ခေါင်းစဉ်း- ကြယ်တာရာဖခင် – အခန်း (၇၆) - လမ်းခွဲခြင်း | NovelPing
ကျန်းမြောင် ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ရဲ့ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ သီးသန့်လျှပ်စစ်မီးပေးစနစ် ရှိပြီး လူထုလျှပ်စစ်မဟာဓာတ်လိုင်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားခြင်းမရှိတာကြောင့် ရုတ်တရက် မီးပျက်သွားတာက သူမကို သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူမက ဆူညံသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတဲ့အတွက် မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
တာနာကာ ကလည်း သူ့ရဲ့မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး အတူတူပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက အခြားလူတစ်ယောက်က သူတို့ကို "မီးပျက်သွားပုံရတယ်" လို့ ပြန်ပြောပြပါတယ်။
တစ်ယောက်က အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားပြီး ပြန်ဝင်လာကာ "မီးလည်းပျက်သွားပြီ၊ အင်တာနက်လည်း ပြတ်သွားပြီ။ အများပြည်သူသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွေလည်း ရပ်သွားပြီတဲ့" လို့ ပြောပါတယ်။
မီးပျက်သွားတာ၊ အင်တာနက်ပြတ်သွားတာနဲ့ အများပြည်သူသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွေ ရပ်တန့်သွားတာတွေက ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ချွတ်ယွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကို သူတို့အားလုံး သဘောပေါက်လိုက်ကြပါတယ်။
လူတိုင်း ဓာတ်ခွဲခန်းထဲကနေ ထွက်ပြီး ရုံးခန်းဧရိယာဆီ သွားခဲ့ကြရာမှာတော့ မီးနဲ့အင်တာနက် တကယ်ပဲ ပြတ်တောက်နေတာကို တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စမတ်ကိရိယာတွေမှာလည်း အချက်ပြလိုင်းတွေ ပျောက်ဆုံးနေတာကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ပါဘူး။
သူတို့က ဖန်နံရံကနေ တစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အပြင်ဘက်က ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပြွန်တွေထဲက ဘတ်စ်ကားတွေအားလုံး ရပ်တန့်သွားကြပြီ ဖြစ်တာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဘတ်စ်ကားတွေထဲက လူတွေကတော့ စတင်ထိတ်လန့်လာကြပြီး တံခါးတွေကို ထုရိုက်နေကြပါတော့တယ်။
သူတို့အားလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ရင်း အံ့သြမှင်သက်နေကြပါတယ် - "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
ဒီအချိန်မှာတော့ ယန်ဟဲ က အိပ်မက် မက်နေခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့အိပ်မက်ထဲမှာ သူဟာ ရင်းနှီးတာရော မရင်းနှီးတာပါ ပါဝင်တဲ့ မြင်ကွင်းပေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ လူတွေအများကြီးကို သူမြင်ခဲ့ရပါတယ် - တိုက်ခိုက်နေကြသူတွေ၊ ရုန်းကန်နေကြသူတွေ၊ အကျဉ်းချခံရပြီး အကျဉ်းချနေကြသူတွေ၊ သတ်ဖြတ်ပြီး သတ်ဖြတ်ခံနေရသူတွေ၊ ကလေးမွေးပြီး မွေးဖွားလာကြသူတွေ အားလုံးဟာ သမိုင်းမြစ်ထဲမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြပါပြီ။
အဲဒီထဲကမှ ယန်ဟဲ က သမိုင်းမှာ အမည်တွင်ခဲ့ဖူးတဲ့ မျက်နှာအချို့ကို မှတ်မိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ ဖုန်မှုန့်လို မြှုပ်နှံခံခဲ့ရတဲ့ သာမန်လူတွေပါပဲ။
ယန်ဟဲ ရဲ့အိပ်မက်ထဲမှာလည်း အဲဒီအရာက ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
တကယ်တမ်းတော့ ဒါဟာ အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါဟာ ယန်ဟဲ က သူ့ကို သော့ပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခုကနေတစ်ဆင့် ယန်ဟဲ ရဲ့ ဦးနှောက်လှိုင်းတွေနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို တိုက်ရိုက်ဖလှယ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါက ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံ ရဲ့ ပင်မဦးနှောက်ဖြစ်ပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်တဲ့ ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ပင်မဦးနှောက်နဲ့ ယန်ဟဲ ကြားက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်မှုဟာ ခဏတာလေးသာ တည်ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူတို့အတွက် သတင်းအချက်အလက် အမြောက်အမြားကို ဖလှယ်ဖို့ကတော့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။
ဒီအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ယန်ဟဲ နိုးထလာခဲ့ပါတယ်။ ပင်မဦးနှောက်က သူ့ကို နိုးထလာစေဖို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်မှုကနေတစ်ဆင့် သူ့ဦးနှောက်ကို တိုက်ရိုက်လှုံ့ဆော်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ့အတွက်ကြောင့် သူ့ရဲ့နားနဲ့ နှာခေါင်းတွေကနေ သွေးတွေ စီးကျလာခဲ့ပါတယ်။
ယန်ဟဲ မှာ ခေါင်းတွေ ကွဲမတတ် ကိုက်ခဲနေခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့စိတ်ကတော့ ရှင်းလင်းနေဆဲပါပဲ။ သူက သူ့မျက်နှာပေါ်က သွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ အမြဲပြောင်းလဲနေတဲ့ အရောင်စုံတဲ့ မိုးတိမ်တိုက်လို သက်ရှိကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သက်ရှိပါပဲ။
"မင်း အခု ထွက်သွားနိုင်ပါပြီ" လို့ ပင်မဦးနှောက်က ပြောပါတယ်။
ယန်ဟဲ က သူ့နဖူးကို ကိုင်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်လိုက်ပါတယ်။ သူက ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူပြောစရာရှိတာတွေကို "အိပ်မက်" ထဲမှာ တင်ပြပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံ ထဲမှာ သူ့ရဲ့တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ သူက ထွက်သွားဖို့ လှည့်လိုက်ပါတယ်။
"လူသား..."
ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက်က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းခေါ်ပါတယ်။
ယန်ဟဲ က ပြန်လှည့်လာပါတယ်။
ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက်က "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
ယန်ဟဲ က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "သက်ရှိတိုင်းဟာ ထိန်းချုပ်ခံရဖို့ မဟုတ်ဘဲ လေးစားခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
သူက "အားလုံးကိုပေါ့" လို့ အလေးအနက်ထား ပြောလိုက်ပါတယ်။
သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားတဲ့ အခန်းရဲ့ အတွင်းတံခါးနဲ့ အပြင်တံခါးတွေ ပွင့်လာပြီး အပြင်ဘက်ကို တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးနေပါတယ်။
ယန်ဟဲ က ဘယ်လို အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ပင်မဦးနှောက်က သူ့အတွက် တံခါးအားလုံးကို ဖွင့်ပေးထားလို့ ဖြစ်ပြီး၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ထဲက လူတွေအားလုံး မသတိလစ်မေ့မြောနေကြဆဲ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
သူဟာ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ရဲ့ ပင်မအဆောက်အအုံထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ ရင်ပြင်ပေါ်က မြင်ကွင်းက ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေပါတော့တယ်။ လူတွေ အားလုံး သေနေကြသလိုမျိုး နေရာအနှံ့မှာ လဲကျနေကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တရားမှာတော့ လူတိုင်းရဲ့ရင်ဘတ်တွေက အသာအယာ တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ဖော်ပြနေပါတယ်။
လမ်းညွှန်ဘောလုံးတွေက နေရာအနှံ့မှာ ပြန့်ကြဲနေပါတယ်။ လှမ်းလိုက်တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သူတို့ထဲက အချို့ကို ကန်မိနေပါတော့တယ်။
အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး မှတ်တိုင်မှာတော့ ယာဉ်တွေဟာ ပြွန်တွေထဲမှာ ရပ်တန့်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း နဲ့ နီးတဲ့ယာဉ်တွေလည်း တုန်ခါမှုလှိုင်းရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံခဲ့ရတဲ့အတွက် အတွင်းကလူတွေ သတိလစ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ ပိုပြီး ဝေးတဲ့ယာဉ်တွေထဲက လူတွေကတော့ ဒီဘက်ကို ထိတ်လန့်တကြား လှမ်းကြည့်နေကြပါတယ်။
