ထိုသို့သောအချိန်၌ပင် ကျန်းမြောင်မှာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို လုံးဝသဘောမပေါက်သေးပေ။
ရှောင်နာက ကျန်းမြောင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်စဉ်ကကဲ့သို့ “ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်” ဟု နှုတ်ဆက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယန်ဟဲ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက် ထိုသို့ နှုတ်ဆက်ခြင်းမျိုးကို ဖျက်သိမ်းထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်အနေဖြင့် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မရရှိခဲ့သဖြင့် ထူးဆန်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ဟင်၊ လူတွေ အားလုံး ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ”
ထိုမှသာ ရှောင်နာက “ဗိုလ်မှူးကြီးနဲ့ ကျန်းရွီတို့ ပြန်မရောက်သေးပါဘူး” ဟု ဖြေကြားလာခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်က “သူတို့ ဘယ်တုန်းက ထွက်သွားကြတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှောင်နာက “၁၂နာရီ ၃၃မိနစ်ကတည်းကပါ” ဟု ပြန်ဖြေ၏။
ကျန်းမြောင်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “လေးနာရီနီးပါး ရှိတော့မှာပေါ့။ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။ ငါ့အတွက် ယန်ဟဲကို ဖုန်းခေါ်ပေးစမ်းပါ” ဟု ဆိုလေသည်။
ရှောင်နာက ဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း ယန်ဟဲ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှာ မည်သို့မျှ ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်က “ကားရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်ကို သုံးပြီး ခေါ်ကြည့်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ရှောင်နာ၏ အဖြေက သူမကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ “ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ကားကို ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ ရပ်ထားပါတယ်”
ကျန်းမြောင် အံ့ဩသွားသည်။ “သူ ကားမောင်းမသွားဘူးလား။ ဒီအဆောက်အဦထဲမှာပဲ ရှိနေတာလား”
ရှောင်နာက တစ်စက္ကန့်မျှသာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလာသည်၊ “ရပ်ကွက်ထိန်းချုပ်ရေး စနစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီးပါပြီ။ ရရှိတဲ့ အချက်အလက်အရ ဗိုလ်မှူးကြီးနဲ့ ကျန်းရွီတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မရှိကြပါဘူး”
အကယ်၍ သူတို့သာ ရပ်ကွက်ထဲတွင် မရှိကြပါက အပြင်သို့ ထွက်သွားကြခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး ကားမမောင်းသွားခြင်းမှာ အများသုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်များကို စီးသွားကြဟန်တူပေသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဆယ်မိနစ်တာ မတော်တဆမှုကို ပြန်တွေးမိရင်း ကျန်းမြောင် စတင်စိုးရိမ်လာသည်။ သူမက “ကျန်းရွီရဲ့ ဘတ်စ်ကားစီးနင်းမှု အချက်အလက်တွေကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဗျူရိုရဲ့ စုံစမ်းရေးစင်တာနဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးပါ” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ဘတ်စ်ကားစနစ်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်သော စကင်န်ဖတ်ခြင်းနှင့် စောင့်ကြည့်ခြင်းစနစ်များ အပြည့်အစုံ ပါဝင်သည်။ ဘတ်စ်ကားစီးသူတိုင်း၏ ခရီးသွားလာမှု အချက်အလက်များကို အပြည့်အစုံ မှတ်တမ်းတင်ထားရှိမည်ဖြစ်သည်။
തീർച്ചပါက အစိုးရအနေဖြင့် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုကို အလွယ်တကူ ထုတ်ဖော်ပြသမည် မဟုတ်ပေ။ ယန်ဟဲမှာ လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်းမြောင်မှာ သူ၏ အဖော်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခရီးသွားလာမှု အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးပိုင်ခွင့် မရှိပေ။
သို့သော် ကျန်းရွီမှာ အရွယ်မရောက်သေးသူဖြစ်ပြီး သူ၏ အုပ်ထိန်းသူအနေဖြင့် ကျန်းမြောင်တွင် ခရီးသွားလာမှု အချက်အလက်များကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့် အာဏာရှိပေသည်။
