ယန်ဟဲ ၏ အလုပ်ချိန်ဇယားမှာ နှစ်ရက်အလုပ်လုပ်ပြီး တစ်ရက်နားရသောကြောင့် အခြေစိုက်စခန်းမှ မြို့တော်ကြယ် သို့ နှစ်ရက်မှ တစ်ကြိမ်သာ ပြန်လာတတ်သည်။
သူပြန်လာသည့်အခါ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အချိန်ပြည့်မိခင် လုပ်ခဲ့ရသော ကျန်းမြောင် က ဝတ်စားပြင်ဆင်ပြီး လသာဆောင်တွင် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
သူမသည် အိမ်တွင်နေစဉ် အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည့် ဝတ်စုံများကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး ယခုကဲ့သို့ အဆင်အယင်ပြင်ဆင်ရန် ဘယ်သောအခါမှ စဉ်းစားလေ့မရှိပေ။ ယန်ဟဲ က ကားပေါ်မှဆင်းလာစဉ် သူမ၏ မျက်ကွင်းညိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေပုံကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရိပ်မိလိုက်သည်။
သူသည် အိမ်တွင်းပိုင်းဆီသို့ အလိုလို မျှော်ကြည့်မိကာ လွန်စွာ စိုးရိမ်ပူပန်သွားမိသည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ မှာ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် စိတ်ခံစားချက် ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် မည်မျှပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပါစေ၊ ထိုအကြောင်းကို အတင်းအကျပ် မေးမြန်းလိုသည့် ဆန္ဒကို ချုပ်တည်းထားလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ကို ချိုမြိန်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။
…
…
အလွန်ကောင်းပေသည်။ သူမ၏ ဤအနမ်းကပင် အမှန်တရားကို အကောင်းဆုံး ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကျန်းမြောင် ကို ဦးစွာ အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်၊ "မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ မဟုတ်လား"
ကျန်းမြောင် က မျက်ကွင်းညိုနေသော မျက်လုံးနှစ်ဖက်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ရပါတယ်၊ တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။ ကလေးကလည်း အရမ်းလိမ္မာပြီး ကိုယ်လည်း မြန်မြန် အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်သွားပါပြီ။ တို့တွေ အချင်းချင်းလည်း အဆင်ပြေပြေနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရှိကြပါတယ်"
ဒိုက်ပါကို ကောင်းကောင်း မစည်းမိသဖြင့် ယိုစိမ့်ထွက်လာခြင်း၊ နို့တိုက်နေစဉ် အလယ်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး လေထုတ်ပေးရရင်း မတော်တဆ အိပ်ပျော်သွားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ညဘက် နို့တိုက်ချိန်တွင် စက်ရوبတ်ထံမှ နို့ဗူးကို ကောက်ယူစဉ် လွတ်ကျကွဲအက်သွားခြင်း စသည့် ဖြစ်ရပ်များကိုမူ ကျန်းမြောင် က လုံးဝ အသံတိတ် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
အား... ယန်ဟဲ လုပ်ဆောင်စဉ်က ဒါတွေအားလုံး ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လွယ်ကူနေသလို ထင်ရတာပါလိမ့်! ဘာလို့ သူမ လက်ထဲရောက်မှ အကုန်လုံး ရှုပ်ထွေးပျက်စီးကုန်ရတာလဲ! ဘာလို့ အကုန်လုံး ပျက်စီးကုန်ရတာလဲ!!!
ကျန်းမြောင် သည် ရင်ဘတ်ကို ပိုမိုကော့တင်ကာ ပို၍ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်ရာ ပေါ်လာသော သွားရှစ်ချောင်းမှာ ယန်ဟဲ ထံတွင် "သူမ အဆင်ပြေနေပါသည်" ဟူသော ကောင်းမွန်သည့် အထင်အမြင်တစ်ခု ချန်ထားပေးနိုင်ရန် သွားကိုစေ့ကာ ကြိုးစားပြုံးပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းမြောင် နှင့် တစ်နှစ်တာမျှ အတူနေထိုင်လာခဲ့ရာ သူမ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းကို၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ပညာရပ်နယ်ပယ်ထက် လက်တွေ့ဘဝတွင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် အရာရာကို မြင်သော်လည်း မထောက်ပြဘဲ "ကလေး အိပ်ပျော်နေပြီလား" ဟုသာ မေးလိုက်သည်။
အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် က ပြောလိုက်သည်၊ "သူ နိုးခါနီးပြီ..."
သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် အံ့ဩသွားကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ ရေချိုးမလို့ စဉ်းတောင် စဉ်းစားနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ငိုပြီး နိုးလာမှာကို စိုးရိမ်နေရတာ။ မင်း ပြန်လာတာနဲ့ တော်လိုက်တာ..."
သူမ မတောင်းဆိုရသေးမီမှာပင် ယန်ဟဲ က အပြုံးလေးဖြင့် လမ်းခရီးရှာပေးရင်း ရှေ့တိုးပြောလာသည်၊ "ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မင်းတို့သားအဖကို ကိုယ် အများကြီး သတိရနေတာ။ မင်း သွားပြီး ရေချိုးလိုက်ပါ၊ ကိုယ် ကြည့်ပေးထားမယ်"
"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို အားနာစရာကြီး ဖြစ်ရမှာလဲ..." ကျန်းမြောင် က ရှက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ရှင်က အလုပ်လုပ်လာတာ နှစ်ရက်ရှိပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အမြန်လုပ်ပြီး ထွက်လာခဲ့ပါ့မယ်၊ ခဏလေးပဲ ကြည့်ပေးထားနော်၊ သူ့ကို ရှင်တို့အခန်းထဲ ထားခဲ့မယ်၊ ကျွန်မ ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီးနော်...!"
"ကျေးဇူးပြုပြီး" ဟူသော စကားပင် မဆုံးသေးမီ သူမသည် လေပွေတစ်စင်းလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း ယန်ဟဲ သည် ယူနီဖောင်းကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ သူ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကလေးကုတင်ကို အခန်းအလယ်တွင် ချထားပြီး ယန်ဟဲ က တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားကာ အနားသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းရွီ မှာ ပါးစပ်မှ တံတွေးများ စို့နေကာ ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်လျက် ငြိမ်ငြိမ်ချမ်းချမ်း အိပ်ပျော်နေလေသည်။
ကျန်းရွီ ကို ကြည့်ရသည်မှာ ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသေးသဖြင့် ယန်ဟဲ တစ်ယောက် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ အပြုံးနှင့်အတူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ပင်မအိပ်ခန်းရှိ ရေချိုးခန်းအတွင်း ကျန်းမြောင် က ရေကန်ထဲတွင် လူသေကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေစိမ့်ဝင်နေပြီး လက်ခြေလေးချောင်းမှာ ရေကန်စွန်းဘက်သို့ ဆန့်ကားကျနေသည်။
"ငါတော့ သေပြီပဲ" သူမသည် ကွက်လပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ရှောင်နာ... ငါ တကယ် သေတော့မယ်"
"အိမ်ရှင်၏ အရေးပေါ်အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိပါပြီ! အရေးပေါ်အခြေအနေများတွင် အိမ်ရှင်၏ အမိန့်များကို ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်ပြီး၊ အသက်ရှင်သန်မှု လက္ခဏာ စစ်ဆေးခွင့်ကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ!" ရှောင်နာ က ချက်ချင်းပင် အချက်ပေးသံ ထုတ်လွှင့်လိုက်ပြီးမှ "စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးပါပြီ ဆရာဝန်မ၊ သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေပါသည်" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ပုံမှန်ဖြစ်စရာလား!" ကျန်းမြောင် က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊ "ပိတ်လိုက်စမ်း! ငါ့ရဲ့ ယခင် အမိန့်အတိုင်း ပြန်ထားပေးလိုက်တော့"
"လက်ခံရရှိပါပြီ၊ ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်မှုကို ရုပ်သိມြပြီး ယခင်အမိန့်အတိုင်း ပြန်လည်ထားရှိလိုက်ပါပြီ။ ဤအခန်းတွဲအတွင်း၌ အမိန့်မရှိဘဲ နေထိုင်သူများ၏ အသက်ရှင်သန်မှု လက္ခဏာများကို စောင့်ကြည့်မည် မဟုတ်ပါ" ရှောင်နာ က အိမ်ရှင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို တိတိကျကျ လိုက်နာဆောင်ရွက်လိုက်သည်။
"ဟာ..." ကျန်းမြောင် က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်၊ "သူက ဘယ်လိုလုပ်နိုင်တာလဲ။ သူကျတော့ အဲ့လောက်တောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေသလိုပဲ"
"တစ်ညတည်းနဲ့ အများကြီး နိုးရတာကို၊ ကျန်းရွီ ငိုတိုင်း သူက ချက်ချင်း ထထိုင်နိုင်တယ်။ ငါကျတော့ ဘာလို့ မထနိုင်ရတာလဲ"
"နို့တိုက်ပြီးသွားရင် သူက ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတာပဲ။ ငါ့မှာ အခုမှ အိပ်ပျော်ခါစ ရှိသေးတယ်၊ ကျန်းရွီ က နို့တောင်းပြီး ပြန်ငိုပြန်ပြီ!"