ယန်ဟဲ က သူတို့ကို လျစ်လျูရှုထားလိုက်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ် သိုလှောင်ရာနေရာဆီကို တန်းပြီး သွားလိုက်ပါတယ်။ လော့ကာတွေမှာ မီးမလာတော့ဘဲ အလုပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။ ယန်ဟဲ က သတ္တုလော့ကာတံခါးကို လက်နဲ့ အတင်းဆွဲဖျက်ဖွင့်လိုက်ပြီး "ခရီးဆောင်အိတ်" ကို ထုတ်ယူလိုက်ပါတယ်။
သူက စမတ်ဦးနှောက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စောင့်ကြည့်ရေး မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ကျန်းရွီ ရဲ့ အသက်ရှင်လက္ခဏာတွေ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာ သူ သတ်မှတ်ထားခဲ့တဲ့ တစ်နာရီ အချိန်တိုင်းစက် ကုန်ဆုံးဖို့ လေးမိနစ်ပဲ လိုတော့တာမို့ သူက အချိန်တိုင်းစက်ကို ဖျက်သိມလိုက်ပါတယ်။
စမတ်ဦးနှောက်ပေါ်က မျက်နှာပြင်က ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားပြီး စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာပါတယ် - "ဘိုဒင်းပလက်ဖောင်း ၁၇၁၊ တစ်မိနစ်အတွင်း ပြန်လည်စတင်ပါမည်။ ကောင်းသောခရီးဖြစ်ပါစေ။"
ဒါဟာ ပင်မဦးနှောက်ရဲ့ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်းပါပဲ။
ယန်ဟဲ က "ခရီးဆောင်အိတ်" ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပလက်ဖောင်း ၁၇၁ ဆီကို အမြန်လျှောက်သွားလိုက်ရာ အဲဒီမှာ တစ်ကိုယ်ရေသုံး ဘတ်စ်ကားတစ်စီး စောင့်ဆိုင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ပလက်ဖောင်းရဲ့ အပြင်ဘက် တစ်မီတာလောက်အကွာမှာ လူတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ တုန်ခါမှုလှိုင်းကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့တာ အသေအချာပါပဲ။
ယန်ဟဲ က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ "ခရီးဆောင်အိတ်" နဲ့အတူ ဘတ်စ်ကားပေါ်ကို တက်လိုက်ပါတယ်။
စက္ကန့်ပိုင်းအကြာမှာ ဘတ်စ်ကားတံခါးတွေ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားပြီး ပိတ်သွားပါတယ်။ ပြွန်ထဲမှာ ရပ်တန့်နေခဲ့တဲ့ ယာဉ်တွေ စတင်လည်ပတ်လာပြီး ပုံမှန်အမြန်နှုန်းအတိုင်း တစ်စထက်တစ်စ ပြန်လည် မောင်းနှင်လာကြပါတယ်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ တစ်ကမ္ဘာလုံး မီးပြန်လာပါတော့တယ်။
အင်တာနက်လည်း ပြန်ကောင်းလာပါတယ်။
တစ်ခုတည်းသော မူမမှန်မှုကတော့ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း မှာ သတိလစ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ လူအမြောက်အမြား ကျန်ရစ်နေတာပါပဲ။
ယန်ဟဲ က အလျင်အမြန် ရွေ့လျားနေတဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အရာအားလုံး အဝေးကို နောက်ဆုတ်သွားတာကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။ ဘတ်စ်ကားက ဆိပ်ကမ်းဆီကို တန်းပြီး မောင်းသွားပါတယ်။
လျိုချန်ကွမ်း ရဲ့ အထောက်အထားကို အသုံးပြုပြီး ယန်ဟဲ က ဖယ်ရီယာဉ်တစ်စီးပေါ်ကို တက်လိုက်ကာ လေထုအပြင်ဘက်ကို ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး ကြယ်တာရာ ခရီးဝေးအာကာသယာဉ်ကို ပြောင်းရွှေ့စီးနင်းခဲ့ပါတယ်။
သူဟာ အဆင့်မြင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ "လျိုချန်ကွမ်း" ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ပထမတန်းစား လက်မှတ်ကို ဝယ်ယူထားခဲ့ပါတယ်။ ကက်ဘင်ခန်းလေးက သေးငယ်ပေမဲ့ အိပ်ရာ၊ စာရေးစားပွဲ၊ ဗီရိုနဲ့ သီးသန့် ရေချိုးခန်းတို့ ပါဝင်ပါတယ်။
ယန်ဟဲ က တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တွန်းလှည်းအသွင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဖုံးကွယ်မှုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ကာ တစ်နှစ်ခြောက်လအိပ်စက်ခြင်းစနစ် (ჰစ်ဘာနေးရှင်းစနစ်) ကိုလည်း ပိတ်လိုက်နိုင်ပါပြီ။
တွန်းလှည်းပွင့်လာပြီး ကျန်းရွီ ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးထလာပါတယ်။ သူက မျက်စိကိုပွတ်လိုက်ပြီး အကျင့်ပါနေတဲ့အတိုင်း လက်မကို စုပ်စပြုလာပေမဲ့ ယန်ဟဲ ရဲ့ လက်ထဲကို ကောက်မတင်ခံလိုက်ရကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ခံလိုက်ရပါတယ်။
