မေဂျာ ယန်ဟဲ မှာ အိပ်စက်ရသေးပေ။
တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ဤအိမ်ထဲတွင် သူနှင့် ကျန်းမြောင် မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ။ အချိန်မှာ နံနက်သုံးနာရီ ထိုးတော့မည် ဖြစ်သည်။
သူမ ဘာလိုချင်လို့ပါလိမ့်။
တံခါးပွင့်သွားပြီး ကျန်းမြောင် က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် မေဂျာ ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာကို ရှောင်မသွားခဲ့ပေ။
မေဂျာ ယန်ဟဲ တစ်ယောက် ထိုမျက်ဝန်းတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ‘ဒါက ဖိုင်တွဲထဲက ဓာတ်ပုံထဲက မိန်းမပဲ’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
“ဒေါက်တာပါလား” ဟု သူက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“နိုင်ငံတော် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေကို ဖတ်ပြဖို့ သင့်အထက်လူကြီးတွေကို ပြောပေးပါ” ကျန်းမြောင် က သူမ၏ ဖြူစင်သော လက်ဝါးပြင်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် သေးငယ်နုညံ့သော လျှို့ဝှက်နားထောင်သည့် ပစ္စည်းငယ်များ စုပြုံပါလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ အသံတွင် ထိန်းချုပ်ထားသော ဒေါသများ ပါဝင်နေသည် — “ဒီဖြစ်ရပ်မှာ ကျွန်မက బాဓිත (ထိခိုက်ခံရသူ) တစ်ဦးဆိုတာ သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်သလို နိုင်ငံတော်လုံခြုံရေးကို ထိခိုက်စေမယ့် ဘာအလုပ်မှလည်း မလုပ်ခဲ့ဘဲနဲ့ ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ ကျွန်မလို နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ထောက်လှမ်းနေတာဟာ ကျွန်မရဲ့ နိုင်ငံသားအခွင့်အရေးတွေကို ချိုးဖောက်တာပဲ!”
မေဂျာ ယန်ဟဲ ၏ အကြည့်တို့သည် ထိုလျှို့ဝှက်နားထောင်သည့် ပစ္စည်းလေးများပေါ်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ မော့ကြည့်လာသည် — “နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေးနဲ့ဆိုင်တဲ့ အရေးပေါ်အခြေအနေတွေမှာဆိုရင် နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေးဥပဒေက ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေထက် ယာယီအားဖြင့် ကျော်လွန်လုပ်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။ ဒါကလည်း ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေကနေ ပေးအပ်ထားတဲ့ အာဏာတစ်ရပ်ပါပဲ။”
“ဒါဖြင့်ရင် သင့်မျက်စိထဲမှာ ကျွန်မက သံသယရှိသူ တစ်ဦးတည်းပဲ ရှိသေးတာပေါ့ ဟုတ်လား” ဟု ကျန်းမြောင် က မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက်ပါ” ဟု ယန်ဟဲ က အသံဩဩဖြင့် ပြောသည်။
သူ့အသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ခိုင်မာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို ပြသနေကာ ကျန်းမြောင် ၏ စိတ်ခံစားချက်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို လုံးဝခံရပုံ မပေါ်ပေ။
ကျန်းမြောင် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်လေသည်!