"ဟာ..." ဟု နောက်ထပ် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြန်သည်၊ "ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"
"ဆရာဝန်မ" ရှောင်နာ က စာနာထောက်ထားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "အထိရောက်ဆုံး ဖြေရှင်းချက်ကတော့ ညဘက်တွေမှာ ကလေးစောင့်ရှောက်ဖို့ စက်ရوبတ်ကို အသုံးပြုတာပါပဲ"
ရေချိုးခန်းထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"မသုံးဘူး" ဟု ကျန်းမြောင် က ဆိုလိုက်သည်။
သူမက အလွန် ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဆရာဝန်မ၊ စစ်တမ်းများအရ အစောင့်အရှောက်များ၏ ရှစ်ဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းသည် ညဘက်များတွင် အကူအညီအတွက် စက်ရوبတ်များကို အသုံးပြုကြပြီး၊ ဆယ့်တစ်ရာခိုင်နှုန်းသာ စက်ရوبတ်ကို မသုံးဘဲ နေကြပါတယ်။ ဤလူနည်းစုအုပ်စုထဲတွင် ဖော်ပြပါလူဦးရေ၏ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသည် သင်ကဲ့သို့ပင် ညဘက်များတွင် စက်ရوبတ်ကို အသုံးမပြုကြသူများ ဖြစ်ကြပါတယ်။ လူမှုအသိုက်အဝန်း၏ ပင်မရေစီးောင်း တန်ဖိုးများအရ ကလေးစောင့်ရှောက်ရာတွင် စက်ရوبတ်အသုံးပြုမှုနှုန်းမှာ အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးလျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ရှောင်နာ က ရှင်းပြသည်။ "ဤလူနည်းစုအုပ်စုကို တုံ့ပြန်ဆုတ်ယုတ်သူများဟု ခေါ်ဆိုကြပါတယ်။ ၎င်းတို့၏ အဓိက လမ်းညွှန်ဝါဒမှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူနှင့် ကလေးငယ်တို့အကြား ပိုမိုနီးကပ်သော သံယောဇဉ်နှောင်ကြိုးကို တည်ဆောက်သင့်သည်ဟူသော အယူအဆကို ထောက်ခံအားပေးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ခေတ်ရေစီးကြောင်း လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ တန်ဖိုးများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပါသည်..."
"ပိတ်လိုက်တော့" ကျန်းမြောင် က မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အားမလိုအားမမ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ့ကို ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်ခွင့်ပေးပါ၊ ခေါင်းတွေ ကိုက်လာပြီ..."
ခေါင်းကိုက်ရခြင်းမှာ ရက်ဆက်ဆိုသလို နှစ်ရက်နှစ်ည အိပ်ရေးမဝခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ရှေးခေတ်က ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိသည် - ခေါင်းကိုက်ခြင်းသည် ရောဂါဆိုး မဟုတ်သော်လည်း ကိုက်လာသည့်အခါတွင်မူ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲလှပေသည်။
ယခု ကျန်းမြောင် ၏ အခြေအနေမှာလည်း အတိအကျပင် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
ရှောင်နာ က နာခံမှုရှိရှိဖြင့် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ရေချိုးခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ကျန်းမြောင် ၏ အားအင်မရှိတော့သော အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ရှောင်နာ" သူမက ပြောလိုက်သည်၊ "ငါက စက်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ထိတွေ့ကိုင်တွယ်နေကျ လူတစ်ယောက်ပါ၊ ငါ အကောင်းဆုံး သိပါတယ်။"
"ဘယ်လိုစက်ပစ္စည်းပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တော့ ချို့ယွင်းချက် ရှိလာမှာပဲ။ မုချပေါ့ကွာ။"
"အဆင့်ဆင့်သော ချို့ယွင်းချက်တွေဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ အင်း၊ မင်းသိမှာပါ၊ ငါ့ကို ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါသိပါတယ်။"
"စက်ပစ္စည်းတစ်ခုက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေ၊ စနစ်ထဲမှာ စနစ်တွေ၊ မော်ဂျူးထဲမှာ မော်ဂျူးတွေ ရှိနေလေ၊ အလွှာတွေ ပိုများလေလေပါပဲ။ အဲဒီအတိုင်းပဲ ချို့ယွင်းချက်တွေကလည်း အဆင့်ဆင့် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်တယ်။"
"ဒါဆို ချို့ယွင်းချက်တွေ ကူးစက်ပြန့်ပွားနိုင်စွမ်းကော ဘယ်လိုလဲ။ ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ ငါ့ကို ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူး!"
"အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုရဲ့ ချို့ယွင်းချက်က လုပ်ငန်းခွဲစနစ်တစ်ခုရဲ့ ချို့ယွင်းချက်ကို ဖြစ်စေပြီး၊ လုပ်ငန်းခွဲစနစ်ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်က တစ်ခုလုံးသော စနစ်ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်ကို ဖြစ်စေတယ်။"
"ဒါ့အပြင် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ချို့ယွင်းချက် ဖြစ်တာနဲ့ အဲဒါနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ အခြားအစိတ်အပိုင်းတွေမှာပါ ချို့ယွင်းချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေလိမ့်မယ်။ အော်၊ အဲဒါကတော့ ချို့ယွင်းချက်တွေရဲ့ ဖြာထွက်ပျံ့နှံ့တတ်တဲ့ သဘောသဘာဝပဲပေါ့။"
"ခြုံပြောရရင် စက်ပစ္စည်းတစ်ခုက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေလေ ချို့ယွင်းဖို့ ပိုလွယ်လေလေပါပဲ။ ပြီးတော့ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေလေ၊ အစောပိုင်း အဆင့်တွေမှာ ချို့ယွင်းလာနိုင်ချေ ရှိမရှိကို သိရှိနိုင်ဖို့ ပိုခက်ခဲလေလေပါပဲ။"
"ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေသွားတာပါလိမ့်?"
"ငါ့စိတ်ထဲမှာ အဲဒါကို အခါပေါင်းများစွာ ပြန်ပြီး တွေးတောဖော်ထုတ်ကြည့်ပြီးပြီ၊ အဲဒီ အမှားလေးကြောင့် ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ သေချာပေါက် အဲဒါပဲ။ အဲဒါက တကယ်ကို သေးသေးလေးပါ၊ အဲဒီတုန်းက ငါ သတိထားမိလိုက်ပေမဲ့ တုံ့ပြန်တာက နှေးသွားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ပေါက်ကွဲသွားတာပဲ။ နောက်ကျသွားပြီ။"
"ငါက အခုထိ လူကြီးတစ်ယောက်ပဲလေ။ တကယ်တော့ လူကြီးတွေဆိုတာ ရုတ်တရက် မသေသွားသမျှ ကာလပတ်လုံး ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့၊ ကုသဖို့ ဒါမှမဟုတ် အကူအညီတောင်းခံဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေတာပါပဲ။"
“ဒါပေမဲ့ ကလေးလေးတွေက အရမ်းငယ်တယ်၊ အရမ်းလည်း နုနယ်ကြတယ်... သိပါတယ်။ စက်ပစ္စည်း ချို့ယွင်းနိုင်ခြေက ကားမတော်တဆမှု ဒါမှမဟုတ် လေယာဉ်ပျက်ကျနိုင်ခြေနဲ့ အတူတူလောက်ပဲ ဆိုတာကို ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေးငယ်တဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်အတွက်ကတော့ အဲဒါနဲ့ တစ်ကြိမ်ကြုံရုံနဲ့တင် အဲဒီတစ်ဦးတည်းသောသူအတွက် ရာနှုန်းပြည့် သေဆုံးနိုင်ခြေ ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲလေ။”
“ကျန်းရွီ က ငါ့ကို သူ့ကို မွေးပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ရွေးချယ်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး၊ သူ့ကို ဒီကမ္ဘာကြီးထဲ ခေါ်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါ အဆုံးထိ တာဝန်ယူရမယ်။”
“မာသလားပဲ! ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ!”
“ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်မွေးထားတဲ့ ကလေးဆိုတော့ ငိုရင်တောင်မှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကြီးပြင်းအောင် မွေးမြူရမှာပေါ့လေ။ ဟူး” ဟု ကျန်းမြောင် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် “ငါ အခု ထရမလား။ ဘယ်လောက်တောင် ကြာအောင် စိမ်မိနေတာလဲ မိခင်ဘုရား! ဒီလောက်တောင် ကြာသွားပြီလား??” ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ရေချိုးခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး အဝတ်တောင် မဝတ်ဘဲ ရေချိုးသုတ်ပဝါကိုသာ ပတ်ကာ ဧည့်ခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ မှာမူ ခလုတ်များ သို့မဟုတ် မည်သည့်အလှဆင်ပစ္စည်းမှ မပါဝင်သော သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ပျော့ပျောင်းသော အိမ်ဝတ်စုံသို့ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်လေး ဖြစ်နေသော ကလေးငယ်လေးကို ခေါင်းရင်းဘက်ဆီတွင် ထိန်းကိုင်ကာ စနောက်နေသည်။ ကျန်းရွီ က တဟားဟား ရယ်မောနေ၏။
ကျန်းမြောင် က အမြန်လျှောက်လာပြီး ကလေးကို လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်လိုက်ကာ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရေစိမ်တာ နည်းနည်းကြာသွားလို့။ သူ့ရဲ့ ရေချိုးချိန်လည်း ရောက်ပြီပဲ၊ ငါ့ကို ပေး...” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤလအတွက် ကလေးကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်မှာ ကျန်းမြောင် ၏ တာဝန် ဖြစ်သည်။ လုပ်စရာရှိသမျှ အလုပ်မှန်သမျှကို သူမကသာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယန်ဟဲ အလုပ်မှ ပြန်လာသည့်အခါတွင် အနားယူရန် အချိန်အလုံအလောက် ရှိရမည် ဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့သည့်လက ယန်ဟဲ သည် ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ကျန်းရွီ ကို မမွှေးကြိုင်ဘဲ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်နေစေရန် သန့်စင်ပေးပြီးမှ ကျန်းမြောင် ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ကျန်းမြောင် က ဆော့ရတာ ပင်ပန်းလာသည့်အခါ သူက တာဝန်ကို ပြန်လည်ယူခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဤလအတွက် သူမ၏ တာဝန်များကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ယန်ဟဲ မှာ သူ၏ အားလပ်ချိန်များကို အပြည့်အဝ ခံစားသင့်သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သာ ရိုမန်းတစ် ဆက်ဆံရေးတွင် မရှိကြသေးပါက ဤကဲ့သို့သော ညမျိုးတွင် သူသည် အများနဲ့ ရောနှောဆက်ဆံခြင်း၊ ချိန်းတွေ့ခြင်း၊ စိတ်လှုပ်ရှားစရာများကို ရှာဖွေခြင်းတို့ ပြုလုပ်နေသင့်ပေသည်။
“မိဘအဖော်” ဆိုသည့် စကားစုထဲရှိ “အဖော်” ဆိုသည့် ဝေါဟာရတွင် အဓိပ္ပာယ် အလေးအနက် ရှိပေသည်။ လုပ်ငန်းခွဲဝေမှု ရှင်းလင်းလေလေ၊ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားမှု နည်းပါးလေလေ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ က ကျန်းရွီ ကို သူမထံသို့ မလွှဲပြောင်းပေးဘဲ ကျန်းရွီ ကို သူ၏ လက်မောင်းထဲတွင်သာ ဆက်လက် ပွေ့ချီထားကာ တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ထိန်းထားလေသည်။
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ ညိုမဲနေသော နေရာများကို လက်မဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးရင်း “အိပ်ရေးမဝဘူး မဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး “ရပါတယ်” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
“ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။” ယန်ဟဲ က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်လိုက်ပြီး “မျက်ကွင်းညိုနေတာ အတော်လေး သိသာနေပြီပဲဟာကို” ဟု ဆိုသည်။
လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားလေပြီ။ ကျန်းမြောင် က လျှော့တွက်လိုက်ကာ “ညဘက်တွေမှာ သူ့ကို နို့တိုက်ပြီးရင် ငါ့မှာ အိပ်လို့ကို မရတော့တာ... မင်းကျတော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ အေးဆေးပဲလေ” ဟု ငြီးတွားလိုက်သည်။
“မင်း နှိုင်းယှဉ်တဲ့ နမူနာက မှားနေတယ်။ ငါက စစ်သားလေ။” ယန်ဟဲ က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် “ငါ့အတွက်ကတော့ ချက်ချင်း ထပြီး တိုက်ခိုက်လို့ရသလို၊ ချက်ချင်း လဲလျောင်းပြီး အိပ်ပျော်သွားလို့လည်း ရတယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် မှာ ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားကာ “ပိုပြီး လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ...” ဟု ဆိုမိသည်။
