ သူမ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျန်းမြောင် သည် မည်သို့မျှ မတွေဝေတော့ဘဲ ထိုလူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ချလိုက်တော့သည်!
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ က နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းမြောင် က သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ကာ ထရပ်ပြီးလျှင် ပါးကို တစ်ချက် အသံမြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်!
မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှု ကျရောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် နိုးလာသဖြင့် မောဟိုက်နေသော ကျန်းမြောင် ၏ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကသာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲနေသည်။ သူမက ရင်ဘတ်ကြီး ပတောင်ပတောင် လှုပ်ရှားလျက် ဤ ယန်ဟဲ ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင်မှ သူမသည်... သိသိသာသာ ကွာခြားချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ယန်ဟဲ နှင့် “ယန်ဟဲ” တို့မှာ လုံးဝ မတူညီကြသည့် လူနှစ်ဦးပင်တည်း။
“ယန်ဟဲ” အပေါ် ဖုံးကွယ်ထားသော ပုံရိပ်ဝါးဝါးများသည် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဝေဝါးနေသော ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါကလည်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားထဲက တစ်ခုပဲလား” ဟု ကျန်းမြောင် က ဒေါသတကြီးဖြင့် “ဗိုလ်မှူးကြီးခင်ဗျား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က သူ့နှုတ်ခမ်းမှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ထိုမေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ပြန်၍ မေးလိုက်သည်၊ “ဘာလို့ ငါ့ကို မဖြစ်ရမှာလဲ”
သူက ဆက်ပြောသည်၊ “ငါ့မျက်နှာ၊ ငါ့အသံ၊ ငါ့ဘဝ။ ဘာလို့ သူဖြစ်ပြီး ငါ့ကျတော့ မဖြစ်ရတာလဲ။ မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့လူက... ငါလေ။”
ကျန်းမြောင် က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
“လိုက်ဖက်တယ်ဆိုတာ မျိုးရိုးဗီဇအရ သက်သက်ပါပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်၊ “လိုက်ဖက်တယ်ဆိုတာက ငါတို့ရဲ့ ဗီဇတွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ မျိုးရိုးလိုက်ရောဂါတွေကို အများဆုံး ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ဗီဇတွေ လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်တယ်ဆိုတာကိုပဲ ဆိုလိုတာပါ။ တခြား ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး!”
အခခန်းထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ယန်ဟဲ က ပြောလာသည်၊ “ဒါပေမဲ့ အဲဒါသာ ကိုယ်နဲ့သာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရင်ပေါ့……”
သူ့တွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ကလေးများ ရှိလာနိုင်ပြီး ကျန်းမြောင် ကဲ့သို့သော အလွန်တော်သည့် မိန်းမမျိုးနှင့် စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ ယန်ဟဲ ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအရာမှာ သံသယဝင်စရာ မလိုအောင် သေချာနေခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား မှားနေပြီ” ကျန်းမြောင် က သူ့၏ အိပ်မက်ယဉ်မှုကို ကရුණာကុဏ္ဍာမရှိဘဲ ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားသာဆိုရင် မြို့တော်ကြယ်ဝန်းကျင်ကို လာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနယ်ပယ်က တွဲဖက်ပေးတဲ့ စနစ်ထဲ ပါဝင်လာမှာ မဟုတ်သလို၊ ကိုယ်နဲ့လည်း ဆုံတွေ့ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူတို့သာ ဆုံဖြစ်ခဲ့လျှင်တောင် ရလဒ်က အတူတူ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်းကို ကျန်းမြောင် ဆက်မပြောတော့ပေ။
