ယန်ဟဲ၏ ပွေ့ဖက်မှုက နွေးထွေးနေသည်။ သူ၏လက်မောင်းများက သူမကို ဝန်းရံထားပြီး သူမ၏ကျောပြင်က သူ၏သန်မာသောရင်ဘတ်ကို မှီကပ်ထားသဖြင့် သူမကို စိတ်အေးချမ်းမှု ဖြစ်စေသည်။
ဒူဖာကြယ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမ၏ရင်ထဲတွင် ခြေချစရာမြေမရှိဘဲ လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ အာရုံသည် ဤပွေ့ဖက်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ကျန်းမြောင်၏လက်က ယန်ဟဲ၏လက်မောင်းပေါ်တွင် တင်ထားလျက်ရှိပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက “ငါ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတာမဟုတ်ပါဘူး၊ နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်နေမိရုံပါ… ငါက အမေတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ငါ့အမေ… ဟိုလေ၊ ငါ့ကိုစောင့်ရှောက်ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့သူကို အကြောင်းကြားသင့်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ နားလည်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်က သူမကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သူအကြောင်း အလွန်ရှားရှားပါးပါးသာ ပြောပြလေ့ရှိသော်လည်း သူမပြောတိုင်း သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်မသာစရာ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို သူမြင်ရတတ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကို သူမ အလွန်အမင်း လေးစားကြောင်းလည်း သူသိသည်။ အချိန်အကြာကြီး အဆက်အသွယ်မလုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးအပေါ် သူမ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုက တစ်စုံတစ်ရာမျှ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
“ပြောလိုက်လေ၊ မင်းက အမေတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ သူကလည်း အဘွားတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပေါ့” ဟု ယန်ဟဲက ဆိုသည်။
အဘွား… အလွန်တရာမှ ရင်းနှီးမှုကင်းကွာနေပြီဖြစ်သော ဝေါဟာရတစ်ခု။ မူလတန်းကျောင်းတုန်းက မိသားစုပင်ရင်းသစ်ပင် (မျိုးရိုးဇယား) အကြောင်း သင်ယူခဲ့ရပြီးနောက်တွင် သူမသည် ဤစကားလုံးကို တစ်ခါမှ ထပ်မံမကြားခဲ့ရတော့ပေ။ ယခုအခါတွင် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းမြောင်သည် အလွန်တရာ စိမ်းကားနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘယ်လောက်တောင် ရှေးကျတဲ့ ဝေါဟာရလဲ” ဟု သူမက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ယန်ဟဲက သူမ၏လက်ကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးရင်း ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး “ရှေးခေတ်မိသားစုဖွဲ့စည်းပုံတွေမှာ အမေ့ရဲ့အမေ့ကို အဘွားလို့ ခေါ်တယ်လေ” ဟု ရှင်းပြသည်။
“ငါသိပါတယ်” ကျန်းမြောင်က “ဒါပေမဲ့ မူလတန်းကျောင်းကတည်းက ဒီစကားလုံးကို ငါ မကြားရတော့တာ။ ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒါတွေကို သိပ်မကြည့်ဖြစ်ဘူးလေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ထိုရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းများက အလွန်တရာ အတုအယောင်ဆန်လွန်းသည်။ ဤခေတ်မှ စာရေးဆရာများအနေဖြင့် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာမြေအချိန်များတွင် မိသားစုဆက်ဆံရေးများက မည်မျှရှုပ်ထွေးခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။ ကျန်းမြောင်သည် ၎င်းတို့ကို တစ်ခါတစ်ရံ ကြည့်မိသည့်အခါတိုင်း မျက်စိစုံမှိတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတတ်သည်။