ယန်ဟဲ ၏ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ အေးအေးလူလူ ရှိနေပုံက သူမအား ထိုသို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားမှာကား ကလေးအား စက်ရوبတ်ထံ လုံးဝမအပ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ဆက်လုပ်မည်ဟု ဇွတ်လုပ်နေပါက နေ့ဘက်တွင် အိမ်အလုပ် လုပ်စရာ မလိုေသာ်ငြားလည်း ညဘက်များတွင် ကလေးစောင့်ရှောက်ရခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်ကကဲ့သို့ပင် ပင်ပန်းခက်ခဲလှဆဲ ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ က ကျန်းရွီ ကို ဆက်လက် ပွေ့ချီထားရင်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီကိုလာ၊ လဲလှူလိုက်။” သူက သူ့ဘေးနားရှိ နေရာကို ပုတ်ပြရင်း “ဒီမှာ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
သူ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကျန်းမြောင် သည် လဲလျောင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်လိုက်သည်။
ကျန်းရွီ ကို တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ပွေ့ချီထားရင်း ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် ၏ နားထင်များကို ဖွဖွလေး နှိပ်နယ်ပေးကာ နှေးကွေးတည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “စစ်ပွဲတွေထဲမှာဆို ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်ခွင့် မရတာတွေက သာမန်ပါပဲ။ တိုက်ပွဲတစ်ချီ ပြီးသွားတဲ့အခါ ရန်သူတွေ နောက်တစ်ချီ မရောက်လာခင်မှာ အနားယူဖို့ နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီ ဒါမှမဟုတ် ငါးနာရီ၊ ခြောက်နာရီလောက် ရကောင်း ရနိုင်တယ်။”
“အင်အားပြန်ပြည့်ဖို့အတွက် အိပ်စက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ မင်းသာ အိပ်လို့မရဘူးဆိုရင် ခွန်အားတွေ မမှီတော့ဘဲ အမှားတွေ ကျူးလွန်မိတာ၊ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးတာတွေအထိ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် စစ်တပ်ထဲမှာဆိုရင် အမိန့်ပေးတာနဲ့ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ငါတို့ လေ့ကျင့်ယူထားကြတယ်။”
“ဒါက စစ်တပ်ရဲ့ အသက်ရှူနည်းနဲ့ အိပ်စက်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ ငါ့နောက်က လိုက်လုပ်ကြည့်...”
ယန်ဟဲ ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး အမိုးပေါ်ရှိ မီးရောင်သည်လည်း အဖြူရောင် မြူခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်...
ကျန်းမြောင် သည် သူမကိုယ်တိုင် ဘယ်လို အိပ်ပျော်သွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။ နိုးလာသည့်အခါတွင် သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အိပ်ခန်းထဲသို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် အဝတ်တောင် ဝတ်ချိန်မရဘဲ ရေချိုးသုတ်ပဝါ ပတ်ထားရုံသာ ရှိသေးကြောင်း၊ ထို့နောက် ယန်ဟဲ က သူမကို မည်သို့လုပ်လိုက်သည်မသိ အိပ်ပျော်သွားစေခဲ့ကြောင်း သူမ ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိ တပ်ဆင်ထားသော ဖန်သားပြင်ကြီးမှာ အမှောင်ဖုံးနေသော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲထားသဖြင့် အပြင်ဘက်ကို မည်သည့်အရာမှ မမြင်ရပေ။ ကျန်းမြောင် က အပြင်ဘက်တွင် နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်နေရုံသာမက နေပင် မြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို မခန့်မှန်းမိဘဲ “ရှောင်နာ၊ အလင်းရောင် အားကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ထားပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်သွားရသည်။
ကျန်းမြောင် က မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်၊ “ဘယ်လောက်တောင် ရှိပြီလဲ”
ရှောင်နာ က “အခု မနက် ၁၀ နာရီ ၂၄ မိနစ် ရှိပါပြီ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျန်းမြောင် မှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ဟာ့?!” ဟု အူလှိုက်သည်းလှိုက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“ငါ့ကို ဘာလို့ မနှိုးတာလဲ” သူမသည် အိပ်ရာပေါ်မှ အလ급တကူး ခုန်ထလိုက်ပြီး အဝတ်အစား ရှာရန် အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကာ “ရွီရွီ ရော ဘယ်မှာလဲ? ယန်ဟဲ ရော ဘယ်မှာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဗိုလ်မှူးကြီးက ကလေးကို ဥယျာဉ်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားပါတယ်”
“ဘယ်ဥယျာဉ်ထဲမှာလဲ”
“မသိပါဘူး၊ ဗိုလ်မှူးကြီးက ဘာအချက်အလက်မှ ချန်မထားခဲ့ပါဘူး။ ဗိုလ်မှူးကြီးဆီကို သင့်အတွက် ဆက်သွယ်ပေးရမလား ဒါမှမဟုတ် ရပ်ကွက်ထိန်းချုပ်ရေးစနစ်ကနေ သူ့ရှိရာနေရာကို စကင်န်ဖတ် ရှာပေးရမလား”
“မလိုဘူး၊ မလိုဘူး၊ မလိုဘူး၊ အဲဒီလို ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး မလုပ်နဲ့!”
