“အကယ်၍ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဆင်းရဲနေရရင် ဘာလို့ သူ့ဆီကို မဆက်သွယ်ရတာလဲဗျ” ဟု ကျန်းယာ၏ ရုံးခန်းရှိ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် မစ္စတာကိုဆို၏ အသံက နူးညံ့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းယာက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ လွန်ခဲ့သည့်ခဏက အဖြစ်အပျက် အမှတ်တရများသည် သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရေဒီယိုစက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခုလို လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ သူမသည် သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ပြန်လည်ရယူကာ တွေးခေါ်ပုံလုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နေခဲ့သည်။
“ဒါ မမှန်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမသည် လက်များကို ချလိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မစ္စတာကိုဆိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ကြည်လင်ပြတ်သားလာခဲ့ပြီး၊ ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့သည့် အကြောင်းရင်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် သံမဏိလက်သီးနှင့် အေးစက်ခက်ထန်သော ကျန်းယာ အဖြစ်သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမသည် ဖြစ်ရပ်မှန်အားလုံးကို ဆင်ခြင်တုံတရားရှုထောင့်မှ ချဉ်းကပ်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူမသည် ရှေ့က ကောက်ချက်ချခဲ့သည်နှင့် မတူညီသော ကောက်ချက်တစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရရှိလာခဲ့သည်။
“ဘာက မမှန်တာလဲ” ဟု မစ္စတာကိုဆိုက မေးသည်။
“ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံး၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံး၊ ကျွန်မတို့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ အဓိကရေစီးကြောင်း တန်ဖိုးတွေအားလုံးပဲ!” ဟု ကျန်းယာက ပြောသည်။
မစ္စတာကိုဆို အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဝိန်း” ဟု ကျန်းယာက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ “ကျွန်မ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကြံစည်ပြီဆိုရင် အဲဒါက အောင်မြင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အရမ်းများတယ်လို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပြောနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ… ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်တွေ အားလုံးကို ကျွန်မ လိုက်နာခဲ့တယ်၊ သူ တက္ကသိုလ်တက်တဲ့အထိ ပျိုးထောင်ဖို့ ဇွဲလုံ့လနဲ့ စွဲမြဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကနေ သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်၊ သူ့နဲ့ အဆက်အသွယ်ကို ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဖြတ်တောက်ခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်တွေ လုပ်ခိုင်းသမျှ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ အကုန်လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က ဘာလဲ။”
“ရလဒ်ကတော့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံတည်းနဲ့တင် ကျွန်မ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သမျှ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားတာပါပဲ!”
“အဲဒီဓာတ်ပုံကို စတွေ့တဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် မှန်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားသမျှတွေ အားလုံး ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး၊ ကျွန်မ တွေးမိသမျှက သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်! ခုနလေးတင်ပဲ… မဟုတ်ဘူး၊ အခုချိန်ထိတောင်မှပဲ ဒါက ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်မ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီ!”
“ဒါက မွေးရာပါ သဘာဝအဟုန်ပဲ!” ဟု ကျန်းယာက ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါက သဘာဝတရားပဲ!”