“ကျန်းမြောင်၊ အခုလောလောဆယ် ကိုယ်အလိုချင်ဆုံးက မင်းကို တစ်ဦးတည်းပိုင်ဆိုင်ဖို့၊ အကြွင်းမဲ့နဲ့ သီးသန့်ပိုင်ဆိုင်ဖို့ပဲ။ ကိုယ် ဒီတောင်းဆိုမှုကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းမယ်ဆိုတဲ့ ကတိနဲ့ တောင်းဆိုနေတာပါ။ လက်ခံနိုင်မလား။”
သူ့စကားများက သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး, မနေ့တနေ့ကမှ ဤတောင်းဆိုချက်ကို လုပ်ခဲ့သလိုပင်။
သူ့နေရာတွင် အခြားလူဖြင့် အစားထိုးလိုက်လျှင်တောင် မျက်နှာချင်းတူနေဦးတော့ ထိုကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ ရရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုလူသည် ကျန်းမြောင် ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သူ၏ တကယ့်မျက်နှာကို မသိရသေးလျှင်ပင် သို့မဟုတ် အတိတ်ဘဝ အတွေ့အကြုံများကို မသိရသေးလျှင်ပင် ပို၍ ပုံရိပ်ထင်ရှားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤခဏတာတွင် ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ နှင့် “ယန်ဟဲ” တို့ကို လုံးဝ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကျန်းမြောင် က ပြတ်သားစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “သူက ခင်ဗျားပိုင်ဆိုင်ရမယ့် ဘဝကို လုယူသွားတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ သူ့ကြောင့် ခင်ဗျားကို ယုံကြည်မှုမရှိတော့ဘဲ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းကြောင်းတွေ ရပ်တန့်သွားရပြီး၊ အဲဒါကြောင့် သူ့ကိုရော ကိုယ့်ကိုပါ မုန်းတီးနေတာလား ဗိုလ်မှူးကြီး။”
ယန်ဟဲ က သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
“ကဲပါ၊ အဲဒါက တကယ် ရယ်စရာကောင်းနေပြီ ဗိုလ်မှူးကြီး” ဟု သူမက အရာရာကို ရက်စက်စွာ ဖော်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်၊ “ခင်ဗျား အခုကြုံတွေ့နေရသမျှ အရာအားလုံးက စစ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ကျေပွန်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ရန်သူ့လက်ထဲ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရလို့ပဲ။”
“ဒါက သူ့နဲ့လည်း မဆိုင်သလို ကိုယ်နဲ့လည်း မဆိုင်ဘူး။ ခင်ဗျား မဟုတ်ရင် ဂျန်းဟေ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်ဟေ ဖြစ်မှာပဲ။ သူ မဟုတ်ရင်တောင် တခြားဘယ်သူမဆို တစ်ယောက်ယောက်က တစ်စုံတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ငါတို့နိုင်ငံထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာမှာပဲ။”
“ဒါက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရန်ငြိုးတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံအချင်းချင်း ကိစ္စတွေမှာ ခင်ဗျား၊ ကိုယ်နဲ့ သူတို့မှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန္ဒဆိုတာ မရှိဘူး။ အထူးသဖြင့် ခင်ဗျားနဲ့ သူတို့ဆိုတာ ဘာကြီးလဲ။ အများဆုံးမှ စစ်သင်္ဘောတစ်စီးထဲက သေးငယ်တဲ့ အာက်စလေးဘီးလေးတွေ သက်သက်ပါပဲ။ ခင်ဗျားလည်း အဲဒီလိုပဲ၊ သူလည်း အဲဒီလိုပဲ။”
“ဒီအဖြစ်အပျက်ထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်ကင်းစင်တဲ့သူတွေက ကိုယ်နဲ့ ကိုယ့်ရင်သွေးပဲ!”
“ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ခင်ဗျားက ကိုယ်က မတရားဘူးလို့ ပြောနေတာပေါ့……” ကျန်းမြောင် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်တင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်၊ “ဒါပေမဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်ရဲ့ တာဝန်ရှိသူတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ စစ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်ထဲက တစ်ဦးတည်းသော အပြစ်မဲ့တဲ့ బాధခံရသူနဲ့ အရပ်သားဖြစ်တဲ့ ကိုယ့်ကို ဒီလိုဆက်ဆံတာက တရားလို့လား။”
ယန်ဟဲ မှာ ပြန်စရာ စကားမရှိတော့ပေ။
ကျန်းမြောင် ၏ ထက်မြက်လှသော သုံးသပ်ချက်က သူ့ကို နာကျင်စေခဲ့သည်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အများထက် အမြဲသာလွန်နေခဲ့ပြီး လူအများ၏ အားကျမှုကို ခံခဲ့ရသည့် ဤလူငယ်ထက်မြက်သူလေးမှာ ယခုအခါတွင် ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းခြင်း၏ ဝေဒနာကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ခေါင်းကို ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် ထောက်ပံ့ထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအများစုကို လက်ဝါးအရိပ်အောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။
အချိန်အတော်ကြာသွားပြီးနောက် သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလာသည်၊ “တောင်းပန်ပါတယ်……”
ကျန်းမြောင် ၏ စိတ်နှလုံးလည်း ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
ဒီက မြို့ခံတွေနဲ့ မတူဘဲ သူမက ကိုယ်ကျိုးအတ္တကြီးသူ မဟုတ်ပေ။ သူမရဲ့ အရင်ဘဝက နေထိုင်ခဲ့တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ လူတွေက “အခြားသူတွေ” ကို၊ သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေနဲ့ ခံစားချက်တွေကို အလွန်အမင်း အလေးထားတတ်ကြသည်။ လူမှုဆက်ဆံရေးနယ်ပယ်မှာဆိုရင် သူမရဲ့ အရင်ဘဝက လူတွေဟာ ဒီခေတ်ကလူတွေထက် ပိုပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုံးဝ သစ်လွင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ဘဝအသစ်ကို ရောက်သွားရင်တောင်မှ အဲဒီလို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲမြဲနေတဲ့ သဘောသဘာဝတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလှပေသည်။
“ကိုယ့်ဘက်က တောင်းပန်မှုကို လက်ခံပါတယ်” ကျန်းမြောင် က ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျား အခု အကျပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာလား။”
ယန်ဟဲ က သူ့လက်ကို အောက်ချလိုက်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးပြရင်း ကျန်းမြောင် ကို တောင်းပန်လိုက်သည်၊ “ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်အခ اتاقထဲက နှစ်ယောက်ကို မထိပါနဲ့။”
ကျန်းမြောင် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ “စစ်တပ်ထဲက ရေးမထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအကြောင်း ကိုယ်ကြားဖူးတယ်။ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရဖူးတဲ့သူတွေကို ဆက်ပြီး မယုံကြည်ကြတော့ဘူးဆိုတာလေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ယန်ဟဲ က ဆိုသည်၊ “အထူးသဖြင့် ကိုယ့်မှာ ကလေး မရှိသေးတာကြောင့် ပိုဆိုးတာပေါ့။”
ကျန်းမြောင် - “ကလေးရှိတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ……”
“ဒါလည်း ရေးမထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုပါပဲ” ဟု ယန်ဟဲ က ရှင်းပြသည်၊ “စာရွက်စာတမ်းနဲ့ တရားဝင် အတည်ပြုထားတာတော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သင်္ဘောတစ်စီးရဲ့ တပ်မှူးဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ကလေး သုံးယောက် ရှိရမယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ စစ်တပ်ထဲမှာဆိုရင် ရာထူးလေ မြင့်လေ၊ ကလေးလေ များလေဆိုတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။”
