“မင်္ဂလာပါ!” ကျန်းမြောင် က တာနာကာ ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ” တာနာကာ က ကော်ဖီခွက်ကို ကောက်ကိုင်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေကာ ပါးစပ်နားသို့ ပို့ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ အံ့ဩတကြီး ခေါင်းလှည့်လာပြီး ကျန်းမြောင် ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ကျန်းမြောင် မှာ သူ၏ မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ရန် ပြုလုပ်နေရင်း ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်စဉ် တာနာကာ ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားလေသည်။
ကျန်းမြောင် က အံ့ဩတကြီးဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“အို ဘုရားသခင်!” တာနာကာ က ရေရွတ်လိုက်သည်၊ “အို ဘုရားသခင်!”
ကျန်းမြောင် က “?” ဟု ဖြစ်သွားသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” ဟု မေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တာနာကာ က မယုံနိုင်စရာ လေသံဖြင့် ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ — “မင်းတို့နှစ်ယောက် အခုမှ အိပ်ရာပေါ်မှာ အတူတူ... အွတ်!”
ကျန်းမြောင် က နောက်ဆုံးစကားဖြစ်သော “အိပ်ရာ” ဆိုသည့် စကားလုံးကို မထွက်လာစေရန် တာနာကာ ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။
သူမသည် တာနာကာ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရမတတ်ပင် ဖြစ်သွားကာ အသံကို တိုး၍ မေးလိုက်သည်၊ “မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ”
တာနာကာ က “အွတ် အွတ်” ဟု အသံအနည်းငယ် ထွက်လာအောင် လုပ်ရင်း ကျန်းမြောင် ၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး သူ့အသံကိုလည်း တိုးလိုက်ကာ ပြောသည်၊ “ဒါဆို ငါ မြင်တာ အမှားမဟုတ်ဘူးပေါ့? မင်းတို့နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ... အွတ်!”
သူ့ပါးစပ်ကို ကျန်းမြောင် က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပိတ်လိုက်ပြန်သည်။
ကျန်းမြောင် က သူ့ပါးစပ်ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပိတ်ထားပြီးမှ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ တာနာကာ က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့ အားဘယ်လောက်ကြီးတယ်ဆိုတာ မင်း မစဉ်းစားဘူးလား? ငါ့မှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်သွားတာပဲ!”
ကျန်းမြောင် က “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ! ငါ အတိုင်းအတာ ထိန်းထားပါတယ်။ မြန်မြန်ပြော၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိသွားတာလဲ” ဟု အသည်းအသန် သိချင်နေလေသည်။
တာနာကာ က တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ကာ “မင်း မှန်ထဲ မကြည့်ဘူးလား? မင်းကို မင်း ကြည့်လိုက်ဦး၊ မျက်နှာပေါ်မှာ ‘မနေ့ညက ငါ အိပ်ရာပေါ် လိမ့်ခဲ့တယ်’ လို့ ထွင်းထုထားသလိုကို တလက်လက် တောက်နေတာပဲ” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် က သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။ “တော်စမ်းပါ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ”
တာနာကာ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။
“ငါက ဘာလို့ မင်းကို လိမ်ရမှာလဲ? ‘ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတဲ့ သက်သာရာရမှု’ ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲဆိုတာလေ။ ယှဉ်စရာ မရှိရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ကနဲ့ အခုနဲ့က ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးနေတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကလေ...” တာနာကာ က ကျန်းမြောင် ကို အထူးအဆန်း ကြည့်လိုက်ပြီး “ယန်ရဲ့ ကျောခိုင်းပြီး ဖောက်ပြန်မဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အခုလို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားတာဆိုတော့ အကြောင်းရင်းက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်က အဲ့ဒီလို တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးသေးဘူး မဟုတ်လား!”