မစ္စတာကိုဆိုက ထောက်ခံလိုက်သည်၊ “ဟုတ်ပါတယ်။ လူ့ရဲ့ မွေးရာပါ သဘာဝအဟုန်နဲ့ သဘာဝတရားဟာ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ မကြာခဏ ဆိုသလို ဆန့်ကျင်တတ်ကြတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတော့ ဘာကြောင့် ကျွန်မတို့က ဒီသဘာဝတရားကို ဖိနှိပ်နေကြတာလဲ” ကျန်းယာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ခင်ဗျား ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာကို မှတ်မိသေးလား။ ‘ဒါက ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ရပ်ဆန်း paradox တစ်ခုပဲ’ လို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်။ ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီ မွေးရာပါ သဘာဝနဲ့ သဘာဝတရားက ကျွန်မတို့ကို ဝမ်းမြောက်စရာ၊ ပျော်ရွှင်စရာတွေတောင် ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့အပေါ်မှာ ဘာလို့ ကျွန်မတို့က အဲဒါကို ရောဂါတစ်ခုလို ဆက်ဆံနေကြရတာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြည့်စုံအောင် လုပ်ကြဖို့၊ ပျော်ရွှင်ကြဖို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်မတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
မစ္စတာကိုဆိုမှာ ထိုမေးခွန်းကို မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။
“အရမ်းဆန်းကြယ်တယ် မစ္စတာကိုဆို၊ ခင်ဗျား မခံစားရဘူးလား။ အရမ်းဆန်းကြယ်လွန်းတယ်!” ဟု ကျန်းယာက ပြောသည်။
မစ္စတာကိုဆို ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောနေပြီးနောက် “တကယ်တော့ ဒီတစ်ခေါက် ဒဟန်ကို စီးပွားရေးခရီးထွက်တုန်းက ကျွန်တော် ရိုယက်ဖ်စကီးကို တွေ့ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ သူတို့က ဒီမှာ စီးပွားရေးထိပ်သီးဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုနဲ့ ကြုံနေကြတာလေ” ဟု ပြောပြသည်။
ရိုယက်ဖ်စကီးသည် မစ္စတာကိုဆို၏ သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်၊ စိတ်ပညာရှင်လည်းဖြစ်ကာ ကျန်းယာ အား ဒေါက်တာ နတ်ဆုမဲကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
“သူနဲ့ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ ထမင်းနှစ်ကြိမ် စားဖြစ်ခဲ့ပြီး ဆာလွန်ပွဲတစ်ခုကိုလည်း တက်ရောက်ခဲ့တယ်၊ အများကြီး ဆွေးနွေးဖြစ်ကြပါတယ်” ဟု မစ္စတာကိုဆိုက ဆက်ပြောသည်၊ “ကျန်းယာ၊ ခင်ဗျား သိလား၊ သူတို့နဲ့ သီးသန့်စကားပြောဖြစ်ကြတုန်းက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အချက်အလက်တချို့ကို သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖူးတယ်။”
“ခင်ဗျားလိုမျိုး သူတို့ရဲ့ ရင်သွေးတွေအပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းတွယ်တာမှု ရှိနေကြတဲ့ လူစားမျိုးတွေဟာ လူနည်းစု အုပ်စုတစ်ခုပဲလို့ ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း ထင်ခဲ့ကြတယ်။ အို၊ ကျန်းယာ၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး မှားကုန်ကြတာပဲ။ ဒီအုပ်စုက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လဲဆိုတာ ခင်ဗျား စိတ်ကောင်တောင် ယဉ်လို့ မရဘူး။ ခင်ဗျားလိုပဲ သူငယ်ချင်းတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဖော်မွန်တွေကိုတောင် တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်တွေ လိုက်ရှာနေကြရတဲ့ လူဘယ်လောက်များများ ရှိတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးဘူး” ဟု မစ္စတာကိုဆိုက ဆိုသည်။ “ရိုယက်ဖ်စကီးတို့ အဖွဲ့က အရက်နည်းနည်းသောက်ပြီးတဲ့နောက် ဒါဟာ သူတို့လုပ်ငန်းခွင်မှာ တကယ်တော့ ပေါ်တင်ပြောလို့မရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေကြောင်း ကျွန်တော့်ကို တိုးတိုးလေး ပြောပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်အလက်တွေကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြန်ခွင့် မပြုထားဘူး။ ဒေသန္တရအချင်းချင်း အချက်အလက် ဖလှယ်မှု မလုပ်ကြဖို့နဲ့ ဘယ်လို ပေါက်ကြားမှုမျိုးကိုမဆို တားမြစ်ဖို့ တစ်စက်ဝန်းလုံးဆိုင်ရာ စက်မှုလုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို အစိုးရက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညွှန်ကြားထားတယ်။ ရိုယက်ဖ်စကီးမှာ လက်လှမ်းမီတာက ကျွန်တော်တို့ ဂလက်ဆီက အချက်အလက်တွေလောက်ပဲ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးစာတောင် မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီအချက်အလက်တွေက တင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းနေပြီ။”
သူသည် ဂဏန်းကိန်းဂဏန်း အချက်အလက်တစ်ခုကို ကျန်းယာ အား ပြောပြလိုက်ရာ သူမကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဂလက်ဆီရဲ့ စုစုပေါင်း လူဦးရေက…” ဟု ကျန်းယာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ “ဒါဆိုရင် ဖြစ်ပွားနှုန်းက ဒီလောက်တောင် မြင့်နေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”
ကျန်းယာက ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် မော့လာကာ “ဝိန်း၊ ဒါက တကယ်ပဲ ကျွန်မရဲ့ ပြဿနာလား။ ကျွန်မမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလူတွေမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာလား” ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
မစ္စတာကိုဆိုက တည်ငြိမ်စွာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။
“တကယ်ရော ကျွန်မမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာလား” ဟု ကျန်းယာက ဆိုသည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့် အကြီးအကဲ မစ္စတာ ဟာလိုင်းကို သိပါတယ်။ သူက လက်ဗလာနဲ့ စတင်ပြီး သူ့ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။ သူက သူ့ရဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်းတွေ အားလုံးကို ဆက်ခံဖို့ သူ့ရဲ့ သားသမီးတွေထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ထားတယ်။ ဒီအမွေစားအမွေခံကတော့ ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ မကြာသေးခင်ကမှ ကွန်း မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်။”
“တစ်ခါက သီးသန့်စကားပြောဖြစ်တုန်း ဟာလိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖူးတယ်။ သူ စီးပွားရေး စတင်ထူထောင်စ အစောပိုင်း ကာလတွေမှာတောင် မိသားစု အမွေအနှစ်တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ အိပ်မက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ သူ့ရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်ကို အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ မိသားစု ပေးအပ်ဖို့၊ ပစ္စည်းဥစ္စာနဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို လက်ဆင့်ကမ်းဖို့၊ ပြီးတော့ မိသားစုကို မျိုးပွားတိုးပွားစေဖို့ ဆိုတာတွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးဆယ်ကတည်းက သူ ရှိခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေနဲ့ အစီအစဉ်တွေပဲ တဲ့။”
“အကယ်၍ သီးသန့်ရပ်တည်မှုနဲ့ အစီအစဉ်တကျ မျိုးရိုးဗီဇကောင်းမွန်ရေး မျိုးပွားခြင်းတို့ဟာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ မှန်ကန်တဲ့အရာတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ဘာကြောင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ထိပ်သန်းမှာ ရှိနေကြတဲ့သူတွေက မိသားစုတွေနဲ့ မျိုးရိုးဇာတ်များကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းနေကြဆဲ ဖြစ်တာလဲ။ ပြီးတော့ မျိုးရိုးဗီဇ ရွေးချယ်ခြင်းဟာ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းမှန်ဆိုရင် ပိုပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို ကိုင်စွဲထားကြတဲ့ အထက်တန်းစား အလွှာတွေက ဘာလို့ မှန်ကန်တဲ့ အလုပ်ကို မလုပ်ကြတာလဲ။”
ကျန်းယာက မေးခွန်းထုတ်မှု အစဉ်လိုက်ကြီးကို ဆက်တိုက် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဤမေးခွန်းများကို မစ္စတာကိုဆို မဖြေနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းယာ မသိသေးသည့် အချို့သော အရာများကိုမူ သူ သိထားလေသည်။
“အထက်တန်းစား လူတန်းစားတင် မကပါဘူး။ ခင်ဗျား နယ်စပ်ခရိုင် (၂၁) ခုကို ရောက်ဖူးတယ် မဟုတ်လား” ဟု သူက ကျန်းယာကို ပြောပြသည်။ “ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီကို တစ်ခါပဲ ရောက်ဖူးတယ်။ အဲဒီခရိုင်တွေက အရမ်းကို ဆင်းရဲတယ်၊ တချို့ဂြိုဟ်တွေဆိုရင် အလွန်အမင်း ဆင်းရဲမွဲတေနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက အဲဒီလို ဆင်းရဲမွဲတေတဲ့ ဂြိုဟ်တွေပေါ်မှာ လူအများစုဟာ ရှေးခေတ်ကလိုမျိုး မိသားစု အသိုက်အမြုံတွေနဲ့ အတူတကွ နေထိုင်ကြတယ်။”
“မိသားစု အများစုက မိဘတွေနဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားကြတယ်။ သာမန်အားဖြင့် ကလေးတွေမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဖော်မွန်တွေ ရှိလာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အဖော်တွေနဲ့ သီးခြားစီ နေထိုင်ကြပေမဲ့ မိဘတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်တော့ ဖြတ်တောက်လေ့ မရှိကြပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူတို့က အရမ်းကို ရင်းနှီးနီးကပ်စွာ နေထိုင်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့် (၁) ဒါမှမဟုတ် အဆင့် (၂) ယဉ်ကျေးမှု ကြယ်တာရာတွေရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ မိသားစုအပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းတွယ်တာမှု ဖြစ်နေတာပါပဲ။”
