ခေါင်းစဉ်း- အာကာသခေတ် ဖေဖေ – အခန်း (၆၄)၊ ကျန်းယာ | NovelPing
ကျန်းမြောင် ယန်ဟဲ ကို ပြောခဲ့သလိုပင် ကျန်းယာ မှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။
ကျန်းယာ မျက်နှာပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ အမူအရာ ရုတ်တရက် တောင့်သွားသည်ကို လူတိုင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် နှစ်စက္ကန့်ခန့်သာ ကြာပေသည်။
ကျန်းယာ က ဖန်သားပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ကာ လက်ရှိအခြေအနေဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည် - "မင်းတို့ အရင်က ဘယ်လိုအနေအထားနဲ့ ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေခဲ့လဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ပါတနာရာထူး တိုးမြှင့်ခံထားရပြီး မင်းတို့စီမံခန့်ခွဲတဲ့ ဌာနကလည်း ငါ့ရဲ့ တာဝန်ယူကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ ကျရောက်နေပြီဖြစ်လို့ ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။"
သူမသည် လက်ဝါးချင်းပိုက်ကာ ကုလားထိုင်နောက်မှီသို့ မှီချလိုက်ပြီး အေးစက်စက်ဖြင့် ဆက်ပြောသည် - "ဒီနေ့ အလုပ်ချိန်မကုန်ခင်မှာ မင်းရဲ့ နုတ်ထွက်စာကိုသာ ငါလက်ခံရရှိမယ်ဆိုရင် HR ကနေ မင်းအတွက် ထောက်ခံစာ တစ်စောင် ထုတ်ပေးခိုင်းဦးမှာပါ။ ဒါပါပဲ၊ အစည်းအဝေး ပြီးပါပြီ။"
သောမတ်စ်သည် အခြားသူများနောက်မှ စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ရသည်။ သူသည် ကျန်းယာ က စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး ရက်စက်တတ်ကြောင်း အရင်က ကြားဖူးသော်လည်း ဤမျှလောက် မကံဆိုးရလေအောင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ကုမ္ပဏီဖွဲ့စည်းပုံ အပြောင်းအလဲနှင့်အတူ ဤမိန်းမပျိုမှာ ပါတနာရာထူး တိုးမြှင့်ခံခဲ့ရပြီး သူလည်း သူမ၏ လက်ဝါးအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။
သူ့ကို အရင်က ကာကွယ်ပေးလေ့ရှိသော သူ၏ ရုံးဟောင်းအကြီးအကဲမှာလည်း ယခုအခါတွင် သူ့ကို မကူညီနိုင်တော့ပေ။ စဉ်းစားခန်းဖွင့်ပြီးနောက် သူသည် မိမိသဘောဆاردဖြင့် နုတ်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက အရှက်ကွဲရုံသာမက ထောက်ခံစာပင် ရမည်မဟုတ်ရာ နောင်အလုပ်ရှာဖွေမှုများကိုပါ ထိခိုက်လာနိုင်ပေသည်။
ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ သူမ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ လမ်းလျှောက်နှုန်းပင်လျှင် အာဏာဆန်ဆန် လွှမ်းမိုးလိုစိတ်ကို ဖော်ပြနေပေသည်။
ချွတ်။
ကျန်းယာ သည် သူမ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ရုံးခန်းဧရိယာဘက်သို့ မျက်နှာမူနေသော ဖန်နံရံကို အလင်းမပေါက်သည့် မီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
သူမသည် သားရေသားထူထူ ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်ကို ပြန်လည်ဖွင့်ကာ ဓာတ်ပုံထဲမှ လူသားကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
မိန်းကလေးငယ်လေးသည် အထုပ်ငယ်လေး တစ်ထုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ချီထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေသည်။ ကျန်းယာ သည် ဓာတ်ပုံကို ချဲ့လိုက်ကာ အနီးကပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းအနက်ရှိုင်းဆုံးထိ ရောက်ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။
ဓာတ်ပုံ၏ နောက်ခံမှာ ကျန်းယာ ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသော ပုံစံဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ဧည့်ခန်းတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ဓာတ်ပုံ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို တွေ့ရပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ အလွန် ပေါ့ပါးနူးညံ့စွာဖြင့် တင်ထားလေသည်။
ကျန်းယာ သည် ဓာတ်ပုံထဲမှ အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို၊ အထخصوص မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာနှင့် မျက်ဝန်းတို့မှ ပျော်ရွှင်မှုကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မသိလိုက်မသိဘာသာပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတို့သည် ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားပြီး ကျန်းယာ က သူမ၏ မျက်လုံးများကို လာအုပ်လိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူမသည် မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး ပခုံးလေးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျန်းယာ သည် တစ်ရှူးတစ်စကို ယူကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အဆက်အသွယ်တစ်ခုဆီသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
ခေါ်ဆိုမှုအတွက် ဖန်သားပြင် ပွင့်လာပြီး ဝိန်းကိုဆို ၏ မျက်နှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဟိုင်၊ အသည်းလေး၊ ဘာတွေများ... အင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မျက်လုံးတွေ နီနေပါလား?" မစ္စတာကိုဆိုက အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ကျန်းယာ ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့သြသွားသည်။
အကယ်၍သာ ကျန်းမြောင် သသာ ဤစကားပြောဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရပါက အံ့သြလွန်း၍ သူမ၏ လျှာကို သူမ ကိုက်မိသွားပေမည်။ မစ္စတာကိုဆိုနှင့် မစ္စ ကျန်းယာ တို့သည် မည်သည့်အချိန်ကစ၍ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး "အသည်းလေး" ဟု အမည်ပြောင်း ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်နည်း။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ယခင်က ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
"ဝိန်း၊ မေရီအကြောင်း မင်း သိပြီးပြီလား?" ကျန်းယာ ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းသာ မရှိပါက သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြီးမားစွာ လှုပ်ခတ်ခံခဲ့ရကြောင်း မည်သူမျှ ခန့်မှန်းမိမည် မဟုတ်ပေ။
မစ္စတာကိုဆိုက "အဟမ်း..." ဟု ဆိုသည်။
ထို "အဟမ်း" ဆိုသော အသံဖြင့် ကျန်းယာ နားလည်သွားသည် - "ဒါဖြင့်ရင် မင်းက သူမ မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဆိုတာ သိပြီးသားပေါ့။"
မစ္စတာကိုဆိုလည်း အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ - "လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နာရီ၊ ခုနစ်နာရီလောက်က သူမ ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ တင်ခဲ့တယ်။ ကိုယ်က မင်းကို ပြောပြသင့်မသင့် စဉ်းစားနေမိလို့ပါ..."
