ကျန်းယာ နှင့် နောက်မှ အဆက်အသွယ်လုပ်ရန် ချိန်းဆိုပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ထိုစကားဝိုင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ကာ လှည့်ထွက်လာပြီး ယန်ဟဲ ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။
ကျန်းရွီ မှာ အဘွားဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် မိဘများ၏ ကြွားလုံးထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် ရှောင်နာ သယ်ဆောင်လာသောကြောင့် ယန်ဟဲ ၏ အိပ်ခန်းထဲရှိ သူ့ကိုယ်ပိုင် ကုတင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ ကို ဆိုဖာပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။
“အဲ့လောက်တောင် ပျော်နေတာလား” ယန်ဟဲ က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အင်း!” ကျန်းမြောင် ၏ မျက်ဝန်းများသည် တလက်လက် တောက်ပနေပြီး ယန်ဟဲ ကို ဖိကပ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် ယန်ဟဲ က အသာအယာ ရယ်မောနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြိမ်ကျသွားသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုနှစ်ဦး၏ တိုးညင်းသော အသက်ရှူသံများနှင့် ယစ်မူးဖွယ် အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားသံများကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ ၏ ခါးပတ်ကို ဆွဲဖြုတ်ရန် ပြုလုပ်ချိန်တွင် ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ယန်ဟဲ…” ကျန်းမြောင် ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားကာ သူ့ကို တစိမ့်စိမ့် စိုက်ကြည့်လျက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် “ကိုယ့်ကို လိုချင်တယ်!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
အချိန်တွေက ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ အလွန်တရာမှ ဆွဲဆန့်ခံထားရသလို ဖြစ်နေသောကြောင့် ကျန်းမြောင် တစ်ယောက် ဆက်စောင့်မနေနိုင်တော့ပေ။
ကျန်းမြောင် ကဲ့သို့သော လှပသည့် မိန်းမပျိုတစ်ဦးက ဖိတ်ခေါ်နေချိန်တွင် မည်သည့်ယောကျ်ားကများ မပျော်ဘဲ ရှိမည်နည်း။ ယန်ဟဲ ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အပြုံးတို့ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူက အခွင့်မပေးသေးဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်သည်– “မဖြစ်သေးဘူး။”
ကျန်းမြောင် က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အနည်းငယ် စမ်းတဝါးဝါး ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပမာဏမှာ သာမန်လူတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်နေသည်။ ကလေးမွေးပြီးသည်မှာ တစ်ပတ်တောင် မပြည့်သေးသော်လည်း သူ့ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ကြားရှိ အနည်းငယ် လျော့ရဲနေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တင်းရင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ကိုယ်က အတော်လေး ပြန်ကောင်းလာပြီပဲ!” ကျန်းမြောင် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါတောင် အပြည့်အဝ မဟုတ်သေးဘူး!” ကျန်းမြောင် က မရွံမရှာ လုပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယန်ဟဲ က သူ့ကိုယ်သူ အလွန်အမင်း စိတ်တိုင်းမကျဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ယောကျ်ားသားတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသေးစိတ်အထိ လိုက်စစ်တတ်ကြပြီး ပြီးပြည့်စုံမှုကို အထူးသဖြင့် သူတို့ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော နယ်ပယ်များတွင် ပိုမို လိုက်စားတတ်ကြသည်။
ယန်ဟဲ သည် ယနေ့နံနက်ပိုင်းကပင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သေးရာ အားစိုက်ထုတ်မှုမှာ ရှေးကထက် ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်ပေ။ ကြွက်သားများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လွင်ရန်မှာ ဝေးကွာနေသေးပြီး အနည်းဆုံးတော့ မိန်းမများ ရုန်းမနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သော ထိုအလှပဆုံး ပုံစံအတိုင်း ပြန်လည် မရောက်ရှိသေးပေ။
ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် အား ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိသေးသော ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံမျိုးကို မပေးလိုပေ။
ကျန်းမြောင် က စိတ်မရှည်တော့ပေ!