“ငါ သူမကို သွားပြီး အနှောင့်အယောင်ဖြစ်စေချင်မလားဆိုတာကိုပဲ ငါက မသိတာပါ” ဟု ကျန်းမြောင်က သက်ပြင်းချသည်။
“သူ့ဆီ မဆက်သွယ်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” ဟု ယန်ဟဲက မေးသည်။
“နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ” ကျန်းမြောင်က “ငါ လူလားမြောက်လာကတည်းကပဲ” ဟု ဖြေသည်။
“ငါ့မှာ အထက်အရာရှိတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူ့ရဲ့ကလေးက အသက်တောင် အနှစ်သုံးဆယ် ရှိနေပြီ၊ ဒါတောင် သူတို့က အဆက်အသွယ် ရှိနေဆဲပဲ။ ဒီနှစ်မှာ အဲဒီလူ အလုပ်ပြောင်းရွှေ့တော့လည်း အကြံပြုပေးခဲ့တာ ငါ့ရဲ့ အထက်အရာရှိပဲလေ” ဟု ယန်ဟဲက ပြောပြသည်။
“အင်း၊ တာနာကာလည်း သူ့ကလေးနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိနေတာပဲ” ကျန်းမြောင်က တိုးညှင်းစွာဖြင့် “ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ၊ သူနဲ့ငါ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့တာ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်၏ အထီးကျန်ဆန်နေပုံက အလွန်တရာ ထင်ရှားလှသည်။ ယန်ဟဲမှာမူ အတော်ပင် မကျေနပ်ဖြစ်မိသည်။ “သူ့မှာ ဘာပြဿနာများ ရှိနေလို့လဲ”
ကျန်းမြောင်က သူ့ကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွတ်လိုက်သည်။ “မသိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့လေ။”
“သူက… အထူးသဖြင့် ဆင်ခြင်တုံတရား ကြီးလွန်းလို့ပါ။ မင်းသာ သူ့ကို တွေ့ဖူးရင် သိလိမ့်မယ်။ သူက အလွန်တရာ ဆင်ခြင်တုံတရား ကြီးမားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ တစ်နှစ်တာအတွက် အဓိက အစီအစဉ်တွေ ရေးဆွဲတာကစလို့ အိမ်ထဲက ဆိုဖာခေါင်းအုံးတွေရဲ့ အရောင်နဲ့ ပုံစံဒီဇိုင်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲတာအထိ သူ့ဘဝရဲ့ ကဏ္ဍတိုင်းမှာ အဲဒါကို တွေ့ရတယ်။ နေရာတိုင်းမှာ မြင်နိုင်တယ်” ဟု ကျန်းမြောင်က ပြန်ပြောင်းပြောပြရင်း “သူ့မှာ ဘာကိုမှ စိတ်အားထက်သန်လွန်းတာ ဒါမှမဟုတ် ပူပန်တာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိဖူးဘူး။ သူက ဘယ်အရာကို လုပ်လုပ် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်တယ်၊ ရုတ်တရက် အရေးပေါ်အခြေအနေတွေနဲ့ ကြုံလာရရင်တောင်မှ သူက တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ဟဲက သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ “မင်းက သူ့ကို တကယ် လေးစားတာပဲ။”
ကျန်းမြောင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “သူက ငါဖြစ်ချင်တဲ့ ပုံစံမျိုး လူတစ်ယောက်ပဲ” ဟု ပြောသည်။
ယန်ဟဲက “မင်းက အခု အဲဒီလို လူမျိုး ဖြစ်လာပြီလား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင်က သက်ပြင်းချကာ “အဲ့ဒါက အရမ်းခက်ခဲလွန်းပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာကာ မျက်နှာကို မော့လျော့ရင်း “ငါ အလုပ်လုပ်နေတဲ့အချိန်မှသာ အဲဒီလို အနေအထားကို ရောက်နိုင်တာ။ အလုပ်လုပ်နေတဲ့အချိန်ဆိုရင် ငါက အာရုံစိုက်မှုအပြည့်နဲ့ ဘာအာရုံလွှဲစရာမှ မရှိဘဲနဲ့ပေါ့။ ငါ့ကိုယ်ငါ အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံထားနိုင်ပြီး အတွေးတွေ လွင့်မသွားစေနိုင်တော့ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ အလုပ်ပြင်ပမှာဆိုရင်တော့ အရမ်းခက်ခဲတာပဲ” ဟု သူမက မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်ရင်း “ဘဝမှာ အဲဒီလောက်ထိ တည်ငြိမ်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေး စိမ်းကွာလွန်းပါတယ်။ ငါတော့ တကယ် မလုပ်နိုင်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ဟဲက နံနက်တိုင်းတွင် တွေ့ရတတ်သော သူမ၏ တက်ကြွရွှင်လếnနေသည့် ပုံစံ၊ တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပြောင်နေသော မျက်ဝန်းများ၊ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာလေးတို့ကို ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ စွမ်းအင်အပြည့် ရှိနေတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတတ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ စိုးရိမ်ပူပန်လွယ်ပြီး အလွန်အကျွံ တွေးတောတတ်ကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ လိမ္မာပါးနပ်တတ်သော်လည်း အများစုမှာမူ သူမက ရယ်မောနေတတ်သည်။ သူမ၏ ရယ်မောသံများက အခန်းတိုင်းကို ပြည့်နှက်စေပြီး တစ်အိမ်လုံးကို တောက်ပနွေးထွေးစေသည်။
သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး “မင်း အဲဒါကို မလုပ်နိုင်တာက တော်သေးတာပဲ” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် ပြုံးလိုက်ပြီးမှ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ရှင်က တစ်နှစ်မှာ စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့သူနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာမှ တစ်ခါ ဆက်သွယ်လဲ” ဟု မေးသည်။
ယန်ဟဲ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး “နှစ်ကြိမ်ကနေ လေးကြိမ်လောက် ဖြစ်မယ်” ဟု ဖြေသည်။
“အဲဒါကတော့ သာမန်ပါပဲ” ဟု ကျန်းမြောင်က ဆိုသည်။
“အင်း။ ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အရင်တုန်းက ရှေ့တန်းမှာ ရှိခဲ့ကြတာဆိုတော့ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှုပ်နေခဲ့ကြလို့လည်း ပါတယ်။ များသောအားဖြင့်တော့ အားလပ်ရက်တွေမှာပဲ နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပို့ကြတယ်၊ ပြီးတော့ အန္တရာယ်များတဲ့ မစ်ရှင်တွေ မသွားခင်မှာ အဆက်အသွယ် လုပ်ကြတာပေါ့” ဟု ယန်ဟဲက ပြောပြသည်။
“ဟေ့၊ ငါ မစ်ရှင်တစ်ခု သွားတော့မယ်။ ငါသာ သေသွားခဲ့ရင် အရာအားလုံးကို မင်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ချန်ထားခဲ့မယ်။ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ မင်းသိပါတယ်” ဟု ယန်ဟဲက ဆိုသည်။
သူက အသံကို တိုး၍ ပြောေသာ်လည်း ကျန်းမြောင်မှာမူ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဒရမ်မာဆန်ဆန် လေသံကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
သူမက မနေနိုင်ဘဲ “လူတစ်ယောက် သေသွားပြီးရင် ဘာတွေများ ကိုင်တွယ်စရာ ရှိလို့လဲ” ဟု မေးမိသည်။ ကလေးမရှိ၊ တစ်ကိုယ်တည်းသမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းမြောင်မှာ မည်သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးများ ရှိလာနိုင်သည်ကို စဉ်းစားမရပေ။
“ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု အကုန်လုံးကို သူ့ကိုပဲ ပေးခဲ့မယ်၊ ပြီးတော့… ငါ့ရဲ့ သုက်ပိုးတွေကိုလည်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ သုက်ပိုးဘဏ်မှာ သိမ်းဆည်းခိုင်းထားခဲ့တယ်” ဟု ယန်ဟဲက ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“ငါက ကလေးမှ မရှိသေးတာ၊ ဒီအတိုင်း သေသွားရင် ဘာခုလိုနေသလို ခံစားရမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ မျိုးဗီဇတွေက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို လက်ဆင့်ကမ်းခံရသင့်တာပေါ့” ဟု ယန်ဟဲက သူမ၏လက်ကို ညှစ်လိုက်ရင်း “ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ DNA တွေကို