“ဒါပေမဲ့၊ ဒါပေမဲ့…” မစ္စတာကိုဆိုက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်၊ “ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ သူတို့က ဒီလောက် ဆင်းရဲနေကြပေမဲ့ အတူတကွ နေထိုင်ရတာကို တော်တော်လေး ပျော်ရွှင်နေကြပုံရတယ်။”
နယ်စပ်ခရိုင် (၂၁) ခုဆိုသည်မှာ ကြယ်တာရာခရိုင် ကြီး (၆) ခုနှင့် မြို့တော်ကြယ် ကွင်းပြင်တို့မှ လူများအတွက် ဝေးလံခေါင်သီသော ကျေးလက်ဒေသများဖြစ်ပြီး မြို့ပြနေလူထု၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခဲယဉ်းစွာ ခံရလေ့ရှိသည်။ အွန်လိုင်းတွင် ရှာဖွေကြည့်လျှင်ပင် ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက် အနည်းငယ်သာ တွေ့ရတတ်သည်။ ထိုနေရာများအပေါ် အမြင်မှာ ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် နောက်ကျကျန်ရစ်မှုတို့ပင် ဖြစ်သည်။
“အရမ်းဆန်းကြယ်တယ်” ဟု ကျန်းယာက စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်၊ “လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးနဲ့ အောက်ဆုံး အလွှာနှစ်ခုစလုံးက အိမ်ထောင်ပြုဖို့နဲ့ မိသားစု တည်ဆောက်ဖို့ကို ရှာဖွေနေကြတယ်။ ဒါနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကျောရိုးဖြစ်ကြတဲ့ အခွန်ဆောင်တွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကိုတော့ သီးခြားစီ ရပ်တည်ဖို့၊ မျိုးပွားဖို့အတွက် အစီအစဉ်ဆွဲဖို့ သင်ကြားပေးနေကြတယ်။”
ကျန်းယာက သူမ၏ မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ “ဒီခံစားချက်က အရမ်းကို မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လိုမျိုး မျိုးပွားစက်ရုံတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေရသလိုမျိုး ခံစားနေရတယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ မြေပြင်ပေါ်က ကူးတို့မြက်ပင်တွေလိုပဲ၊ စိုက်ပျိုးသူရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ကြီးထွားလာကြပြီး၊ ရိတ်သိမ်းခံလိုက်ရကာ၊ ပြီးတော့မှ ထပ်ပြီး ကြီးထွားလာရတယ်လို့ ခံစားရတယ် မဟုတ်လား”
မစ္စတာကိုဆို၏ တင်စားချက်မှာ ပြောင်မြောက်လှသော်လည်း ကျန်းယာ ပြန်မပြောရသေးမီမှာပင် သူက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်၊ မေရီရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။”
မျိုးပွားစက်ရုံများနှင့် ကူးတို့မြက်ပင်များအကြောင်း တွေးတောရင်း အသိလွတ်နေဆဲဖြစ်သော ကျန်းယာသည် သူ့မေးခွန်းကြောင့် လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် “သူ့အတွက် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်တစ်ခုတော့ ပေးသင့်တယ်” ဟု ပြောလိုက်လေတော့သည်။
“ခင်ဗျားသာ ရှေးခေတ်ကသာဆိုရင် သူမနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဒီကလေးမလေးအတွက် ခင်ဗျားကို အဘွားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေမှာပဲ” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်။ အဘွား ဟုတ်လား၊ အဲဒါ ဘာလဲ၊ စဉ်းစားပါဦး” ဟု မစ္စတာကိုဆိုက မူလတန်းကျောင်းတွင် သင်ယူခဲ့ရသည်များကို ပြန်ပြောင်း စဉ်းစားလေသည်။
ကျန်းယာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “အဲဒါက… ငါ့အမေရဲ့ အမေလေ။”
ငါးရက်အကြာတွင် ကျန်းမြောင် လက်ဆောင်ကို လက်ခံရရှိချိန်၌ သူမ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူမ ကျန်းယာ ထံသို့ ထိုစာကို ပို့ခဲ့စဉ်က အကြောင်းပြန်လိမ့်မည်ဟုပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ၊ လက်ဆောင် ရရှိလိမ့်မည်ဆိုတာကတော့ ပိုလို့တောင် မတွေးထားခဲ့ပေ။
“ဒါ တကယ်ပဲ သူမဆီက လာတာလား” ဟု သူမက တစ်ချက်ပြန်မေးမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျန်းရွီကို ချီပိုးထားရင်း ယန်ဟဲက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ စခရင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှောင်နာ လက်ခံရရှိထားသည့် ပါဆယ်အချက်အလက်များကို ထပ်မံစစ်ဆေးလိုက်သည်– “ပို့ဆောင်သည့်နေရာက မြို့တော်ကြယ် ကွင်းပြင်ဖြစ်ပေမဲ့ ငွေပေးချေသူကတော့ အဆင့်တစ် ယဉ်ကျေးမှုကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်တဲ့ အိုလာဂလက်ဆီက ဒူဖာကြယ်က ကျန်းယာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် ဖုန်းနံပါတ်ပဲ၊ ကိုယ် ခင်ဗျားကို တစ်ချက်လောက် ထပ်ဖတ်ပြရဦးမလား။”