ကျန်းမြောင် မှာ အိပ်ရေးဝသွားပြီဖြစ်ကာ ဦးနှောက်မှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် လည်ပတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် နောက်ကျအောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့ရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ရွီရွီ ညဘက် နို့ထသောက်ချိန်နဲ့ မနက်စောစော နိုးလာချိန်တွေမှာတောင် ရှောင်နာက သူမကို ဘာလို့ လာမနှိုးခဲ့တာလဲ။ သဘာဝကျကျပင် အကြောင်းရင်းမှာ ယန်ဟဲ ကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
သူက သူမကို ကောင်းကောင်း အိပ်စက်စေချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် အဝတ်အစား တစ်ဝက်တပျက် ဝတ်ဆင်ထားရင်း အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားသည်။ “ဟူး...”
သူမသည် တာဝန်ယူမှု အပြည့်ရှိသော အဖော်ကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သေးကြောင်း သူမ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ က အိပ်ပျော်နေနှင့်ပြီးသားဖြစ်သော ကျန်းရွီ ကို ပွေ့ချီလျက် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကျန်းမြောင် ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေမှာ အတော်လေး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးအောက်မှ ညိုမဲနေသော နေရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသားအရေမှာလည်း ယခင်ညကကဲ့သို့ မဖြူဖပ်ဖြူရွဲတော့ဘဲ ကျန်းမာရေးနှင့်အညီ နီစွေးစွေး အရောင်သမ်းလာခဲ့သည်။
“အိပ်ရေးဝရဲ့လား” ယန်ဟဲ က သူမ၏ နဖူးပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် မှာ အရှက်ရသွားရသည် - သူမသည် အဖော်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လုပ်ရမည့် တာဝန်များကို မလုပ်ဆောင်ဘဲ သူမ၏ တာဝန်များကို ယန်ဟဲ ထံသို့ ပုံချထားခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံက ယန်ဟဲ ကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။
“မင်းက အခုမှ စတာလေ။ ညဘက် နို့ထတိုက်တယ်ဆိုတာက မင်းရဲ့ အချိန်ဇယားကို ပြန်ညှိပေးဖို့အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းက အခု ပြန်ညှိနေတဲ့ ကာလထဲမှာ ရှိနေတာ။ ပြန်ညှိဖို့အတွက် ရက်လေးရက်လောက် ကြာတာက သဘာဝပါပဲ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေက အခက်ခဲဆုံး အပိုင်းတွေ ဖြစ်ရပါမယ်။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို မင်းနဲ့ လုံးဝ မနှိုင်းနဲ့လို့ ပြောသားပဲ၊ နမူနာ ရွေးချယ်မှုက မှားနေတာ။”
ယန်ဟဲ က သူမကို တစ်ဖန် ပြန်နမ်းလိုက်ပြန်သည်၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပျော့ပျောင်းပြီး တောက်ပသော အရောင်အသွေး ပြန်လည်ရရှိနေပြီဖြစ်သော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ဖြစ်သည်။
“အရူးမလေး၊ ငါက ကလေးကိုပဲ စောင့်ရှောက်ချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ငါက မင်းကိုလည်း စောင့်ရှောက်ချင်တာပါ။”