ကျန်းရွီ ယနေ့ ဘတ်စ်ကားစီးခဲ့သည့် အချက်အလက် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ဒေတာဘေ့စ်တွင် မရှိကြောင်း ကျန်းမြောင် တွေ့ရှိသောအခಾ သူမသည် တွန်းလှည်း၏ တည်နေရာကိုပါ စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့ရာ ဘာမှမတွေ့ရတော့ပေ - တည်နေရာပြစက်ကို ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမြောင်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရုံမှလွဲ၍ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်းတော့ မရှိသေးပေ။
အကြောင်းမှာ သူမ၏ စိတ်အနက်ရှိုင်းတွင် ယန်ဟဲအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ယုံကြည်ရုံသာမက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်နှင့် ဘေးကင်းရေးဆိုင်ရာ သတိပြုမှုများကိုလည်း သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ကျန်းမြောင်သည် သူမကိုယ်တိုင်နှင့် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ရာနှုန်းပြည့် ယုံကြည်စိတ်ချထားသည်။ ကျန်းရွီသာ ထိုတွန်းလှည်းထဲတွင် လှဲလျောင်းနေသမျှ ကာလပတ်လုံး နျူကလီးယား ပေါက်ကွဲမှုကြီးပင်လျှင် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်ထိ တပ်ဆင်ထားသော ဖန်သားပြင်ကြီးမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နေမင်းကြီးက အထက်ကောင်းကင်တွင် တလက်လက် ထွန်းလင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုမှာလည်း သာယာနေကာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ပင် ဖြစ်နေဆဲပေတည်း။
နေ့ခင်းဘက်တွင် ဖေဖော်တစ်ဦးက ကလေးကို ကစားခေါ်ထုတ်သွားစဉ် အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းပြချက်များကြောင့် ဖုန်းဆက်သွယ်၍ မရဖြစ်နေတတ်သည် - ကျန်းမြောင်က ဤကဲ့သို့ တွေးကာ သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ဟင်းချက်စက်မှတစ်ဆင့် အစားအစာ မှာယူစားသုံးခဲ့ပြီး ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေး ခန်းမသို့ သွားကာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ ချွေးထုတ်ခြင်း၊ မျက်နှာဖုံးစွပ်ခြင်းနှင့် အစားအစာ စားသုံးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ကြီး မှောင်လာသည်အထိ ယန်ဟဲ ပြန်မလာသေးဘဲ သူ၏ဖုန်းမှာလည်း ဆက်သွယ်၍ မရသေးသည့်အခါကျမှသာ ကျန်းမြောင်တစ်ယောက် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်မနေနိုင်တော့ပေ။
သူမသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် ၇၉ ထပ်တွင် နေထိုင်သော အိမ်နီးနားချင်း လျိုချန်ကွမ်းထံသို့ ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။
လျိုချန်ကွမ်းမှာ ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက် ဥယျာဉ်ခြံထဲတွင် ယန်ဟဲနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော အိမ်နီးနားချင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အခြားအိမ်နီးနားချင်း အချို့နှင့်အတူ တွန်းလှည်းအဖွဲ့ငယ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားကြသည်။ ကျန်းမြောင် ကလေးကို အပြင်ထုတ်သွားသည့်အခါ ထိုအဖွဲ့နှင့် ရောနှောပေါင်းသင်းလေ့ရှိပြီး သူတို့နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ လျိုချန်ကွမ်းဆိုလျှင် ယန်ဟဲ၏ လက်ရာဟင်းလျာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန်အတွက် ၎င်းတို့အိမ်သို့ပင် ဖိတ်ကြားခံခဲ့ရဖူးသူ ဖြစ်သည်။
“ဟင်၊ အပြင်ထွက်သွားတာ အဲဒီလောက်ကြာပြီ မပြန်လာသေးဘူးလား” လျိုချန်ကွမ်းမှာလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက “ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးဗို့။ မနေ့တစ်နေ့ကပဲ အိုင်လင်နဲ့ အလုပ်တာဝန်လွှဲပြောင်းထားတာ။ ကျွန်တော် အခု အလုပ်ပြန်ဆင်းနေပြီ၊ လုပ်ငန်းခရီးထွက်နေတာဆိုတော့ နောက်အပတ်မှပဲ ပြန်ရောက်မှာ” ဟု ပြောပြ၏။