“စောက်ကျိုးနည်း!” တာနာကာ လည်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကာ “ဒီလောက်ကြာအောင် ဒီအတိုင်း နေလာကြတာ၊ ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက် ဟိုဟာ ဖြစ်ပြီးလောက်ပြီ ထင်နေတာ... တကယ်တော့ မဟုတ်ဘူးကိုး...” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် က ဆဲရေးလိုက်သည်၊ “သူက ဗိုက်ကြီးနဲ့ ကိုယ်ဝန်သည်လေ၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ! ငါကများ အဲဒီလောက်ထိ သတ္တဝါဆန်တဲ့လူ ထင်နေလား!”
တာနာကာ က “ကလေးမွေးပြီးတာ တစ်လတောင် ရှိပြီလေ!” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် က မျက်စိစွေပြလိုက်ပြီး “သူက ပြီးပြည့်စုံမှုကို လိုလားလွန်းလို့လေ၊ ကလေးမွေးပြီးရင် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအလှအပ ပျက်သွားမှာကို စိုးရိမ်ပြီး ဆက်တိုက် ဆွဲဆန့် ရွှေ့ဆိုင်းနေခဲ့တာ” ဟု ပြောသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယန်ဟဲ ၏ ပြန်လည်နာလန်ထူလာမှုနှုန်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှရာ တစ်လအတွင်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားမှာ ပုံမှန်နီးပါး ပြန်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့လေ...” တာနာကာ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်နေတာပဲ!” ဟု ဆိုသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ချိုးသွားကာ သူမ၏ မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး “ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟေး!” တာနာကာ လည်း မျက်မှန်ကို အမြန်တပ်လိုက်ပြီး virtual ခေါ် မျှဝေထားသော ပတ်ဝန်းကျင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ ဒေတာ မော်ဂျူးပုံစံများကို လှန်လှောရင်း “ဘဲကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က “ငါ့အမြင်ကတော့လေ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပြီး သုံးရက်လောက်နဲ့ ဒါမှမဟုတ် တစ်ရက်တည်းနဲ့ အိပ်ရာဝင်ကြတာထက်စာရင် ဒါက အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်” ဟု ပြောသည်။
“နေ့တိုင်း မပြည့်ဝတဲ့ ဆန္ဒတွေကြောင့် ဖြစ်ရတာလား” ဟု တာနာကာ က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က စကားမပြောနိုင်တော့ဟန်ဖြင့် “လူတွေမှာ ဇီဝကမ္မ ဆန္ဒတွေချည်း ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ တာနာကာ ရဲ့။ မြေကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှေးပဝေသဏီကတည်းက လူသားတွေမှာ ပိုမိုမြင့်မားပြီး ပိုမိုစုံလင်တဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သက်သေပြပြီးသားပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ငါ သိတဲ့လူတွေထဲမှာ မင်းတို့ကိုပဲ ငါ ရင်ဖွင့်ဖူးတာပါ။ တကယ်တော့ ဘယ်သူနဲ့မှ ပတ်သက်ဖူးတာ မရှိပါဘူး။”
“ကဲ၊ အဲဒီလိုပြောရရင်တော့ ယန် ရှိနေတာကပဲ မင်းမှာ အေးစက်တဲ့ ရောဂါမျိုး မရှိဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲလေ။”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ ငါ့မှာ အဲဒီလို မရှိဘဲ ရှိမလား!” ကျန်းမြောင် က ပြန်ချေပလိုက်သည်၊ “ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒတွေက မင်းတို့ထက် နိမ့်ကျမနေပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေက ပိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေလို့ပါ။”
“တာနာကာ၊ မျက်စိစွေပြနေတာ ရပ်လိုက်တော့! ငါ အလေးအနက် ပြောနေတာ” ကျန်းမြောင် က ဆက်ပြောသည်၊ “အကယ်၍ ဒါက လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သက်ဆိုရင် K70 က ငါ့အတွက် လုံလောက်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ပိုပြီး လိုချင်တာ။ ကံဆိုးချင်တော့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းမှာတင် အိပ်ရာပေါ် လိမ့်ချင်နေကြတဲ့ အဲဒီကောင်တွေက ငါ လိုချင်တာကို မပေးနိုင်ကြဘူး။”
“တာနာကာ၊ နားမလည်ဟန် မဆောင်နေနဲ့။ မင်းလည်း အဲဒါမျိုး ကြုံဖူးတာပဲ၊ အရင်က လူတစ်ယောက်ကို ‘ထာဝရ’ လို့တောင် ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား” ဟု သူမက ဆိုသည်။
တာနာကာ သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ကာ “အဲဒါက ငါ လူငယ်ဘဝတုန်းကလေ၊ အခုတော့ ငါက...” ဟု ပြောသည်။
“‘ရင့်ကျက်လာပြီ’ လို့ ပြောချင်တာ မဟုတ်လား? မဟုတ်ဘူး၊ ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး” ကျန်းမြောင် က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တွေက ရင့်ကျက်လာတာ မဟုတ်ဘဲ၊ မင်းက ရိုးအအေးမိလာပြီး ထုံထိုင်းသွားတာ ဖြစ်နေလို့ပါ။ တာနာကာ၊ မင်း ဝန်ခံမလား၊ မဝန်ခံဘူးလား?”