သူမ၏ လက်ဝါးထဲမှ ကွဲအက်သံ အစဉ်လိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းမြောင် က လက်ကို ဖွင့်ကာ ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ရာ အပိုင်းအစများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျသွားကြသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ကျန်းမြောင် လက်သီးဆုပ်လိုက်သည့် တပြိုင်နက် တပ်စခန်းရှိ စောင့်ကြည့်ရေး တာဝန်ခံများမှာ အချင်းချင်း အော်ဟစ်ကာ နားကြပ်များကို ဖြုတ်ပစ်ကြပြီး လျှို့ဝှက်နားထောင်သည့် ကိရိယာများ ဖျက်ဆီးခံရစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော အကြိမ်ရေမြင့် ဆူညံသံကြောင့် စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်နေသော နားများကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ကြသည်။
စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားက မျက်ခုံးနှစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ သူ့ဘေးရှိ မည်းနက်သော ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး — “ကျွန်မ ပြောသားပဲ၊ ဒါက သူ့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပါဘူးလို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး — “အခုတော့ မေဂျာ ယန်ဟဲ ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ် ထင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာထားမှာ လုံးဝ မပြောင်းလဲသွားပေ။ သူ့ကို အတုခိုးနေသည့် လူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူက ပို၍ပင် အေးစက်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော စိတ်ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။
ကျန်းမြောင် က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ကျွန်မ ဒါကို လက်မခံဘူးဆိုတာ သင့်အထက်လူကြီးတွေကို ပြောပြပေးပါ…”
သူမ၏ စကားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ အကြည့်တို့မှာ မေဂျာ ယန်ဟဲ ၏ ဘေးနားရှိ ကွက်လပ်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်သွားသည်။
ရုတ်တရက်ပင် ကျန်းမြောင် က တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော မေဂျာ ယန်ဟဲ ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ကြီးမားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်ဝင်သွားသည်။
စားပွဲခုံပေါ်တွင် “ယန်ဟဲ” အသုံးပြုနေကျ ကီးဘုတ်ပုံစံ ဒက်စတော့ စမတ်ကွန်ပျူတာမှာ ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ပြီး စခရင်မျက်နှာပြင်က အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့ ထွက်နေသည်။
ကျန်းမြောင် မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။
သူမသည် ထိုနေရာတွင် ယာယီနေထိုင်နေသော အမျိုးသားဆီသို့ လှည့်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည် — “ဒီအခန်းမှာ ခင်ဗျားကို နေခွင့်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လာကိုင်လို့ရတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်မသက်ရောက်ဘူးနော်။ ဒါက…”
“ဒါ ကိုယ့်ပစ္စည်းပါ” ဟု မေဂျာ ယန်ဟဲ က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် မှာ စကားဆက်ရမည့် အခြေအနေ မရှိတော့ဘဲ ဆွံ့အသွားသည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ က လျှောက်လာပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ဒါက ရိုမို ကြယ်တာရာစနစ်မှာရှိတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ သီးသန့်အိမ်က ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းလေ။ သူ ဒီကို ယူလာခဲ့တာပေါ့။”
ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူက စခရင်ကို လက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်သည်။
သူသည် “ယန်ဟဲ” ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည့် ဖိုင်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စခရင်ပေါ်တွင် ဗီဒီယိုတစ်ခု စတင် ပွင့်လာသည် — [ကျည်ဆွတ်တစ်စက မျက်လုံးကို လာမှန်တာပဲ။ ဒီ ရပ်ဖ် ဆိုတဲ့ကောင်ရဲ့ ကံက ဆိုးတာလား ကောင်းတာလား ဆိုတာတော့ မပြောတတ်တော့ဘူး]
မေဂျာ ယန်ဟဲ က စခရင်ကို တစ်ချက် ထပ်တို့လိုက်ကာ ဗီဒီယိုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“သူ ကိုယ့်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီတွေကို တော်တော်များများ ဖတ်သွားတာပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
သူ့မျက်နှာကို လှည့်လိုက်စဉ် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေသော ကျန်းမြောင် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ က စကားမပြောဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင်…” အချိန်အကြာကြီး ကြာသွားပြီးမှ ကျန်းမြောင် က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကာ မေးလိုက်သည် — “ရှင်က ရိုမို ကြယ်တာရာစနစ်က ပီးယက်ဂြိုဟ်မှာ နေတာလေ။ ရှင့်အိမ်က သုံးထပ်တိုက်ဖြစ်ပြီး အဲဒီပတ်လည် ခြောက်ဆယ် ကီလိုမီတာ ပတ်လည်လောက်အထိ ಪ್ರಾံသီတောအုပ်ကြီးနဲ့ ဝန်းရံထားတယ်။ အဲဒါကို ရှင်ကိုယ်တိုင် ဝယ်ပြီး ကိုယ်ပိုင် အမဲလိုက်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“…ဟုတ်တယ်။”