ထို့နောက် သူက ကျန်းမြောင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်၊ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူး။ ကုန်တိုက်သွားရင်း ပစ္စည်းဝယ်တာနဲ့ အချိန်ကုန်သွားတာကို သတိမထားမိဘဲ ဖြစ်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။ အိုင်လင်က ကလေးကို ကုန်တိုက်ခေါ်သွားရတာ အရမ်းသဘောကျတာလေ။ အင်း... ဖုန်းဆက်လို့မရတာကလည်း စမတ်ဦးနှောက် ပျက်စီးသွားလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ယုတ္တိရှိသလို ထင်ရသော်လည်း ကျန်းမြောင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိဘဲ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ ယန်ဟဲအနေဖြင့် ကလေးကိုခေါ်ကာ ကုန်တိုက်များသို့ လုံးဝ သွားလေ့ရှိသူ မဟုတ်သောကြောင့်တည်း။ အကယ်၍သာ သူ၏ စမတ်ဦးနှောက် ပျက်စီးသွားခဲ့ပါက အများသုံးကွန်ရက်ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းမြောင်ထံ ဆက်သွယ်နိုင်မည့် နေရာတစ်ခုကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့တည်းမဟုတ် အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှ ပြောရလျှင် ယန်ဟဲ၏ စမတ်ဦးနှောက် ပျက်စီးသွားခဲ့ပါက သူသည် ပို၍ပင် စောစော ပြန်လာခဲ့သင့်ပေသည်။
ကျန်းမြောင်သည် တာနာကာနှင့် ကျန်းယာတို့ကိုပါ ဖုန်းမခေါ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ကြသော်လည်း ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင်တစ်ယောက် လုံးဝမှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သော ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ရဲတပ်ဖွဲ့ထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်တော့သည်။
အရေးပေါ်ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများအားလုံးကို AI (ဥာဏ်ရည်တု) ကသာ လက်ခံဖြေကြားပေးနေခဲ့သည်။
“နိုင်ငံသား ကျန်းမြောင်... ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲရှင်” ဟု အရေးပေါ်စင်တာမှ AI က မေးမြန်းလာသည်။
ကျန်းမြောင်က အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီး ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း သپورတိုင်လိုကြောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
AI က “ပါဝင်ပတ်သက်သူ အသက် ၇ လအရွယ် အရွယ်မရောက်သေးသူ ကျန်းရွီကို ရှာဖွေနေပါသည်။ ပါဝင်ပတ်သက်သူ အသက် ၄၀ အရွယ် လူကြီး ယန်ဟဲကို ရှာဖွေနေပါသည်။ စိတ်မကောင်းပါဘူး နိုင်ငံသား ကျန်းမြောင်ရှင်၊ လူကြီး ပျောက်ဆုံးမှုဖြစ်စဉ်များကို လူကြီး ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် ၂၄ နာရီ ကြာမှသာ တိုင်ကြားနိုင်ပါသည်။ အရွယ်မရောက်သေးသူ ပျောက်ဆုံးမှုဖြစ်စဉ်များကိုမူ အရွယ်မရောက်သေးသူ ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် ၁၂ နာရီ ကြာမှသာ တိုင်ကြားနိုင်ပါသည်။ သင်ပြောပြချက်အရ အကယ်၍ သင် အလွန်အမင်း အရေးတကြီး ဖြစ်နေပါက အချိန် ၄ နာရီနှင့် ၄၇ မိနစ် ကြာမြင့်ပြီးမှသာ အရွယ်မရောက်သေးသူ ပျောက်ဆုံးမှုကို တိုင်ကြားနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလာခဲ့သည်။
AI မှာ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးခြင်း မရှိသေးသည့်အတွက် အမှုကို လက်မခံဘဲ လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ရက်စက်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်သည် မှောင်မိုက်နေသော စခရင်ပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ နားထပ်များကို ဖိနှိပ်ပွတ်သပ်လိုက်ကာ တိုးပွားလာနေသော စိတ်ပျက်ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ယန်ဟဲ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးထံ ဖုန်းခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသူငယ်ချင်း၏ အမည်မှာ ဇူဘင် ဖြစ်ပြီး စစ်တပ်မှ ရာထူးအဆင့်အတန်း မြင့်မားသော ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ရဲတပ်ဖွဲ့က အမှုကို လက်မခံသည့်အတွက် ဇူဘင်၏ သြဇာအာဏာအချို့ကို အသုံးချကြည့်ရန် ကျန်းမြောင်က စဉ်းစားမိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ စမတ်စက်ပစ္စည်းထဲမှ ဇူဘင်၏ ဆက်သွယ်ရန် နံပါတ်ကို ရှာဖွေထုတ်ယူလိုက်စဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဖန်သားနံရံ၏ အထူးအကာအရံကို ထိုးဖောက်ဖြတ်ကျော်လာပြီး အိမ်တွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဝင်လာခဲ့သည်။
အလိုအလျောက်ပင် ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ လက်မောင်းကိုမြှောက်ကာ မျက်စိကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အသံလှိုင်းလက်နက်တစ်ခုက သူမ၏ တိုက်ခန်းရှိ ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်ထိ တပ်ဆင်ထားသော ဖန်သားပြင်ကို တိကျစွာ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုပေါက်ကွဲအား၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျန်းမြောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားပြီး მისေင်နှင့် ထမင်းစားခန်းကို ခြားထားသော ဘားကောင်တာကို ကျောဘက်မှ ဝင်တိုက်မိကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။