တာနာကာ မှာ ပြန်ချေပစရာ မရှိတော့ပေ။
ဤသည်မှာ ကျန်းမြောင် နှင့် ကျန်းယာ တို့ အကျယ်တဝင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော နိဂုံးချုပ်ချက်ဖြစ်ပြီး အမှန်တရားနှင့် အလွန်နီးစပ်နေသဖြင့် တာနာကာ မှာ အဘယ်မှာလျှင် ငြင်းခုံနိုင်တော့မည်နည်း။
သူက လျှာသပ်လိုက်ပြီး မခံချင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “မင်းနဲ့ ယန်ဟဲ လိုမျိုးဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပေါ့ ဟုတ်လား?”
ကျန်းမြောင် က “မင်းကတော့ လူတစ်ယောက်ကို တကယ်သိကျွမ်းဖို့အတွက် ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီး အချိန်ပေးဖူးလို့လား” ဟု ဆိုသည်။
တစ်နှစ်တာ အချိန်ကာလ ဟုတ်စ? တာနာကာ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ တစ်နှစ်တာ အချိန်အတွင်း သူ ရည်းစားဘယ်နှစ်ယောက် ထားခဲ့မိမှန်းပင် သူ မသိတော့ပေ။
“မတူဘူးလေ၊ တာနာကာ ရဲ့” ကျန်းမြောင် က ပြုံးလိုက်ပြီး “လူတစ်ယောက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားတာ၊ လူတစ်ယောက်နဲ့ အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်သွားတာက မင်းထင်ထားသလို စိတ်အားထက်သန်မှု ပေါက်ကွဲထွက်လာတာကို အဟန့်အတား မဖြစ်စေပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် သည် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာနှင့် ကျေနပ်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောင်းသတိရမိကာ သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“လူနှစ်ယောက်က အသက်ရှူရသလိုမျိုး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ရဲ့ ရှိနေမှုကို အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်လာတာက မင်းတို့ထင်သလောက် ပျင်းစရာ မကောင်းပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီးနောက် စုပုံလာတဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုက ပိုပြီး ကြာရှည်ခံပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းလို သုံးရက်နဲ့ ပျင်းသွားတာမျိုးတော့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တာနာကာ၊ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်”
တာနာကာ က ကျန်းမြောင် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသော မေတ္တာတရားကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။
“ကျန်း၊ ဒါက မကောင်းဘူး” ဟု သူက အလေးအနက် သတိပေးလိုက်သည်၊ “မင်းက လူတစ်ယောက်အပေါ် စိတ်ခံစားချက်တွေ အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်မယ်၊ သူတို့ကို အရမ်းကြီး အီကို တွယ်တာမိမယ်ဆိုရင် မင်း အလွယ်တကူ ထိခိုက်နာကျင်ရလိမ့်မယ်။”
ကျန်းမြောင် မှာ ဆက်နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ သူမ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ကာ “ယန်က ငါ့ကို ထိခိုက်နာကျင်အောင် လုပ်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား? မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက အဲဒီလိုလူ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ငါ့မှာ သူ့အပေါ် တခြား ဘယ်သူ့ထက်မဆို စိတ်ခံစားချက်တွေ ပိုပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှီခိုအားထားနေရတဲ့ အဆင့်အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက ငါ့အတိုင်းပဲ ရှိနေတုန်းပါပဲ၊ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်အကိုင် ရှိတယ်၊ ကိုယ်ပိုင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ကလေးလည်း ရှိတယ် — သတိရလိုက်ဦး၊ ငါက ဒီကလေးရဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူပါလို့ သဘောတူညီချက်မှာ ရေးထိုးထားပြီးသားလေ။”
“နောင်တစ်ချိန်မှာ ယန်ဟဲ က မြို့တော်နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာပြီး ရှေ့တန်းကို ပြန်သွားရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ့ဘဝက ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်သွားနေမှာပါပဲ။ ငါ့မှာ လူချင်းကွဲဖူးတာမျိုး၊ နှလုံးကြေကွဲစရာ ကြုံဖူးတာမျိုး မရှိခဲ့ဖူးတာ ကျနေတာပဲ။”
“ဒါပေမဲ့၊ တာနာကာ ရဲ့” ကျန်းမြောင် က ဆက်ပြောသည်၊ “နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ လမ်းခွဲကြရမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီရက်တွေမှာ သူနဲ့ အတူရှိခဲ့စဉ်က သူ ပေးစွမ်းခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေက... အဲဒါတွေက တန်ဖိုးရှိပါတယ်။”
တာနာကာ သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အော်ပြောလိုက်သည်၊ “သူက အိပ်ရာပေါ်မှာ အဲဒီလောက်ထိ ကောင်းလို့လား? တစ်ညတည်းနဲ့ မင်းကို တောင်းပန်ခိုင်းနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားတာလား? သူက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလို့လဲ? ၁၆ စင်တီမီတာလား? ၁၈ လား? ဒါမှမဟုတ် ၂၀ စင်တီမီတာလား?”
ဘယ်လို ကြမ်းတမ်းတဲ့ကောင်လဲ! သူ့ကို ဒီလောက်အများကြီး ပြောပြနေတာ အလကားပဲ!
ဒေါက်တာကျန်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဒေတာ မော်ဂျူးတစ်ခုကို သူ့ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ virtual ပတ်ဝန်းကျင်ထဲတွင် အဆိုပါ မော်ဂျူးသည် တာနာကာ ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။
တာနာကာ နှင့် စကားစစ်ထိုးပွဲ တစ်ပွဲ ဖြစ်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင် ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် ပေါ့ပါးလွတ်လပ် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယန်ဟဲ က သူမကို ထိခိုက်နာကျင်စေလိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်သလို ယန်ဟဲ ကလည်း သူမကို ဒုက္ခပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံပေ။ သူမနှင့် ယန်ဟဲ တို့ “ထာဝရ” ဆိုသည်ကို မရောက်ရှိနိုင်ကြဘူးဆိုလျှင်တောင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာဖြင့် လမ်းခွဲနိုင်ကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်နေလေသည်။