ကျန်းရွီ က နည်းနည်းတော့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပါတယ်။ သူ့အဖေက သူ့ကို အရမ်းတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားတာကြောင့် သူ နည်းနည်း မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး အကျင့်လိုပဲ သူ့ရဲ့လက်သီးဆုပ်လေးတွေနဲ့ ထိုးလိုက်ပါတယ်။
ဒါကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ ယန်ဟဲ က သူ့ရဲ့ဖက်ထားမှုကို ချက်ချင်း လျော့ချလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့အနေနဲ့ သူ့ကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းရွီ က သူ့ရဲ့မျက်လုံးအကြီးကြီးတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုလို့တောင် ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ "မေမေရောဟင်။ သား မေမေ့ကို ရှာချင်တယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
ယန်ဟဲ ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုက ရုတ်တရက် တင်းမာလာပါတယ်။
သူက ဘာမှ မပြောဘဲ ကျန်းရွီ ကို ပွေ့ချီရင်း ပေါ်ဟޯል (ပြတင်းပေါက်အဝိုင်း) ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ပါတယ်။ မြို့တော်ဂြိုဟ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "မေမေက ဟိုမှာလေ" လို့ သူ ပြောပါတယ်။
"မကြောက်နဲ့နော်" လို့ သူက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သလိုမျိုး "ငါတို့ မေမေနဲ့ ပြန်ဆုံရမှာပါ" လို့ ပြောပါတယ်။
"ပြန်ဆုံသည်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျန်းရွီ ရဲ့ ဝေါဟာရအိမ်ထဲမှာ မရှိသေးပါဘူး။ သူက အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ပေမဲ့ သူ့အဖေ လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့ ပေါ်ဟޯል အပြင်ဘက်ကို လိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အာကာသယာဉ် စတင်ထွက်ခွာသွားပြီး သူ မွေးဖွားခဲ့ရာ၊ သူ့အမေ ရှိရာ ဂြိုဟ်ကြီးဟာ အလျင်အမြန် သေးငယ်သွားကာ သူ့အမြင်အာရုံထဲကနေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။
"မေမေ!" ကျန်းရွီ က သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပေါ်ဟޯል (ပြတင်းပေါက်အဝိုင်း) မှန်ကို လက်ဝါးနဲ့ ထောက်လိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် ကတော့ သူ့ရဲ့ခင်ပွန်းနဲ့သားတို့ အာကာသထဲမှာ သူမကို ငေးကြည့်နေကြပြီး သူမကို ပြန်လှည့်လို့မရတော့တဲ့အထိ နောက်မှာ ထားခဲ့ကြပြီဆိုတာ လုံးဝ မသိခဲ့ပါဘူး။
သူမနဲ့ တာနာကာ အပါအဝင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချို့ကတော့ သတင်းကြည့်ဖို့အတွက် စုဝေးနေကြပါတယ်။
ရုံးခန်းထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ ဟိုလိုဂရပ်ဖစ် ဖန်သားပြင်ကြီးကို ဖွင့်ထားပြီး လူတိုင်းက အဲဒီနားမှာ ဝိုင်းအုံနေကြကာ၊ လာမယ့်လအနည်းငယ်အတွင်း ကျင်းပမယ့် လွှတ်တော်အစည်းအဝေးအတွက် ပြင်ဆင်တဲ့နေရာမှာ အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးရဲ့ မတော်တဆ မှားယွင်းမှုကြောင့် ယနေ့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ ရုတ်တရက် မီးပျက်ခြင်းနဲ့ အင်တာနက်ပြတ်တောက်ခြင်း ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သတင်းကြေညာသူက လေးလေးနက်နက် ရှင်းပြနေတာကို နားထောင်နေကြပါတယ်။
နည်းပညာနဲ့ သိပ်မရင်းနှီးကြတဲ့ သာမန်နိုင်ငံသား အများစုကတော့ ဒီရှင်းပြချက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူပဲ လက်ခံလိုက်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းမြောင် နဲ့ တာနာကာ လို လူမျိုးတွေကတော့ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းကိုမှ မယုံကြည်ကြဘဲ ဟာသလုပ်ပြီး ပြောင်လှောင်ကြပါတော့တယ်—
"ဒီလူတွေ... ငါတို့ကို လူမိုက်တွေလို့ ထင်နေတာလား။"
"ဒါ အတိအလင်း ဖုံးဖိဖန်တီးထားတဲ့ ပုံပြင်ပဲ!"
