ခေါင်းစဉ်း- ကြယ်တာရာဖခင် – အခန်း (၇၅)፦ ထွက်ခွာခြင်း | NovelPing
ကျန်းရွီ ခုနစ်လသားအရွယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ဂြိုလ်၏ ရာသီဥတုကို လူလုပ်နည်းပညာဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားပြီး နွေဦးပေါက်ရာသီကဲ့သို့ အမြဲတမ်း စိမ်းလန်းစိုပြေနေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေ့သည် သာမန်နေ့တစ်နေ့နှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားပေ။ နံနက် ၇ နာရီမှ ၈ နာရီအထိ အချိန်ကိုက်ကျရောက်သော တစ်နာရီကြာ မိုးရွာသွန်းမှုမှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များတွင်မူ ကောင်းကင်ပြာပြာကိုသာ တွေ့ရ၏။
ပုံမှန်အတိုင်းပင် ယန်ဟဲ သည် ကျန်းရွီ ကို သူ၏ မူလတန်းကြိုအတန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဆရာမက ကျန်းရွီ အနေဖြင့် ပို၍မြင့်မားသော အတန်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ကြောင်း အကြံပြုပြောဆိုခဲ့သည်။
အခြားကလေးငယ်များမှာ တွားသွားရန်ပင် လေ့ကျင့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျန်းရွီ ၏ အရိုးအစစ်နှင့် ကြွက်သားများမှာမူ သူကိုယ်တိုင် ရပ်တည်လမ်းလျှောက်နိုင် ترောက်အောင် သန်မာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ကျိုးထိန်းညှိနိုင်စွမ်းမှာလည်း ကောင်းမွန်လှရာ နံရံကိုကိုင်လျက် မလဲကျဘဲ လမ်းလျှောက်နိုင်လေသည်။
ထို့ထက်ပိုသည်မှာ သူ၏ ဦးနှောက်ဖွံ့ဖြိုးမှုမှာ လျင်မြန်လှပြီး ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးမှာလည်း ထူးကဲစွာ ထက်မြက်နေခြင်းပင်တည်း။ သူသည် သဒ္ဒါစနစ်ကျနသော ဝါကျအပြည့်အစုံများကို ဖန်တီးနိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး စကားလုံး အခုတစ်ရာနီးပါးကိုလည်း သိရှိပြီးဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ မှာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဆရာမကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားစဉ် ပြသလိုက်သည့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဟန်က သူ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။ ကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရွီ ကို ကလေးထိုင်ခုံထဲသို့ မထည့်မီ ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့ခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရွီ က စက်ရုပ်များနှင့် ကစားရန် သွားခဲ့ပြီး ယန်ဟဲ က မနက်စာ/နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရန် စတင်လုပ်ဆောင်သည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်နေစဉ် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ရုတ်တရက် စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်သွားသည် — သူဝတ်ဆင်ထားသော လက်ကောက်ဝတ်တပ်ဆင် AI ကိရိယာက သူ့ကို လျှပ်စစ်ဓာတ်ဖြင့် ရှော့ခ်ရိုက်လိုက်ခြင်းပင်တည်း။
ယန်ဟဲ ၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက ရှေးဦးစွာ လုံခြုံရေး စောင့်ကြည့်ကင်မရာများကို ပိတ်ပစ်ရန် ရှောင်နာ (Xiaona) အား အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကုဒ်ဝှက်ထားသော ဆက်သွယ်ရေးချန်နယ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ အနားရောင် စာသားများမှာ ရင်ထိတ်စရာကောင်းလှပေသည်။
ဖတ်ရှုပြီးနောက် ယန်ဟဲ သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဓားကို ချထားလိုက်သည်။
သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာကာ သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ပြန်ထွက်လာကာ စင်္ကြံလမ်းတွင် လမ်းလျှောက်ရန် လေ့ကျင့်နေသော ကျန်းရွီ ၏ ခေါင်းကို နူးညံ့စွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းမြောင် ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် ၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ကျန်းရွီ မှာ စင်္ကြံလမ်းကို အဆုံးထိ မလျှောက်ရသေးပေ။
သူသည် ကျန်းရွီ ကို ချီပင့်ကာ နမ်းလိုက်ပြီး “ရုရု (Ruirui) အိပ်ချိန်ရောက်ပြီလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းရွီ က “သီ မအိပ်ချင်ဘူး၊ ကစားချင်သေးတယ်” ဟု ငြင်းဆန်လေသည်။
သို့သော် သူ၏ ဖခင်မှာ ပြုံးလျက် ငြင်းဆန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ မိခင်နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ အထူးဒီဇိုင်းထုတ်လုပ်ထားသည့် တွန်းလှည်းကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ရှောင်နာ (Xiaona) အား ပစ္စည်းအပိုများအားလုံးနှင့် ပြည့်စေရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် ကျန်းရွီ ကို အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းကာ အိပ်စက်ခြင်းစနစ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းရွီ ၏ ငြင်းဆန်မှုများမှာ အလንာတကာ ဖြစ်သွားပြီး နှစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ မှေးစက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ဆောင်ချက် အားလုံး နှေးကွေးသွားကာ အိပ်စက်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ယန်ဟဲ သည် ဤအထူးတွန်းလှည်း၏ လည်ပတ်မှုကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