ကျန်းမြောင် က တစ်ခါက ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောခဲ့ဖူးတာကို ပြန်သတိရသွားသည်။ ထိုဗိုလ်ချုပ်အိုကြီးတွင် ကလေး ၂၁ ယောက် ရှိခဲ့ပြီး၊ အဲဒါက တကယ်ကို ရူးသွပ်စရာ ကောင်းလောက်အောင် များပြားလှတဲ့ ပမာဏတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူမက ဝိုးတဝါး နားလည်လာသည်၊ “ဒါက ဒီလူတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေချင်လို့လား။”
ယန်ဟဲ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ပြောသည်၊ “အဲဒါက တကယ် အရေးကြီးလို့လား။ ကလေးရှိတာနဲ့ပဲ လူတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ချည်နှောင်ထားချင်ကြတာလဲ။”
“အဲဒါက ကလေးမရှိသေးတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်မှ ပြောမယ့်စကားမျိုးပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ မိဘနဲ့ သားသမီးကြားက သံယောဇဉ်က ရှေးခေတ်ကမ္ဘာ့ခေတ်ကထက် အများကြီး ပိုအားနည်းတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ရာထူးလေ မြင့်လေလေ၊ ကလေးတွေ အများကြီးမွေးဖို့ ပိုပြီး အားပေးခံရလေလေ ဖြစ်နေတာပေါ့၊ အရေအတွက်ကို အသုံးချပြီး ဒီသံယောဇဉ်တွေကို ပိုခိုင်မာအောင် လုပ်ချင်ကြလို့ မဟုတ်ဘူးလား။”
တစ်စုံတစ်ရာသော အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီး လူတန်းစား နယ်နိမိတ်တွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပြီဆိုတာနဲ့ မိသားစုတွေ တည်ထောင်နိုင်ပြီး မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို ချဲ့ထွင်နိုင်ပါတယ်။
သာမန်ပြည်သူတွေက ကိုယ်ပိုင်ဘဝ ပြည့်စုံရေးနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုတွေကို လိုက်စားရင်း ပျော်ရွှင်နေကြချိန်မှာ အထက်တန်းလွှာတွေကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ထောင်ပေါင်းများစွာက မူလလူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အခြေခံယူနစ်တွေကို တိတ်တဆိတ် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းသွားကြပါတယ်။
သာမန်လူတွေကတော့ ဘာမှန်းမသိဘဲ ဆက်ရှိနေကြဆဲပါပဲ။
‘မင်းက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေတာပဲ’ ဟု ယန်ဟဲ က ရတတရ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းမြောင် မှာ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။
‘ခင်ဗျားက အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေတာပဲ။ အထက်ကလူတွေက ခင်ဗျားကို ဝမ်းနည်းပုံမပေါ်ဘူး၊ သိပ်ပြီး ဒေါသလည်း မထွက်ဘူးလို့ ထင်နေကြတယ်’ ဟု ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က မျက်နှာလွှဲကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ ‘ဒါဆိုရင် ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငိုယိုပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်ရမှာလား။’
ယန်ဟဲ က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သူမအား ရှင်းပြသည်၊ ‘သူတို့က ရုတ်တရက် ဒီလိုကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားက အလွန်အမင်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး တည်ငြိမ်နေတယ်၊ တစ်စုံတစ်ရာကို အားကိုးရာရှိနေသလို ဖြစ်နေတယ်လို့ မြင်ကြတာလေ။’
ကျန်းမြောင် မှာ အတန်ကြာအောင် မိန်းမောသွားပြီးမှ ခါးသီးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
‘သူတို့ မှားနေကြတယ်။ အဲဒီ... ထရိုင် နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... ငါလေ...’ သူမ ဘယ်လိုထုတ်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ စိတ်ထဲရှိသည်များကို စုစည်းပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ ‘ငါ ဒေါသထွက်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့... အတွင်းကျကျမှာ ငါသိတယ်၊ အဲဒီလူက... ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ ငါ့ရင်သွေးကိုတော့ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာလေ။ ဒါကြောင့် ငါ အရမ်းဒေါသထွက်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အဲဒီလောက်ကြီး မဝမ်းနည်းရတာပါ။’