ကျန်းယာ နှင့် ကိုဆို တို့ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ဤသူတို့နှစ်ဦးမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး အလေ့အထများနှင့် အမြင်များတွင်ပင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ နောင်နှစ်များအကြာတွင် ကျန်းယာ သည် သူမကြောင့်ပင် မိမိကိုယ်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ဖွင့်ဟပြသရန် ဆန္ဒရှိလာခဲ့ပြီး ကိုဆို အား သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယခင်က မည်သည့်အဖော်နှင့်မျှမတူဘဲ ပိုမိုကြာရှည်စွာ အတူရှိခဲ့ကြကာ အတိတ်က ဆက်ဆံရေးများ သို့မဟုတ် အချစ်ရေးများထက် ပိုမိုခိုင်မာနေသည်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဤသို့သော စိတ်နေသဘောထားဖြင့် ကျန်းမြောင် သည် အလုပ်မှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
“ငါ ပြန်လာပြီ” ဟု သူမက အော်ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ယန်ဟဲ သည် သူ၏ ခါးပုံစကို ဖြုတ်ပြီး သူမထံသို့ ကြိုဆိုရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သူမကို ဝင်ပေါက်တံခါးဝတွင် ဖိကပ်ထားလိုက်ကာ တစ်ဖန်ပြန်လည် မွှေးကြူ နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ဘယ်အချိန်မဆို ချက်ပြုတ်လို့ရအောင် အသင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ရွီရွီ လည်း အခုလေးတင် အိပ်ပျော်သွားတယ်။ ဒါကြောင့်……” သူက သူမ၏ နားရွက်ဖျားကို ကိုက်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “အရင်စားကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားဟာတစ်ခုခုနဲ့ ပျော်မြူးကြမလား။”
သူတို့၏ သားလေး ရွီရွီ မှာ နေ့လယ်ခင်း အိပ်စက်ရာမှ နိုးလာခဲ့ပြီး ဖေဖေနှင့် မေဖေတို့မှာ ညစာ မစားရသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကာ ဟင်းလျာများပင် မီးဖိုပေါ်တွင် ရောက်မနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လူကြီးတွေ ဘာတွေလုပ်နေမှန်း မသိရှာဘဲ သားလေး နိုးလာတာကို ကြားတာနဲ့ သူတို့က အမြန်ဆုံး အနားကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြပြီး သူ့ကို ချီပိုက်ဖို့ အပြိုင်အဆိုင် လုပ်ကြသည်။
ဖေဖေက မေဖေလို ရနံ့မျိုး သင်းနေပြီး မေဖေကလည်း ဖေဖေလို ရနံ့မျိုး ပိုမိုသင်းပျံ့နေသည်။
ရင်းနှီးနေသော ရနံ့များဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသော ရွီရွီ မှာ မေဖေ၏ နူးညံ့သော ရင်ခွင်ထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ ဖေဖေ၏ တောင့်တင်းသော လက်မောင်းများထဲတွင်ဖြစ်စေ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
သူ့ကို ကလေးထိုင်ခုံလေးထဲတွင် ထိုင်ခိုင်းထားပြီး ထမင်းစားပွဲ၌ တပ်ဆင်ပေးထားကာ နှစ်ဦးသား အချစ်ပါသော အကြည့်များ ဖလှယ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့လက်ချောင်းလေးများကို ကျေကျေနပ်နပ် စုပ်နေလေသည်။ သို့သော်လည်း ငယ်ငယ်သေးသော ရွီရွီ မှာ မည်သို့မျှ နားမလည်နိုင်သေးပေ။
သို့သော်လည်း လူသားရင်သွေးငယ်လေးများ၏ မွေးရာပါ ပင်ကိုဗီဇအရ အိမ်တွင်းရှိ လေထုကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နှစ်ခြိုက်နေခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ် ထပ်ကြာသွားပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ အလုပ်ကိစ္စများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တရားဝင် မီးဖွားခွင့်ကို စတင်ယူလိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤအချက်သည် ယန်ဟဲ အနေဖြင့် မိမိ၏ အလုပ်တာဝန်နေရာသို့ ပြန်သွားရတော့မည်ကို ဆိုလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး ခွဲခွာရမည့်နေ့ရက်က အမြဲတမ်း ခက်ခဲလှပေသည်။