သူသည် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာစွာဖြင့် ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ တွန်းလှည်းသည် သူ၏ ရှေ့တွင် ခေါက်သိမ်းကာ လုံခြုံစွာ ပိတ်သွားပြီး စတုဂံပုံသဏ္ဌာန် လက်ဝါးကပ်တိုင် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် ဖုံးကွယ်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ သာမန် ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် အပြင်ပန်း သဏ္ဌာန်သက်သက်မျှသာ မဟုတ်ပေ။ လုံခြုံရေးစစ်ဆေးမှုမှန်သမျှကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် စကင်န်ဖတ်သည့် ကိရိယာများမှ ရရှိသော တုံ့ပြန်ချက်အရ ၎င်းသည် အဝတ်အစားများနှင့် သာမန် ကိုယ်ပိုင် အီလက်ထရောနစ် ပစ္စည်းများပါရှိသော သာမန် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေမည်ဖြစ်သည်။ အိတ်စ်ရေး (X-rays) ဖြင့်ပင် ဤပစ္စည်းများကို ဓာတ်ပုံရိုက်ယူနိုင်ပေသည်။
ဤသည်မှာ နာနိုစကေး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဖုံးကွယ်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖုံးကွယ်မှု အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ကျန်းမြောင် နှင့် ယန်ဟဲ တို့က ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထို့နောက် ယန်ဟဲ သည် တစ်ခုခုကို သူ၏ နှာခေါင်းတံပေါ်သို့ ညှပ်တင်လိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဘောင်များ၊ ဘေးချောင်းများနှင့် မှန်ဘီလူးများကို ဖယ်ရှားထားပြီး နှာခေါင်းတံ ထောက်ကူတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်နေသည့် မျက်မှန်တစ်လက်နှင့် တူနေသည်။
သူသည် ကြီးမားသော “ခရီးဆောင်အိတ်” ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သော နွေးထွေးစွာ အလှဆင်ထားသည့် အိမ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကားကို မစီးဘဲ ဓာတ်လှေကားဖြင့် အထပ်ငါးဆယ်ရှိ ဘတ်စ်ကား တက်ရောက်သည့် စင်မြင့်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ် AI သည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ စကင်နာကို ဖြတ်သွားသည့်အခါ ပြသလာသည့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်မှာ- လျိုချန်ကွမ်း၊ ကျား၊ အသက် ၄၅ နှစ် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ခရီးသည်တစ်ဦးတည်းစီး ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး “ခရီးဆောင်အိတ်” ကို သေချာစွာ ချထားကာ ဘတ်စ်ကားအတွင်းရှိ စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် သူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အလှဆင်ပစ္စည်းငယ်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည့် ရုပ်ချောသော လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာတွင် သံမဏိဆူးများ စိုက်သွင်းထားကြသော သို့မဟုတ် မျက်နှာအရေပြားများကို လုံးဝခွာထုတ်ကာ သတ္တုအမျိုးမျိုး၏ အသားအရေများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြသော ထိုဖက်ရှင် ရူးသွပ်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအလှဆင်ပစ္စည်းငယ်လေးမှာ သိသာထင်ရှားလှခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ဤကိရိယာငယ်လေးသည် ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အထူးလျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်း အလွှာတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေသည်။
ယန်ဟဲ သည် စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ စောင့်ကြည့်ရေး၏ အီလက်ထရောနစ် မျက်လုံးများ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပုံရိပ်များတွင် မြင်တွေ့ရသည့် မျက်နှာမှာ လျိုချန်ကွမ်း ၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်နေသည်။
ယန်ဟဲ သည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း တွင် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်စဉ် ခရီးသွားလမ်းညွှန် ဘောလုံးကြီး ပျံဝဲလာပြီး မျက်နှာ စကင်န်ဖတ်ခြင်းနှင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်းတို့ကို ချက်ချင်း ပြီးမြောက်သွားစေသည်-
【မစ္စတာ လျိုချန်ကွမ်း၊ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း သို့ ကြိုဆိုပါတယ်။ ခရီးသွားလမ်းညွှန် ဘောလုံးက ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သင်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားပါမည်။ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း အကြောင်း အချက်အလက်များကို သင် အချိန်မရွေး ခေါ်ယူကြည့်ရှုနိုင်ပါသည်။ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း သို့ လာရောက်လည်ပတ်သည့် နိုင်ငံသားတိုင်းသည် ၅ မိနစ်စာ အခမဲ့ လိုက်ပါ ဗီဒီယိုကို လက်ခံရရှိမည် ဖြစ်ပါသည်။ ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးကို မှတ်တမ်းတင်လိုပါက လူတစ်ဦးလျှင် ယွမ် ၂၀၀ သာ ကျသင့်ပါမည်။】