သူမက ယန်ဟဲ ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကလေးမရှိသေးသော လူငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက်များကို နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
‘သေချာပါတယ်၊ ငါ ဝမ်းလည်း ဝမ်းနည်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးနဲ့ဆိုရင်... ဒါက အချစ်ရေး အငြင်းပွားမှုလေး သို့မဟုတ် လမ်းခွဲတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒါက နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အရေးကိစ္စတစ်ခုပဲ။ ဒီဖြစ်ရပ်ထဲမှာ မင်းနဲ့ငါ၊ ပြီးတော့ သူပါမကျန် ငါတို့အားလုံးက တကယ်ကို အရေးမပါလှပါဘူး။’
‘ဒီလို အရေးမပါတဲ့ ခံစားချက်က ငါ့ကို အားငယ်စေတယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်နေတဲ့ အကြမ်းဖက် အစိတ်အပိုင်းတွေ အများကြီး ရှိနေချိန်မှာပေါ့ — လက်နက်ကိုင်တွေ ငါ့အိမ်ထဲ အတင်းဝင်လာတာ၊ ထရိုင် ရဲ့ လုံခြုံရေးစခန်းမှာ ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်တာ... ပြီးတော့ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း မှာတောင် လူတွေ သေဆုံးခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။’”
“ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့အခါမှာ ငါ့ရဲ့ မျှော်မှန်းချက်တွေက အလွန်နိမ့်ပါးနေပြီဖြစ်လို့ ငါ ငိုယိုပြီး ပွက်လောရိုက်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး။ ငါ့ရင်သွေးကို ရှာတွေ့ပြီး ပြန်ဆုံဖို့က နောက်မှလာမှာပါ။ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အခုအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသောဆန္ဒက ငါ့ရင်သွေးရဲ့ လုံခြုံရေးပါပဲ။ တကယ်ပါ၊ ငါ့မှာ ဒီအတွေးတစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်— ငါ့ရင်သွေးသာ လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အဲဒါလောက်နဲ့တင် ငါ့အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။”
ယန်ဟဲ နားလည်သွားသည်။ “ဒါဆို အဲဒီလူက ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးကို ခေါ်သွားတာတောင် ခင်ဗျားက ဆက်ပြီး ယုံကြည်နေတုန်းပဲပေါ့...”
“ဟုတ်တယ်!” ကျန်းမြောင် က စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ရင်း ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးပြောနေသကဲ့သို့ ဆိုသည်၊ “သူ ကလေးကို ထိခိုက်နာကျင်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါ ယုံကြည်တယ်။ ပြီးတော့ သူ ကလေးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူလုပ်နိုင်သမျှ အားလုံးကို လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာလည်း ငါ ယုံကြည်တယ်။”
သူမသည် ယန်ဟဲ ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ “အဲဒါကပဲ ဒီဖြစ်ပျက်သမျှ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဆက်ရှိနေနိုင်စေတဲ့ ငါ့ရဲ့ အခြေခံအကြောင်းရင်းပဲ။”
“တကယ်တော့ ခင်ဗျားကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့လိုက်ရတုန်းကတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ မထိန်းနိုင်တော့မလို ဖြစ်သွားသေးတယ်” ဟု သူမက မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က ငြိမ်သက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် က သူမ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်၊ “ရှောင်နာ၊ အခု ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။”