"ငါတော့ အာဏာသိမ်းမှု တစ်ခုခု ဖြစ်တာလို့ သံသယဝင်တယ်"
"ဝိုး၊ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့! ဘယ်အုပ်စုက အာဏာသိမ်းတာကို စတင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်လဲ။"
"ရှေးရိုးစွဲအုပ်စုပေါ့! သူတို့က အဖြစ်နိုင်ဆုံးပဲ။"
"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး အဖွဲ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်! သူတို့က အစွန်းရောက်ဆုံးပဲလေ။"
လက်ထောက်ဖြစ်သူက "ဒိုးနတ်မုန့်တွေ ရောက်ပြီ!" လို့ အသံကုန် အော်လိုက်တဲ့အထိ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ယူဆချက်တွေကို အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေကြပါတယ်။ တစ်ရှိန်ထိုးဆိုသလိုပဲ နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြတဲ့ ဆရာဝန်အုပ်စုကြီးဟာ မုန့်တွေဆီကို အပြေးအလွှား သွားရောက်စုပြုံတိုးကြပါတော့တယ်။
ကျန်းမြောင် က စတော်ဘယ်ရီအရသာ မုန့်တစ်ကိုက်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး အိမ်ကိုခေါ်ဆိုဖို့အတွက် သူမရဲ့ စမတ်ဦးနှောက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။" မုန့်စားနေလို့ ပါးစပ်တွေ ဖောင်းနေတဲ့ တာနာကာ က ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် က ပါးစပ်ထဲက မုန့်ကိုထုတ်လိုက်ပြီး "ကျန်းရွီ မီးပျက်တာကြောင့် လန့်သွားလားလို့ ကြည့်ဖို့ အိမ်ကို ဖုန်းခေါ်မလို့" လို့ ပြောပါတယ်။
တာနာကာ က "ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မီးပျက်တာ ဆယ်မိနစ်တောင် မပြည့်ပါဘူး၊ ဘက်ထရီ အရန်စွမ်းအင်လည်း ရှိတာပဲဟာ" လို့ ပြောပါတယ်။
အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတွေအားလုံးမှာ အရေးပေါ် အရန်စွမ်းအင်တွေ ရှိကြပါတယ်။ မဟုတ်ရင် လေဝင်လေထွက် စနစ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတာကို ဘယ်လိုမှ သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"ငါတော့ ဖုန်းခေါ်ပြီးပြီ" လို့ ကျန်းမြောင် က ပြောပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဖုန်းကိုတော့ အိမ်ရဲ့ AI ဖြစ်တဲ့ ရှောင်နာ က ဖြေကြားခဲ့ပါတယ် - "ဆရာဝန်မကြီး။"
"အဟွန်း၊ ယန်ဟဲ ရှိမနေဘူးလား" လို့ ကျန်းမြောင် က မေးပါတယ်။
အိမ်သုံး AI က အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိမှသာ ဖုန်းကို ဖြေကြားပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဗိုလ်မှူးကြီးက ကျန်းရွီ ကို ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်သွားတာ မပြန်သေးပါဘူး" လို့ ရှောင်နာ က ပြောပါတယ်။
"အော်၊ ဟုတ်ပြီလေ" လို့ ကျန်းမြောင် က ပြောပါတယ်။
ယန်ဟဲ က သူ့ဘာသာသူ ကားမောင်းသွားတတ်သူမို့ အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ ပိတ်မိနေစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။
ဒီလိုတွေးမိရင်းနဲ့ ကျန်းမြောင် ဟာ ယန်ဟဲ ရဲ့ နံပါတ်ကို မခေါ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ သူမက သူ့ကို မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး—ယန်ဟဲ က အယုံကြည်ရဆုံး လူသားပါပဲ! သူမက သူတို့ကို လွမ်းလို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ယန်ဟဲ ရဲ့ ဖုန်းကိုတော့ ဆက်လို့ မရခဲ့ပါဘူး။
"ဟင်?" ကျန်းမြောင် က စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပါတယ်။ "ဆက်လို့မရဘူးလား။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။"
တာနာကာ က အလေးအနက်မထားဘဲ "အင်တာနက်ကွန်ရက်တွေ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာသေးလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မီးပျက်တဲ့ 'မတော်တဆမှု' တစ်ခုပဲဟာကို၊ ချက် ချက် ချက်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူက အစိုးရရဲ့ လိမ်ညာထားတဲ့ ရှင်းပြချက်ကို မပြောင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ကျန်းမြောင် ကလည်း "ဖြစ်မှာပါ" လို့ ထောက်ခံပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှလည်း နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုကို မစဉ်းစားမိခဲ့ကြပါဘူး။ အဲဒါကတော့ ထိုသူဟာ အာကာသယာဉ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဆက်သွယ်ဖို့အတွက် သင်္ဘောရဲ့ ရေဒီယိုကြိုးမဲ့ အချက်ပြစခန်းကို လိုအပ်တာကြောင့် စမတ်ဦးနှောက်နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက အဲဒီပျံသန်းမှုရဲ့ သီးသန့်ပျံသန်းမှုအမှတ်စဉ်နဲ့ ဆက်သွယ်ရေး ရှေ့ဆက်စကားလုံးတွေကို လိုအပ်ပါတယ်။
ပြောရမယ်ဆိုရင် ရှေးခေတ်က ခရီးဝေးဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေအတွက် မြို့နယ်ကုဒ် လိုအပ်သလိုမျိုးပါပဲ။
ကျန်းမြောင် က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အလုပ်ဆင်းချိန် မရောက်သေးပေမဲ့ ဒီကနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကြောင့် လူတိုင်းက အာရုံမစိုက်နိုင် ဖြစ်နေကြပါပြီ။
သူမရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေနဲ့ ကျန်းမြောင် က ရက်ရက်ရောရောပဲ "ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်ကြစို့။ လူတိုင်း အိမ်ပြန်ပြီး စောစော အနားယူကြပါတော့" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ဝမ်းသာအားရ အძေခေါ်ကြပြီး သူမကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးကြပါတော့တယ်။
ကျန်းမြောင် နဲ့ တာနာကာ တို့ စင်္ကြံအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း ဘယ်အစွန်းရောက်အဖွဲ့အစည်းက "အာဏာသိမ်းမှု" ကို ပြုလုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးနေကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက သူတို့နဲ့ အလွန်ဝေးကွာပြီး ဘာမှ မဆိုင်လှပါဘူး။
"မနက်ဖြန် တွေ့မယ်နော်။" ကျန်းမြောင် နဲ့ တာနာကာ တို့ လက်ပြ နှုတ်ဆက်ကြပြီး အိမ်ပြန်ဘတ်စ်ကားကို စီးသွားကြပါတယ်။
ပင်မဦးနှောက်မှ စီမံခန့်ခွဲတဲ့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ညှိနှိုင်းထားတဲ့ အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်က ထိရောက်ပြီး အဆင်ပြေတာကြောင့် ကျန်းမြောင် လည်း အိမ်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူမဟာ ငါးဆယ်ထပ်က ဘတ်စ်ကား ပလက်ဖောင်းကနေ ဓာတ်လှေကားကိုစီးပြီး ရှစ်ဆယ်သုံးထပ်မှာရှိတဲ့ သူမရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်လေးဆီကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
"ငါ ပြန်ရောက်ပြီ!" လို့ စင်္ကြံထဲ ဝင်ဝင်ချင်း စွမ်းအင်အပြည့်နဲ့ အော်လိုက်ပါတယ်။
အိမ်ထဲမှာတော့ လူသူ ကင်းမဲ့နေပါတယ်။
လက်သုတ်ပဝါကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသားက သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းကို လာနမ်းကာ ပြုံးပြီး "လက်သွားဆေးတော့၊ ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ" လို့ ပြောမယ့်သူ မရှိပါဘူး။
ဖောင်းကြွနေတဲ့ လက်မောင်းလေးတွေကို ဆန့်တန်းကာ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ပြီး ချိုမြိန်စွာနဲ့ "မေမေ၊ မေမေ! ဖက်!" လို့ ပြောမယ့် ဝဝကစ်ကစ် ကလေးငယ်လည်း မရှိပါဘူး။
အိမ်ကြီးက ကြက်သီးထစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။
ယန်ဟဲ သူမရဲ့ဘဝထဲကို မရောက်လာခင်တုန်းက သူမ တစ်ယောက်တည်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရတဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းဆန်တဲ့ ရက်တွေနဲ့ အတူတူပါပဲ။