အကယ်၍ ကျန်းမြောင်သာ သာမန်လူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါက ဤအချိန်တွင် သတိလစ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ယန်ဟဲကဲ့သို့ပင် ကျန်းမြောင်သည်လည်း ဆွဲငင်အားမြင့်မားသော ဂြိုဟ်တစ်ลูกမှ လာရောက်သူဖြစ်ပြီး ယန်ဟဲ ပြောင်းရွှေ့လာကတည်းက သူမကို ပြင်းထန်ခက်ခဲစွာ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းမြောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုကို သာမန်စံနှုန်းများဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။ သူမသည် နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး ခေါင်းထဲတွင်လည်း တဝီဝီ မြည်ဟည်းနေသော်လည်း ချက်ချင်းကြီး သတိလစ်သွားခြင်းတော့ မရှိခဲ့ပေ။
ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်ကြောင့် သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းထဲမှာလည်း လည်ပတ်နေသဖြင့် ၈၃ ထပ်မှနေ၍ လေဟုန်စီးစက်များ တပ်ဆင်ထားကာ အမြင့်ပိုင်း လေပြင်းများကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရင်း သူမ၏ အိမ်ထဲသို့ အပြည့်အစုံ လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသော လူများကို သူမ ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရသည်။
သူမသည် မျက်စိကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဝေးလံပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် ဆန်ဆန် ထွက်ပေါ်လာသော မရှင်းလင်းသော ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ပစ်မှတ်ကို မတွေ့ရပါဘူး။”
“အမှတ်လက္ခဏာ အတည်ပြုပြီးပါပြီ၊ ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် ဖြစ်ပါတယ်။”
“ဟေ့ကောင်၊ သူ့ကို သတိထားကြဦး၊ သူလည်း బాဓိတ ဖြစ်ပါတယ်။”
“သူ ဒဏ်ရာရထားလား ဆိုတာ စစ်ဆေးကြစမ်းပါ။”
“ဒေါက်တာကျန်း၊ ဒေါက်တာကျန်း၊ ကျွန်တော်ပြောတာ ကြားရလားရှင်။”
…
…
ထိုအသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဖျော့သွားကာ ကျန်းမြောင်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သတိလေ့သွားခဲ့တော့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယန်ဟဲ၏ ထူးကဲသော ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကို နိုင်နင်းအောင် ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် အသံလှိုင်းလက်နက်၏ အားကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ထားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းမြောင် ပြန်လည်သတိရလာသောအခါ သူမသည် ဆေးကုသရေး ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ဘေးနားတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းနှစ်ဦး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“သူ သတိရလာပြီ!” ၎င်းတို့က သူမအား တိုက်ရိုက်ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ ဆက်သွယ်ရေးစက်ထဲသို့ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ညွှန်ကြားချက်ကို အမြန်လက်ခံရရှိပြီးနောက် ၎င်းတို့က ကျန်းမြောင်ဘက်သို့ လှည့်လာကာ “ဒေါက်တာကျန်း၊ သင့်ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ ကောင်းမွန်သွားပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းဆီကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ” ဟု ပြောကြသည်။
ကျန်းမြောင်က ၎င်းတို့အား သံသယစိတ်နှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အရင်က ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိရသေးသော်လည်း သူမရှေ့ရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းနှစ်ဦး ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်ဝတ်စုံမှာ ယန်ဟဲ၏ တပ်စခန်းမှ တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဝတ်ဆင်သည့် စစ်ဝတ်စုံနှင့် လုံးဝ တူညီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ” ဟု သူမက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါက တပ်စခန်းရဲ့ ရုံးချုပ်အခြေစိုက်စခန်းပါ” ဟု ၎င်းတို့က ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် “သင့်မှာ ဘာအဆင်မပြေတာများ ရှိသေးလား” ဟု ဆက်လက်မေးမြန်းကြသည်။
ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် ကိုက်ခဲနေသည်မှလွဲ၍ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သက်သာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖန်စွယ်များကြောင့် ပွန်းပဲ့ရှရှ ဖြစ်သွားခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်ပဒဏ်ရာများကို သူမ သတိမေ့နေစဉ်အတွင်း ဆေးကုသပေးပြီး ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းမှ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော အသားအရေပေါ်တွင် ပန်းရောင်သမ်းနေသည့် အမာရွတ်အသစ်ကလေးများ ထင်ရှားနေသည်။
ကျန်းမြောင်၏ လက်သည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အသံမထွက်ဘဲ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့က သူမကို တားဆီးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျန်းမြောင်သည် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော မြို့တော်ကြယ်နှင့် အခြားဂြိုဟ်တုနှစ်စင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။
သူမသည် အကြမ်းဖက်သမားများ၏ ပြန်ပေးဆွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်းမဟုတ်ဘဲ မြို့တော်ကြယ်တစ်ဝိုက်ရှိ တပ်စခန်း၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်သော ဂြိုဟ်တု ၁ ပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အကြောင်းပြချက်တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကျန်းမြောင်မှာ စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
သူမတွင် မရေမရာနှင့် ပြင်းထန်လှသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
“အမှန်တကယ် ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖော်နဲ့ ကလေးရော ဘယ်မှာလဲ” ဟု သူမက မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများက ခေါင်းသာ ယမ်းပြကြသည်။ “ဘာမှန်း ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးပါဘူး။ အထက်အရာရှိတွေရဲ့ အမိန့်က ခင်ဗျားကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းဆီ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး လိုက်နာပေးပါ”
ကျန်းမြောင်သည် တံခါးဝတွင် အပြည့်အစုံ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော စစ်သားများ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ဖိနပ်မပါဘဲ ဖြစ်နေမှန်း သတိထားမိသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့ဆီသို့ အခြေအနေအရ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်။
အိမ်တွင်ရှိစဉ်က သူမသည် ရေချိုးပြီး နားနေဝတ်စုံကိုသာ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ရာ ဖိနပ်ပါးကိုသာ စီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများက စဉ်းစားပေးကြကာ ဆေးရုံသုံးဖိနပ်ပါးတစ်ရံ ရှာဖွေပေးခဲ့ကြသည်။ ကျန်းမြောင်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ထိုဖိနပ်ပါးများကို စီးကာ စစ်သားများ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်ကို သီးခြားခန်းတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်၌ ကုလားထိုင်များပါရှိသော ရှည်လျားသော စားပွဲတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။
စစ်သားများက သူမအား ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ထိုင်ခိုင်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းမြောင်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
တံခါးဝတွင် စစ်သားနှစ်ဦးက ကင်းစောင့်နေကြစဉ် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးတို့ အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းမြောင်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မသိစိတ်က တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် ရှောင်ယွီ၏ ပြန်ပေးဆွဲခြင်းကို ခံရမည့်အရေးမှ သူမ လွတ်မြောက်ခါနီးအချိန်က အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရိုမှ လူများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပေးခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းတို့သည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။
“အမှန်တကယ် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ” ဟု သူမ ဆက်လက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဦးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်အိမ်ထဲကို အကြမ်းဖက် ဝင်ရောက်လာကြတာလဲ”
စစ်ဘက်အရာရှိနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူတို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူက သူမ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး “ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူက တပ်စခန်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကျွန်မက အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရိုကို ကိုယ်စားပြုပါတယ်” ဟု ပြောဆိုသည်။
သူမသည် သူမ၏ အလုပ်ခွင့်ပြုချက်ကတ်ပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် “ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင်၊ ခင်ဗျားဟာ နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေပါတယ်။ စစ်ဆေးရေးကာလအတွင်းမှာ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ရှေ့နေဖြစ်စေ၊ အခြားမည်သူ့ကိုဖြစ်စေ တွေ့ဆုံပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အခြေအနေမရှိဘဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးရမှာဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း ထိန်းသိမ်းရပါမယ်” ဟု ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက စားပွဲပေါ်ကို ခေါက်လိုက်ရာ သူမ၏ ရှေ့ရှိ စခရင်ပြင်ပေါ်တွင် ပုံတစ်ပုံ ပေါ်လာခဲ့သည်။ လက်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရင်း သူမသည် ထိုပုံကို ကျန်းမြောင်ဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။ “ဒေါက်တာကျန်း၊ ဒီလူကို ခင်ဗျား မှတ်မိလား”
ယန်ဟဲ၏ ပုံပင် ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းမြောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ “သူ့နာမည်က ယန်ဟဲပါ။ ကျွန်မနဲ့ အတူနေထိုင်တဲ့ အဖော်ဖြစ်သလို မိဘတာဝန်ယူရာမှာလည်း အဖော်ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။
သူမသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စစ်ဘက်အရာရှိဘက်သို့ လှည့်ကာ “သူက တပ်စခန်းရဲ့ ဗိုလ်ကြီးတစ်ဦးပါ။ သူ... သူများရော ဘာဖြစ်ရပ်မျိုးမှာများ ပါဝင်ပတ်သက်နေလို့လဲ” ဟု ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။
သို့သော် စစ်ဘက်အရာရှိမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ခေါင်းသာ ငြိတ်ပြခဲ့သည်။ ဤစစ်ဆေးမေးမြန်းမှုအား အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို ကိုယ်စားလှယ်ကသာ အဓိကဦးဆောင်နေကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက “ဒေါက်တာကျန်း၊ ခင်ဗျား ဒီလူနဲ့ ဘယ်လိုသိကျွမ်းလာတယ်ဆိုတာကို အကျဉ်းချုပ်လေး ပြောပြပေးပါ” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အေးစက်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော အမူအရာက ဤကိစ္စမှာ လုံးဝ တရားဝင် လုပ်ငန်းသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။ သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ မေးခွန်းများနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို တည်ငြိမ်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် ဇန်နဝါရီလတုန်းက ကျွန်မ အိမ်ခြံမြေတစ်ခု ဝယ်ယူခဲ့ပြီး မျိုးဗီဇရွေးချယ်ရေး မိဘတာဝန်ယူမှု အစီအစဉ်မှာ ပါဝင်ဖို့ လျှောက်ထားခဲ့ပါတယ်။ စက်တင်ဘာလအစောပိုင်းမှာ ယန်ဟဲနဲ့ ကျွန်မနဲ့ ကိုက်ညီမှုရှိခဲ့ပါတယ်။ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ပြောဆိုပြီးနောက်မှာ ကျွန်မတို့ ప్రాథమిక သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပါတယ်။ သူက ရိုမို ကြယ်စနစ်ကနေ စစ်သင်္ဘောနဲ့ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ မှတ်မိပါတယ်။ သူ စက်တင်ဘာလ ၃၀ ရက်နေ့မှာ ရောက်လာခဲ့တာပါ”
…
“ဒီလမှာ ကလေးက ခုနစ်လပြည့်ပါပြီ။ ကျွန်မက အလုပ်လုပ်နေပြီး သူကတော့ ဖခင်ခွင့်ယူထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့...”