ရှောင်နာ က ပြန်ဖြေသည်၊ “မနက် ၅ နာရီ ၄၁ မိနစ်ပါ။ ဆရာဝန်၊ ထချင်ပါပြီလား။”
ကျန်းမြောင် က ပြောသည်၊ “အင်း၊ ထကြတာပေါ့။”
အခန်းကြမ်းပြင်မှ အမိုးထိ မှန်သားပြင်ကြီးများ၏ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း မြင့်တက်လာပြီး အခန်းတွင်းလည်း လင်းထိန်လာခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အချိန်အတော်ကြာ အမှောင်ထဲတွင် စကားပြောနေခဲ့ကြသော ကျန်းမြောင် နှင့် ယန်ဟဲ တို့အတွက်မူ မျက်စိစူးလောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလိုလိုပင် သူတို့၏ လက်များကို မြှောက်ကာ မျက်လုံးများကို ကာကွယ်လိုက်ကြပြီး ခဏအကြာမှသာ လက်များကို ပြန်ချလိုက်ကြသည်။
“ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ မျက်နှာက အလောင်းတစ်လောင်းထက်တောင် ပိုဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေတယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ ကို စနောက်လိုက်သည်၊ “သွားပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်ပါဦး။ လိုချင်ရင် နောက်တစ်ချီ ထပ်အိပ်လိုက်ဦးလေ။ ဆရာကြီးနဲ့ ဆုံဖို့ ဆယ်နာရီခွဲမှဆိုတော့ အချိန်အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။”
ယန်ဟဲ က ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ “ဆရာဝန်လည်း ခင်ဗျားဘာမှ သာလွန်လှတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျန်းမြောင် က သူမ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ငါလည်း သေသေချာချာ မျက်နှာသစ်ရတော့မယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဗိုလ်မှူးကြီး?”
စင်စစ် ကျန်းမြောင် ၏ မျက်နှာမှာ အိပ်ရေးမဝခြင်းနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိစီးမှုများကြောင့် ပုံမှန်ထက် ပို၍ ဖြူဖပ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ဤအရာက သူမ၏ အလှတရားကို လျော့ပါးသွားစေခြင်း မရှိဘဲ၊ ရှိရင်းစွဲ အလှအပအပေါ် ပျက်စီးလွယ်သည့် နုနယ်သော အလှတရားတစ်မျိုးကိုပါ ထပ်လောင်း ပံ့ပိုးပေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ အတွင်းစိတ် ခွန်အားကမူ သူမ၏ ပြင်ပမှ နုနယ်မှုထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပေသည်။
ဤခဏတာတွင် ယန်ဟဲ သည် သူ့ကို အသွင်တူဟန်ဆောင်ခဲ့သော ထိုလူကို စတင် နားလည်လာခဲ့သည်။ ထိုလူသည် အဘယ်ကြောင့် ယန်ဟဲ တို့အစား ကျန်းမြောင် နှင့် ကလေးယူရန်အတွက် သူ့ကိုယ်ပိုင် သုက်ပိုးကို အသုံးပြုရန် အလွန်အမင်း ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့သည်ကို သူ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ ၏ သုက်ပိုးကို အသုံးပြုခဲ့ပါက အရာရာ ပို၍ ရိုးရှင်းသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၊ ကလေးတစ်ဦးကို သယ်ဆောင်လာသူ— သူသည် သူလျှိုတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မည်သူက သံသယဝင်ဝံ့မည်နည်း။ ၎င်းက ပြီးပြည့်စုံသော ဖုံးကွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ခုတည်းသော ကုန်ကျစရိတ်မှာ လ ၁၀ လကြာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေမည့် အရာသာဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်များအရ ၎င်းတို့၏ လေ့ကျင့်ခန်းများထက် ပိုမိုပင်ပန်းနေမည် မဟုတ်ပေ။
မစ်ရှင် ပြီးသည်ဖြစ်စေ၊ မပြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ဆုတ်ခွာသည့်အချိန်တွင် ကလေးကို ထားခဲ့ခြင်းက အလွန် သန့်ရှင်းပြီး ထိရောက်မှု ရှိပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ထိုလူက ပို၍ ခက်ခဲသော လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူ့တွင် ကလေးတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်၊ သူနှင့် ကျန်းမြောင် တို့ ဖန်တီးခဲ့သော အသက်ရှင်သန်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုကလေးကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းက သူလျှိုတစ်ဦးအတွက် မိမိကိုယ်ကို ပို၍ ခက်ခဲအောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့ရာမှ ယခု မနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်ရှိ ကျန်းမြောင် ကို ငေးကြည့်ရင်း နားလည်လာသလို ခံစားလာရသည်။
