ကိုယ်နှစ်သက်ပြီး ယုံကြည်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ အားပေးထောက်ခံမှုဟာ ပလာစီဘိုဆေးထက် အမြဲတမ်း ပိုပြီး ထိရောက်မှုရှိပါတယ်။
"ကျွန်မ သူ့ကို အခန်းထဲကနေ ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်" ဂျန်းမြောင် (Jiang Miao) က ပြောပြီး အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။
ယန်ဟယ် (Yan He) က ပျောက်ကွယ်သွားသော သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို သာသာယာယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းမေမေကတော့နော်..."
ကလေးမွေးဖွားပြီး တစ်ပတ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဂျန်းရုဲအိ (Jiang Rui) ၏ တွန့်ရှုံ့နီရဲနေသော အနီရောင်အသားအရေမှာ တင်းရင်းလာပြီး ပါးပြင်လေးများမှာ ပြည့်ဖြိုးကာ ပန်းရောင်သန်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ဂျန်းမြောင်နှင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဆင်တူသော်လည်း မွေးစကလောက်တော့ မတူတော့ပေ။ ဒီရက်ပိုင်းများတွင် ဂျန်းမြောင်က ကလေးသည် မည်သူနှင့်တူသည်ကို မသိပါဟု ခဏခဏ ရေရွတ်လေ့ရှိသည်။
ထိုသို့ဖြစ်တိုင်း ယန်ဟယ်က "သူ့ကြည့်ရတာ မင်းနဲ့တူတယ်" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။
ဂျန်းမြောင်က တစ်ဝက်ယုံ တစ်ဝက်မယုံ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဂျန်းရုဲအိမှာ ယန်ဟယ်နှင့် လုံးဝမတူသည်မှာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ဂျန်းမြောင်သည် သူမ၏ မိဘအရင်းများ၏ ရုပ်ရည်ကို သိသော်လည်း ယန်ဟယ်၏ မိဘများ မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို မသိပေ။ ဂျန်းရုဲအိသည် သူမ၏ အမေဘက်က အဖိုးအဖွားများနှင့် မတူသောကြောင့် အဖေဘက်က အဖိုးအဖွားများနှင့် တူကောင်းတူနိုင်သည်ဟုသာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဂျန်းမြောင် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားစဉ် ယန်ဟယ်သည် မီးအိမ်၏ တုပပြုလုပ်ထားသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ဂျန်းရုဲအိကို ဂရုတစိုက် စကြည့်နေခဲ့သည်။
ဂျန်းရုဲအိမှာ ငယ်သေးသော်လည်း သူမ၏ စောင်းစောင်းမျက်ခုံးလေးများမှာ အင်္ဂါရပ်အချို့ကို ပြသနေပြီဖြစ်သည်။
ဂျန်းမြောင်က ကလေးဘယ်သူနှင့်တူမှန်း မသိဟု ဘေးတွင် ရေရွတ်နေသည်ကို ယန်ဟယ် ကာလအတန်ကြာ တည်ငြိမ်စွာ သည်းခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ မီးအောက်တွင် စိစစ်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ကြည့်လေလေ ပိုကြိုက်လေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အရည်ပျော်ကျလာသကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ စီးဆင်းနေခဲ့သည်။
သူ ငုံ့ကြည့်ကာ သားဖြစ်သူ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး "ငါ့အတိုင်းပဲ!" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
---
ဂျန်းမြောင်သည် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိပ်ရာဘေးတွင် မထိုင်မီ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မိန့်မှာလိုက်သည်။ "ရှောင်းနား၊ ဇန်းယာ့ (Zhang Ya) ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ပါ"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အထူးဆက်သွယ်ရန်ပုဂ္ဂိုလ် ဇန်းယာ့ထံ ခေါ်ဆိုနေပါပြီ" ဟု ရှောင်းနားက တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
ဖုန်းမှာ မြည်သံနှစ်ချက်အပြီးတွင် ချိတ်ဆက်သွားသော်လည်း ချိတ်ဆက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဂျန်းမြောင် နောင်တရသွားခဲ့သည်!
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မမြင်ရတာကြာပြီဖြစ်သော ဇန်းယာ့၏ လှပသောမျက်နှာ ပေါ်လာသော်လည်း သူမ၏ ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီး ညဝတ်အကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နောက်ခံမှာလည်း... အိပ်ရာခေါင်းရင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဟိုဘက်တွင် ညနေခင်းဖြစ်သော်လည်း ဇန်းယာ့တို့ဘက်တွင် သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်နေသည်ကို ဂျန်းမြောင် မေ့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒုက္ခပါပဲ!
"ဟို... ဟိုလေ..." ဂျန်းမြောင်၏ ပါးစပ်မှာ အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
"အင်း၊ နင်..." ဇန်းယာ့က နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်ရှုကာ အပြိုင်အဆိုင် အကဲခတ်နေကြသော်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ထုတ်ဖော်ရန် ခက်ခဲနေကြသည်။
ထိုအမြူးစရာ ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို အမျိုးသားတစ်ဦးက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ဆက်သွယ်မှုကြောင့် အိပ်ရာမှ နိုးလာပုံရသော ဇန်းယာ့သည် ကုတင်ပေါ်မှပင် တိုက်ရိုက် ပြန်ဖြေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ဂျန်းမြောင် စကားလုံးမရှိ ဖြစ်နေစဉ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမဘေးသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ မျက်နှာပြင်သို့ လှမ်း၍ "ဟေး၊ ကလေးမလေး!" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသားမှာ အင်္ကျီမပါဘဲ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ရှိသူဖြစ်သည်။ ဂျန်းမြောင် သူ့ကို မမြင်ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်နှာကို မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဘာပဲပြောပြော သူက သူမ၏ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဖခင်အရင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော။
"မစ္စတာ ကိုဆို (Mr. Coso)?" ဂျန်းမြောင်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် မနက်ဖြန်တွင် သူမ၏ လျှာကို ကိုက်မိတော့မတတ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်! "ဘာ... ဘာလို့ ဟိုမှာ ရှိနေတာလဲ?"
သူ ဘာလို့ စိမ်းစိမ်းစိုစို စောင်တွေ ပတ်ထားရတာလဲ???
ကိုဆိုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? နင့်အဖေနဲ့ အမေ ပေါင်းစည်းသွားတာကို မပျော်ဘူးလား၊ သမီးလေး!"
အထက်က အတူတူနေစဉ်က သူက သူမကို သမီးလေးဟု ခေါ်လေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ ဇန်းယာ့၏ ဘေးတွင် သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျန်းမြောင်သည် ထိုအချိန်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကိုဆို၏ စကားကြောင့် ဇန်းယာ့ စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြည့်မှန်များ နူးညံ့သွားပြီး ကိုဆို၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ "အချစ်ရယ်၊ ငါတို့ကို သီးသန့်စကားပြောခွင့်ပေးပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့" ကိုဆိုက မျက်နှာပြင်သို့ ထပ်မံ တိုးကပ်လာသည်။ "သမီးလေး၊ မင်းမေမေနဲ့ သေချာ စကားစမြည် ပြောလိုက်ပါဦး"
မျက်နှာပြင်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဇန်းယာ့သည် အိပ်ရာမှ ထွက်ကာ စင်္ကြံအတိုင်း ဘေးရှိ စာကြည့်ခန်းသို့ လျှောက်သွားကြောင်း ပြသနေသည်။
ဂျန်းမြောင်သည် ထိုအိမ်တွင် ၁၅ နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ မျက်လုံးမှိတ်ထားလျှင်ပင် အိမ်၏ အပြင်အဆင်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နိုင်သည်။ မျက်နှာပြင် လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့်အမျှ အိမ်နှင့်ပတ်သက်သော သူမ၏ အမှတ်တရများ ပြန်လည် စီးဆင်းလာခဲ့သည်။
ဇန်းယာ့သည် အရင်က အလုပ်များကို အိမ်သို့ မကြာခဏ ယူဆောင်လာလေ့ရှိသည်။ အချို့ညများတွင် နောက်ကျသွားပါက ဂျန်းမြောင်သည် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထလေ့ရှိသည်။ စာကြည့်ခန်းအသေးလေး၏ တံခါးအက်ကြောင်းမှ လင်းလက်နေသော အလင်းရောင်ကို သူမ မြင်တွေ့နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။
ထိုအမှတ်တရများက ဂျန်းမြောင်၏ တင်းမာမှုကို အရည်ပျော်စေခဲ့သည်။ ဇန်းယာ့ စာကြည့်ခန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည့်အချိန်၌ ဂျန်းမြောင်သည် လွတ်လပ်စွာ စကားပြောနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ "မေမေ၊ နေကောင်းရဲ့လား?"
ဇန်းယာ့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် အပြင်းအထန် ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲမှ နွမ်းနယ်မှုကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ငါ နေကောင်းပါတယ်၊ ငါ... ငါ အခု ပါတနာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ ကိုဆိုနဲ့လည်း အတူရှိနေတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။ "နင်ရော? နေကောင်းရဲ့လား?"
"ကျွန်မလည်း နေကောင်းပါတယ်" ဟု ဂျန်းမြောင်က ပြောသည်။ "ကျွန်မ ဒေါက်တာဘွဲ့ ရခဲ့တယ်၊ အယ်လီဆန် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စက်မှုလုပ်ငန်း (Allison Military Industries) မှာ အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။ စစ်တပ်အောက်မှာ တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်နေတဲ့ အမျိုးသားအဆင့် သုတေသနပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်မရဲ့ လုံခြုံရေးအဆင့်က S-level ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မ... ကျွန်မ တကယ်ကို နေကောင်းပါတယ်၊ အမေတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေပြီ"
ဂျန်းမြောင်က စကားများကို တရစပ် ပြောလိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။ အမှတ်တရများ၏ အရာများကိုသာ တစ်ယောက်မျက်နှာတွင်တစ်ယောက် လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။ ဇန်းယာ့မှာ အသက်ကြီးမသွားသော်လည်း ဂျန်းမြောင်မှာ ငယ်ရွယ်သော သွင်ပြင်မှ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဘာပဲပြောပြော သူတို့ ခွဲခွာခဲ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီမဟုတ်ပါလော...
ဇန်းယာ့က ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကာလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်!"
ဂျန်းမြောင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ "ရပါတယ်! ဟာ၊ ဘာလို့ တောင်းပန်နေတာလဲ?"
ဇန်းယာ့သည် အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ "အဲ့တုန်းက နင် တက္ကသိုလ်တက်နေတုန်းက ငါ့ဆီ ဖုန်းမဆက်ဖို့ ကိုဆိုကို နင့်ကို ပြောခိုင်းခဲ့တာ... ငါ၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"
ဩ၊ ထိုအချိန်တုန်းက... ဂျန်းမြောင်သည် ထိုအချိန်က အလွန်ဝေးကွာသွားပြီဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
"အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ နင် အဲ့တုန်းက တစ်လကို တစ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်၊ နင်... ငါ့ကို လိုအပ်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား?" ဇန်းယာ့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါက၊ ငါက နင့်ကို တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ နင် ငါ့ကို လိုအပ်နေချိန်မှာ ငါ နင့်ကို တွန်းထုတ်ခဲ့တာ။ အဲ့တုန်းက နင် အရွယ်မရောက်သေးဘူး၊ ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ငါ... ငါ အရမ်းနောင်တရပါတယ်။ မာရီ (Mary)၊ နင် ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မလား?"
ဂျန်းမြောင်သည် ဇန်းယာ့နှင့် ၁၅ နှစ်တိုင်တိုင် အတူနေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနှစ်များအတွင်း ဇန်းယာ့၏ စိတ်ခံစားချက်များ ယနေ့ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။
"မေမေ၊ မဟုတ်တာ..." သူမသည် ထိုအချိန်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကျောင်းမှာ တစ်ယောက်တည်း နေရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။ အလယ်တန်းတုန်းကထက် အတန်းဖော်တွေနဲ့ ပိုပြီး အဆင်ပြေခဲ့တယ်။ ဆရာ၊ ဆရာမတွေကလည်း ကျွန်မကို ချစ်ကြပါတယ်။ မေမေ ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံကလည်း လုံလောက်ပါတယ်၊ ကျွန်မ အမြဲတမ်း အဆင်ပြေပြေ နေခဲ့ရတာပါ"
"ကျွန်မ ကတော့... ကျွန်မ ကတော့..." ဂျန်းမြောင် စကားထစ်သွားပြီး ၁၁ နှစ်တိုင်တိုင် ဇန်းယာ့ကို ပြောချင်ခဲ့သော စကားကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ... မေမေကို သတိရရုံပါ"
အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်..." ဇန်းယာ့က သူမ၏ မျက်နှာကို ကာလိုက်သည်။
---
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ယန်ဟယ်သည် ဂျန်းရုဲအိကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ပခုံးကို တံခါးတွင် မှီထားသည်။
အိမ်၏ အသံလုံစနစ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့် ထိုနေရာတွင်ပင် တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကိုသာ ကြားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယန်ဟယ်မှာ ရိုးရိုးလူမဟုတ်ပေ။ သူ၏ အကြားအာရုံမှာ ပုံမှန်လူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုထက်မြက်ရာ အရာအားလုံးကို သဲသဲကွဲကွဲ ကြားခဲ့ရသည်။
"ပြန်လည်ပြေလည်သွားပြီပေါ့" သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ဂျန်းရုဲအိ၏ ဖုဖုဖောင်းဖောင်း ပါးလေးကို တို့လိုက်ကာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
---
တောင်းပန်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ခွင့်လွှတ်မှုများ ရရှိခဲ့ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံး ငိုကြွေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
"ဒါတွေကို ကြားရတာ နင့်ကို စိတ်ပျက်စေရင်တောင် ငါ နင့်ကို ပြောပြသင့်တယ်လို့ စဉ်းစားမိတယ်" ဟု ဇန်းယာ့က ပြောလိုက်သည်။
ဇန်းယာ့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော သူမ၏ စိတ်ခံစားချက် အမှန်များကိုလည်းကောင်း၊ ဆရာဝန်၏ ညွှန်ကြားချက်များနှင့် ကိုဆို သိရှိထားသော ဒေတာများကိုလည်းကောင်း ဂျန်းမြောင်အား ဖွင့်ဟပြောပြခဲ့သည်။
"ဒါ တကယ်ကို မေမေ့အမှား မဟုတ်ပါဘူး!" ဟု ဂျန်းမြောင်က အာမခံလိုက်သည်။ "ဒါ ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အမှားပါ!"
ဇန်းယာ့ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "နင် အဲ့လောက်တောင် သေချာနေတာလား?"
သူမက မေးခွန်းထုတ်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဂျန်းမြောင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်ပြီးဖြစ်သည်။
ဂျန်းမြောင်က "ကျွန်မ ဒါကို အခြားလူတွေနဲ့လည်း ဆွေးနွေးဖူးပါတယ်။ ကျွန်မတို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာ သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရင်းတွေ ရှိနေပါတယ်"
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်က လူသားတွေ ကမ္ဘာမြေကနေ ထွက်ပြေးခဲ့စဉ်ကစပြီး၊ စူးစမ်းရှာဖွေရေး ခေတ်ကာလအတွင်း လူဦးရေ ထိန်းချုပ်မှု၊ အခြေချပြီးနောက် လူဦးရေ ရုတ်တရက် တိုးပွားလာမှု၊ အတင်းအဓမ္မ မျိုးဗီဇ ပြန်လည်ပြင်ဆင်မှု၊ အဲဒီနောက်မှာ အမျိုးသမီးဝါဒ မြင့်မားလာမှုကြောင့် လူဦးရေ အလျင်အမြန် လျော့ကျသွားမှု၊ အဲဒီနောက် အမှောင်ခေတ်ဆိုးကြီးနဲ့ စစ်ပွဲကြီးနဲ့အတူ အမှောင်ခေတ် ပြီးဆုံးသွားခဲ့မှုတွေအထိပေါ့"
"ဖန်ပြွန်သားအိမ်တွေ မွေးဖွားလာမှု၊ အမျိုးသားော အမျိုးသမီးရော သန္ဓေတည်နိုင်ပြီး ကလေးမွေးဖွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေဆီကို တဆင့်ပြီးတဆင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တာ လက်ရှိ အခြေအနေဆီ ရောက်လာခဲ့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလက်ရှိ အခြေအနေက မမှန်ပါဘူး။ အလှည့်အပြောင်းတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်၊ လွန်ကဲတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် မလွဲမသွေ ပိုပြီး လွန်ကဲသွားတာပါ"
ဂျန်းမြောင်သည် ဇန်းယာ့တို့ဘက်တွင် ညဉ့်နက်နေသေးသည်ကို မေ့သွားပြီး သူမသိသမျှ အရာအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။ ဇန်းယာ့မှာ စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် မကြာခဏ သက်ပြင်းချနေမိသည်။
"ဩော်... ဒါကြောင့်မို့လို့ကိုး" ဟု သူမက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ကိုဆို ရရှိထားသော ဒေတာများအကြောင်း ဂျန်းမြောင်ကို ပြောပြချင်ခဲ့သည်။ ဒေတာများမှာ အလွန်များပြားလှသဖြင့် ငြိမ်သက်နေပုံရသော လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ပေါက်ကွဲရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော အောက်ရေလှိုင်းများ ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။
သို့သော် ဇန်းယာ့ စကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "ငါ တစ်ခုခု ကြားလိုက်ရသလိုပဲ...?"
"ဒါ ရုဲအိလေးပါ! ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်မယ်!" ဂျန်းမြောင်က အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။ "ဒီကောင်လေးရဲ့ အငိုသံက အသံလုံနံရံတွေကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်တာ! ရှောင်းနား၊ စခရင်ကို နောက်ကလိုက်ခဲ့!"
ဂျန်းရုဲအိသည် ဒြပ်ဆွဲအားမြင့်မားသော ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဒြပ်ဆွဲအားမြင့်မားသော ဂြိုဟ်မှ လူတစ်ဦး၏ မျိုးဗီဇနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံရှိသည်။ သူ၏ အိပ်ရာလေးမှာပင် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဒြပ်ဆွဲအား အိပ်ရာဖြစ်၏။ ချိန်ညှိရန် မလိုဘဲ တင်လိုက်ရုံဖြင့် ဒြပ်ဆွဲအားကို အလိုအလျောက် တိုးပေးမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒြပ်ဆွဲအားမြင့်မားသော အခြေအနေတွင် အိပ်စက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်ကလေးငယ်များထက် ပိုမိုသန်မာသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကလေးငယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ဒြပ်ဆွဲအား အိပ်ရာမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခွန်အားကို လျှော့တွက်၍ မရပေ။
ပထမနှစ်ရက်တွင် အလွန်အမင်း မသိသာသော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘောလုံးကဲ့သို့ ဖောင်းကားလာသည်နှင့်အမျှ ခွန်အားများလည်း ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အငိုသံမှာ အသံလုံနံရံများကို အမှန်တကယ် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။
ဂျန်းမြောင် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားရာတွင် အလင်းမျက်နှာပြင်က နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ပြီး စင်္ကြံကို ဖြတ်၍ ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဇန်းယာ့သည် စာကြည့်ခန်းတွင် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ဂျန်းမြောင်၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ ဧည့်ခန်းထဲရှိ ချောမောသော လူငယ်လေးက ကလေး၏ ဝိုင်းဝိုင်းစက်စက် ဖင်တုံးလုံးလေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးနေသည်ကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု မာရီက မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သေးခံ လဲပေးတာပါ" ဟု လူငယ်က ပြန်ဖြေသည်။
"သူ့ကို လဲပေးတာနဲ့ ငိုတော့တာပဲ၊ အကျင့်ကို ပုပ်လို့!" ဟု မာရီက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်း ငယ်ငယ်တုန်းကရော ဒီလိုပဲလား?" ဟု လူငယ်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မလား? မဖြစ်နိုင်တာ! သူ ရှင့်ဆီက ရတာ!!" ဟု မာရီက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
ဇန်းယာ့ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
မာရီ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒေါသ မည်မျှကြီးခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ စက်ရုပ်လက်တံများကို သူမ မုန်းတီးခဲ့ပြီး သူမ သို့မဟုတ် ကိုဆို ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြုစုသည်အထိ ငိုယိုနေတတ်သည်။
ထိုအချိန်က သူမလည်း "သူ့အကျင့် ဘယ်သူ့ဆီက ရတာလဲ" ဟု ရေရွတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကိုဆိုကလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။
---
ယန်ဟယ်သည် ဂျန်းရုဲအိကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် ထိရောက်စွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီး ပြန်လည် ထုပ်ပိုးကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဂျန်းမြောင်ကို စနောက်တော့မည့်အချိန်တွင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျန်းမြောင်၏ ဘေးတွင် ဆက်သွယ်ရေး အလင်းမျက်နှာပြင် ပွင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး လှပ၍ အသိဉာဏ်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူတို့ကို ပြုံးပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယန်ဟယ် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
"မင်္ဂလာပါ! မစ္စ ဇန်းယာ့ ဖြစ်ရမယ်" ဟု သူက ဇန်းယာ့ကို လေးစားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဇန်းယာ့က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ ဇန်းယာ့ပါ။ မင်းကရော?"