“သူ နိုးလာတဲ့အခါ လည်ချောင်းနဲ့ အစာအိမ်ကို အစိုဓာတ်ပေးဖို့ ရေအရင်တိုက်ပေးပါ။ ရေအပူချိန်က အရမ်းလည်း မအေးရဘူး၊ အရမ်းလည်း ပူမနေရဘူး၊ ရှောင်နာ ကို ထိန်းခိုင်းထားလိုက်ပါ။”
“နို့တိုက်တဲ့အခါ သူ ဆာလောင်လို့ ငိုတဲ့အသံကို စောင့်ပါ။ အရမ်းစောစောကြီး မလုပ်နဲ့၊ သူ့ရဲ့ ရှာဖွေစားသောက်တတ်တဲ့ ဗီဇကို လေ့ကျင့်ပေးရမယ် ဟုတ်လား။ အင်း၊ ဆာလို့ငိုတဲ့အသံ၊ အညစ်အကြေးစွန့်ချင်လို့ ငိုတဲ့အသံနဲ့ အဖော်လိုချင်လို့ ငိုတဲ့အသံတွေကို ခွဲခြားနိုင်တယ် မဟုတ်လား။”
“မနက် ကိုးနာရီကနေ ဆယ့်တစ်နာရီကြားက ဥယျာဉ်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရမယ့်အချိန်ပဲ။ မှတ်ထားနော်၊ နွေဦးနဲ့ ဆောင်းဦးရဲ့ အပူချိန်တွေက တူတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ နွေဦးဥယျာဉ်က ပိုအေးပြီး နွေးထွေးတဲ့ လေပြေလေညင်းတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဆောင်းဦးဥယျာဉ်က အပူချိန် အနည်းငယ် ပိုမြင့်ပြီး အေးမြတဲ့ လေညင်းတွေ ရှိတယ်။”
“ဒါကြောင့် ဆောင်းဦးဥယျာဉ်ကို သွားမယ်ဆိုရင် အအေးမမိအောင် သူ့ကို အဝတ်တစ်ထပ် ပိုဝတ်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့။”
“ပြီးတော့လည်း……”
“ယန်ဟဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီဟာတွေအားလုံးကို မင်း မှတ်စုထဲမှာ ရေးပြီးသားလေ။ ငါ အကုန် ကျက်မှတ်ပြီးပြီ။ မင်း ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ယုံကြည်ရမယ်။”
ယန်ဟဲ က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ ကျန်းမြောင် ကို မကျေမချမ်း အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် ကတော့ မမြင်ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။
တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့် သံသရာကာလကို သုံးလအထိ တိုးမြှင့်ပေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမလက်ထဲမှာ လုပ်စရာ ပရောဂျက်တွေ အများကြီးရှိပြီး လုပ်စရာအလုပ်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေသေးသည်!
သူမက ဤမျှ တင်းမာခိုင်မာနေသည်ကို မြင်တော့ ယန်ဟဲ မှာ ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျလာတော့သည်။ သူက ကျန်းရွီ ကို ဖက်တွယ်ထားကာ လွှတ်မပေးဘဲ သူ့ရဲ့ ဖောင်းအိနေတဲ့ ပါးပြင်လေးတွေကို ပွတ်သပ်နမ်းရှုံ့ရင်း သူ့နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောနေလေသည်။
ကျန်းရွီ မှာ နားရွက်လေးတွေ ယားကျိကျိ ဖြစ်လာသဖြင့် တဟီးဟီး ရယ်မောနေသည်။
ကျန်းမြောင် မှာတော့ ဆက်ပြီး သည်းခံမနေနိုင်တော့ပေ။
“ဟေး၊ ကလေးရှေ့မှာ အမေဖြစ်သူကို မကောင်းပြောတာက ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်ဘူးနော်!”
ယန်ဟဲ က ငြင်းဆိုလိုက်သည်၊ “ကိုယ်က မင်းရဲ့ စကားကို နားထောင်ဖို့ သူ့ကို သင်ပေးနေတာပါ။”
ခုနက မင်း ညည်းတွားတဲ့အချိန်က ပေးလိုက်တဲ့ မကျေမချမ်း အကြည့်မျိုးကိုမှ ယုံရရင် ငါ တုံးအလွန်းလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့!