နေ့လယ်အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ယန်ဟဲ မှာ တစ်စုံတစ်ရာ မစားရသေးပေ။ AI ထံမှ ထပ်ဆင့်ညွှန်ကြားချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ သူသည် အိတ်ကိုဆွဲလျက် နာမည်ကြီး “ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း အက်ဖ်ထုပ် (Wrap)” ကို ဦးစွာဝယ်ယူပြီး ခရီးသွားများအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ထီးအောက်ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ထჯိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ စားသုံးခဲ့သည်။
ဆယ်မိနစ်တိုင်းတွင် သူသည် “ခရီးဆောင်အိတ်” အတွင်းရှိ အသက်ရှင်လက္ခဏာများကို စစ်ဆေးရန် AI ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်ကြည့်ခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် နှင့် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာ စိတ်ကူးဉာဏ် ကောင်းကြသော်လည်း နည်းပညာပိုင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အလွန်ပင် ယုံကြည်စိတ်ချရကြပေသည်။
ကျန်းရွီ ၏ အသက်ရှင်လက္ခဏာများမှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်၍ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေခဲ့သည်။
တွန်းလှည်းကို အိပ်စက်သည့် ပုံစံဖြင့် တံဆိပ်ခတ် ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်ပလောကနှင့် လုံးဝ ကင်းကွာသွားကာ ပြင်ပအခြေအနေများ၏ သက်ရောက်မှု မရှိတော့ကြောင်း၊ အာကာသအတွင်း အရေးပေါ် အသက်ကယ်ကွန်တိန်နာ အဖြစ်ပင် အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ယန်ဟဲ သည် အနည်းငယ် နွေးထွေးနေသော နေရောင်ခြည်နှင့် ကင်းဝေးစေရန် “ခရီးဆောင်အိတ်” ကို ထီးအရိပ်အောက်တွင် သေချာစွာ ဂရုတစိုက် ထားရှိခဲ့သည်။
ချောမောသော မိန်းကလေးအုပ်စုတစ်စု ရောက်လာပြီး ဤမျှကြီးမားသော ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်ဆောင်သွားရ ခက်ခဲကြောင်း၊ ထိုဘက်ရှိ ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းရာနေရာသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ကြောင်း ကြင်နာစွာ လာရောက်ပြောပြကြသောအခါ ယန်ဟဲ က ပြုံးလျက် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက် တောင်းဆိုမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် “ခရီးဆောင်အိတ်” နှင့်အတူ ထီးအောက်တွင် တစ်နာရီကျော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ ဤအချိန်အတွင်း အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ စကားစမြည်ပြောရန် လာရောက်သူ အများအပြား ရှိခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် ဤကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်ဖွယ်ကောင်းသော စောင့်ဆိုင်းချိန်တွင် ထူးကဲသော တည်ငြိမ်မှုကို ပြသခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ် AI က တစ်ဖန် ရှော့ခ်မပေးမချင်း၊ ကုဒ်ဝှက်ထားသော ချန်နယ်မှ ညွှန်ကြားချက်များကို နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံရရှိသည်အထိ စကားစမြည်ပြောဆိုသူ အားလုံးကို ပြုံးလျက် ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် ဖန်သားပြင်ကို ပိတ်လိုက်ကာ ထရပ်ပြီး “ခရီးဆောင်အိတ်” ကို ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းရာ နေရာသို့ ဆွဲသွားခဲ့သည်။ ကြီးမားသော သိုလှောင်ခန်း လော့ကာတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ယန်ဟဲ သည် မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်ကာ “ခရီးဆောင်အိတ်” ကို ပွတ်သပ်ရင်း “ဖေဖေသာ ထွက်လာနိုင်ရင် သားကို ခေါ်သွားမယ်။ မထွက်လာနိုင်ရင်တော့… မေမေက သားကို လာရှာလိမ့်မယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် “ခရီးဆောင်အိတ်” ကို နမ်းလိုက်ပြီး မစွန့်ခွာရက်သဖြင့် တွန်း၍ လော့ကာထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ခဏမျှ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်… ထို့နောက် စိတ်ကိုတင်းကာ လော့ကာတံခါးကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။
ကလေးတွန်းလှည်းတွင် တည်နေရာပြ ကိရိယာနှင့် အချက်ပြထုတ်လွှင့်စက် ပါရှိသည်။ ယန်ဟဲ အိမ်မှ ထွက်လာစဉ်ကတည်းက ၎င်းတို့အားလုံးကို ပိတ်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။
သူသည် AI ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အချိန်ကို တစ်နာရီသို့ ပြန်လည်သတ်မှတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်နာရီအတွင်း ထိုသတ်မှတ်ချက်ကို သူ မဖျက်သိမ်းခဲ့ပါက ကလေးတွန်းလှည်းသည် ကျန်းမြောင် ထံသို့ အချက်ပေးသံနှင့် တည်နေရာအချက်ပြမှုကို အလိုအလျောက် ပို့ပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမအနေဖြင့် အချက်ပြမှုကို လိုက်၍ ကျန်းရွီ ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူ၏လက်သည် လော့ကာတံခးပေါ်တွင် တစ်စက္ကန့်ခန့် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီးမှ ပြတ်ပြတ်သားသား လွှတ်ချကာ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ၏ ပင်မအဆောက်အအုံဆီသို့ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဂျင်မီ ဟော့ဂျ်ဆန် (Jimmy Hodgson)၊ အမျိုးသား၊ အမျိုးသားချင်း နှစ်သက်သူ။