ကျန်းယာ သည် ကျန်းမြောင် ကို ဆိုရှယ်မီဒီယာတွင် လိုက်လံ အဖော်ပြု (Follow) မထားခဲ့ပေ။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမသည် ကုထုံးဆရာ၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာကာ ကျန်းမြောင် နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်မှန်သမျှကို သူမ၏ ဘဝထဲမှ လုံးဝ ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝိန်းကိုဆို သည် ကျန်းမြောင် အသက် သုံးနှစ်အရွယ်တွင် သူမကို ထားခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူနှင့် ကျန်းမြောင် ကြားတွင် ပတ်သက်မှု များစွာမရှိသလို အဆက်အသွယ်လည်း မရှိလှပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် အခါကြီးရက်ကြီးများတွင် ရံဖန်ရံခါ နှုတ်ဆက်ခြင်းမျှသာ ရှိခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ကျန်းယာ ကြောင့် သူသည် ကျန်းမြောင် ၏ ဆိုရှယ်မီဒီယာကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် လိုက်လံစောင့်ကြည့်လာခဲ့သည်။
"ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ?" ဝိန်းက ခဏရပ်လိုက်ပြီး "သူမက မင်းဆီ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လာတာလား?" ဟု မေးသည်။
ကျန်းယာ သည် မျက်လုံးများကို အောက်သို့ လွှဲချလိုက်သည် - "အင်း။"
ထို "വിട" (နှုတ်ဆက်ခြင်း) ပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ရှစ်နှစ်တိတိ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် ထိုကလေးမလေးနှင့် ထိုအချိန်ကစ၍ အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကလေးမလေးက သူမကို မမေ့ခဲ့ပေ။ ဘဝ၏ အလွန်အရေးပါသော ဤကဲ့သို့သော အခိုက်အတໍဲမျိုးတွင်ပင် သူမနှင့် မျှဝေရန် မမေ့ခဲ့ပေ။
ချဉ်စပ်သော ခံစားချက်တစ်ခုက တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာကာ ကျန်းယာ သည် မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ သူမသည် ဝိန်းကိုဆို နှင့် အတူတကွ နေထိုင်နေသူ ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း သူမ ငိုနေသည်ကို သူ့အား မမြင်စေလိုပေ။
သူမ၏ တန်ဖိုးထားမှုများအရ အသိဉာဏ်နှင့် ယုတ္တိတန်မှုကို ဦးစားပေးရမည်။ ငိုကြွေးခြင်းကိုယ်တိုင်က မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း၏ လက္ခဏာ တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းယာ သည် လုံးဝ ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားကာ ထိုခါးသီးမှုကို မည်သို့ပင် တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားစေကာမူ မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။
မစ္စတာကိုဆိုလည်း အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းယာ မည်မျှ ဂုဏ်ယူတတ်ကြောင်း သိထားပြီး ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူမကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိပါ သို့မဟုတ် တိတ်တဆိတ်နေခြင်းက ပို၍ ကောင်းမလား မသိပေ။
"လုံးဝ ကျရှုံးသွားတာပဲ" ဟု ကျန်းယာ က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်?" မစ္စတာကိုဆို အံ့သြသွားသည်။
ကျန်းယာ သည် လက်များကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည် - "လုံးဝ ကျရှုံးသွားတာပဲ။ ကိုယ်... ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကိုယ် ဒဏ်ရာတွေ ကျက်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူမရဲ့ဓာတ်ပုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရတာနဲ့တင် ကိုယ်က လုံးဝ အရှုံးပေးလိုက်ရပြီ။"
"အဲဒါတွေက အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ၊ လုံးဝ မပျောက်သွားသေးဘူးဆိုတာပဲ..." သူမသည် ခါးခါးသီးသီး ရယ်မောလိုက်သည် - "ကိုယ့်ရဲ့... စွဲလမ်းမှုရောဂါကြီးကလေ။"
"တကယ်လို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်မသာမသာ ဖြစ်ရတယ်ဆိုရင်လည်း သူမနဲ့ ဆက်သွယ်လိုက်ပါတော့လား" ဟု မစ္စတာကိုဆိုက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။
ရှေးယခင်က သူနှင့် ကျန်းယာ တို့ လိုက်ဖက်ညီစွာ တွဲမိကြစဉ်က သူတို့နှစ်ဦးသည် မိဘအဖြစ် အဖော်ပြုရန် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် ထိုနှစ်များမှာ အလွန်တရာ ပျော်စရာကောင်းခဲ့သည်။ ကျန်းယာ သည် မစ္စတာကိုဆို အလွန်လေးစားခဲ့ရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က သူ သူမကို ပိုးပန်းရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ကျန်းယာ သည်လည်း အလွန်တရာ တည်ငြိမ်ပြီး ယုတ္တိတန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိဘအဖော်ပြုသူနှစ်ဦး အချစ်ရေးဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ အချစ်ရေး ဆက်ဆံရေးများသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆက်ဆံရေးများထက် ပဋိပක්ෂ ပိုဖြစ်လွယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မစ္စတာကိုဆိုလည်း သူမကို ပိုးပန်းရန် ကြိုးစားမှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။
ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေးတွင် သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်တရာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ မေရီ သူငယ်တန်းသို့ တက်ရောက်ချိန်တွင် သူမ၏ အမှတ်များသည် အခြားသော ရွယ်တူကလေးများထက် သိသာစွာ မြင့်မားခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း အသက်အရွယ်တူ ကလေးများထက် ပိုမို နာခံတတ်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိခဲ့သည်။
ဤအရာအားလုံးမှာ ကျန်းယာ ၏ ကလေးအပေါ် လမ်းညွှန်ပြသပေးမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု မစ္စတာကိုဆို အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသည်။
မေရီ သူငယ်တန်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ လက်ထောက်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အခန်းကဏ္ဍ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းယာ နှင့် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးပြီးနောက် သူသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း အဆင့်ဆင့်သော လုပ်ငန်းစဉ်ဖြင့် မေရီ၏ ဘဝထဲမှ ဆုတ်ခွာလာခဲ့သည်။