“ကဲပါ၊ မင်း သွားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ! မဟုတ်ရင် အခြေစိုက်စခန်းကို သွားတဲ့ သင်္ဘောကို လွတ်သွားလိမ့်မယ်!” ကျန်းမြောင် က သူ့လက်ထဲမှ ကျန်းရွီ ကို ရက်ရက်စက်စက် ဆွဲယူလိုက်ကာ ပုခက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။
လှည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ယူနီဖောင်းကော်လားကြယ်သီးကို ပြန်ပြီး တင်းကျပ်လိုက်သည်— ယူနီဖောင်းကော်လားပေါ်ရှိ သံလိုက်ကြယ်သီးများသည် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် အလိုအလျောက် ပိတ်သွားကြပြီး ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် ညှိစရာ မလိုပေ။
သို့သော်လည်း ကျန်းမြောင် က အဲဒီလို လုပ်ရတာကို သဘောကျနေသည်။
ယူနီဖောင်းဆိုတာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။ ကြယ်သီးကို တင်းလိုက်သည်နှင့် အိပ်ရာပေါ်မှာ မူလဗီဇတွေဆီ ပြန်ရောက်သွားတတ်သလို ထင်ရတဲ့ ဒီလူဟာ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒမှန်သမျှကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ခံထားရသလို ဖြစ်သွားလေသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ လက်ညိုးလေးက တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။
“စောစော ပြန်လာခဲ့နော်။ သားနဲ့ ငါတို့က အိမ်မှာ စောင့်နေမယ်။” သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “နောက်တစ်ခါကျရင် ကိုယ့်ရဲ့ယူနီဖောင်းကို ကိုယ်တိုင် ချွတ်ခွင့်ပေးပါဦး……”
တစ်လတာ စောင့်ရှောက်ခွင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ထိခိုက်နာကျင်နေသော ယန်ဟဲ ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ နှစ်သိမ့်မှု ရသွားခဲ့သည်။
သူက သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ဆွဲယူကာ သူ့နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ရူးသွပ်စွာ စုပ်နမ်းလိုက်ပြီး ယခင်က စိတ်ဓာတ်ကျနေမှု မှန်သမျှကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။
“ကိုယ် ပြန်လာခဲ့ပါမယ်” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဝရန်တာမှနေ၍ သူ ယာဉ်ပေါ်တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
အနက်ရောင် ကားကြီးသည် ပလက်ဖောင်းမှ ထွက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတတ်သော်လည်း ယနေ့တော့ အဆောက်အအုံ အပြင်ဘက်ကို တစ်ပတ်ပတ်ပြီးမှ မလိုတမာဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
“တ်၊ ဖေဖေလုပ်တဲ့သူရဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပုံကို ကြည့်စမ်းပါဦး” အခုမှ ရာထူးစယူမည့် အမေဖြစ်သူက တစ်ခဏမျှ မဲ့ရွဲ့လိုက်သည်။
ခေါင်းလှည့်လိုက်ကာ ကျန်းရွီ က သူမကို မျက်နှာကြီး ရွဲ့ပြလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေ အားလုံး လိမ်ကောက်သွားပြီးနောက် ထိရောက်တဲ့ အားထုတ်မှုတစ်ခုနဲ့အတူ ပြေလျော့သွားသည်။
သို့သော်လည်း အောက်ပိုင်း မသက်မသာ ဖြစ်တာကို မခံနိုင်သော ကျန်းရွီ က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကာ အသံလုံနံရံများကိုပင် ထိုးဖောက်သွားနိုင်လောက်သည့် နားကွဲမတတ် အော်သံကြီးဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်လေသည်– “ဝါးဟားဟားဟား!”
ကျန်းမြောင်: “……”
လာရောက်လည်ပတ်သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို ကြိုက်နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် NovelUpdates ကို သွားပြီး 5⭐ သုံးသပ်ချက် ပေးဖို့ ရှက်ကိုရှက်ရန်းဘဲ တောင်းဆိုပါရစေခင်ဗျာ။ (人❛ᴗ❛)♪တန်ဟိုက်ချိုတို♪(❛ᴗ❛*人)