တခြားသူနဲ့ လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့သူကို ရှာပေးဖို့နဲ့ အမွေဆက်ခံခွင့်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကလေးရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးရန်ပုံငွေအဖြစ် ခွဲဝေပေးဖို့ သူ့ကို တာဝန်ပေးခဲ့တာ။ အကုန်လုံး သူ့သဘောပါပဲ” ဟု ဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှင်က ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဘယ်သူကများ တစ်ကိုယ်တည်းနဲ့ ကလေးမွေးချင်မှာလဲ” ဟု ကျန်းမြောင်က အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“မျိုးဗီဇအမှတ် ၁၀၀ ပြည့်မီတယ်ဆိုရင်တော့ လူတွေက မွေးချင်ကြတာပဲ။ ပြီးတော့ ကျဆုံးသွားတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ စစ်သည်တွေရဲ့ မျိုးဗီဇတွေကို ဆက်ခံတာက အထူးအမှတ်ဆုလာဘ်တွေအပြင် ငွေသားထောက်ပံ့ကြေးတွေလည်း ရသေးတယ်လေ” ဟု ယန်ဟဲက ဆိုသည်။
အမှန်တရားအတိုင်းပင်၊ ၎င်းမှာ အခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပြန်သည်။
“ဒီနိုင်ငံမှာဆိုရင် ကလေးမွေးတယ်ဆိုတာ မက်လုံးတွေအပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေရတာပဲ” ဟု ကျန်းမြောင်က သက်ပြင်းချသည်။
သူမ ဤခေတ်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က ကလေးမွေးဖွားမှုကို အားပေးသော မူဝါဒအမျိုးမျိုးကို အံ့သြချီးကျူးခဲ့ပြီး အစိုးရအနေဖြင့် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို အမှန်တကယ် နားလည်ပေစွဟု တွေးထَرခဲ့သည်။ ကလေးမွေးခြင်းဖြင့် အကျိုးအမြတ်မရရှိဘူးဆိုလျှင် ဘယ်သူကများ မွေးချင်ကြမည်နည်း။ သို့ဖြစ်၍ လူတိုင်း မွေးလိုစိတ်ရှိစေရန် မက်လုံးများ ပေးအပ်ရမည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။
သို့သော် ယနေ့တွင် ကျန်းရွီ မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ။
သူမသည် သူ့ကို လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားရင်း သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် မက်လုံးများ၊ ကိန်းဂဏန်းများ၊ ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့် ဆုလာဘ်များကို မည်သူကများ သတိရနေတော့မည်နည်း။
ကျန်းရွီလေးက အလွန်တရာ သေးငယ်လှပြီး သူ၏ အရေပြားများမှာလည်း တွန့်လိမ်ကာ နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို လက်ထဲတွင် သေသေချာချာ ပွေ့ချီထားစဉ်မှာပင် ပြည့်စုံမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု အပြည့်အဝတို့က သူမ၏ရင်ထဲတွင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းမြောင်က ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့် ဆုလာဘ်များအတွက်သာ သူမသည် ဤကလေးကို မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်လောဟု တွေးမိသည်။
ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ!
ယန်ဟဲက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အနေဖြင့် ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်က သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ “တာနာကာက သူ့ကလေးနဲ့ ရှင့်ထက် ပိုပြီး မကြာခဏ အဆက်အသွယ် လုပ်တယ်။ အဟွန်း၊ သူက အစတုန်းက အားလပ်ရက်တွေမှာမှ လုပ်တာပါလို့ ငါ့ကို လိမ်ပြောခဲ့တာ။ နောက်တော့ ပါးစပ်လွန်ပြီး ပြောမိသွားတာနဲ့ သူနဲ့ သူ့ကလေးတို့ အနည်းဆုံး တစ်လတစ်ကြိမ်တော့ အဆက်အသွယ် လုပ်ကြတယ်ဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက တစ်နှစ်ကို ဆယ်ကြိမ်ထက်မကဘူးလေ!” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်က ဤသို့ပြောနေစဉ် သူမ၏ အသံထဲတွင် သံပရာသီးစိမ်း စားထားရသကဲ့သို့ မနာလိုဝန်တိုမှုများနှင့် ချဉ်စပ်သော မကျေနပ်ချက်များ ပါဝင်နေသည်။
သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်ပြီး “တကယ်တော့… ငါ့ဘက်က သူ့ရဲ့ဘဝကို မနှောင့်ယှက်ချင်ပါဘူး။ ငါက မြို့တော်ကြယ်မှာ ရှိနေပြီး သူက ဒူဖာကြယ်မှာ ရှိနေတာ၊ သင်္ဘောနဲ့ ခရီးသွားရုံတင် တစ်ဖက်ကို တစ်လခွဲ ကြာတယ်။ ငါတို့ရဲ့ဘဝတွေက ထပ်ပြီး ဆုံတွေ့နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“ငါ မျှော်လင့်တာကတော့ ငါတို့ အဆက်အသွယ် ဆက်လုပ်နေနိုင်ဖို့ပါပဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘေးကင်းကြတယ်၊ နှစ်ယောက်စလုံး အဆင်ပြေနေကြတယ်ဆိုတာကို သိရဖို့ပါပဲ။ အဲဒါပါပဲလေ”
“တစ်နှစ်ကို တစ်ခါ နှစ်ခါလောက်ပဲ ဆက်သွယ်ရရင်တောင်မှလေ — အဟင့်၊ တစ်ခါပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ — သူမ အဲဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သိရုံနဲ့တင် ငါ့စိတ်ထဲမှာ အေးချမ်းသွားပြီ။ အခုလို မဟုတ်ဘဲနဲ့လေ... ဒီနှစ်တွေမှာ သူမက ဒူဖာကြယ်မှာ ရှိနေသေးလား၊ ပြောင်းသွားပြီလား၊ အဲဒီ ကုမ္ပဏီမှာပဲ ဆက်အလုပ်လုပ်နေသေးလား၊ အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေသေးလား၊ ကျန်းမာရေးရော ကောင်းရဲ့လားဆိုတာတွေကို မသိရဘဲ…”
“ငါလိုချင်တာက အဲဒါပါပဲ။ ငါ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်တာကလေ…” ပွေ့ဖက်စရာ တစ်စုံတစ်ယောက်၊ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်စရာ တစ်စုံတစ်ယောက်၊ တန်ဖိုးထားရမည့် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်သော ကျန်းမြောင်၏ ရင်ထဲတွင် စုပုံနေခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မကျေနပ်ချက်များ နောက်ဆုံး၌ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ “တကယ်ပါပဲ၊ ငါ သူမနဲ့ အတူနေတုန်းက အရမ်းလည်း နာခံခဲ့တာပဲ၊ ဘယ်တော့မှလည်း ပြဿနာ မရှာခဲ့ဘူး၊ စာတွေလည်း ထူးထူးချွန်ချွန် ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ သူမကို ဘယ်တော့မှ အရှက်မကွဲစေခဲ့ဘူး၊ ရမှတ်တွေလည်း အကောင်းဆုံး ရအောင် ယူပေးခဲ့တာပဲ။ ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့ သူမက…”
သူမ၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်သွားခဲ့သည်။
လူတွေက ဘာကြောင့် အထီးကျန်ရမှုကို ကြောက်ရွံ့ကြတာလဲ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေးမျိုး မရှိသောအခါတွင် မကျေနပ်ချက်များကို ရင်ဖွင့်စရာ နေရာ မရှိတော့သောကြောင့်ပင်။
ယန်ဟဲက ဘာမှ မပြောဘဲ သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်ပေးရင်း နဖူး၊ ပါးနှင့် မျက်လုံးများကို ဖွဖွလေး နမ်းရှိုက်နေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် အားယူလိုက်ပြီးနောက် သူက “မနက်ကျရင် သူ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့…”
“အဲဒီလောက်အထိ အစစအရာရာ စိုးရိမ်မနေနဲ့။ ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဓိက တန်ဖိုးက ‘လူတိုင်း ကိုယ့်အတွက် ကိုယ်ပဲ နေကြတယ်’ ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီလိုဆိုမှတော့ သူမရဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကြောင့် ကိုယ့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် လွှမ်းမိုးခွင့် ဘسလို့ ပေးရမှာလဲ။ မင်း ဆက်သွယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဆက်သွယ်လိုက်ပေါ့။ သူမက ပြန်စာပို့တာ မပို့တာက သူမရဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း လုပ်ချင်တာကို မင်း လုပ်လိုက်စမ်းပါ” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ သူမ၏ လက်သည်းကို နောက်တစ်ကြိမ် မကိုက်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