“မဖြစ်ဘူးလေ…” သူမက ကိုယ်ကိုလိမ်ကာ အယုအယ လုပ်ရင်း ဖရိုဖရဲ ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။
ဤကောင်လေးနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ အတွေ့အကြုံမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပြီး လက်ချိုးရေလို့ရရုံသာ ရှိသော်လည်း ဘဝနှစ်ခုတိုင်အောင် အလဟဿ ရှင်သန်ခဲ့ရသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမ သိသင့်သည်များကို သိထားပြီး လိုအပ်သမျှ နည်းပညာများကိုလည်း နားလည်ထားသည်။
ယန်ဟဲ ၏ အသက်ရှူသံများ မှာ ရောထွေးရှုပ်ထွေးလာသည်။
သို့သော် ယောကျ်ားနှင့် မိန်းမကြား ဖြစ်ပျက်ရမည့် ကိစ္စရပ်များတွင်မူ သူက အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူက ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် လက်ဝယ်သို့ ရယူလိုက်သည်။
“မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလား” သူက အသာအယာ ရယ်မောရင်း ကျန်းမြောင် ၏ နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်သည်။
နားဖျားဆီမှ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံနှင့်အတူ နားရွက်ဖျားလေးကို အသာအယာ ကိုက်ခဲလိုက်မှုကြောင့် ကျန်းမြောင် မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး အတူတကွ ပေါင်းစပ်ရမည့် လူ့သဘာဝ၏ အရင်းခံ အလိုဆန္ဒသည် မည်မျှပြင်းထန်ကာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
“အင်း…” သူမက ယန်ဟဲ ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။ “လိုချင်တယ်။”
ပါးပြင်တို့ ရဲတက်လာကာ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်နေပြီး ယန်ဟဲ ၏ လည်ပင်းသီး လှုပ်ရှားသွားကာ သူမကို နမ်းရန် ကိုင်းညွတ်လာသည်။
ယန်ဟဲ သည် သူ၏ ခَالَဓါတ် အနေအထာ ကို စိတ်မကျေနပ်သေးသော်လည်း ကျန်းမြောင် အား အခြားသော နည်းလမ်းများဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ပေသည်။
သူ့လက်ချောင်းများသည် သွယ်လျပြီး အားကောင်းလှသည်။ ကျန်းမြောင် က သူ့လက်များကို အမြဲတမ်း သဘောကျခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ သည် ကျောက်တုံးများကို ဗလာလက်ဖြင့် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သိထားသော်လည်း သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အားကောင်းရုံသာမက ဘယ်လောက်အထိ လိမ္မာပါးနပ် ကျွမ်းကျင်ကြောင်းကိုမူ မသိခဲ့ပေ။
ရေပြင်ပေါ်က လိပ်ပြာလေးများ ကခုန်နေသကဲ့သို့ ယိမ်းနွဲ့ကာ ရေလှိုင်းငယ်များကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် လှိုင်းထန်သော ရေစီးကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ ကျန်းမြောင် မှာ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်မှသည် မုန်တိုင်းထန်သော ပင်လယ်ပြင်နှင့် ပြောင်းလဲနေသော ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုကျွမ်းကျင်လှသော လက်ချောင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုအောက်တွင် အားလုံးနစ်မြောသွားရသည်။
တုန်ခါမှုများ၊ တင်းမာမှုများ။
ယန်ဟဲ က သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်တွင် ရင်ခွင်ထဲမှ လူသားမှာ ရေကဲ့သို့ ပျော့ခွေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒီည အတူတူ အိပ်ကြမလား” ဟု သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မျက်တောင်များမှာ တုန်ယင်နေဆဲပင်။ အသက်ရှူသံထဲတွင် အစိုဓာတ်များ လွှမ်းခြုံနေကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပျင်းရိနေသဖြင့် လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်ချင်တော့ဘဲ “အင်း…” ဟုသာ တိုးညင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးနှင့် ပါးပြင်တို့ကို နမ်းရှိုက်ကာ နဖူးပြင်ကို သူ့ မေးစေ့ဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်တိုက်ပေးနေရင်း သူမ အားအပြည့်အဝ ပြန်လည် မရမချင်း ဆက်လုပ်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လက်များကို သူ့လည်ပင်းတွင် ပြန်လည် သိုင်းဖက်စေလိုက်သည်။
သူက အပြုံးလေးဖြင့် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ကာ သူ့အခခန်းဆီသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဖေဖေ၊ မေမေ နှင့် ကလေးငယ်တို့သည် အခန်းတူတူတွင် အတူတကွ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်စက်ကြသည်။