အချက်အလက်တွေက အရမ်းကို ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသဖြင့် မှားယွင်းစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ကျန်းယာက သူမထံသို့ လက်ဆောင် ပို့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ငါ… ငါ ဖွင့်ကြည့်သင့်ရဲ့လား” ကျန်းမြောင်က ယန်ဟဲကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲက အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ဗုံးတော့ ဟုတ်မနေလောက်ပါဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တုန်လှုပ်နေရတာလဲ။”
ကျန်းမြောင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သေတ္တာကို စတင်ဖောက်လိုက်သည်။
သေတ္တာ ပွင့်လာပြီးနောက် အပေါ်ပိုင်းက နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ ဘေးဘက်လေးဘက်က အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အတွင်းဘက်မှ လုံးဝန်းသော စက်လုံးပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဒါ ဘာလဲ” ယန်ဟဲက စက်ရုပ်စက်လုံးလေးကို တစ်ချက်၊ ကျန်းမြောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်၏ မျက်နှာပေးမှာ ငိုရခက်ရယ်ရခက် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စက်လုံးကို အလုပ်လုပ်စေရန် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
စက်လုံးပေါ်တွင် မီးများ လင်းထိန်လာပြီး နောက်ဆုတ်နိုင်သော စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက်တံနှစ်ဘက် ထွက်ပေါ်လာကာ– “မင်္ဂလာပါ အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော်ကတော့…” ဟု ဆိုလာသည်။
“w295၊ ကလေးများအတွက် အဖော်စက်ရုပ်” ဟု ကျန်းမြောင်က စက်လုံးစက်ရုပ်လေးနှင့်အတူ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် စက်ရုပ်က နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ခုကိုပါ တိုးဖြည့်ပြောလာသည်– “ဒီမော်ဒယ်ကို ၆၃၆၂ ခုနှစ်မှာ ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းခဲ့ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ဗားရှင်းအဟောင်း ဖြစ်ပါတယ်။”
၆၃၆၂ ခုနှစ်? အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်က ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲက ကျန်းမြောင်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကဲခတ်လိုက်သည်။ ကျန်းမြောင်က သူမ၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ထားကာ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။
ယန်ဟဲက ပြုံးစိစိလုပ်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး “အဲဒီတုန်းက w295 က အသစ်ထွက်ရှိလာတဲ့ မော်ဒယ်လေ။ ဈေးကွက်ထဲ စရောက်လာတာနဲ့ သူမက ကျွန်မအတွက် ဝယ်ပေးခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုသစ်တဲ့ မော်ဒယ်တွေ ထွက်လာတော့ သူမက မော်ဒယ်မြှင့်ချင်လားလို့ လာမေးသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ w295 က ကျွန်မအတွက် လုံလောက်နေပြီမို့လို့ အသစ်တစ်ခု ထပ်ဝယ်ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။ w295 က ကျွန်မရဲ့ ကလေးဘဝ တစ်ခုလုံးမှာ အဖော်ပြုပေးခဲ့တာပါ။”
သူမလို အချိန်ခရီးသွားတစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် w295 သည် သူမအား အဖော်ပြုပေးမှုများစွာနှင့် အကူအညီများစွာကို ပေးစွမ်းခဲ့ပြီး အရာများစွာကိုလည်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ တက္ကသိုလ်တက်တော့ သူမက အတန်းဖော်များထက် ငယ်ရွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် w295 ကို ခေါ်မသွားခဲ့ပေ။ w295 က ကလေးများအတွက် အဖော်စက်ရုပ်ဖြစ်ရာ သူမက လူအများရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရမှာကို စိုးရွံ့နေခဲ့သည်။
“သူမ တကယ်ပဲ မှတ်မိနေတာပဲ” ဟု ကျန်းမြောင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါက သူမရဲ့ ခင်ဗျားအပေါ် ထားရှိတဲ့ ခံစားချက်တွေက ခင်ဗျား ထင်ထားသလောက် မဆိုးဘူးဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ” ဟု ယန်ဟဲက ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်နှင့် နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်ကာ “ငါ… ငါ သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသင့်ရဲ့လား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဒါက အမှန်တကယ် မေးမြန်းစရာလိုတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ဟုတ်ရဲ့လား။ ယန်ဟဲက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောရမယ့်ဟာကို လူချင်းတိုးတိုးတိတ်တိတ် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး မပြောဘဲနေတာ ယဉ်ကျေးမှု ရှိရဲ့လား” ကျန်းမြောင်က ယန်ဟဲကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်တပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူဆိုးဂိုဏ်းတစ်ဖွဲ့ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူမျိုးဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတော့ တုံ့ဆိုင်းနေရတာလဲ။ ယန်ဟဲက အမိုးကို တိတ်တဆိတ် မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် “ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကိုယ် ခေါင်းမညိတ်ပေးနိုင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲက သူမအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးမည် မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် ကျန်းမြောင်က သူမဘာသာသာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရပေမည်။
“ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ပြီး ပြောလိုက်ရုံပါပဲ၊ သူမကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် အခြားကိစ္စ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ဘာပဲပြောပြော သူမက လက်ဆောင် ပို့ပေးခဲ့တာပဲ၊ လူချင်းတွေ့ပြီး ကျေးဇူးမတင်ရင်တောင်မှ ဖုန်းနဲ့မပြောရင် ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာ မကျဘူးလား ဟင်” ကျန်းမြောင်က စကားတွေ တရစပ် ပြောဆိုပါတော့သည်။
ယန်ဟဲကတော့ သူမ တုန်လှုပ်နေချိန်မျိုးတွင် စကားတွေ တရစပ် ရေရွတ်တတ်သည့် အကျင့်ရှိကြောင်း ယခုအခါတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမကိုသာ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်မည်ဆိုပါက တစ်ယောက်တည်း မိနစ်နှင့်ချီပြီး စကားတွေ ဆက်တိုက် ရေရွတ်နေနိုင်ပေသည်။
“ငါ အမြန်ပဲ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်ပါမယ်၊ သူမကို အချိန်အကြာကြီး မနှောင့်ယှက်ပါဘူး၊ သူမက အလုပ်တွေနဲ့ အမြဲတမ်း အလုပ်များနေတာလေ၊ ပြီးတော့ သူမက… ဟင်?”
ကျန်းမြောင် စကားတောင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးမီမှာပင် ယန်ဟဲက ကျန်းရွီကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်ကာ ကိုင်းညွှတ်လာပြီး သူမ၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းများကို အုပ်မိုးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်က အသံတိုးတိုးလေး နှစ်ချက်ထွက်လာပြီးနောက် သူမ၏ ပခုံးလေးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပုံမှန်အတိုင်း ပြေလျော့သွားသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနမ်းဆိုသည်မှာ အချစ်စမ်းခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ ငြိမ်းချမ်းစေနိုင်ပေသည်။
ယန်ဟဲက ကျန်းမြောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ စိုစွတ်ထူထဲသော နှုတ်ခမ်းများကို တစ်ချက် ထပ်မံ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
“သူမ ခင်ဗျားကို စောင့်နေတယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
သူမအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက် မချပေးဘူးလို့ ပြောထားခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့ တွေဝေကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ မနေနိုင်ဘဲ သူမကို… သတ္တိလေး အနည်းငယ် ပေးချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
ဆန်ဆူကီနီ - ကျွန်တော် ဒီအခန်းလေးကို သဘောကျတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အဖော်ပြုဖို့အတွက် အခြားလူတစ်ယောက် လိုအပ်ရုံတင် မကဘူးဆိုတာကို ပြသနေတယ်၊ သူတို့က ခင်ဗျား ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အားပေးကူညီမှုတွေ လိုအပ်နေချိန်မှာလည်း ကူညီပေးဖို့ အနားမှာ ရှိနေကြတယ်။ ဒါက ဝိန်းကိုဆို နဲ့ ကျန်းယာ တို့အတွက်လည်း မှန်ကန်သလို ကျန်းမြောင် နဲ့ ယန်ဟဲ တို့အတွက်လည်း အမှန်တရားပါပဲ။
လာရောက်လည်ပတ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် NovelUpdates မှာ 5⭐ သုံးသပ်ချက်လေး ပေးဖို့ ရှက်ကြောက်နေစရာ မလိုဘဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)