ယန်ဟယ် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ယန်ဟယ်ပါ။ ဂျန်းမြောင်၏ ပါတနာဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကလေးထိန်းကျောင်းရေး ပါတနာလည်း ဖြစ်ပါတယ်"
သူတို့နှစ်ဦး အရင်က စနောက်နေစဉ်ကတည်းက သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သံယောဇဉ်ကို ဇန်းယာ့ သတိပြုမိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက ကလေးထိန်းကျောင်းရေး ပါတနာများ ချစ်သူများ ဖြစ်လာသည်ကို သူမ ကန့်ကွက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကလေးထိန်းကျောင်းရာတွင် ချစ်သူများဖြစ်ကြခြင်းမှာ အဆိုးကြီး မဟုတ်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒီလိုဆို မှန်တယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့တဲ့အရာအများစုဟာ မှန်ချင်မှ မှန်တော့မှာပါ။
"ဂျန်းမြောင်" ဆိုသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဇန်းယာ့ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရဆဲဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ကိုဆို ပေးခဲ့သော အမည်ပင် လဲလှယ်ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် ဇန်းယာ့သည် ဂျန်းမြောင်ကို ဝေဖန်ရန် စံချိန်စံညွှန်း မရှိဟု ခံစားရသည်။ ထို့အပြင် အမည်ပြောင်းလဲခြင်းမှာ လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေးဖြစ်ပြီး အခြားသူများ ပါဝင်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။
ဇန်းယာ့ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသွားပြီး ယန်ဟယ်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ မင်းနဲ့ ကလေးကို တွေ့ရတာ ပျော်ပါတယ်။ ယန်ဟယ်၊ မင်းက စစ်အရာရှိတစ်ယောက်လို့ ကြားတယ်?"
"ဗိုလ်မှူးအဆင့်ပါ၊ လက်ရှိ မြို့တော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှာ စစ်ဦးစီးအရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပါတယ်" ဟု ယန်ဟယ်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
"ဗိုလ်မှူး ယန်..."
"ယန်ဟယ် လို့ပဲ ခေါ်ပါ"
"ကောင်းပါပြီ ယန်ဟယ်။ ဂျန်းမြောင်က မင်းအကြောင်း စောစောက ပြောပြတယ်။ ယန်ဟယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လို ပေါင်းစည်းသွားကြလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလား? ဒုက္ခမများရင်ပေါ့"
"ဒါပေါ့၊ ပြောပြရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"
ထို့နောက် ဒေါက်တာဂျန်းသည် ဗိုလ်မှူးယန်က မျိုးဗီဇ ကိုက်ညီပြီးနောက် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုမှာတင် ချစ်ကြိုက်သွားခဲ့သည့် အချစ်ဇာတ်လမ်းကို လုပ်ကြံဖန်တီးပြောဆိုနေသည်ကို ကြားနာခွင့် ရရှိခဲ့လေသည်။
ဘယ်သူက သူ့ကို ပထမဆုံးတွေ့တာနဲ့ ချစ်သွားလို့လဲ? မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ လိမ်ပြောနေတဲ့ လိမ်ညာသူကြီး!
တောက်၊ သူမ သတိမထားမိဘူးလို့ မထင်နဲ့၊ သူ့ပခုံးနဲ့ ကျောတွေ တင်းမာနေတာပဲ။
သူမ သူ့ကို သိတာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်ပြီး အခုလို အရမ်းနက်ရှိုင်းစွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာဖြစ်သည်။
ခဏလေး၊ ယန်ဟယ် ဘာလို့ အဲ့လောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ?
ဂျန်းမြောင်က အနည်းငယ် စူစူပူပူ ဖြစ်သွားရပြီး တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ရာ ယန်ဟယ်၏ ဇန်းယာ့အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ... ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ လေးစားမှုနဲ့ ရင်းနှီးမှု ပေါင်းစပ်ထားသလို၊ မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက် ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဟတ်၊ ပိုကောင်းတဲ့ ခိုင်းနှိုင်းချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။
...
...
ဩ၊ ယောက္ခမနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရသလိုပါပဲ!
ဒါနဲ့ သူများ "ယောက္ခမ" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သိပါ့မလား? မူလတန်းကျောင်းက သင်ရိုးညွှန်းတမ်း စာအုပ်တွေမှာ ရှေးခေတ် မိသားစု ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးတဲ့အခါ "ယောက္ခမအဖေ" နဲ့ "ယောက္ခမအမေ" ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရတွေကိုပဲ ဖော်ပြထားတာ။
ဒါပေမဲ့ ယန်ဟယ်ကတော့... ဒီလို ရှေးကျပြီး ဆန်းကြယ်တဲ့ ဝေါဟာရတွေကို ရင်းနှီးနေပုံရတာပဲ?