အခန်းထဲတွင် နို့ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ ယန်ဟဲ ၏ ရနံ့နှင့် ကျန်းရွီ ၏ ရနံ့တို့ ရောနှောနေသည်။ ကျန်းမြောင် သည် ဤရက်ပိုင်းများတွင် ဤနေရာ၌ မကြာခဏ အိပ်စက်ခဲ့ရသဖြင့် အထူးပင် ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။
ညသန်းခေါင်ယံတွင် ကလေးငယ် ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသလို ရှိသဖြင့် သူမသည် မူးနောက်နောက်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် ကုတင်စွန်း၌ ထိုင်နေသော ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ အရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်နေရသည်။ ကျန်းမြောင် က မင်သက်လျေက်ပင် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မြင့်လိုက်နိမ့်လိုက် ဖြစ်နေသော သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသည့် ကျောပြင်ကြွက်သားများကို ထိတွေ့မိလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် ၏ နူးညံ့သော လက်ဖဝါးက ပွတ်သတ်သွားစဉ် သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်းဖြင့် သူမသည် အတန်ငယ် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောမိလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က သူမကို “ရှုး” ဟု တိုးတိုးတားတား လုပ်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က သူ့ဆီသို့ တိုးကပ်သွားကာ သူမ၏ နဖူးပြင်က သူ့ပခုံးကို ထောက်ထားပြီး သူ၏ တံတောင်ဆစ်အထက်တွင် သူမ၏ သားဖြစ်သူ ကျန်းရွီ ၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေး ရှိနေသည်။ နို့စို့နေသည့် အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းလှသည်။
ထိုအသံကို နားထောင်ရင်း… ကျန်းမြောင် တစ်ယောက် တစ်ဖန် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
မွေးဖွားပေးသူ အနေဖြင့် သူသည် မိဘခွင့် တစ်လတာကို ဦးစွာ ရယူခဲ့သည်။
လအလိုက် အလှည့်ကျ မိဘခွင့်ယူသည့် ဓလေ့ထုံးစံမှာ သမိုင်းကြောင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်က စတင်ခဲ့သည်ကိုမူ အတိအကျ မသိရပေ။ သို့သော် ၎င်းကို ရှေးလူကြီးများက အဆင့်ဆင့် တိုးတက်ဖန်တီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ဤသည်မှာ ကုမ္ပဏီများအတွက် ဝန်ထမ်းများ၏ လုပ်ငန်းခွင်များကို စီစဉ်ပေးရန် အဆင်ပြေစေရုံသာမက လူနှစ်ဦးစလုံးအတွက် ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ထိရောက်ပြည့်ဝစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ရန် တစ်လတာ အချိန်အပြည့်အဝ ရရှိစေသည်။ ထို့အပြင် ဤအလှည့်ကျစနစ်၏ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မောပန်းနွမ်းနယ်မှု မရှိစေရန် ဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။
ဤနေရာတွင် အထောက်အကူပြု နည်းပညာပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကြောင့် လူတို့သည် နေ့စဉ်ဘဝတွင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းမျိုး ရှားပါးလှသည်။ အများစုမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများသာ ဖြစ်ကြသည်။
ယောက်ျားလေးများ အသက်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ခက်ခဲသော အဆင့်တွင် အုပ်ထိန်းခွင့်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသူများမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားကြသူများပင်တည်း။
တာနာကာ နှင့် ကျန်းမြောင် တို့သည် ဗာတွယ်ရှယ် အတုအယောင် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို အတူတကွ မျှဝေသုံးစွဲနေကြသည်။ တာနာကာ က ယနေ့အတွက် သူနှင့်သက်ဆိုင်သည့် အလုပ်အပိုင်းကို ပြီးအောင်လုပ်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အတုအယောင် မြင်ကွင်းထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းမြောင် ၏ မျက်မှန်မှာ နဖူးပေါ်သို့ တင်ထားလျက် စခရင်ပေါ်က တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံစူးစိုက်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တာနာကာ: “……”
ခြေဖဝါးဖြင့် တွန်းလိုက်သဖြင့် သူထိုင်နေသော ကုလားထိုင်မှာ လျှောကနဲ ရွေ့သွားပြီး တာနာကာ က အနားသို့ ကိုင်းညွတ်ကာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်– “ဝိုး!”