“ရှင့်ရဲ့ အကောင်းဆုံး အမဲလိုက်စံချိန်က နှင်းမိုးကြိုး သားရဲတစ်ကောင်ပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“နောက်ဆုံးတစ်ခါ လူတစ်ဦးချင်းစီ ယှဉ်ပြိုင်ရတဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပြိုင်ပွဲတုန်းက အရမ်းတော်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ သူမက နောက်ဆုံးမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ တတိယဆု ရသွားခဲ့တယ်။”
“…သူ့နာမည်က အဲလက်စ်။”
“ရပ်ဖ်ရဲ့ မျက်လုံးအိမ် ထိုးဖောက်ခံရပြီး ဦးနှောက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့ပေမဲ့ သူ မသေဘူး။ အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ” ကျန်းမြောင် က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျန်းမြောင် သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ အရှက်ကွဲရသလို ရောထွေးရှုပ်ထွေးသွားပြန်သည်။
သူမ အလွန်တရာ ကောင်းကောင်းသိသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော၊ အရိုးစွဲသည်အထိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော ထိုလူမှာ ပို၍ပင် မြင်ရခက် ဝိုးတဝါး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်တော့ဘဲ သူမ၏ ထိုသူ့အပေါ် ထားရှိသည့် အသိအမှတ်ပြုမှု လုံးဝကြီး ပုံရိပ်ယောင်သဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သူ့အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ ခံစားချက်များမှာ လွင့်မျောနေပြီး အခြေချစရာ မြေခိုင်မာကို မတွေ့နိုင်တော့ပေ။
မေဂျာ ယန်ဟဲ က သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အထေ့အငေါ့ပါသော အပြုံးယိုလေး ပေါ်လာသည်။
“သူ တကယ်ပဲ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ငှားသုံးသွားတာပဲ” ဟု သူက ဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က အကြည့်များကို လျှော့ချလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဘာမှမပါသော လက်ယာလက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာ မူလက ဖြူစင်နေသော အရေပြားမှာ လက်ဆစ်များတစ်ဝိုက်တွင် အရောင်ဖျော့ကာ ပြာနှမ်းလာသည်။
သူမသည် အလွန်တရာ လှပသူဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးဆန်ဆန် သိမ်မွေ့မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေကာ အမျိုးသားများကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားသည်။ သူမ၏ အားကိုးရာမဲ့နေဟန် ပုံစံက သနားကြင်နာမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒေါက်တာ” မေဂျာ ယန်ဟဲ က သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည် — “ခင်ဗျား တကယ်တမ်း ချစ်မိနေတာ ဘယ်သူ့ကိုလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား။”
ဤမေးခွန်းက ကျန်းမြောင် ကို အသက်ရှူကြပ်သွားစေသည်။
ထိုလူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက စားပွဲတင် မီးအိမ်ကို ကာထားလိုက်ကာ ကျန်းမြောင် ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာစေသည်။
ကျန်းမြောင် က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤမျက်နှာနှင့်တကွ သူမ သိထားသမျှသော “အတိတ်” အားလုံးမှာ သူမရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤလူပိုင်ဆိုင်သမျှ များပင် ဖြစ်သည်။
“သူလား” မေဂျာ ယန်ဟဲ က ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် — “…ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပဲလား။”
ဤအသံပိုင်ရှင်မှာလည်း သူမရှေ့က လူပင် ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းမြောင် က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထောင်ထလာသည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ နှင့် “ယန်ဟဲ” တို့တွင် တူညီချက်များ အလွန်များပြားလှသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြား ကိစ္စရပ်များတွင် နှစ်ဦးစလုံးက ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူသည် ကျန်းမြောင် ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သဘာဝကျကျပင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖော်ပြမပြနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသော လက်ဝါးပြင်က ထွက်ပေါ်လာသည့် ကြက်သီးမွှေးညင်းလေးများကို ချေဖျက်မပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာစေခဲ့သည်။ ကျန်းမြောင် ဆိုလျှင် သူမ၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်လာသည်ကိုပင် ကြားနေရသည်။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုလူ၏ လက်က သူမ၏ မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်သပ်လာပြီး သူ၏ ပါးပြင်က နီးကပ်လာကာ သူ၏ အသက်ရှူသံနွေးနွေးတို့က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးပေါ်သို့ ထိခတ်လာသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတို့က ကျန်းမြောင် ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် ထိလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက်ပင် ကျန်းမြောင် က သူ့လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ဆွဲငင်အားမြင့်မားသော ဂြိုဟ်မှ လာခဲ့သူဖြစ်သည်နှင့်အညီ ကျန်းမြောင် ၏ ခွန်အားမှာလည်း သာမန်လူတို့ထက် ကျော်လွန်နေပေသည်။ သူမ အားစိုက်ထုတ်လိုက်သည့် အရှိန်က ငြင်းဆန်လိုသည့် သဘောကို ဖော်ပြနေသည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ မှာ ဆက်မတိုးတော့ဘဲ နှာခေါင်းချင်း ထိလုမတတ် အနေအထားတွင် ရပ်တန့်သွားကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟွမ်လူမျိုး ဖြစ်သည့်အလျောက် ကျန်းမြောင် တွင် ကြီးမားပြီး နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။ ထိုနက်မှောင်သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မျက်ဝန်းအိမ်များထဲတွင် မေဂျာ ယန်ဟဲ သည် သူမ၏ သိမ်မွေ့ကျော့ရှင်းသော အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် မတူဘဲ ခေါင်းမာပြီး ပြတ်သားသည့် ဘက်ခြမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
“မနက်ကျရင် ကျွန်မရဲ့ အထက်လူကြီးနဲ့ တွေ့ရဦးမယ်” ဟု သူမက သူ့လက်ကို သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် — “ဒါကြောင့် ဒီညတော့ အချိန်နှင့်ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲကို အမီလိုက်နိုင်ဖို့ အစောကြီး အနားယူလိုက်ပါတော့ရှင်။”
ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူမက ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော ထိုလူ၏ လက်ကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ လက်အနေဖြင့်ဆိုလျှင် မေဂျာ ယန်ဟဲ ၏ လက်သည် ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။ သို့သော်… ထိုအခြားသော ယောက်ျား၏ လက်လောက်ကား မဆွဲဆောင်နိုင်ပေ။
မျက်နှာက အတု၊ အသံက အတု၊ သို့သော် အဆုံးစွန်၌ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အစစ်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ပစ်ဇယ်လ်ပုံရိပ်ယောင်လေးမှာ ပို၍ပါးလျားလာကာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် ဘာစားချင်လဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က မေးလိုက်သည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ က ဆက်၍ မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည် — “ဘာမဆို ရပါတယ်။ ဘယ်ဟာမဆို အိုကေပါတယ်”
ကျန်းမြောင် က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး — “ကိုယ်တိုင် ချက်စားမလို့ စဉ်းစားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ မကျွမ်းဘူး။ ရှင် ချက်တတ်လား”
“မချက်တတ်ဘူး” မေဂျာ ယန်ဟဲ က ပြောလိုက်သည် — “အသင့်စား အစားအစာတွေပဲ လုပ်လိုက်ပါ။ အလုပ်မရှုပ်နဲ့တော့”
ကျန်းမြောင် က သူ့ကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေပြီး — “စစ်တပ်ထဲက လူအများစုက ချက်ပြုတ်နိုင်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်”
“စမ်းကြည့်ဖူးတယ်၊ အဲဒီဘက်မှာ ပါရမီမပါဘူး” မေဂျာ ယန်ဟဲ က ပခုံးကို အသာတွန့်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်ယောင်လေးမှာ ပစ်ဇယ်လ်ပုံစံ ပို၍ပင် ပါးလျားသွားဟန် ရှိသည်။
သူ့တွင် သူပိုင်ဆိုင်သည့် အမှန်တရား အချို့တော့ ရှိနေဆဲပင်။
ဤ “အမှန်တရားများ” ပေါ်တွင် သူမက ခြေကုပ်ရှာတွေ့နိုင်ပေသည်။
ကျန်းမြောင် က ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမ၏ အခြားတစ်ဖက် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပစ္စည်းကို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်ပြီးနောက် မေဂျာ ယန်ဟဲ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့လက်ကို ပြန်ဆွဲယူကာ ထိုပစ္စည်းကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ က သူ့လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ခလုတ်တစ်ချက်ပါရှိသည့် သေးငယ်သော ကိရိယာလေး ဖြစ်ပြီး အလွန် ရိုးရှင်းပုံရသည်။ မေဂျာ ယန်ဟဲ က ထိုခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
လည်ပတ်လာသည့် စခရင်ပေါ်တွင် အခန်းတွင်းရှိ အနီရောင် အစက်နှစ်စက်ကို ပြသလာသည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မေဂျာ့ အခန်းထဲမှာ အသံဖမ်းစက် နှစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ကျန်တာတွေ အကုန် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ” ဟု မည်းနက်သော ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သတင်းပို့လိုက်သည် — “သူမကတော့ တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ။ ဒီ စစ်ဘက်သုံး အသံဖမ်းစက်တွေကို သာမန်ကိရိယာတွေနဲ့ ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး”
ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့အမှားကို ဝန်ခံလိုက်သည် — “ကိုယ့်အမှားပါပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ‘ငါးမန်းစွယ်’ ရဲ့ ပင်မ ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်ပဲဟာ”
အခြေအနေက အရေးပေါ်တော့မဟုတ်တော့သဖြင့် မည်းနက်သော ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက စီးကရက်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်ကာ ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသားနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုတော့သည်။
“နောင်ကျရင် ဒေါက်တာကျန်း ဘာဖြစ်လာမလဲ။ သူ့ရဲ့ ဖိုင်ကို ငါ မြင်ခဲ့ရတယ်၊ စစ်တပ်ရဲ့ စာရင်းထဲမှာ သူက ထင်ရှားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသားက သူမထံမှ စီးကရက်တစ်လိပ် ယူကာ မီးညှိလိုက်သည် — “သူက အများအားဖြင့်တော့ အပြစ်မဲ့တဲ့ ကြားလူသက်သက်ပါပဲ။ ဥပဒေဘောင်အတွင်းမှာ နေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူ အများကြီး ထိခိုက်ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို မေဂျာ ယန်ဟဲ ကရော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ” မည်းနက်သော ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ဆက်မေးလိုက်သည် — “ရှင့်ရဲ့ မေဂျာက ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ သူ့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေက အလွန်တရာ ထူးချွန်ခဲ့တာလေ”
“သူ့ကိုလား… သနားစရာပဲ…” ဟု ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသားက နှမြောတသလေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည် — “ဒါပေမဲ့ သူသာ ထရိုင် ကို ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့…”
မေဂျာ ယန်ဟဲ က ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ကာ စီးကရက်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖွာရှိုက်နေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စီးကရက်တိုများ ပြန့်ကျဲနေသည်။
စားပွဲခုံပေါ်တွင်မူ ကျန်းမြောင် ပေးခဲ့သည့် စကင်နာဘေး၌ အသံဖမ်း ချစ်ပ်ပြားငယ် နှစ်ခု တင်ထားသည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရိပ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သူက ဤစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကိရိယာများကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်အောင် ခြေမမွှေနိုင်ပေ။ သူသည် စီးကရက်ကို သောက်လက်စဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်ကာ မြေကြီးပေါ် ပစ်ချပြီး ဖိချေပစ်လိုက်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
မိုးလင်းခါနီးပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိမ်ရှင်မှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ပြတင်းပေါက် အားလုံးကို အလင်းမဝင်အောင် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ အိမ်တွင်း၌ ပျော့ပြောင်းမှိန်ဖျော့သော ညမီးအလင်းရောင်ဖြင့်သာ လင်းထိန်နေသည်။
ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာနှင့် အခြားပရိဘောဂအချို့ပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော အမှတ်အသားများကိုသာ လျစ်လျူရှုလိုက်မည်ဆိုလျှင် ထိုအိမ်လေးမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးစွာ အလှဆင်ထားသည်။ မေဂျာ ယန်ဟဲ ဝင်လာသောအခါ ကလေးတစ်ဦးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အရာဝတ္ထုများစွာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် သေးငယ်၍ နုနယ်သော အနားယူရာ ကုလားထိုင်ငယ်လေးတစ်လုံးနှင့် အရုပ်များ သို့မဟုတ် ပညာရေးဆိုင်ရာ ကစားစရာ အချို့ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအိမ်တွင် “အိမ်” ဟူသော ခံစားချက် အပြည့်အဝ ရှိနေပေသည်။
“မင်္ဂလာပါ မေဂျာ” ဟု အိမ်၏ အေအိုင် ဖြစ်သော ရှောင်နာ ဟူသည့် မိန်းကလေးအသံဖြင့် သူ့ကို နှုတ်ဆက်လာသည်။
မေဂျာ ယန်ဟဲ က လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် နှင့် စကားပြောလိုနေသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ကာ တံခါးခေါက်ရန် ရွယ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အခိုက်အတန့်မျှ တွေဝေသွားသည်။
သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည် — “တံခါးဖွင့်”
ထို့နောက် ရှောင်နာက ကျန်းမြောင် ၏ အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ရှောင်နာ၏ နားလည်မှုအရ မေဂျာ ယန်ဟဲ မှာ “ယန်ဟဲ” ပင် ဖြစ်သည်။
အိပ်ခန်းထဲတွင် စင်္ကြံလမ်းထက် ပို၍ မှောင်မည်းနေသည်။
သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော ကုတင်ထက်တွင် ကိုယ်လုံးသေးသေး မိန်းကလေးတစ်ဦး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အိပ်ပျော်နေသည်။
သူမသည် စိတ်အေးလက်အေး အိပ်ပျော်နေပြီး မျက်လုံးအစွန်းများတွင် မျက်ရည်စများ ပေကျံနေသည်။ သူမက ဘေးသို့ တိမ်းလှည့်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။
အာရုံခံစားမှု အလွန်ထက်မြက်လှသော မေဂျာ ယန်ဟဲ က သူမ၏ မျက်ရည်စများကို မြင်လိုက်ရပြီး “ယန်ဟဲ” ဟူသော နာမည်ကို တိုးတိုးညည်းတွားလိုက်သံကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။