ထိုကာလက တကယ်တမ်းတွင် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။ ဤချစ်စရာလေးကို တစ်ချက်လောက် ဖုန်းခေါ်ပြီး မေးမြန်းချင်စိတ်ကို သူ မကြာခဏ မထိန်းချုပ်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် အချိန်ဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အရာရာကို မှေးမှိန်သွားစေခဲ့ပြီး ထို့အပြင် သူသည် မေရီနှင့် သုံးနှစ်သာ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ကလေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ထိုမျှလောက် မခက်ခဲလှပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝဆီသို့ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင်မူ မေရီနှင့် ပုံမှန် အဆက်အသွယ်လုပ်ခြင်းနှင့် ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ တာဝန်ယူရမည့် ကလေးစရိတ် ရှယ်ယာကို ပုံမှန်ပေးဆောင်ခြင်းတို့သာ ရှိတော့သည်။ အချိန်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူနှင့် မေရီကြားရှိ ချိတ်ဆက်မှုမှာ ပိုမိုအားနည်းလာခဲ့လေသည်။
သူ့အသွေးအသားဖြစ်သော မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေးနှင့်ပင် ဤကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့ပါလျှင်၊ ခေတ္တမျှသာ ဖော်ပြုခဲ့ဖူးသော မိဘအဖော်ပြုသူ ကျန်းယာ နှင့်ဆိုလျှင်မူ သူတို့နှစ်ဦးကြား ပို၍ အလှမ်းဝေးသွားကြခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။
မေရီ အလယ်တန်းကျောင်းသို့ စတင်တက်ရောက်ချိန်တွင် ကျန်းယာ က သူ့ထံသို့ တက်တက်ကြွကြွ ဆက်သွယ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ကျန်းယာ က သူ့ထံသို့ အကူအညီတောင်းခံရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းယာ အတွက်မူ ဤသည်မှာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် အနည်းငယ် အနေခက်လှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ သို့မဟုတ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ သိရှိသွားစေရန်ထက်စာလျှင်၊ အဆက်အသွယ် လုံးဝ မရှိတော့သော်လည်း ကလေးတစ်ဦးကို အတူတကွ ပျိုးထောင်ခဲ့ဖူးသူ မစ္စတာကိုဆို ထံမှသာ အကူအညီတောင်းခံရန် သူမက ပို၍ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။
"မင်းရဲ့အလုပ်က စိတ်ပညာနယ်ပယ်က ပညာရှင်အချို့နဲ့ ဆက်ဆံဆောင်ရွက်ရတဲ့ အလုပ်မျိုးဖြစ်တယ်လို့ အရင်က ပြောဖူးတာကို ကိုယ် မှတ်မိတယ်" ဟု ဆုံတွေ့ကြသည်နှင့် ကျန်းယာ က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း ရှင်းပြခဲ့သည် - "ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် စိတ်ချယုံကြည်ရတဲ့ စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန် တစ်ယောက်လောက်ကို ကိုယ့်ကို မိတ်ဆက်ပေးပါလား။"
ဝိန်းကိုဆို အလွန်အမင်း အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျန်းယာ ဆိုသည်မှာ ထက်မြက်ပြီး တည်ငြိမ်ကာ ရင့်ကျက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် စိတ်ပညာဆိုင်ရာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုများ လိုအပ်သည်အထိ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ကျန်းယာ က သူ့အား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားလိုစိတ် မရှိပေ။
"ကိုယ့်မှာ မေရီနဲ့ပတ်သက်ပြီး စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲနေတဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေ ရှိနေနိုင်တယ်" ဟု သူမက သူ့အား ဝန်ခံပြောပြခဲ့သည်။
မစ္စတာကိုဆို ပို၍ပင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။
လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်လုံး၏ ပင်မရေစီးကြောင်း တန်ဖိုးထားမှုများအရ မိဘများဘက်မှ ကလေးများအပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ ကလေးများဘက်မှ မိဘများအပေါ်၌ဖြစ်စေ စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲခြင်းသည် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး မပြည့်ဝခြင်းနှင့် မရင့်ကျက်သေးခြင်းတို့၏ လက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။
မစ္စတာကိုဆိုသည် သူတို့၏ ပူးပေါင်းမိဘအဖော်ပြုရေး မစတင်မီကတည်းက ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေးဆိုင်ရာ ဆောင်းပါးများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ရှုထောင့်ကို အထူးပြု၍ ဆွေးနွေးထားသည့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး၊ ရှေးခေတ် ကမ္ဘာမြေยุคအစောပိုင်း ကာလများ၊ အဓိကအားဖြင့် အာရှကို ဗဟိုပြုသော အရှေ့တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုများတွင် စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲသော စိတ်ပညာမှာ အဖြစ်များလေ့ရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ အစွန်းရောက်သော မိဘများသည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့၏ ကလေးများ၏ အချစ်ရေးနှင့် အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စများထဲအထိ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တတ်ကြသည်။
ထိုဆောင်းပါးကို ရေးသားသူသည် ရှေးခေတ် အရှေ့တိုင်းတွင် လူကြီးများ၏ အလွန်အကျွံ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် အရွယ်ရောက်ပြီးသူများ၏ အိမ်ထောင်ရေးများ ပျက်စီးခဲ့ရကြောင်း သက်သေပြနေသည့် ရှေးဟောင်းစာရွက်စာတမ်း အမြောက်အများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ပို၍ပင် အစွန်းရောက်သည်မှာ အချို့သောသူများသည် လက်ထပ်လိုစိတ် မရှိကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မိဘများ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် အသေအပျောက်အထိ ခံခဲ့ကြရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်အများစုမှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အနည်းဆုံးတော့ စာရေးသူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းစာရွက်စာတမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသော ဖြစ်ရပ်များအရ အားလုံးသည် အမျိုးသမီးများသာ ဖြစ်ကြသည်။
မိဘများ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု သို့မဟုတ် ကလေးများအပေါ် ချုပ်ကိုင်မှုတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကလေးများဘက်မှ မိဘများအပေါ် စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲခြင်းမှာ ပုံစံနှစ်မျိုးဖြင့် ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာတတ်သည် - ၎င်းတို့မှာ စီးပွားရေးအရ မှီခိုအားထားခြင်းနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ မှီခိုအားထားခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ရှေးဟောင်းစာရွက်စာတမ်းများအပေါ် အခြေခံ၍ စာရေးသူ၏ သုတေသနပြုချက်အရ ရှေးခေတ်က ဤအရာနှစ်ခုအတွက် သက်ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများ ရှိခဲ့ကြပြီး၊ ပထမအမျိုးအစားကို "မိဘများကို မှီခိုစားသောက်ခြင်း" ဟု ခေါ်ဆိုကြကာ ဒုတိယအမျိုးအစားကိုမူ "အမေရင်ခွင်ခို ကလေးငယ်" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
သို့သော် ဤကိစ္စရပ်အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ၎င်းတို့တွင် တူညီသော အချက်တစ်ချက် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေသူများ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ မပြည့်ဝဘဲ လွတ်လပ်မှု မရှိကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိဘများသည် ဘဝတွင် ၎င်းတို့၏ ကလေးများအပေါ် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ကြပြီး၊ ကလေးများသည်လည်း မိဘများနှင့် ကင်းကွာသွားပါက လွတ်လပ်စွာ မရှင်သန်နိုင်ကြပေ။
ယနေ့ခေတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းက လိုက်စားနေကြသည့် လွတ်လပ်ရေးနှင့် ကိုယ်ထူကိုယ်ထ တန်ဖိုးထားမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ဤအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ခေတ်နောက်ကျလွန်း၊ မသိနားမလည် ဖြစ်လွန်းကာ ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။
ထိုစဉ်က မစ္စတာကိုဆိုသည် ကျန်းယာ သည် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် သူငယ်ချင်းများကို စွန့်လွှတ်ကာ ရှေးယခင်က အဆက်အသွယ် လုံးဝ မလုပ်တော့ဘဲ ခေတ္တမျှသာ မိဘအဖော်ပြုခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည့် သူ့ထံသို့ အဘယ်ကြောင့် အကူအညီ လာရောက်တောင်းခံခဲ့ရသည်ကို နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေးအပေါ် စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲသည့် ရောဂါလက္ခဏာများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသည် သူမအတွက် အလွန်တရာ အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
မစ္စတာကိုဆိုသည် ကျန်းယာ အတွက် အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဆရာဝန်တစ်ဦးကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ဆရာဝန်သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် မချိတ်ဆက်ပေးဘဲ သတိကြီးစွာထားကာ သူကိုယ်တိုင် မသိကျွမ်းသော အခြားသူငယ်ချင်းတစ်ဦးမှတစ်ဆင့် အခြားဆရာဝန်တစ်ဦးကို စီစဉ်ပေးစေခဲ့သည် - ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ကျန်းယာ အား ပိုမိုခိုင်မာသော လုံခြုံမှုအာမခံချက်ကို ရရှိစေခဲ့သည်။ မိမိ၏ ကုထုံးဆရာက မိမိတို့၏ အခြေအနေများကို အပြန်အလှန် သိရှိကြသော သူငယ်ချင်းများထံ ပေါက်ကြားသွားမည်ကို မည်သူမျှ စိုးရိမ်ပူပန်ကာ သံသယဝင်နေလိုကြမည် မဟုတ်ပေ။
မစ္စတာကိုဆို၏ ထိုသို့သော စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ပြည့်ဝမှုက ကျန်းယာ ၏ ကျေးဇူးတင်လေးစားမှုကို ရရှိစေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုသူနှစ်ဦးကြားတွင် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။
ကျန်းယာ သည် စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန်တစ်ဦး လိုအပ်ရုံသာမကဘဲ အခြားအကြောင်းများကြောင့်လည်း သူ့ထံသို့ ဆက်သွယ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း မစ္စတာကိုဆိုက သိမ်မွေ့စွာ သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူသာ မရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမသည် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် ကောင်းမွန်သော ဆရာဝန်တစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဆရာဝန်အပြင် ကျန်းယာ မှာ ဤကိစ္စကို သိရှိနားလည်ပြီး သူမအား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့ ပေးစွမ်းနိုင်မည့် သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို လိုအပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မစ္စတာကိုဆိုလည်း ထိုသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရသည်ကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။
ကျန်းယာ သည် လှပပြီး ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသာ သူမ၏ ပြတ်သားခိုင်မာလှသော ငြင်းဆန်မှုကို မလုပ်ခဲ့ပါက သူသည် သူမအား ပိုမိုကြိုးပမ်း ပိုးပန်းခဲ့မိမည်မှာ သေချာပေသည်။
အမှန်တကယ်ပင် သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျန်းယာ အား ထပ်မံ၍ ပိုးပန်းခဲ့သည်။ သို့သော် မေရီသည် ကျန်းယာ နှင့် အတူတကွ ဆက်လက် နေထိုင်ဆဲဖြစ်စဉ် ကာလအတွင်း သူမသည် သူ့အား လက်ခံမည်မဟုတ်ကြောင်း၊ အနည်းဆုံးတော့ မေရီ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
"နတ်ဆုမေး ဆရာဝန်က ကိုယ့်ကို မေရီရဲ့ အုပ်ထိန်းခွင့်ကို လက်မလွှတ်သင့်ဘူးလို့ အကြံပြုထားတယ်" ဟု ကျန်းယာ က ထိုစဉ်က သူ့အား ပြောပြခဲ့သည်။
သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများ၏ အရင်းအမြစ်မှာ ကျန်းမြောင် ကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းမြောင် ၏ ဘေးမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ကျန်းယာ က အမြဲတမ်း ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
"ဪ... ဘာလို့လဲ" ဟု မစ္စတာကိုဆိုက မေးခဲ့ဖူးသည်။ ကျန်းယာ ၏ ပြဿနာများအတွက် ကျန်းမြောင် အနားမှ ထွက်ခွာသွားခြင်းက ကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်တမ်း တွေးထင်ခဲ့မိခြင်းကြောင့် ဆရာဝန်က အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ မလုပ်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။
"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နတ်ဆုမေး ဆရာဝန်ပြောတာက နောင်တရခြင်းဆိုတာ တခြားစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါတွေထက် ကုသရ ပိုခက်တယ်လို့ ပြောလို့ပဲ" ဟု ကျန်းယာ က ပြောပြခဲ့သည်။