လန့်သွားသော ကျန်းမြောင် မှာ တုန်တက်သွားပြီး သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲ့လို နောက်ကနေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်လာတာ ရပ်လို့ မရဘူးလား”
တာနာကာ က ပြောလိုက်သည်– “ဒီကောင်လေးကတော့လေ နေ့တိုင်း ပူဖောင်းဖောင်းသလို ကြီးလာနေသ ვითပဲ! ထပ်ပြီး ဝလာပြန်ပြီ!”
စခရင်ပေါ်တွင် ကျန်းမြောင် ၏ ဧည့်ခန်းကို မြင်နေရပြီး ယန်ဟဲ က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျန်းရွီ အား နို့တိုက်ကျွေးနေသည်။
ជើងတစ်ဖက်ကို အခြားဒူးတစ်ဖက်ပေါ်သို့ ချိတ်တင်ထားကာ ကျန်းရွီ ကို ပွေ့ချီထားသည့် လက်မှာ ထိုဒူးပေါ်တွင် အနားယူနေသည်။ ရုပ်ချောသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ကလေးကို နို့တိုက်နေသည့် အနေအထားပင်လျှင် ဆွဲဆောင်မှုတို့ စီးဆင်းနေပေသည်!
သူက သူတို့၏ ဖောင်းကြွနေသော သားလေးကိုလည်း ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားလေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် ကျန်းမြောင် မှာ အသိစိတ်မရှိဘဲ ငတုံးလို ပြုံးမိနေတော့သည်။
“လွယ်ပါ့” ဟု တာနာကာ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “အိမ်မှာ ကြည့်လို့ မဝသေးဘူးလား။ ရုံးခန်းထဲမှာရော နေ့တိုင်း ခိုးကြည့်နေတုန်းပဲလား”
“ဘယ်သူက ခိုးကြည့်လို့လဲ။ အလကား လျှောက်မပြောနဲ့!” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ငါကြည့်နေတာ သူသိတယ်။”
သူမ၏ စကားကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ စခရင်ပေါ်မှ ယန်ဟဲ က သူမအား ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာပြီး လေထဲသို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့မှာမူ– “……”
ဆိုးလိုက်တာလေ…
သို့သော်လည်း…
“အားပါးပါး၊ သေပါပြီ၊ ငါတော့ သေပါပြီ!” တာနာကာ က သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ကာ နားရွက်များ ပူဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အသက်ပြန်ရှင်လာစမ်းပါ! မင်းအတွက် မဟုတ်ဘူးလေ!” ကျန်းမြောင် ၏ လည်ပင်းလည်း ပန်းရောင်သမ်းသွားပြီး စခရင်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ကာ တာနာကာ အား ဤမျှကြီးမားသော အခွင့်အရေးမျိုး ပေးမိခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရသွားလေသည်။
“ငါ မသိဘူးကွာ! ငါ့အိုက်ဒေါလ်ဆီကနေ အနမ်းတစ်ခု တိုက်ဆိုင်ပြီး ရလိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားတော့မယ်။ ကြုံသွားပြီဆိုမှတော့ ငါ့ဟာပဲပေါ့!” ရှက်ကြောပြတ်နေသော တာနာကာ က ပြောလိုက်သည်– “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တီဗီဒရာမာတွေထဲမှာလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား! စားကြစို့! စားကြစို့!”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခြေပစ်လက်ပစ် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
ရှက်စရာမရှိလိုက်တာ! ငါ့ယောက်ျားကို အခွင့်ကောင်းယူသွားတာပဲ!