ကျန်းမြောင် က သူ့နာမည်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခေါ်လိုက်သဖြင့် ယန်ဟဲ မှာ လက်ရှိ အမှန်တရားဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု သူက ညဘက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စအတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တောင်းပန်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မနက်ခင်း အလင်းရောင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့သာမက ယန်ဟဲ ၏ ပခုံးများပေါ်သို့လည်း ကျရောက်နေသည်။
ယန်ဟဲ နှင့် ထိုလူတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တူကြသည်။
သူ့ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများ ဖြုတ်ထားသဖြင့် ယောက်ျားပီသသော လည်စေ့နှင့် ကျစ်လစ်သော ရင်ဘတ်တို့ ပေါ်လွင်နေသည်။ ကျန်းမြောင် က တစ်ချိန်က တာနာကာ အား ပြောဖူးသကဲ့သို့ ဤသည်မှာ သူမ၏ စံပြအမျိုးသား ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် က မည်မျှပင် တူနေစေကာမူ ထိုနှစ်ဦးကို ဘယ်သောအခါမှ မှားယွင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားသည်။
ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းမြောင် မှာ နောက်ထပ် ဆက်အိပ်၍ မရတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် ရှောင်နာ အား ဦးစွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်၊ “ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ အတူနေထိုင်ခွင့်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပါ။ ဧည့်သည် အခွင့်အရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပြီး၊ ငါ့ရဲ့ အိပ်ခန်းကို သူ့အတွက် ဝင်ခွင့်ကန့်သတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးပါ။”
ရှောင်နာ က ပြန်ဖြေသည်၊ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာဝန်။ ခွင့်ပြုချက်တွေကို အပ်ဒိတ်လုပ်ပြီးပါပြီ။”
ကျန်းမြောင် က ဆက်ပြောသည်၊ “ရေကန်ထဲကို ရေဖြည့်ပေးပါ။ ငါ ရေချိုးရမယ်။”
ကျန်းမြောင် မှာ တစ်နာရီကျော်သာ အိပ်စက်ခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာရန် မလုံလောက်သေးပေ။ သို့သော် ရေနွေးစိမ်ရေချိုးခြင်းက သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ထိရောက်စွာ သက်သာစေပြီး စိတ်ကို ပြေလျော့စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ရေချိုးပြီးနောက် သူမသည် မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းသည့် ပစ္စည်းများကို လိမ်းခြယ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ရုံးသို့ ပြန်သွားပြီး ဟယ်လီနာ နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို တွေ့ရမည့်အရေးကို တွေးမိကာ ကျန်းမြောင် သည် ဤပုံစံမျိုးဖြင့် လူတွေရှေ့တွင် ပေါ်လာလိုစိတ် မရှိပေ။
“မိတ်ကပ်အလှဆင်ပုံစံ ၁ ကို ပေးပါ” ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။
သူမ၏ အနှစ်သက်ဆုံး နေ့စဥ်အလုပ်လုပ်ချိန် မိတ်ကပ်ပုံစံကို မိတ်ကပ်အလှဆင်ပုံစံ ၁ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ၎င်းမှာ သူမ အအများဆုံး အသုံးပြုလေ့ရှိသော ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။
မိတ်ကပ်စက်သည် ရှောင်နာ နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ရှောင်နာ က ပြန်ကြားသည်၊ “ကောင်းပါပြီ၊ မိတ်ကပ်အလှဆင်ပုံစံ ၁ ကို အပ်ဒိတ်လုပ်နေပါပြီ... အပ်ဒိတ်လုပ်ပြီးပါပြီ။”