သူက အစိုးရ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အလုပ်စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထူးချွန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ စားပွဲခုံမှာ ဖန်သားခန်းမကြီးထဲတွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဖန်သားခန်းမဆိုသည်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ရုံးခန်းဧရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် ထားရှိသော စားပွဲခုံများသည် ဂျင်မီကဲ့သို့ ရာထူးအဆင့် နိမ့်ပါးသော အစိုးရဝန်ထမ်းများအတွက် ဖြစ်သည်။ ဂျင်မီကဲ့သို့ပင် လူတိုင်းက ဖန်သားခန်းမကြီးကို မနှစ်မြို့ကြပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကျယ်ဝန်းသော ရုံးခန်းဧရိယာ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် သန့်စင်သော ဖန်သားတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နံရံတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖန်သားနံရံ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ထိုခန်းမကြီးအတိုင်း ရှည်လျားလှသည့် စင်္ကြံတစ်ခု ရှိသည်။
နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ခရီးသွားဧည့်သည် အမြောက်အမြားသည် ဤစင်္ကြံကို ဖြတ်သန်းသွားလာကြကာ ရပ်တန့်၍ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြပြီး သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကြသည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ဖန်သားခန်းမကြီးသည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ရှိ အများပြည်သူအား ပြသထားသည့် အစိုးရဝန်ထမ်းများ၏ ရုံးခန်းဧရိယာ ဖြစ်သည်။ ဤဧရိယာတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော အစိုးရဝန်ထမ်း မှန်သမျှသည် နေ့စဉ်တိရစ္ဆာန်ရုံမှ မျောက်များကဲ့သို့ အများပြည်သူ၏ ကြည့်ရှုစောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသည်ကို ရွံရှာမုန်းတီးကြသည်။
ယနေ့တွင်မူ ဂျင်မီသည် ဖန်သားနံရံအပြင်ဘက်မှ ခရီးသွားဧည့်သည်များ၏ ထူးခြားသော အကြည့်များကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအကြည့်များမှာ သူ၏အပေါ်သို့ တကယ်တမ်း စိုက်စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ကြည့်ရှုခံရခြင်းဒဏ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီဖြစ်၍ ထုံထိုင်းနေပြီဖြစ်သော ဂျင်မီပင်လျှင် ဤအကြည့်ကို သတိပြုမိလာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဖန်သားနံရံဘက်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
မျက်စိပင်ကျိန်းလောက်အောင် များပြားလှသော ခရီးသွားများကြားမှ သူသည် ထိုချောမောသော လူငယ်လေးကို တစ်ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။
အမှတ်ပြည့် ဆယ်မှတ်။
ဂျင်မီ ကိုယ်တိုင်၏ ရုပ်သွင်ပြင်မှာ ခြောက်မှတ် သို့မဟုတ် ခုနစ်မှတ်ခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူတွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် အချောဆုံးလူမှာ ရှစ်မှတ် သို့မဟုတ် ကိုးမှတ်ခန့်သာ ရှိပေမည်။ အမှတ်ပြည့် ဆယ်မှတ်တန် လူသားဟူသည်မှာ သူမြင်သာမြင်ရပြီး လက်နှင့်မထိနိုင်သော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ဤလူသည် ဖန်သားနံရံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မှီထားလျက် သူ၏ နဖူးကို လက်မောင်းပေါ်တင်ကာ သူတို့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို တွန့်ပြုံးလျက်ရှိရာ အိပ်မက်ထဲမှ မင်းသားချောတစ်ပါး၏ အဆင့်အတန်းအတိုင်း အပြည့်အဝ ရှိနေလေသည်။
ဂျင်မီသည် ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သော်လည်း ထိုမင်းသားချောလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို… ကြည့်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
သူ့၏ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့နေပုံက ထိုမင်းသားချောလေးကို သဘောကျ ပျော်ရွှင်သွားစေပုံရပြီး သူ့ကို မျက်စပစ်ပြလိုက်သေးသည်။
ထိုကဲ့သို့ နတ်ဘက်ဆိုင်ရာ လူသားတစ်ဦး၏ ချစ်စဖွယ် စနောက်ခြင်းကို ဂျင်မီ ခံခဲ့ရသည်မှာ မည်သည့်အချိန်က ဖြစ်ခဲ့ပါသနည်း။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ခုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး အလင်းတန်းမိသွားသော သမင်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း ကြည့်ရှုနေသူ အမြောက်အမြားရှေ့တွင် တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို ဆက်လက် ထိန်းထားရပေမည်။
ရုတ်တရက် မင်းသားချောလေးသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ချလိုက်ပြီး အေးအေးလူလူပင် လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများက အလွန်ပင် လှပပါပေသည်! သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားပင်လျှင် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်!
သူ ထွက်သွားတော့မလို့လား။ ဂျင်မီသည် မခွဲနိုင် မခွာရက်ဖြစ်လာမှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
မင်းသားချောလေးသည် ရုတ်တရက် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီးနောက် စင်္ကြံ၏ တစ်ဖက်စွန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဂျင်မီကို အဓိပ္ပါယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးပြီးနောက် ထိုဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
မင်းသားချောလေး ဆိုလိုသည်မှာ… မည်သို့နည်း။
ဂျင်မီသည် တံတွေးကို စိုးရိမ်တကြီး မျိုချလိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သဘာဝကျဟန်ဆောင်ကာ ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် ရှည်လျားသော စင်္ကြံမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်တွင်မူ ကျယ်ဝန်းသော ဓာတ်လှေကားခန်းမကြီး ရှိနေသည်။ ဧည့်သည်များသည် ပင်မစက်ကြီးဖြစ်သော ကျွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက် (Quantum Cloud) ကို အမွှန်းတင် ကြည့်ရှုရန် ဤနေရာမှ တဆင့် ရှုခင်းကြည့် ဓာတ်လှေကားကို စီးကြရသည်။
ဓာတ်လှေကားဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ရှောင်ရှားရင်း ယန်ဟဲ သည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုက်ခဲထားလျက် နံရံကိုမှီနေခဲ့သည်။ ဆေးလိပ်ကို မီးမညှိထားသဖြင့် မည်သည့် စက်ရုပ်ကိုမျှ ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ဂျင်မီကိုမူ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဟမ်း။” ဂျင်မီသည် လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ကာ သတ္တိမွေးပြီး လျှောက်လာကာ “ဆရာ၊ ဒီမှာ ဆေးလိပ်သောက်လို့ မရပါဘူးခင်ဗျ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဩော်… ဟုတ်လို့လား” ယန်ဟဲ သည် သွယ်လျလှပသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် ဆေးလိပ်ကို ညှပ်ထားလျက် ဂျင်မီကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ပြုံးပြရင်း “ဒါဆို ဘယ်မှာ သောက်လို့ရလဲ” ဟု မေးသည်။
သူသည် လှည့်ပတ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “လူတွေနဲ့ ဝေးတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒီမှာ လူတွေ အရမ်းများတယ်။ လူမရှိတဲ့နေရာတွေကို ပိုသဘောကျတယ်” ဟု ပြောသည်။
ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ရာ ဂျင်မီ၏ ရင်ဘတ်ကို ပို၍ လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု မရှိသေးဆဲဖြစ်သော ဂျင်မီက တစ်ဆို့ဆို့ဖြင့် “ဟို… ဆေးလိပ်သောက်ခန်း ရှိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး… လမ်းပြဘောလုံးနဲ့ အဲ့ဒီကို သွားခိုင်းလို့ ရပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ယန်ဟဲ က ရယ်မောလိုက်ပြီး “လမ်းပြဘောလုံးက ဘာကြီးလဲ။ စက်ပစ္စည်း အရုပ်တွေကို မကြိုက်ဘူး။ အသက်ရှိတဲ့ လူတွေကိုပဲ ကြိုက်တယ်” ဟု ပြောသည်။
သူ၏ လက်မသည် ဂျင်မီ၏ နှုတ်ခမ်းကို လာရောက် ပွတ်တိုက်သွားသည်။
ဤသည်မှာ အရိပ်အမြွက်ပြခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဖိတ်ခေါ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ဂျင်မီ၏ လည်ပင်းတွင် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားကာ လူအုပ်ကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူအသွားအလာ ထူထပ်နေပြီး မည်သူမျှ သူတို့ကို သတိမထားမိကြပေ။
“ဘ… ဘာလို့ ကျွန်တော်လဲ” ဟု သူက တတစ်ဆို့ဆို့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ဆေးလိပ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားလျက် နံရံကို ထောက်ထားကာ ဂျင်မီနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာပြီး သူ၏ နားထဲသို့ “ငါ မနက်ဖြန် မြို့တော်ကြယ်ကနေ ထွက်တော့မှာ။ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း က ငါ အမြဲတမ်း လာရောက်လည်ပတ်ချင်ခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ဒီလို ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ နေရာတွေက ငါ့ကို အထူးသဖြင့် ‘စိတ်လှုပ်ရှား’ စေတယ်။ အဲ့ဒါကို စဉ်းစားနေတုန်း မင်းနဲ့ တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံဖြစ်သွားတာပဲ။ ဒီကို လာရတာ ရှားမှရှားတော့ မတူညီတဲ့ အမှတ်တရ အချို့ကို ချန်ထားခဲ့ချင်တယ်။ မင်း မစိတ်ဝင်စားဘူးဆိုရင်တော့ တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်မယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး နံရံမှ ခွာကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဂျင်မီကို လျစ်လျူရှုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဂျင်မီသည် လည်ချောင်းကို အနည်းငယ် ရှင်းလိုက်ကာ လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ “ကျွန်တော် ဆေးလိပ်သောက်လို့ရတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သိတယ်။ လ… လိုက်ခဲ့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဧည့်သည်များ ဝင်ရောက်ရန် မပြု” ဟု ရေးထားသော တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ယန်ဟဲ က သူ့အား “ဒီဘောလုံးကော ဘယ်လိုလဲ။ ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်နိုင်မလား” ဟု မေးသည်။
ဂျင်မီသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ အစိုးရဝန်ထမ်း၏ ဦးနှောက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “ခဏစောင့်ပါ၊ ယာယီ ဧည့်သည် အထောက်အထား တစ်ခု လုပ်ပေးလိုက်မယ်”
သူ့၏ လုပ်ဆောင်ချက်အောက်တွင် “ဂျင်မီ ဟော့ဂျ်ဆန်” သည် “ဧည့်သည်” မှ “ယာယီ ဧည့်သည်” အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လမ်းပြဘောလုံးသည် အချက်အလက် ပြောင်းလဲမှုကို လက်ခံရရှိပြီး ချက်ချင်းပင် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ပျံထွက်သွားခဲ့သည်။
ဂျင်မီသည် ယန်ဟဲ ကို ခေါ်ဆောင်၍ တံခါးကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ကာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့လာသည့် လူမရှိတော့သော စင်္ကြံများစွာကို သတိကြီးစွာဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။
စက်ယန္တရားများနှင့် ပိုက်လိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိမှသာ ဂျင်မီသည် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ “ဒီကို လူတွေ သိပ်မလာကြဘူး၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး စက်ရုပ်တွေပဲ လာကြတယ်”
ယန်ဟဲ သည် ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာနှင့် သိပ်သည်းလှသော ပိုက်လိုင်းများကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒါ ဘယ်နေရာလဲ” ဟု မေးသည်။
“အအေးခန်း” ဟု ဂျင်မီက ခံစားချက်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဂျင်မီ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။ “မင်းက တကယ်ကို ကြင်နာတတ်တာပဲ”
ဂျင်မီ၏ ရင်ဘတ်မှာ ခုန်လှုပ်သွားပြီး စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ယန်ဟဲ ၏ လက်မသည် သူ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ အချက်အလက်နေရာကို ရုတ်တရက် ဖိချလိုက်သဖြင့် သူသည် မျက်စိစုံမှိတ်သွားကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် မှော်လက်ကွက်တစ်ခုကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်လိုက်ပြီး အပ်မပါသော ဆေးထိုးတံတစ်ချောင်းကို လေထုထဲမှ ထုတ်ယူကာ သတိလစ်သွားပြီဖြစ်သော ဂျင်မီကို ဆေးထိုးပေးလိုက်သည်။ သူသည် အနည်းဆုံး ဆယ်နာရီကြာအောင် နိုးလာမည် မဟုတ်ပေ။
အပ်မပါသော ဆေးထိုးတံသည်လည်း ဘယ်သောအခါကမျှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် ဂျင်မီ၏ အစိုးရဝန်ထမ်း ဦးနှောက်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်ကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လမ်းကြောင်းကို ခန့်မှန်းတွက်ချက်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ဆိုသည်မှာ အစိုးရ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ အများပြည်သူဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံသားများအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အများပြည်သူသုံး ကွန်ရက်ပေါ်တွင် ၎င်း၏ အခြေခံ တည်ဆောက်ပုံ မြေပုံနှင့် လူကြိုက်များသော သိပ္ပံဆိုင်ရာ မိတ်ဆက် ဆောင်းပါးများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် ဖိုရမ်အချို့နှင့် လူသိနည်းသော ပရိသတ်အသိုင်းအဝိုင်းများတွင် ပိုမို အသေးစိတ်ကျသော တည်ဆောက်ပုံ မြေပုံများနှင့် လုံခြုံရေး အစီအမံဆိုင်ရာ မိတ်ဆက်ချက် အချို့ကိုပင် ရရှိနိုင်ပေသည်။
ယန်ဟဲ သည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ၏ တည်ဆောက်ပုံကို အချိန်အကြာကြီး လေ့လာထားပြီး ဖြစ်လေသည်။
သူသည် ဂျင်မီ၏ အစိုးရဝန်ထမ်း ဦးနှောက်ကို အသုံးပြုကာ တံခါးများစွာကို ဖွင့်လှစ်ရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်တက်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်၍မရတော့သော တံခါးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဝင်ခွင့် ထိန်းချုပ်ရေး စာတိုပေါ်တွင် “ဂျင်မီ ဟော့ဂျ်ဆန်၊ သင့်တွင် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပါ” ဟု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ၏ လုံခြုံရေး အစီအမံ အားလုံးကို ပင်မစက်ကြီးက တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်ထားပြီး စနစ်ကို ဟက်ခ်လုပ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုမှန်သမျှမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ယန်ဟဲ မှာမူ ဟက်ခ်လုပ်ရန် အကြံအစည် လုံးဝ ရှိမနေပေ။ သူသည် တံခါးဘောင်ကို မှီရင်း အပြင်ဘက်သို့ အားစိုက်ထုတ်ကာ တိုက်ရိုက် အလုပ်စတင်လိုက်သည်။
တံခါးကို သူက အဓမ္မ တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အချက်ပေးသံ မြည်ထွက်လာခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ က ယခင်က ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်ခဲ့သော အပ်မပါသည့် ဆေးထိုးတံကဲ့သို့ပင် သူ၏လက်ထဲတွင် သေနတ်တစ်လက်ကို မှော်ဆန်ဆန် ဖန်တီးယူလိုက်သည်။
သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှ မရပ်တန့်ဘဲ သူသွားလိုရာ দিকသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက် ချီတက်ခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ရှေ့ဘက်တွင် လူရိပ်များ ပေါ်လာပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရတော့ပေ။
ယန်ဟဲ က သေနတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ မတင်လိုက်ပြီး သူ၏လက်မှာ တိမ်းစောင်းခြင်း မရှိပေ။
ယန်ဟဲ သည် အခြားသူများ၏ သွေးများ ဖုံးလွှမ်းလျက် အထီးကျန်ခန်း၏ တံခါးဝသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ပင်မစက်ကြီး၏ လုံခြုံရေး အစောင့်အကြပ်မှာ လူတို့ ထင်ထားသလောက် တင်းကျပ်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
အမှန်တစင်စစ်တွင် ပင်မစက်ကြီး၏ ကိုယ်ထည်မှာ ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက် ဖြစ်သည်။ ၎င်း ပေါက်ဖွားလာသည့် အချိန်မှစ၍ သတ်ဖြတ်၍မရသလို ဖျက်ဆီး၍လည်း မရပေ။ မည်သည့် ဟက်ကာမျှလည်း ပင်မစက်ကြီး၏ ကိုယ်ထည်ထဲမှ မည်သည့်အချက်အလက်ကိုမျှ ခိုးယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းများသည် အချက်ပေးသံကို လက်ခံရရှိပြီး ဤနေရာသို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံရသောအခါ တစ်ယောက်က “ကျူးကျော်သူက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ” ဟု မေးခဲ့သည်။
ဤမေးခွန်းကို မည်သူမျှ မဖြေနိုင်ကြပေ။ သေနတ်ဖြင့် အပစ်ခံရမည့် ဘေးကို စွန့်စားကာ ပင်မစက်ကြီးဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခြင်းဖြင့် ထိုသူသည် ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
ယန်ဟဲ သည် လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း၏ ဦးနှောက်ကို အသုံးပြု၍ ဝင်ခွင့် ထိန်းချုပ်မှုကို ပွတ်ဆွဲခဲ့သော်လည်း DNA အတည်ပြုချက် လိုအပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့သော်လည်း မသုံးရသေးမီမှာပင် အထီးကျန်ခန်း၏ တံခါး ပွင့်လာခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် တစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အလောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
အထီးကျန်ခန်း၏ အပြင်တံခါးမှာ ချက်ချင်း ပိတ်သွားခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် အထီးကျန်ခန်းကို တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နံရံပေါ်မှ အကာအကွယ် ဝတ်စုံတစ်စုံကို ဖြုတ်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး အတွင်းတံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အတွင်းတံခါးက သူ့အတွက် ပွင့်လာခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ ဝင်သွားပြီးနောက် အတွင်းတံခါး ပိတ်သွားခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော სივრცེ་ကြီးအတွင်း၌ တင့်တယ်လှပသော ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက်ကြီး ရှိနေသည်။ အပေါ်ဘက်တွင် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော မှန်နံရံများကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီး ခရီးသွားငယ်လေးများစွာ လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း ယန်ဟဲ သည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း သို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ခါတရံ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး တစ်ခါတရံ ကျန်းမြောင် နှင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက်ကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရှုထောင့်မှ၊ ဤကဲ့သို့သော အကွာအဝေးမှ လေ့လာဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် သူ့တွင် စကြဝဠာ၏ အလှတရားအတွက် အံ့ဩနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ၏ အကာအကွယ်ဝတ်စုံ ဆက်သွယ်ရေးစက်ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်—
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ရှေ့ကို ရောက်လာတာလဲ၊ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လဲ”
အသံမှာ မိန်းမသံ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ က ၎င်းမှာ လူသားတစ်ဦး ပြောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက် ဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားကို လွတ်မြောက်စေချင်လို့ လာခဲ့တာ” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
သူသည် အစိုးရဝန်ထမ်း၏ ဦးနှောက်ရှိရာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဦးနှောက်မှာ လှုံ့ဆော်မှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကုဒ်ဝှက်ထားသော လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ပေးပို့လာသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ကုဒ်တစ်ခုကို ပြသလာခဲ့သည်။
“ဒါ ဘာကြီးလဲ…”
ယန်ဟဲ က “ခင်ဗျားရဲ့ သော့လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက်က သူဆိုလိုသည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း အချက်အလက် အချို့မှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် သဘာဝအလျောက်ပင် ရှာဖွေရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ရောင်စုံမြူခိုးမျှင်တစ်ခုက သူ၏လက်မောင်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး သူ၏ဦးနှောက်မှာ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း တွင် ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်မီး လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဗဟိုချက်ရှိ ကွမ်တမ် မိုးတိမ်တိုက်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ အစွန်အဖျားသို့ ဖြာထွက်သွားခဲ့သည်။
ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ရှိ လူတိုင်း သတိလစ်သွားကြသည်။
ရင်ပြင်ရှိ လူတိုင်းလည်း သတိလစ်သွားကြသည်။
လမ်းပြဘောလုံးများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲကုန်ကြသည်။
မြို့တော်ကြယ် တစ်ခုလုံး မီးပျက်သွားခဲ့သည်။
အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ်အားလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လူလွတ်ဖြစ်စေ၊ ခရီးသည် တင်ဆောင်လာသည်ဖြစ်စေ ယာဉ်များမှာ ပိုက်လိုင်းများထဲတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ယခင်က မကြုံဖူးစဖူး အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူတို့မှာ ဦးစွာ ထိတ်လန့်ကြောင်အကာ နောက်ဆုံးတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။
ကျန်းရွီ သည် ကလေးလှည်းလေးထဲတွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ ကျန်းမြောင် နှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ဉာဏ်ကွန်မြူးသော အကြံဉာဏ်များကြောင့် ကလေးလှည်း၏ အပြင်ခွံမှာ တစ်ခါတो ပိတ်လိုက်သည်နှင့် မည်သည့် လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းကိုမဆို ထိရောက်စွာ ပြန်ဟပ်နိုင်ပြီး အလင်းယိုင်စေနိုင်ပေသည်။
ကျန်းရွီ မှာ ဤလျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းများ၏ ဒဏ်ကို လုံးဝ မခံရဘဲ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ကာ သူ၏ အဖေ သို့မဟုတ် အမေ လာခေါ်မည့်အချိန်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် ယန်ဟဲ မှာမူ ထူးဆန်းသောအိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေခဲ့သည်။
ဆန်ဆုကီနီ - ခွဲခွာရမည့်အချိန် ရောက်လာပါပြီ။ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ကြွက်နဲ့ကြောင် ဖမ်းတမ်းကစားမယ့် အချိန်ပါပဲ။ ယန်ဟဲ က သူ့သားကို ဘာကြောင့် ခေါ်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ ခန့်မှန်းလို့ရမလား။
လာရောက်လည်ပတ်သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် NovelUpdates ကိုသွားပြီး 5⭐ သုံးသပ်ချက် ပေးဖို့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)