“ဒီနေ့မှာတော့ ဗိုလ်ကြီး ယန်ဟဲနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးတို့ ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း သတင်းပို့ခဲ့တာ ဟုတ်ပါသလား” အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက ဟိုလိုဂရပ်ဖစ် စခရင်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ကာ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ သတင်းပို့တဲ့အချိန်အထိ သူတို့ ပျောက်ဆုံးနေတာ ခုနစ်နာရီကျော်သွားခဲ့ပါပြီ” ကျန်းမြောင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်၊ “သူတို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်း တစ်စုံတစ်ရာများ ရထားပါသလား။ ကလေးက လုံခြုံပါ့မလား။ ကျွန်မ ဒီမှာရှိနေတာကို သူတို့ သိကြရဲ့လား။ ကျွန်မ သူတို့ကို တွေ့လို့ရမလား”
သူမ၏ မေးခွန်းများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ဝင်လာမှုကြောင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် စစ်ဘက်အရာရှိနှင့် တစ်ဖန် ပြန်လည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ လုပ်ငန်းသဘာဝအရ ကျန်းမြောင်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ စောင့်ကြည့်ရေး အချက်အလက်များကိုပင် ကြည့်စရာမလိုဘဲ ကျန်းမြောင်သည် အစပိုင်းမှစ၍ လိမ်ညာခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့သည်။
သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းက လုပ်ငန်းစဉ်များကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေလိမ့်မည်ဆိုသည်ကို နားလည်သဘောပေါက်မှုတို့က ထိုအမျိုးသမီး၏ စေတနာကို ရရှိစေခဲ့သည်။
သူမ၏ ပြောပြချက်အရ ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင်မှာ အခြေအနေကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ အပြစ်ကင်းစင်သော బాဓိတ ဖြစ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေပေသည်။
ဒေါက်တာကျန်း၏ ကိုယ်ရေးအကျဉ်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ရာ သူမသည် အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းခွင်တွင် အောင်မြင်မှုများ ရှိသော်လည်း သူမသည် အနည်းငယ် နုံအနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် အလွန် သက်တောင့်သက်သာရှိသော နားနေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် လက်မောင်းများမှာ ဖြူဝင်းသွယ်လျနေကာ မကြာသေးမီကမှ ဒဏ်ရာများ သက်သာလာခဲ့သည့် ပန်းရောင်သမ်းနေသော အမာရွတ်ငယ်လေးများ ထင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရှင်းလင်းနေပြီး မရေမရာဖြစ်မှုများစွာ ရှိနေသော်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းကာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
အသက်အရွယ် ရင့်ကျက်ပြီဖြစ်သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့ပြီး “ကျွန်မမှာ ခင်ဗျားကို အချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာ ထုတ်ဖော်ပြသပိုင်ခွင့် မရှိသေးပါဘူး။ ကျွန်မတို့ သိရှိထားချက်အရ ခင်ဗျားရဲ့ အဖော်နဲ့ ကလေးက အတူတူရှိနေကြတယ်ဆိုတာကိုတော့ ပြောပြနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရေးဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်များနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို ကျင့်သားရနေသော ကျန်းမြောင်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံထက်မှ ကြင်နာယုယသည့် အရိပ်အမြွက်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူရှိနေတယ်ဆိုတာ သိရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲနှင့် ကျန်းရွီတို့ နှစ်ဦးသား အတူတူရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ယန်ဟဲသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းရွီကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းမြောင်က အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့တွင် တွန်းလှည်းလည်း ပါရှိနေသေးသည်။
ဤအတွေးကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမအား ယန်ဟဲနှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် မေးမြန်းစစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ ကျန်းမြောင်သည် တတ်နိုင်သမျှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူမသည် အိမ်ပြန်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့သော်လည်း ယခုထိ ပြန်ခွင့်မရှိသေးကြောင်း ပြောဆိုလာခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် စိုးရိမ်လာကာ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကလေးက...” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒေါက်တာကျန်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ အဖော်က တကယ်ပဲ ဖခင်တစ်ဦးဖြစ်တယ်ဆိုရင် သူက ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဤစကားကြောင့် ကျန်းမြောင် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ ယန်ဟဲသည် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော ဖခင်တစ်ဦး သေချာပေါက်ဖြစ်ပြီး ကျန်းရွီကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးပေလိမ့်မည်။