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ အိမ်ရှိ ချိတ်ဆက်ထားသော ကိရိယာအားလုံးကို သူမ၏ နှစ်သက်ရာအတိုင်း သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် မိတ်ကပ်ပစ္စည်းအသစ်များနှင့် အလှကုန် ကြော်ငြာများကို မနှစ်သက်သကြောင့် ထိုသတိပေးချက်များကို အစောပိုင်းကတည်းက ပိတ်ထားခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရမှသာ လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် အပ်ဒိတ်လုပ်လေ့ ရှိသည်။
ရုတ်တရက် ကျန်းမြောင် က မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မှန်ပြင်ကြီးသည် စခရင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့် မိတ်ကပ်အလှဆင်ပုံစံအသစ်ကိုမျှ ပြသနေခြင်း မရှိပေ။
စခရင်ပေါ်တွင် ကောက်ကြောင်းမမှန်သော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ လေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိသော မျက်စိတစ်စုံအတွက်မူ ဤမျဉ်းကြောင်းကို အခြေအနေနှင့် ခွဲထုတ်ကြည့်ပါက နားလည်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် က ၎င်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ထိုလူသည် ကြယ်ပုံပြမြေပုံများထဲမှ ထုတ်ယူထားသော ဤမျဉ်းကြောင်းကို သူမအား အကြိမ်ကြိမ် ပြသဖူးသည်။
**“မြောင်မြောင်၊ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ပဲ။”**
**“မင်း၊ ငါ့နဲ့ ကလေး၊ ငါတို့ ဒီကနေ အတူတူထွက်ပြီး အဝေးကြီးကို သွားကြမယ်။”**
**“တကယ်လို့ အတူတူ မသွားနိုင်ခဲ့ရင်တောင် မင်းရဲ့ခရီးစဉ်က ဗိုင်းရှီ ကြယ်တာရာကနေ စတင်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံကြရမယ်။”**
ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ အား အရာတစ်ခုကို ပြောပြခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
သူမ တည်ငြိမ်နေခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ — ဒေါသထွက်သော်လည်း အလွန်အမင်း မဟုတ်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းသော်လည်း အလွန်အမင်း မဟုတ်ခြင်းတို့အပြင် ထိုလူသည် ကျန်းရွီ အား မည်သည့်အခါမျှ ထိခိုက်နာကျင်စေမည် မဟုတ်ဘဲ မည်သည့်ဈေးနှင့်မဆို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်နေခြင်းကြောင့်သာမက...
ကျန်းမြောင် သည် မျက်နှာသွင်ပြင်များ အတုအယောင် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ အချို့သော အရာများကမူ အမှန်တကယ်ပင် စစ်မှန်နေဆဲဖြစ်ကြောင်းကိုပါ ယုံကြည်နေခဲ့၍ပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူနှင့် ထိုလူတို့ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံကြဦးမည်!
သူမနှင့် ကျန်းရွီ တို့ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံကြဦးမည်!
**“ကောင်ယုတ်မာ!”**
ထိုလူ ချန်ရစ်ခဲ့သော မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းမြောင် သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ဤစာလုံးကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး မှန်ပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်တော့သည်!
Sansukini: စစ်မှန်တဲ့ ယန်ဟဲ အတွက်တော့ ကိုယ်ချင်းစာမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူပဲ ကိုယ်ချင်းစာနေတာဖြစ်ပြီး အဲဒါကြောင့်လည်း ကျန်းမြောင် နဲ့ ဖြစ်သင့်တာ သူဖြစ်ခဲ့ရင်ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးနေတာပါ။ အတုအယောင် ယန်ဟဲ သာ မပေါ်လာဘဲ သူသာ တကယ်တမ်း လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုလို ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်... ဒီလိုမျိုး ဇာတ်ကွက်လှည့်သွားတာကို ရော ဘယ်သူကများ မျှော်လင့်ထားကြလဲ။
ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် NovelUpdates ကို သွားရောက်ပြီး 5⭐ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ပေးဖို့ ရှက်ကြောက်နေစရာမလိုဘဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)