“ဗိုလ်မှူး၊ ဆရာဝန်က စောင့်ကြည့်မှုကို ပိတ်လိုက်ပါပြီ” ဟု ရှောင်နား က သတိပေးလိုက်သည်။
ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို တန်ဖိုးထားသော ဤလူ့အဘောင်အဖွဲ့အစည်းတွင် ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ၏ သဘောတူညီချက်မပါဘဲ အိမ်တွင်းအခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အချင်းချင်း ကြိုတင် ဆွေးနွေးထားကြသည်။ ကျန်းမြောင် က စောင့်ကြည့်မှုကို မဖွင့်မီ ရှောင်နား က ယန်ဟဲ အား လက်ခံခြင်း ရှိမရှိ အရင်မေးမြန်းရသည်။
ယန်ဟဲ က အများအားဖြင့် လက်ခံလေ့ရှိသော်လည်း တစ်ခါတရံ လက်မခံသည့် အချိန်မျိုးလည်း ရှိတတ်သည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ခွင့် ရှိကြပြီး ကျန်းမြောင် ကလည်း ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။
“ရပြီလေ။”
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းရွီ ၏ လေချဉ်တက်အောင် လုပ်ပေးပြီးနောက် သူ့လက်ထဲတွင် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သိပ်ပေးလိုက်သည်။
နေရောင်ခြည်သည် ဖန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အထူးပြုလုပ်ထားသော ဖန်သားပြင်ကြောင့် နွေးထွေးပျော့ပြောင်းစွာဖြင့် စစ်ထုတ်သွားသည်။ ကျန်းရွီ ၏ ဖောင်းကြွနေသော ပါးပြင်လေးများမှာ နေရောင်အောက်တွင် ကြည်လင်ရဲတောက်နေကာ ချစ်စရာကောင်းပြီး နှစ်လိုဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။
ယန်ဟဲ က ဤကောင်လေးနှင့် အတူကုန်ဆုံးရသည့် နေ့ရက်တိုင်းတွင် သူ၏ သားအပေါ်ထားရှိသည့် မေတ္တာတရားမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာကြောင်း အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။
သူ စဉ်းစားတွေးတောနေစဉ်မှာပင် ကျန်းရွီ က တောက်ပကြည်လင်သော မျက်ဝန်းနက်ကြီးများနှင့်အတူ ရုတ်တရက် အသံပြုကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ချွေးပေါက်တိုင်း ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပွင့်အလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူရှူရှိုက်လိုက်သော လေထုပင်လျှင် မှော်ဆန်သည့် မြူမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ရင်ထဲအထိ နှစ်သိမ့်မှုပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
“သားလေးက အရမ်းချောတာပဲ! ဖေဖေနဲ့ တူလိုက်တာ!” ကျန်းရွီ ၏ နုနယ်သော လည်ပင်းလေးကို ထိန်းကိုင်ကာ မြှောက်ချီလိုက်ပြီး နမ်းရှိုက်ကာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကြီးလာရင်လေ… ဟွန်း၊ မေမေ သေလောက်အောင်ကို ညှို့ယူမှာ! ငါတို့ကို ဆိုးတယ်လို့ ပြောခိုင်းရမယ်!”
ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူသည် မှန်ဘောင်ပုံစံ ပေါ်လာစေရန် စခရင်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းရွီ အား မြှောက်ချီထားရင်း အတူတကွ ပုံတူဓာတ်ပုံ ရိုက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ကွဲပြားနေသော မျက်နှာနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် “ငါ့သားကတော့ ရုပ်ချောတုန်းပဲ!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ရှောင်နား၊ ကလေးလှည်းထဲက လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဖြည့်တင်းပေးထားလိုက်ဦး။” ယန်ဟဲ သည် သားဖြစ်သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ခဏတာ အာရုံစိုက်ပြီးနောက် မဝံ့မရဲဖြင့် အာရုံကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ ရှောင်နား အား ညွှန်ကြားချက်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဗိုလ်မှူး” ဟု ရှောင်နား က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
ကလေးလှည်းထဲရှိ အသက်ကယ်ပစ္စည်းများမှာ မည်သည့်အချိန်မှ မကြာမီ သက်တမ်းကုန်ဆုံးမည် မဟုတ်သော်လည်း နေ့စဉ် ဖြည့်တင်းပေးရမည့် အရာများမှာ နို့နှင့် အနှီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှောင်နား က အလုပ်ကို အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းရွီ အား ကလေးလှည်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤအဆောက်အဦ၏ အထပ် (၂၅) ရှိ စپرင်းဥယျာဉ် (Spring Garden) သို့သာ သွားကြမည်ဖြစ်သော်လည်း အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် နေထိုင်သည့် အဆောက်အဦကို နိုက်စ်ဂါဒင် (Nice Garden) ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး တာဝါခုနစ်ခုတွင် စုစုပေါင်း အထပ်ခုနစ်ရာ ပါရှိကာ ရေပေါ်တံတားများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး ရပ်ကွက်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။
ဤအဆောက်အဦ၏ အထပ် (၂၅)၊ (၅၀)၊ (၇၅) နှင့် (၁၀၀) တို့တွင် နေထိုင်သူများ မရှိဘဲ တစ်ထပ်လုံးသည် အောက်ခြေမှ အထပ်အလိုက် ရာသီဥတုအပေါ် မူတည်ကာ အပြင်အဆင် ပြုလုပ်ထားသော ကောင်းကင်ဥယျာဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အတွင်းဘက်တွင် အပူချိန်၊ စိုထိုင်းဆနှင့် အပင်များကို အမြဲတမ်း နွေဦးပေါက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသော ဤဂြိုဟ်ပေါ်တွင် တစ်နှစ်တာ၏ ရာသီလေးပါး ခံစားချက်ကို ရရှိစေရန် အပြင်အဆင်နှင့်အညီ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤရပ်ကွက်သည် နာမည်ကောင်းရှိပြီး ဈေးနှုန်းများလည်း မြင့်မားလှပေသည်။ နေထိုင်သူအများစုမှာ အောင်မြင်သော လူဖြူကော်လံဝန်ထမ်းများ သို့မဟုတ် ရွှေကော်လံဝန်ထမ်းများပင် ဖြစ်ကြသည်။
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းရွီ အား တွန်းကာ အထပ် (၂၅) ရှိ စپرင်းဥယျာဉ် သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဥယျာဉ်ထဲတွင် အနွေးဓာတ်နှင့် ရောစပ်နေသော အေးမြမြ လေထုရှိပြီး မြက်ခ່າရနံ့များ သင်းပျံ့နေကာ လိပ်ပြာလေးများ ပျံဝဲနေရုံသာမက ယုန်များနှင့် ရှဉ့်များကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများလည်း ရှိနေသည်။
လူသားတို့ ကမ္ဘာမြေမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က ကိုလိုနီနယ်ချဲ့ အဖွဲ့များသည် တိရစ္ဆာန် နမူနာများစွာကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ကြီးမားသော ခရီးသွားလာရေး ကာလအတွင်း အာကာသယာဉ်ပေါ်တွင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျကာ မျိုးတုံးသွားခဲ့သော တိရစ္ဆာန်အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ကမ္ဘာ့တိရစ္ဆာန်အများစုမှာမူ လူသားတို့နှင့်အတူ အသစ်အခြေချမည့်နေရာကို တွေ့ရှိ ترသည်အထိ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းရွီ အား တွန်းရင်း အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသည်။
အလုပ်ရက် ဖြစ်သော်လည်း ဥယျာဉ်ထဲတွင် လူများစွာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ကလေးလှည်းများကို တွန်းလာကြသူများလည်း မနည်းလှပေ။
ကလေးများဆိုသည်မှာ အိမ်များကဲ့သို့ပင် အလယ်အလွှာ လူတန်းစားတို့၏ စံနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
သင်က ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သည်၊ အခွန်ကို ရိုးသားစွာ ဆောင်သည်၊ သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် အခြေချသည်၊ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ခြံမြေ ဝန်ဆောင်မှုကို ဝယ်ယူသည်၊ ကဲ ထိုသို့ဆိုလျှင် စာချုပ်ကို ငါးမိနစ်အတွင်း ချုပ်ဆိုပြီး အစိုးရက သင့်အား ဦးစားပေး ကလေးစောင့်ရှောက်ရေး အကျိုးခံစားခွင့်များနှင့် ကိုက်ညီကြောင်း အကြောင်းကြားလာလိမ့်မည်။
ဤအီးမေးလ်သည် တက်သစ်စ လူဖြူကော်လံဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ လူမှုရေး အဆင့်အတန်းကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
ယခုအခါတွင် သင့်တွင် အိမ်လည်း ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ကလေးယူရန် စဉ်းစားလာကြပေတော့မည်။ ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားခြင်းက သင့်၏ အလယ်အလွှာ လူတန်းစား အဆင့်အတန်းကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ပေးလိုက်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် သင့်အိမ်နီးနားချင်းများကဲ့သို့ပင် သင်လည်း ဘကြောင့် မမွေးရမနည်း။
ယန်ဟဲ သည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများက သူမြင်သမျှ လူတိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေသည်။ အဆုံးတွင် ဤလေးစားစရာကောင်းသော အိမ်နီးနားချင်းများထဲမှ သင့်လျော်သူ တစ်ဦးကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။