အုပ်ထိန်းခွင့်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသော မိဘအများစုသည် အတော့်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အုပ်ထိန်းခွင့်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့မိခြင်းအတွက် နောင်တရကြကြောင်း၊ သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် အစိုးရက ၎င်းတို့အား ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေး ထပ်မံပေးရန် ငြင်းပယ်လေ့ရှိကြောင်း နတ်ဆုမေး ဆရာဝန်က သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။ အုပ်ထိန်းခွင့်ကို အစိုးရထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီဆိုသည်နှင့် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကာ တစ်သက်တာလုံး ပြန်မရတော့ပေ။
ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ အစိုးရသည် अल्पအသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သူများကို ကာကွယ်ပေးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အုပ်ထိန်းခွင့်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သော မိဘများအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကလေးများ အရွယ်ရောက်လာသည်အထိ ထပ်မံ အဆက်အသွယ် မလုပ်ကြရန် တားမြစ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မစ္စတာကိုဆိုသည် ကျန်းယာ အား မေးမြန်းရန် မနေနိုင်ခဲ့ပေ - "တကယ်လို့ မင်းသာ အုပ်ထိန်းခွင့်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် နောင်တရမှာလား။"
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယာ သည် အတော်လေး တွေဝေသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး စူးရှသော မျက်လုံးများထဲတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အဖြေမပေးနိုင်တော့သည့် ရှုပ်ထွေးမှုများသာ လွှမ်းခြੋਂနေခဲ့သည်။
သူမ၏ အသိဉာဏ်နှင့် ရင့်ကျက်မှုကို အမြဲတမ်း အထူးလေးစားခဲ့ရသော မစ္စတာကိုဆိုသည် ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့နေသည့် အချိန်အခါမျိုးက ကျန်းယာ အား အခြားမည်သည့် အချိန်ကထက်မဆို ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိစေခဲ့သည်ကို မည်သို့မျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းယာ က ဝန်ခံပြောဆိုခဲ့သည် - "နောင်တရဖို့ ရာခိုင်နှုန်းက အလွန်တရာ မြင့်မားမှာ သေချာပါတယ်။"
မစ္စတာကိုဆိုက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဆက်မေးခဲ့သည် - "အဲဒါတွေက အစက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စတင်ခဲ့တာလဲ? ကိုယ် မှတ်မိသေးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အတူတကွ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်နေကြတုန်းက မင်းက အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲလေ။"
ကျန်းယာ သည် ကလေးစောင့်ရှောက်ရာတွင် စာအုပ်ထဲကအတိုင်း စံပြအဆင့်ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေး လမ်းညွှန်ချက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကလေးအား ဘယ်သောအခါမှ အလိုမလိုက်ခဲ့သလို အလွန်အကျွံ ဆက်ဆံခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းတို့သည် မေရီအား မိဘနှင့်ကလေး အတူတကွပါဝင်သည့် လှုပ်ရှားမှုအချို့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသောအခါ အခြားသော ကလေးများ ငိုယိုခြင်း သို့မဟုတ် မောက်မာခြင်းများကို တွေ့မြင်ရလေ့ရှိသော်လည်း မေရီကမူ မည်သည့်အခါမျှ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ကျန်းယာ သည် ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေး လမ်းညွှန်ချက်များကို တင်းကျပ်စွာ မလိုက်နာနိုင်ကြသော မိဘများကို ထင်သလို အထင်သေးခဲ့သည်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှပေသည်။
ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် မစ္စတာကိုဆိုသည် ကျန်းယာ ကဲ့သို့သော ဤမျှလောက် တည်ငြိမ်ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသူတစ်ဦးတွင် စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲသည့် ရောဂါလက္ခဏာများ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးထင်ခဲ့မိပေ။
"အဲဒါက မင်း ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ..." ဟု ကျန်းယာ က ပြန်ပြောင်းပြောပြရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများတွင် အပျိုစင်ဆန်သော အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုလှပသော အမှတ်တရဟောင်းများသည် ဤခဏတာ အချိန်အတွင်း၌ပင် ထင်ရှားရှင်သန်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ နှလုံးသားထဲသို့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ကျေနပ်မှုနှင့် ပြည့်စုံမှုတို့၏ ခံစားချက်များကို ရေစီးကြောင်းသဖွယ် အပြည့်အလျှံ စီးဝင်စေခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ကျန်းမြောင် သည် မူကြိုကျောင်းတွင်သာ ရှိသေးပြီး ကျန်းယာ မှာလည်း ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုမျိုး မရရှိသေးပေ။ သူမသည် ထိုအချိန်က တက်သစ ဖြစ်နေသော အလယ်အလတ်အဆင့် မန်နေဂျာတစ်ဦးသာ ဖြစ်သေးသည်။ တစ်နေ့တွင် သူမတွင် လူကြီးပိုင်း ဒါရိုက်တာအဖွဲ့နှင့် အရေးကြီးသော အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး အစည်းအဝေးမှာ ဆက်တိုက် ကြာမြင့်နေခဲ့ကာ မူကြိုကျောင်းဆင်းချိန် ကျော်လွန်သွားသည်ကို သူမအနေဖြင့် တားဆီးရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ရသည်။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသောအခា ကျန်းယာ သည် မူကြိုကျောင်းသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။
သူမ ယခင်ကလည်း နောက်ကျဖူးသည်။ အုပ်ထိန်းသူများ နောက်ကျသည့်အတွက် ငိုယိုကြခြင်း သို့မဟုတ် ပူဆာဆော့ကစားကြသည့် အခြားသော ကလေးငယ်များကို သူမ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းမြောင် ကမူ မည်သည့်အခါမျှ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ထိုနေ့ကမူ သူမ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်နောက်ကျခဲ့ပြီး လမ်းခရီးတွင် မေရီ ငိုနေမလားဟူ၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်ကို တားဆီးမရနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျန်းယာ အတွက်မူ ငိုယိုခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ တွေးမိသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်က သူမ၏ အမှန်တကယ် အမှားပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မေရီသည် စိတ်ပျက်ပြီး ငိုခဲ့လျှင်ပင် ဤတစ်ကြိမ်အတွက် သူမ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပေသည်။
မူကြိုကျောင်းတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ဘဲ ဆရာမအားလုံး အိမ်ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားသော စာသင်ခန်းများအားလုံး မှောင်မိုက်နေပြီး မီးလင်းနေသော စခန်းတစ်ခုတည်းသာလျှင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။
ကျန်းယာ သည် အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ စာသင်ခန်းထဲသို့ တွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်သည်။
စာသင်ခန်းသည် သန့်ရှင်းပြီး လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။
ကလေးမလေးသည် အရုပ်ထောင့်ရှိ ပျော့ပျောင်းသော အရုပ်များဖြင့် သူမအတွက် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အသိုက်ငယ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်နေပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေးနှင့် လုံခြုံရေး စက်ရوبစ်များက ဝန်းရံထားကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။
တံခါးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းယာ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုခဏ၌ ကျန်းယာ သည် ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည့် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ပွင့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ကလေးမလေး မေရီသည် စာအုပ်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖောင်းကြွနေသော လက်မောင်းငယ်များကို ဖြန့်ကာ "မေမေ! ရောက်လာပြီလား!" ဟု အော်ဟစ်ရင်း သူမဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။
သူမသည် သူမ၏ လက်မောင်းများထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး ထိုခဏ၌ ကျန်းယာ သည် သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရင်တွင်း၌ လှိုက်မက်နေသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘလိုပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ သူမကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်းကင်တမန်လေးတစ်ပါးလို့ပဲ ခံစားရတယ်" ဟု ကျန်းယာ က မစ္စတာကိုဆိုအား ပြောပြခဲ့သည်။ "အဲဒီတုန်းက ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖို့အတွက် ကျွန်မကို တွန်းအားပေးနေတာ ဘာလဲဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး—အမှတ်တွေ၊ ကိန်းဂဏန်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဘဝအတွေ့အကြုံတွေ ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဘာကိုမှလည်း မတွေးခဲ့ပါဘူး၊ ရိုးရိုးလေးပဲ မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ကာ သူမ ဘာလို့ မငိုတာလဲလို့ တွေးမိခဲ့တာပါ။ တကယ်လို့ သူမသာ ကျွန်မရင်ခွင်ထဲမှာ ငိုခဲ့ရင်တောင် ကျွန်မ သူမကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ သူမ မငိုခဲ့ဘူး မဟုတ်လား" ဟု မစ္စတာကိုဆိုက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ "ကျွန်တော့်အမှတ်တရထဲမှာဆိုရင် သူမ မတော်တဆ လဲကျပြီး ခြေထောက်က အရေပြား ကြီးကြီးမားမား ပွန်းပဲ့ကာ သွေးထွက်ခဲ့တဲ့ တစ်ကြိမ်တည်းကလွဲပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာကြောင့်မှ မငိုခဲ့ဖူးဘူး။"
"အင်း၊ သူမ သိပ်မငိုတတ်ပါဘူး" ဟု ကျန်းယာ က ဆိုသည်။ "ကျွန်မ ရောက်လာတာ နောက်ကျလွန်းလို့ တစ်ကျောင်းလုံးမှာ သူမနဲ့ စက်ရوبစ်တွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူမ မငိုခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ငိုမိမတတ်ပါပဲ။ ဘာကြောင့်လဲ မသိဘူး၊ ကျွန်မ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ သူမအတွက် 'ချိုမြိန်သော ကြယ်တာရာ မိုးကောင်းကင်' ကိတ်မုန့် ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။"
"ဪ!" မစ္စတာကိုဆိုက အတိတ်ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ "ခင်ဗျားက သူမကို တစ်ပတ်ကို တစ်ကြိမ်ထက်ပိုပြီး အပိုမုန့် စားခွင့်မပေးခဲ့ဘူးလေ။"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမရဲ့ သွားတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်လေ။"
"ပြီးတော့ တနင်္ဂနွေနေ့တွေမှာ အလိုလိုက်ခံချင်စိတ် မပေါ်လာအောင်လို့ မုန့်စားတဲ့ရက်ကို ဗုဒ္ဓဟူးနေ့လို့ သတ်မှတ်ပေးထားခဲ့တာကိုး" ဟု မစ္စတာကိုဆိုက ပြောသည်။ "ကျွန်တော်လည်း အဲဒါကို မှတ်မိနေတယ်။"
ထို့ကြောင့် ကျန်းယာ သည် ကျန်းမြောင် အား မုန့်စားခွင့်မရှိသောနေ့တွင် မုန့်စားခွင့် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မစ္စတာကိုဆို၏ နားလည်မှုအရ ကျန်းယာ သည် သူမ၏ မူဝါဒကို ဖောက်ဖျက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အလွန်ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှပေသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားက စိတ်ခံစားချက်ရဲ့ တွန်းအားတွေအောက်မှာ လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းခံလိုက်ရတာ" ဟု ကျန်းယာ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုဖြစ်တာတောင်မှ ကျွန်မ နောင်တမရခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ ဘူးကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး သူမ အကြိုက်ဆုံး ကိတ်မုန့်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အံ့သြပျော်ရွှင်မှုက အမှန်တကယ်ကို... ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။ ပိုပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းတာက အဲဒီအံ့သြပျော်ရွှင်မှုက လေထုကတစ်ဆင့် ကျွန်မဆီကိုတောင် ကူးစက်လာခဲ့တာပါပဲ။"
"ဒါဆို အဲဒီအချိန်မှာပဲ အလွန်အကျွံ စွဲလမ်းတဲ့ လက္ခဏာတွေ ခံစားနေရပြီဆိုတာကို ခင်ဗျား သဘောပေါက်သွားခဲ့တာပေါ့?" ဟု မစ္စတာကိုဆိုက ခန့်မှန်းပြောဆိုသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီလို စိတ်ခံစားချက် အခိုက်အတໍ့်တွေက ဆင်ခြင်တုံတရားထက် ပိုများလာတဲ့အခါကျမှ ကျွန်မ ဒါကို သတိပြုမိလာခဲ့တာပါ" ဟု ကျန်းယာ က ဝန်ခံခဲ့သည်။
မစ္စတာကိုဆို၏ သိလိုစိတ်များ တက်ကြွလာပြီး မေးမြန်းရန် မနေနိုင်တော့ပေ - "ကျွန်တော် မေးတာ ခင်ဗျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမယ်လို့ မထင်ပါဘူး။"
ကျန်းယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ သူက သတိကြီးစွာဖြင့် ဆက်မေးခဲ့သည် - "ခင်ဗျား အခုတော့ ဒီအခြေအနေတွေကို ဘက်လိုက်မှုမရှိဘဲ ခွဲခြားနိုင်ပြီဆိုပေမဲ့ အဲဒီတုန်းကကော ဘယ်လိုလဲ? ပြောချင်တာကလေ ဥပမာ မေရီကို မုန့်စားခွင့်မရှိတဲ့နေ့မှာ မုန့်စားခွင့်ပေးခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကလိုမျိုးပေါ့၊ အဲဒါက မှားနေတယ်၊ ဆိုးရွားနေတယ်လို့ ဒါမှမဟုတ် မကြိုက်ဘူးလို့ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ မခံစားခဲ့ရဘူးလား။"
ခေတ်ရေစီးကြောင်းတန်ဖိုးများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရပြီး ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံ မရှိသောကြောင့် မစ္စတာကိုဆိုသည် အခြားသူများစွာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျန်းယာ လည်း အမျက်မထွက်ခဲ့ပေ။ မိမိကိုယ်တိုင် မကြုံဖူးပါက ဤအရာများကို နားလည်ရန် ခက်ခဲပေသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မှားတယ်လို့ မထင်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မ စွဲလမ်းနေသလိုတောင် ခံစားခဲ့ရတယ်" ဟု သူမက ရှင်းပြခဲ့သည်။ "အဲဒီခဏတွေမှာ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ကျေနပ်မှုဆိုတဲ့ ခံစားချက်က အမြဲတမ်းလိုလို ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လုပ်နေတာတွေက ကျွန်မရဲ့ မူဝါဒတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး အလိုလိုက်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ကျွန်မ ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာပါပဲ။"
မစ္စတာကိုဆိုသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားတွေးတောနေသော်လည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ "ဒါက ဝိရောဓိတစ်ခုပဲ။ 'ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပျော်ရွှင်စေတဲ့အရာတွေကို လုပ်ဆောင်ခြင်း' ဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ လုပ်သင့်တဲ့အရာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတဲ့အခါကျမှ အမှားတစ်ခု ဖြစ်သွားရတာလဲ။"
ဤမေးခွန်းကိုမူ အလွန်အကျွံ စွဲလမ်းသည့် ရောဂါစုအတွင်း ပိတ်မိနေသော ကျန်းယာ အနေဖြင့် ဖြေကြားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
"ကဲပါ၊ တကယ်လို့ ဒါက မှားယွင်းနေတယ် သို့မဟုတ် ရောဂါဆန်နေတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ဒါက ခင်ဗျားကို ပျော်ရွှင်စေတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဆက်မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ?" ဟု မစ္စတာကိုဆိုက ထပ်မံမပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
"မဖြစ်ဘူး။" ကျန်းယာ က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
သူမက ခါးသီးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ရှင် မသိပါဘူး၊ မေရီက ကျွန်မကို အရမ်းလေးစားတာ။ သူမက... ကျွန်မလို ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေတာ။ သူမက တကယ်တော့ ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်တတ်တဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်မရဲ့ စကားတွေနဲ့ အပြုအမူတွေကို အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် အတုယူနေတတ်တယ်။ ကျွန်မလို အမျိုးသမီးမျိုး ဖြစ်ချင်တယ်လို့ သူမ တစ်ကြိမ်ထက်မပိုဘဲ ပြောဖူးတယ်။"
"ကိုဆို၊ ကျွန်မအပေါ် သူမရဲ့ စိတ်ပျက်မှုကို ကျွန်မ မခံနိုင်ဘူး" ဟု ကျန်းယာ က ပြောသည်။ "ဒီကလေးမလေးက တစ်နေ့ကျရင် ကျန်းယာ ဆိုတာ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးအပေါ် အလွန်အကျွံ စွဲလမ်းနေပြီး ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး မပြည့်ဝဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေ ရှိနေတဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာကို သိသွားမှာမျိုးကို ကျွန်မ အခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။"
"ကျွန်မ၊ မခံနိုင်ဘူး။"
စကားစမြည်ပြောဆိုမှု အဆုံးသတ်ခါနီးတွင် မစ္စတာကိုဆိုက သူမအား မေးခဲ့သည် - "ဒါဆို မေရီရဲ့ အုပ်ထိန်းခွင့်ကော။"
ကျန်းယာ က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ကျွန်မ ဆရာဝန်ရဲ့ အကြံဉာဏ်အတိုင်း လိုက်နာပြီး သူမ တက္ကသိုလ်တက်တဲ့အထိ အတင်းအကျပ် ဆက်လက်ပြုစုပျိုးထောင်သွားမှာပါ။ နတ်ဆုမေး ဆရာဝန်ပြောတာက မိဘအုပ်ထိန်းရေး တာဝန်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းဆိုတာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် တိုးတက်စေတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ စိတ်ထဲမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာနဲ့ နောင်တမရှိဘဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရင်ဆိုင်နိုင်စေကာ အဲဒီရောဂါဆန်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေ အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ခက်ခဲသွားစေတယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ဆိုသည်။
မစ္စတာကိုဆိုသည် ကျန်းမြောင် နှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို သေချာမသိရှိရသဖြင့် စိတ်အောက်ကနေ လှုံ့ဆော်သလို မေးလိုက်သည် - "သူမ တက္ကသိုလ်မတက်ခင် ဘယ်လောက်လိုသေးလို့လဲ။"
"မကြာတော့ပါဘူး" ဟု ကျန်းယာ က ဆိုသည်။ "ရှင်က သူမကို စောစောစီးစီးလွတ်သွားခဲ့တာလေ။ သူမက ဘယ်လောက်ထက်ပြီး ဘယ်လောက်ကြိုးစားတတ်တဲ့ ကလေးလဲဆိုတာ ရှင် မသိပါဘူး။ သူမက ဘယ်လောက်အထိ ထူးချွန်လဲဆိုတာ ရှင် မသိနိုင်ပါဘူး။"
ထို့ကြောင့် ဤကလေးအကြောင်းကို ပြောပြသည့်အခါ သင့်မျက်နှာပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ ဖြာကျလာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သင် မသိလောက်ပေဟု မစ္စတာကိုဆိုက အပြုံးကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေခဲ့သည်။
မစ္စတာကိုဆိုနှင့် ဤကဲ့သို့ ပုံမှန်တွေ့ဆုံပွဲ ပြီးနောက် ကျန်းယာ သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ အချိန်မှာ အတော်ပင် ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ထိုစဉ်က ကျန်းမေရီ ဟု အမြဲခေါ်ဆိုခြင်းခံရဆဲဖြစ်သော ကျန်းမြောင် သည် AI ၏ အသိပေးသံကို ကြားသဖြင့် သူမ၏ အခန်းထဲမှ ဧည့်ခန်းဆီသို့ လျှောက်လာကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
"ပြန်လာပြီလား?" သူမက ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြသည်။ "ဒီနေ့ နည်းနည်းနောက်ကျနေတယ်နော်။ ချိန်းတွေ့ခဲ့တာလား? ဘလိုလူစားမျိုးလဲ?"
သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်တတ်သော သဘောသဘာဝ ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း စကားပြောသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ မူလစရိုက်ကို ဖိနှိပ်ထားရပြီး ကျန်းယာ ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ထက်မြက်ပုံများကို အတုယူရန် ကြိုးစားရလေသည်။
သူမ ဤကဲ့သို့ ပိုလုပ်လေလေ၊ ကျန်းယာ အနေဖြင့် သူမအား ရင်ဆိုင်ရန် ပို၍ ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထို့အပြင် သူမက ထိုချိန်းတွေ့မှုအကြောင်းကိုပါ ဆက်မေးခဲ့သေးသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ကျန်းယာ သည် သူမ၏ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူ ဝိန်းကိုဆို ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ကျန်းယာ ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါအကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းများကို ကျန်းယာ အနေဖြင့် သူမအား ဝေမျှပေးရန် မရှိသလို ဝေမျှလိုစိတ်လည်း မရှိပေ။
ကျန်းယာ သည် သူမ၏ မျက်နှာကို တင်းတင်းမာမာ ထားလိုက်ပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်မျှ မပေါ်လာစေရန် ကြိုးစားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည် - "ဒီကိစ္စတွေက შنتနဲ့ ဆွေးနွေးလို့ အဆင်မပြေဘူး။ ညဉ့်လည်း နက်နေပြီ၊ အိပ်တော့လေ။"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် မိမိ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်သွားသည်ဟု ဆိုရမည့်အစား ကျန်းမြောင် ကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဝံ့ဘဲ သူမ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ကျန်းမေရီ ဟု အမြဲခေါ်ဆိုခြင်းခံရဆဲဖြစ်သော ကျန်းမြောင် မှာမူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချလိုက်သည်။
သူမ၏ တည်ရှိမှုက တစ်ဖက်လူ၏ ဘဝကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်ဟု သူမ တွေးမိခဲ့သည်။ သေချာတာကတော့ သူမ ကလေးဘဝတုန်းကဆိုရင် သူမတို့က ချိန်းတွေ့တာတွေကို အိမ်အထိ ခေါ်လာတတ်ကြပေမယ့် သူမ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်ရောက်လာတာနဲ့အမျှ ကျန်းယာ က အဲဒီလိုမျိုး လုပ်လေ့မရှိတော့ပေ။
သူမ၏ တည်ရှိမှုက အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းယာ ၏ တစ်ကိုယ်ရေဘဝကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ပိတ်ထားပြီးသားဖြစ်သော စာကျက်သည့် စက်ကို ပြန်ဖွင့်ကာ အချက်အလက် တူညီမှု ရှိမရှိ ပုံစံတူ သရုပ်ဖော် တွက်ချက်မှုအသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် စစ်မှန်သော ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အချိန်ခရီးသွားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ကျန်းယာ ၏ ဘဝနှင့် ကျန်းမေရီ ၏ တည်ရှိမှုအပေါ် သက်ရောက်စေခဲ့သော အကျိုးဆက်များအတွက် အလွန်ပင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရရှာသည်။ သူမ တစ်ခုတည်း လုပ်နိုင်သည်မှာ ကြိုးစားပမ်းစား ပညာသင်ကြားရန်၊ တက္ကသိုလ်သို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး တက်ရောက်ရန်နှင့် ကျန်းယာ ၏ ဘဝကို သူမထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းယာ နှင့် ကျန်းမြောင် တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆယ်နှစ်ကျော် ကာလပတ်လုံး အတူတကွ နေထိုင်လာခဲ့ကြပြီး နံရံတစ်ခုခြားကာ နောက်ကွယ်တွင် ကိုယ်စီဝမ်းနည်းမှုများကို တိတ်တဆိတ် သည်းခံခဲ့ကြရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းမြောင် သည် အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် ကမ္ဘာပတ်လမ်း ဂြိုဟ်တုအမှတ် (၂) ရှိ နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခု၏ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ကျန်းယာ သည် ဤသတင်းကို မစ္စတာကိုဆိုထံ အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အခြားဂြိုဟ်တစ်ဂြိုဟ်သို့ လုပ်ငန်းခရီးထွက်နေသဖြင့် ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ဘဲ ကျန်းမြောင် ကို ပထမတန်းစား လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ရက်ရက်ရောရော ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။
ဆရာဝန်၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း ကျန်းယာ သည် ကျန်းမြောင် တက္ကသိုလ်မတက်မချင်း ဆက်လက်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန် ခေါင်းမာမာဖြင့် ဆက်လုပ်ခဲ့ပြီး သူမအား ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်းအတွက် ရိုးသားဖြူစင်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ ခိုင်မာလာသလို ခံစားခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆရာဝန်၏ အကြံပေးချက်ကို လိုက်နာကာ ကျန်းမြောင် ပုံမှန်အသုံးပြုလေ့ရှိသော ပစ္စည်းအားလုံးနီးပါးကို သိမ်းဆည်းကာ မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ မယူသွားတော့သည့် ပစ္စည်းများကိုမူ စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။
ဆရာဝန်၏ တောင်းဆိုချက်အရ သူမသည် ဤကလေး၏ လွှမ်းမိုးမှုမှန်သမျှကို မိမိဘဝထဲမှ ဖယ်ရှားပစ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
ဤအရာအားလုံးကို သူမသည် မစ္စတာကိုဆိုနှင့် ဝေမျှပြောပြခဲ့သည်။
မစ္စတာကိုဆိုသည် လုပ်ငန်းခရီးမှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမထံသို့ အထူးသဖြင့် လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး သူမ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းကို ပြန်ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်သော ကျန်းယာ ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထင်မှတ်မထားသည်မှာ သူ့ကို လာရောက်ကြိုဆိုနေသူမှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ကာ တਸសက်စက် ငိုကြွေးနေမည့် ကျန်းယာ ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဖိနှိပ်ထားရသော စိတ်ခံစားချက်များက ရင်နင့်စရာကောင်းလှသည်။
မစ္စတာကိုဆိုသည် ကျန်းယာ ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ သူမကို အနမ်းပေးလိုက်သည်။
ထိုနေ့က သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ညအိပ်ခဲ့ပြီး ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
ဤအရာအားလုံးကို ကျန်းမြောင် လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးနှင့် ဖုန်းပြောဆိုစဉ် အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်ချိန်တွင် "နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု ပြောခဲ့စဉ်ကပင် အမှန်တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အခန်းချင်းကွဲနေရုံသာရှိပြီး ကျန်းယာ ၏ အိမ်တွင် ရှိနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းယာ သည် အိမ်ကို ပြန်လည်မွမ်းမံထားခဲ့သဖြင့် ကျန်းမြောင် မှာ ဗီဒီယိုမှတစ်ဆင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ဖုန်းပြောနေချိန်တွင် ဖုန်းမျက်နှာပြင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အခြားသူတစ်ဦးက ချောင်းမြောင်းနားထောင်နေသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူမ "နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကျန်းယာ သည် ထိုစကားကို နှစ်ခါတ்கာ ကြားလိုက်ရလေသည်။
(မှတ်ချက် - မိဘတွေက တော်တော်ချစ်စရာကောင်းပါတယ်။ ကျန်းမြောင် က ဒီနေရာမှာ အထင်အမြင်လွဲမှားခံရပြီး သူမရဲ့အမေကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရစေခဲ့ಿರနိုင်ပါတယ်။ သူမက တကယ်တမ်းမှာ ကလေးစစ်စစ်မဟုတ်တော့တာကြောင့် တခြားကလေးတွေထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်နေတာက သဘာဝကျသလို၊ မိမိရဲ့ကလေးအပေါ် တွယ်တာမိတာကလည်း သဘာဝပါပဲ၊ ကလေးရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို တားဆီးနှောင့်ယှက်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သူမရဲ့ စွဲလမ်းမှုရောဂါစုဆိုတာကို ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ကလေးအပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာလို့ပဲ ခေါ်ချင်ပါတယ်။)
ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် NovelUpdates မှာ ဝင်ရောက်ပြီး 5⭐ သုံးသပ်ချက်လေး ပေးဖို့ ရေစက်ကုန် တောင်းဆိုပါရစေရှင်။ (人❛ᴗ❛)♪တнайက္ чоц♪(❛ᴗ❛*人)