ကျန်းမြောင်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပြောဆိုပုံတွင် “အကယ်၍” ဟူသော စကားလုံးကို သိမ်မွေ့စွာ သုံးနှုန်းသွားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ကျန်းမြောင်သည် တပ်စခန်းတွင် လေးရက်တိုင်တိုင် အိမ်အကျယ်ချုပ်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းခံထားရသည်။
သူမအား အကျဉ်းခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ (တပ်စခန်းတွင် အကျဉ်းခန်းများ ရှိကြောင်း သူမ ကြားဖူးထားသည်) သူမကို ဆက်ဆံပုံမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ကောင်းမွန်လှသည်။ သူမအား ယန်ဟဲ၏ အိပ်ဆောင်တွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုထားပြီး အပြင်မထွက်ရသည်မှလွဲ၍ မည်သည့် ကြမ်းတမ်းသော စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုမျိုးကိုမျှ ခံခဲ့ရခြင်း မရှိပေ။
သူတို့သည် သူမ၏ အိမ်မှ သူမအတွက် အဝတ်အစားများကိုပင် သွားရောက်ယူဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။
ဤရက်များအတွင်း သူမအား ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်ယူစစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ မေးခွန်းများမှာ အမြဲတမ်း တူညီနေပြီး ၎င်းမှာ ကျန်းမြောင်၏ အဖြေများတွင် မည်သည့် ကွဲလွဲချက်မျှ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် ဝတ္ထုများထဲတွင် သူမ ဖတ်ဖူးသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ ပြောသမျှမှာ အမှန်တရားများသာ ဖြစ်သည်။ ယန်ဟဲနှင့် သိကျွမ်းလာပုံနှင့် သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များ အားလုံးမှာ စစ်မှန်ပေသည်။
ဤသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရစဉ်အတွင်း သူမသည် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာအချို့ကိုလည်း တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။
စစ်ဘက်မှ ဇိုဘင်၊ ယန်ဟဲ၏ ရင်းနှီးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချို့နှင့် တာနာကာပင်လျှင် ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
သူတို့သည် စင်္ကြံများတွင် လမ်းခုလတ်၌ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း စကားပြောခွင့် မရှိဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အကြည့်များကိုသာ အချင်းချင်း ဖလှယ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် ကျန်းမြောင်ကို ထပ်မံ၍ ခေါ်ယူခဲ့သည်။
သူမ အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီဖြစ်သော လူအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဝင်လာသည်နှင့် သူတို့က ထရပ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင်က သူတို့ကို အာရုံမစိုက်မိပေ။ လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ယန်ဟဲကို တစ်ချက်တည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်!
ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယန်ဟဲမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်နေပြီး ပုံမှန်ထက် အသက်ဓာတ် လျော့ပါးနေကာ ဆံပင်ပုံစံလည်း ပြောင်းလဲနေသည်။
သို့သော် သူ့မျက်နှာမှာမူ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ချောမောခန့်ညားကာ ကြမ်းတမ်းခန့်ညားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အနည်းငယ် ငိုက်စိုက်ကျနေသော အမူအရာကပင် သူ့အား အတွေးနက်နေသည့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးကို ဖြစ်စေနေသည်။
ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသော ကျန်းမြောင်က “ယန်ဟဲ!” ဟု အော်ကာ အပြေးသွားလိုက်သည်။
ယန်ဟဲက စကားမပြောဘဲ သူမကို မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ကြည့်နေသည်။
ထိုမှသာ ကျန်းမြောင်သည် သူ့နားနှင့် လည်ပင်းအနီးရှိ ဘယ်ဘက်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော အမာရွတ်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ဤအမာရွတ်မှာ အချိန်မီ မကုသခဲ့ရသည့် ဒဏ်ရာတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။
ကျန်းမြောင်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နာကျင်သွားရပြီး “ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရလာတာလဲ။ ရွီရွီရော ဘယ်မှာလဲ။ ယန်ဟဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ခင်ဗျား...” ဟု တကျော့ပြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်သည် ယန်ဟဲ၏ ပါးပြင်ကို ထိရတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျန်းမြောင်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လူတိုင်းက ယန်ဟဲ အပါအဝင် သူမကို အကဲခတ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
သူသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ ကျန်းမြောင်ကို အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ကျန်းမြောင်၏ ကျောပြင်တစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံ တုန်ရီနေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကြားလိုက်ရသည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ” ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ယန်ဟဲလို ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ”