ကျန်းမြောင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။
သူမသည် အာကာသခေတ်ကြီးထဲသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း၊ မိမိကိုယ်ကို အသုံးမကျဟု ခံစားရကာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငိုမိခြင်းပင်တည်း။
သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရမည့် တာဝန်ကို အမှန်တကယ်ပင် လျှော့တွက်မိခဲ့သည်။
အံ့သြစရာတော့ မရှိပေ။ အိမ်ထောင်ပြုရန် မလိုအပ်တော့သည့် ဤခေတ်ကြီးတွင်ပင် အစိုးရက ပထမသုံးနှစ်အတွင်း ကလေးပြုစုပျိုးထောင်သည့် ပါတနာနှစ်ဦးစလုံး အတူတကွ လက်တွဲ၍ ကလေးကို စောင့်ရှောက်ရမည်ဟု ဥပဒေဖြင့် ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။ အကြောင်းမှာ ကလေးတစ်ဦးတည်းကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်မှာ အလွန်တရာပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
သူမ ငိုကြွေးနေစဉ် ယန်ဟဲ က ပြုံးလိုက်သည်။
“မငိုနဲ့တော့လေ၊ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အကျင့်ဖြစ်သွားမှာပါ။ အစပိုင်းဆိုတာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ ဖိုရမ်တွေမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ ရေးကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ်နဲ့ ဘယ်ကစရမှန်းမသိ ဖြစ်ရတယ်လေ။” သူက လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ရာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်က တစ်ရှူးစက္ကူများကို ယူဆောင်လာပေးသည်။ သူက တစ်ရှူးတစ်ရွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ၏ မျက်ရည်များနှင့် နှပ်ရည်များကို သုတ်ပေးလေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ငိုနေရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး နှောင့်နှေးလေးကန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုကိုယ် သာမန်ဆန်လွန်းတယ်၊ အတ္တကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတယ်လို့ ခံစားနေရလို့ပါ။ ကလေးထိန်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ ကျွန်မထင်ထားသလောက် မလွယ်ကူပါဘူး……”
“ဒါပေါ့၊ မလွယ်ကူပါဘူး။” ယန်ဟဲ က သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ သွတ်သွင်းပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ဦးခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည် - “အဲဒါကြောင့်လည်း မင်းမှာ ငါလိုတာပေါ့ကွ။”
ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာကို သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အပ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်တွင် သူ၏ ကြွက်သားများ တင်းရင်းနေမှုကို ခံစားရပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်သော နှလုံးခုန်သံများကို ကြားနေရသည်။ သူမ၏ ငိုသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပေါ့ပါးလာခဲ့သည်။
“ကျွန်မ ကလေးယူခဲ့မိတာကို မနောင်တရပါဘူး။” ဟု သူမက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည် - “ကျွန်မက…… အရမ်းပင်ပန်းနေရုံပါပဲ။”
“ကိုယ်သိပါတယ်၊ ကိုယ်သိပါတယ်။” ယန်ဟဲ က သူမကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည် - “ပင်ပန်းလာရင် စက်ရုပ်တွေကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ အလွန်အမင်း စိတ်မပူနဲ့၊ အရာရာကို ကိုယ်တိုင်ချည်း လိုက်လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။”
ကျန်းမြောင် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ အမြဲတမ်း ကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်နေတာပဲလေ။” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ဟဲ က သူမ၏ လည်ပင်းနောက်စကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည် - “မင်းနဲ့ ကိုယ့်ကို မယှဉ်နဲ့လေ။”
“ကိုယ့်နဲ့ မယှဉ်နဲ့။” ဟု သူက ဆက်ပြောသည် - “မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို မမီဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအင်ကိုလည်း မမီဘူး။ အဲဒါအပြင် ကိုယ်က…… မင်းလောက် အချိန်အကြာကြီး သူ့ဘေးမှာ အဖော်ပြုပေးနိုင်ချင်မှ ပြုနိုင်မှာ၊ အဲဒါကြောင့် ကိုယ်က ပိုလုပ်ပေးချင်တာပေါ့။”
ကျန်းမြောင် ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်ခဲသွားသည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ရှိနေကြကတည်းက ယန်ဟဲ က “ထွက်ခွာသွားမည့်အကြောင်း” ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြောဆိုခြင်းပင်တည်း။
ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် “ထာဝရ” ဟူသော ကတိစကားမျိုးကို မပေးနိုင်ကြောင်းသာ ပြောဖူးခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ယန်ဟဲ က သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး “ကိုယ်ပြောတာက အနာဂတ်အကြောင်းပါ၊ အခုလက်ရှိအကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး။” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်လျှော့လိုက်သည်။
ခဏမျှ တွေးတောနေမိစဉ်မှာပင် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မခွဲနိုင် မခွာရက်သည့် စိတ်ခံစားချက်ကြီးထွားလာပြီး ရုတ်တရက် ကလေးဆိုးဆိုး လုပ်ချင်စိတ်ပေါ်လာကာ သူ၏ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းသလိုလိုဖြင့် ခေါင်းကို မော့ကာ မေးလိုက်သည် - “ရှင် မနေနိုင်ဘူးလား။ ဒီ မြို့တော်ကြယ် မှာ ဆက်မနေနိုင်ဘူးလားဟင်။”
ယန်ဟဲ က သူမကို နမ်းလိုက်သော်လည်း မည်သို့မျှ ပြန်မဖြေပေ။
ကျန်းမြောင် က ထိုမေးခွန်း၏ အဖြေကို ကောင်းကောင်းသိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့တော်ကြယ် တွင် နှစ်အနည်းငယ်မျှ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီ သို့မဟုတ် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်သို့ ပြန်သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က ဤအိမ်သို့ သူ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာစဉ်က အေးစက်စက်နှင့် လူသတ်ဝဝ လေထုကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့ပုံကို ယခုတိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။
အရာရာသည် ထိုကျိန်စာသင့်သော မျိုးရိုးဗီဇကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ယန်ဟဲ ၏ ရင်းနှီးသော ဖခင်ဖြစ်သူရော၊ သူ့ဖခင်၏ ဖခင်ဖြစ်သူပါ စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူ အမွေဆက်ခံခဲ့သော မျိုးရိုးဗီဇမှာ မွေးရာပါ စစ်သည်တော်တို့၏ ဗီဇပင်တည်း။ သူ မုန်းတီးရွံရှာလှသော မြို့တော်ကြယ် ၏ သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည့် အသိုက်အမြုံလေးထဲတွင် “အခွင့်ထူးခံ ကိုယ်ရံတော်” တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆက်လက်နေထိုင်စေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်းသည် သူ၏ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ သဘာဝနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင် ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်ခံစားချက် အရိပ်အယောင်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းမြောင် သည် “အသုံးမကျဘူး” ဟု ခံစားရကာ မျက်ရည်ပင် စို့အောင် ငိုခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုစိတ်ခံစားချက်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် သူမ၏ မွေးရာပါ တက်ကြွထန်ထန်သော သဘောသဘာဝကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - “ရိုမို ကြယ်စနစ် (Romo Star System) မဟုတ်လား။”
ကျန်းမြောင် ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု တက်ကြွလာခဲ့သည်။
“ရှင် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်ကို ပြန်သွားရင်တောင် ရိုမို ကြယ်စနစ်မှာပဲ အခြေချမှာ မဟုတ်လား။” ဟု သူမက ဆိုသည် - “ရှင် ဘယ်တော့ ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲဆိုတာကို ကြိုတင်ပြီး ပြောပြပါ။ ကျွန်မ အရာရာကို စီစဉ်ပြီး ရွီရွီကိုပါ ခေါ်ပြီး ရှင့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့မယ်။”
ယန်ဟဲ သည် ရုတ်တရက် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။
“မင်းက မြို့တော်ကြယ် နယ်မြေကနေ ထွက်သွားဖို့ ဝန်မလေးဘူးလား။” ဟု အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
မြို့တော်ကြယ် နယ်မြေတွင် အခွင့်အလမ်းများ ပေါများကြွယ်ဝပြီး လူမှုဖူလုံရေးလည်း ကောင်းမွန်လှသည်။ ဤနေရာသည် လူတိုင်း အခြေချနေထိုင်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်ကြသည့် နေရာတစ်ခု အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် အခြေချရန်အတွက် တင်းကျပ်သော မူဝါဒများနှင့် ကြီးလေးသော အိမ်ရာဈေးနှုန်းများ ရှိပေသည်။ ကျန်းမြောင် ကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် အောင်မြင်စွာ အခြေချနိုင်သူများမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ထိပ်တန်းလူတန်းစားများနှင့် အောင်မြင်သူများပင် ဖြစ်ကြသည်။
ထို့ပြင် ဤလူများသည် “မြို့တော်ကြယ် နိုင်ငံသားများ” အဖြစ် ခံယူလိုက်ကြပြီဆိုလျှင် အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် မြို့တော်ကြယ် နယ်မြေမှ ဘယ်သောအခါမှ ထွက်ခွာလိုကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အတွင်းပိုင်း နယ်မြေကြယ်စနစ် ကြီးခြောက်ခုအတွက်ပင် ထွက်သွားလိုစိတ် မရှိကြပေ။
ကျန်းမြောင် သည် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် မြို့တော်ကြယ် တွင် အိမ်ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်နှင့် လူမှုရေး အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရရှိရန်အတွက် ကြိုးစားတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မြို့တော်ကြယ် တွင် သူမ၏ အနာဂတ်မှာ တောက်ပပြီး အလားအလာ ကောင်းမွန်လှသည်။ ယန်ဟဲ က သူမအား ဤအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး မြို့တော်ကြယ် နယ်မြေပြင်ပသို့ ထွက်သွားရန် စဉ်းစားပေးဖူးသော်လည်း…… သူ ဘယ်သောအခါမှ ထိုအကြောင်းကို မပြောခဲ့ဖူးပေ။
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းမြောင် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အခုလေးတင် ငိုထားသည်မို့ မျက်လုံးများနှင့် နှာခရီးတို့မှာ နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကတော့ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ရေဆေးထားသကဲ့သို့ လင်းလက်နေကာ ပြင်းထန်သော ခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။
သူမတွင် “တောင်က ကိုယ့်ဆီကို မလာရင် ကိုယ်ကပဲ တောင်ဆီကို သွားမယ်” ဟု ဆိုရမည့် ခံယူချက်မျိုး ရှိနေသည်။
ယန်ဟဲ က ဟန်ဆောင်လေသံဖြင့် “שטויותတွေ မပြောနဲ့၊ နယ်စပ်ဒေသတွေက ဒီနေရာနဲ့ ယှဉ်လို့ ဘယ်ရမလဲ။” ဟု ဆိုသည်။
“နယ်စပ်ဒေသတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် ပထမတန်းစား ယဉ်ကျေးမှုကြယ်တွေ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်နဲ့ဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာမို့လို့ အလုပ်ရှာမတွေ့ဘဲ ရှိမလဲ၊ စိတ်မပူစမ်းပါနဲ့!” ကျန်းမြောင် သည် စဉ်းစားဆင်ခြင်မှု မရှိဘဲ ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ယန်ဟဲ က “ထာဝရ” ဟူသော ကတိကို မပေးခဲ့စဉ်ကတည်းက သူမသည် ဤကိစ္စကို တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ကြယ် နယ်မြေသည် အမှန်တကယ်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသော်လည်း ကျန်းမြောင် ၏ ရင်ထဲတွင် “အမြစ်တွယ်သွားသည်” အထိ ဤနေရာအပေါ် ပြင်းထန်သော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ခံစားချက်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။
စိတ်နှလုံး ငြိမ်းချမ်းရာအရပ်သည်ပင် မိမိ၏ အိမ် ဖြစ်ပေသည်။
စိတ်နှလုံး၏ ငြိမ်းချမ်းရာက ဘယ်မှာလဲ။ ကျန်းမြောင် ၏ အမြင်တွင်ကား သူမနှင့် ကျန်းရွီ တို့သည် မြို့တော်ကြယ် တွင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နေကြပြီး ယန်ဟဲ တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် အသက်အန္တရာယ် မသေချာမရေရာလှသော ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်တွင် တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ပွဲဝင်နေရမည်ဆိုပါက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သို့မျှ ငြိမ်းချမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ နှလုံးသားသည် ယန်ဟဲ ထံတွင်သာ ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူနှင့်အတူ ရှိနေမှသာလျှင် သဘာဝကျကျဖြင့် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ ၏ ရင်ထဲတွင် ပြည့်စုံသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာလည်း ကျေနပ်ပီတိတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး “မင်း တကယ်ပဲ ဝန်မလေးဘူးပေါ့လေ……” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူ စကားပြောမဆုံးသေးမီမှာပင် နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “ကျွန်မ ဝန်မလေးပါဘူး။”
ယန်ဟဲ သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက သက်ကြီးရွယ်အို ကျေးဇူးရှင်တစ်ဦး မေးမြန်းခဲ့ဖူးသော - “သားလေး၊ မင်း ဆန္ဒရှိရဲ့လား။” ဟူသော မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုစဉ်က သူသည် မည်သည့်သံသယမှ မရှိဘဲ “ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်!” ဟု ချက်ချင်း ဖြေကြားခဲ့ဖူးသည်။
ထိုစဉ်က သူသည် မည်သည့်သံသယမှ မရှိခဲ့ပါ၊ အကြောင်းမှာ အခြားသူများက သူ့အား ပေးခဲ့သည့် ကတိမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်ပြီး လှည့်လည်သွားလာနေရာမှ အိမ်ပြန်ရောက်လာခြင်းမျိုး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ကျန်းမြောင် ရော…… သူနှင့်အတူ ရှိနေခြင်းကို အိမ်ပြန်ရောက်ခြင်း တစ်မျိုးဟု သတ်မှတ်နေလေသလော။
ယန်ဟဲ ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လျှပ်စီးကြောင်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူသည် ကျန်းမြောင် ကို ရုတ်တရက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ရာ ကျန်းမြောင် မှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရသည်အထိပင်တည်း။
“ကျန်းမြောင်! ကျန်းမြောင်!” သူက သူမ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - “ကိုယ့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ၊ ကိုယ် မင်းကို ပိုကောင်းပြီး ပိုဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ခေါ်သွားမယ်……”
ဤမျှ ပိုကောင်းပြီး ပိုဝေးသော နေရာဆိုသည်မှာ အဘယ်နေရာနည်း။ ၎င်းသည် အချစ်လှည့်စားသူတို့၏ အနှစ်သာရမရှိသော ကတိကဝတ်စကားများနှင့် တူနေကာ မည်သို့မျှ လက်တွေ့မဆန်လှပေ။
သို့သော် ကျန်းမြောင် ကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။
မြို့တော်ကြယ် မှ ထွက်သွားရုံမျှဖြင့် ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။ နယ်စပ်ဒေသများသို့ သွားရုံမျှဖြင့် ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။ ကျန်းမြောင် အတွက်ကတော့ သူမ၏ အလုပ်ခွင်နှင့် နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ လူသူမပေါက်ရောက်သေးသော တောရိုင်းဒေသများသို့ သူမကို မပို့သမျှကာလပတ်လုံး ကျန်းမြောင် တွင် မည်သည့် ခေတ်မီယဉ်ကျေးမှု မြို့ပြဒေသတွင်မဆို ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာ အခြေချရပ်တည်နိုင်စွမ်း အပြည့်အဝ ရှိပေသည်။
သူမသည် အပြုံးလေးဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ - “ဒါဆိုရင် ဘယ်တော့ ထွက်ကြမှာလဲ။”
ထိုသို့သောအချိန် ရောက်လာလျှင် ဤအိမ်ကို ရောင်းချရမည်လော၊ သို့မဟုတ် ငှားရမ်းရမည်လောဟု သူမက စိတ်ထဲတွင် စတင် တွက်ချက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ က သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးနှင့် ပါးပြင်များကို အဆက်မပြတ် နမ်းရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် - “အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ အချိန်သေးသေးလေး လိုသေးတယ်… ရှောင်နာ၊ ရွီရွီကို သူ့အခန်းထဲ ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ပါ… စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာတွေ အားလုံးကို ပိတ်ထားလိုက်။”
သူက ကျန်းမြောင် ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ထမင်းစားစားပွဲဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်…
ကျန်းမြောင် သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိတွဲလဲကျကာ တစ်နေ့တာလုံး အလကားနေရင်း ယန်ဟဲ က ကျန်းရွီ နှင့် ဆော့ကစားနေသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ကလေးထိန်းရသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြေပျောက်သွားရုံသာမက စိတ်ထဲတွင်လည်း လန်းဆန်းပေါ့ပါးကာ ပျင်းရိချင်စရာကောင်းသော ခံစားချက်မျိုးကိုပါ ရရှိနေရသည်။
သူမသည် သစ်သီးတစ်စိပ်ကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးမိသည် - ယန်ဟဲ သာ သူမကို ဤကဲ့သို့ ဆက်လက် အလိုလိုက်နေမည်ဆိုပါက သူ သူမကို အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးသွမ်းသွားအောင် လုပ်မိပေလိမ့်မည်၊ ထို့ပြင် ပျင်းရိခြင်းဆိုသည်မှာလည်း နှလုံးသားထဲမှ သဘာဝအတိုင်း ကြီးထွားလာပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကလေးအတူပြုစုပျိုးထောင်ကြသော စုံတွဲများသည် အလွယ်တကူပင် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားတတ်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လမ်းခွဲကြရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျန်းမြောင် သည် သစ်သီးနောက်ဆုံး အစအနကို မျိုချလိုက်ပြီး အစေ့ကို ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်ရာ အမှိုက်ပုံးကြီးက လျှောထွက်လာပြီး အစေ့ကို ဖမ်းယူရန် အဖုံးမှာ တည်ငြိမ်စွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သည် မူလယောက်ျားဆန်ဆန် ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ငါ ဆက်ထိန်းပေးမယ်၊ မင်း ခဏလောက် အနားယူလိုက်တော့။” ဟု ဆိုကာ သူမက လက်ကို ညှိယူလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဖောင်းကြွနေသော ကျန်းရွီ လေးကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဝဝကစ်ကစ်လေး! ငါက မင်းရဲ့ အမေလေ!” ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို အပြည့်အဝ ပြန်လည် ရရှိသွားပြီဖြစ်ကာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်းက စိတ်ပျက်စရာ အမည်းစက်လေးများကိုလည်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ “ငါတို့ ကောင်းကောင်း တည့်တည့်နေကြရအောင်နော်၊ ဟုတ်လား။”
ယန်ဟဲ က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မေးကိုလက်ထောက်လျက် အမေအသစ်စက်စက်တစ်ဦး စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပြန်ပြည့်လာသည်ကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထိုညကလည်း ရင်းနှီးချစ်ကြည်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ဟဲ က စခန်းသို့ ထပ်မံ သွားရောက်ရပြန်ကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နှစ်ရက်ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် လသာဆောင်ပေါ်တွင် ကျန်းရွီ ကို နှုတ်ဆက်အနမ်းပေးခဲ့သည်။
“သွားတော့၊ သွားတော့။” ဟု သူမက ဆိုသည် - “သင်္ဘော မလွတ်စေနဲ့ဦး။”
ယန်ဟဲ က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ရင်ကိုကော့လိုက်သည်။ “ရှင် ကျုပ်ကို ယုံပါ၊ ကျုပ် ငိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အလိုက်သင့် နေတတ်သွားပါပြီ။”
ယန်ဟဲ က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။ “ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးနဲ့။ လိုအပ်ရင် စက်ရုပ်တွေကို သုံးပါ၊ အရာရာကိုတော့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေပေါ့။” သူသည် ကလေးဝဝကစ်ကစ်လေးကို တစ်ချက် ထပ်နမ်းလိုက်ပြီး အလုပ်သို့ ကားမောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။
“ကဲ၊ သားလေး၊ ရေစိမ်ချိန် ရောက်ပြီနော်!” ကျန်းမြောင် သည် အချိန်ပြည့်အမေတစ်ဦး၏ နောက်ထပ် တစ်နေ့တာကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။ “ရေချိုးချိန်၊ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ချိန်!”
ကျန်းရွီ သည် စောစောထကာ နံနက်ခင်း ရေချိုးခြင်း၊ နို့သောက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ သင်ပေးခဲ့သော အသက်ရှူအိပ်စက်ခြင်း နည်းပညာကို စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ရာ အမှန်တကယ်ပင် ယခင်ကထက် အိပ်ပျော်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူလာသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ကျန်းရွီ နိုးလာသောအခါ သူမလည်း အတူတူ နိုးလာခဲ့သည်။
ကျန်းရွီ ကို နို့တိုက်ပြီးနောက် အဝတ်တစ်ထပ် ပိုဝတ်ဆင်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် က သူ့ကို ဆောင်းဦးဥယျာဉ်သို့ တွန်းသွားခဲ့သည်။ လူးဝစ် (Louise) က နွေဦးဥယျာဉ်တွင် အခြားသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရခြင်းနှင့် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားများကို ဝေဖန်ရခြင်းကို နှစ်သက်သူဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းမြောင် က မည်သည့် ပြိုင်ဆိုင်မှုမှ မရှိသော ဆောင်းဦးဥယျာဉ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လျိုချန်ကွမ်း သည် ယန်ဟဲ ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ကျန်းမြောင် နှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆောင်းဦးဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အခြားသော မိဘအချို့လည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး အားလုံး စုဝေးကာ စကားစမြည်ပြောဆိုခြင်း၊ ကလေးထိန်းသိမ်းရေး အတွေ့အကြုံများကို မျှဝေခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြရာ ဤအရာသည် ကျန်းမြောင် ကဲ့သို့သော မိဘအသစ်စက်စက်တစ်ဦးအတွက် အကျိုးရှိစေရုံသာမက အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိစေတော့ပေ။
ညဘက်တွင် အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်ချိန်၌ ကျန်းမြောင် သည် ကလေးတစ်ဦးတည်းကို ထိန်းသိမ်းရသည့် ရက်များမှာ မူလက ထင်မှတ်ထားသလောက် မခက်ခဲလှကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် ညဘက်တွင် မထနိုင်တော့သည့်အခါမျိုး၌ စက်ရုပ်များ၏ အကူအညီကို ယူကြည့်ရန်လည်း စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အရာရာတိုင်းကို စက်ရုပ်များလက်ထဲသို့ လုံးဝကြီး ပုံအప్పနှံလိုက်ခြင်းတော့ မဟုတ်ဘဲ မျက်လုံးတစ်ဝက်မှိတ်ကာ ဘေးမှနေ၍ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လူသားတို့၏ ကြိုးစားမှုနှင့် နည်းပညာတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ကိစ္စရပ်များမှာ သိသိသာသာ လွယ်ကူသွားခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ ၏ အသက်ရှူအိပ်စက်ခြင်း နည်းပညာသည်လည်း အလွန်ပင် ထိရောက်မှု ရှိလှသည်။
ယန်ဟဲ က စခန်းမှ အိမ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျန်းမြောင် ၏ ပုံစံမှာ ယခင်တစ်ခေါက်ကထက် အများကြီး ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
အမေအသစ်စက်စက်လေးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်လာကာ ပို၍ပင် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ကျန်းမြောင် ၏ တစ်လတိတိ ခွင့်ရက်မှာလည်း ပြီးဆုံးခါနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ။” ဟု နောက်ဆုံးနေ့တွင် ယန်ဟဲ က သူမအား မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဆန့်ကျင်ဘက် ခံစားချက်တွေ ဖြစ်နေတာပါပဲ။” ဟု ကျန်းမြောင် က သက်ပြင်းချလိုက်သည် - “တစ်ဖက်ကနေ စဉ်းစားရင် အလုပ်ပြန်လုပ်နိုင်တော့မှာမို့လို့ စိတ်အေးရပြီး ပျော်မိပေမယ့်၊ နောက်တစ်ဖက်က စဉ်းစားရင်တော့ သူ့ကို မခွဲချင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။”
“မင်းက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုသာတာပေါ့။” ဟု ယန်ဟဲ က မနာလိုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “အနည်းဆုံးတော့ မင်းက ကုမ္ပဏီကနေ သူ့ကို စောင့်ကြည့်လို့ရသေးတယ်လေ။”
စစ်စခန်းထဲတွင် သူမကဲ့သို့ မလုပ်နိုင်သည်မို့ သူ မနာလိုဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်မိသည်။
“ကျွန်မက သူ့ကို တစ်ခုတည်း ကြည့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။” ကျန်းမြောင် သည် ထိုမနာလိုဖြစ်နေသော လူသားထံသို့ ကိုင်းညွှတ်လာပြီး အနမ်းပေးလိုက်သည် - “ရှင့်ကိုလည်း ကျွန်မ ကြည့်နေတာပါပဲ။”
သူတို့နှစ်ဦးသားသည် ကျန်းရွီ အိပ်ပျော်နေခိုက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အပျော်ကျူးလိုက်ကြသည်။
တောက်ပသော နေရောင်ခြည်သည် အရာရာတိုင်းကို ထင်ထင်ရှားရှား ထွန်းလင်းစေလျက် ရှိသည်။ ပျော်ရွှင်မှုများ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပျော့ပျောင်းဖျော့တော့နေသော ပန်းရောင်အသားစလေးတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
“ဟင်? ရှင့်မှာ ဒဏ်ရာရထားတာလား? ဘာဖြစ်တာလဲ။” ဟု သူမက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လေဆာများသည် သွေးထွက်ခြင်းကို ရပ်တန့်စေရုံသာမက ဆဲလ်များ လျင်မြန်စွာ ကွဲပွားမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ ဒဏ်ရာ အမြန်ဆုံး သက်သာပျောက်ကင်းစေရန် အားပေးကူညီပေးသည်။ သို့သော် အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာသော အသားရေမှာ နူးညံ့ပြီး ဖျော့တော့သော ပန်းရောင်သမ်းနေတတ်သည်။
ဒဏ်ရာက အနာကျက်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ပန်းရောင်သမ်းနေရုံမျှဖြင့် ဒဏ်ရာ၏ သဘောသဘာဝ သို့မဟုတ် ဖြစ်ပွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို အတိအကျ မသိနိုင်ပေ။
ယန်ဟဲ က တည်ငြိမ်စွာပင် - “သေနတ်ပစ် လေ့ကျင့်နေတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ သေနတ် မတော်တဆ ထွက်သွားလို့ပါ၊ သေးသေးလေးပါပဲ။” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထိုနေရာကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။ အသားရေမှာ ချောမွေ့နေပြီး အနည်းငယ် ပန်းရောင်သမ်းနေရုံသာရှိကာ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အကျိတ်အဖုများ မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းတော့ မရှိလှပေ။ သူမက ယန်ဟဲ အား “နောက်ဆို သတိထားပါဦး။” ဟုသာ သတိပေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်ချိန်တွင် ဘတ်စကက်ဘောလုံး အရွယ်အစားရှိသော သတ္တုလုံး တစ်ဒါဇင်ခန့် မြေစိုက်မှန်ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ လေထဲတွင် အလွန်အမင်း အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။” သူမက မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်သည် - “ဘာလို့ ‘စောင့်ကြပ်သူတွေ’ က နေ့တိုင်း ဒီလောက်တောင် ပျံသန်းနေကြတာလဲ။ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေသူတွေကို လိုက်ရှာနေတာများလား။”
မြို့တော်ကြယ် မြို့တော်၏ လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ယူထားကြသောကြောင့် ‘စောင့်ကြပ်သူများ’ ဟု အမည်ပေးထားကြသည့် ဤအရာများသည် အနှစ်သာရအားဖြင့် မြို့တော်အတွက် ရဲတပ်ဖွဲ့တာဝန်ယူပေးသော လူမပါသည့် မောင်းသူမဲ့ ဒရုန်းများ သို့မဟုတ် ပျံသန်းနိုင်သော စက်ရုပ်များပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ဘယ်သူသိမလဲ။” ယန်ဟဲ က သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီမှ အာရုံလွှဲသွားစေရန် သူမကို အနမ်းပေးလိုက်သည်။
စောင့်ကြပ်သူများ၏ နောက်ထပ် အုပ်စုတစ်စုက ဝှီးခနဲ အသံဖြင့် ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားကြပြန်သည်။