“သွားတော့၊ ကိုယ့်အခန်းကို ပြန်တော့” ဟု ယန်ဟဲက သူမကို တွန်းထုတ်ရင်း “ဒီမှာ မီးမဖွင့်နဲ့တော့၊ အလင်းက အရမ်း အားကောင်းတယ်။ ညဘက်ဆို ကလေးကို အလင်းရောင်နဲ့ မလှုံ့ဆော်နဲ့၊ မွေးကင်းစကတည်းက စပြီး သူ့ရဲ့ နေ့နဲ့ ညကို ကွဲပြားအောင် သေချာလုပ်ပေးရတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ အိပ်စက်ချိန်တွေ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
ညဘက် နို့တိုက်သည့်အခါ သူ ဘာကြောင့် ညမီးလုံးကို မဖွင့်ခဲ့သည် ဆိုတာကို ယခုမှပဲ နားလည်တော့သည်။
ထိုသို့ဖြင့် ကျန်းမြောင်မှာ ယန်ဟဲ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့ရလေသည်။
သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် နူးညံ့ပျော့ပျော်သော ညမီးလုံးလေး ထိန်လင်းနေသည်။ သူမသည် አልጋစွန်းတွင် ထိုင်ကာ တွေဝေနေရာမှ ထရပ်ပြီး အခန်းထဲတွင် အသွားအလာ လျှောက်လုပ်နေမိသည်။ အဆုံးတွင်မူ ယန်ဟဲ၏ စကားကို နားထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဤသို့ ပြောခြင်းက ယန်ဟဲဆီသို့ တာဝန်လွှဲချနေသကဲ့သို့ ထင်ရပေမည်။ သို့သော် ကျန်းမြောင်၏ ရင်ထဲတွင်မူ သူမ ယန်ဟဲ၏ စကားကို နားထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ ကျန်းယာထံသို့ ဆက်သွယ်ချင်စိတ်က သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ ကြီးမားပြင်းပြနေသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် နားလည်ထားပေသည်။
“ရှောင်နာ၊ ဓာတ်ပုံ አልဘမ်ကို ဖွင့်ပေးပါ။ ဒီကနေ့ ရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေကို ကြည့်ချင်လို့” ဟု ကျန်းမြောင်က အလံပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ပုဆ릎တံထိုးထိုင်လိုက်သည်။
ဖန်သားပြင် လင်းထွက်လာပြီး ယနေ့ ရိုက်ကူးထားသော ဓာတ်ပုံများက ဖန်သားပြင်တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားလေသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ မိနစ်သုံးဆယ်တိတိ အချိန်ယူကာ ထပ်ခါထပ်ခါ တွေဝေနေခဲ့ပြီးနောက် အဆုံးတွင် ဆိုဖာပေါ်တွင် ရွီရွီကို ပွေ့ချီရင်း ပြုံးနေသည့် ပုံတစ်ပုံကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပုံထဲတွင် သူမက အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်နေပုံ ပေါ်နေပြီး ပြည့်စုံသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နေဟန် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။
ဘယ်သူကများ မိမိရဲ့ အကောင်းဆုံးပုံစံကို တပါးသူတွေ မြင်အောင် မပြချင်ဘဲ နေမလဲ။
စကားလုံးပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်ကို တွေးတောပြီးနောက် သူမသည် ဓာတ်ပုံစာတန်းတွင် တစ်ကြောင်းတည်းသော စာသားကိုသာ ရေးသားလိုက်သည် — “သမီး မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပါပြီ။”
ကျန်းမြောင်က ၎င်းကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် “ပို့မည်” ဆိုသည့် ခလုတ်ကို အပြီးအပိုင် နှိပ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို စောင်ဖြင့် ခြုံလိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ ပုံကျသွားတော့သည်။
အိပ်မယ်! အိပ်မယ်!
ကျန်းယာ ဘယ်လိုပဲ တုံ့ပြန်လာပါစေ၊ ပြန်စာပို့သည်ဖြစ်စေ၊ မပို့သည်ဖြစ်စေ၊ အားလုံး မနက်ဖြန်မှပဲ စောင့်ကြတာပေါ့!
မြို့တော်ကြယ်ရှိ ကျန်းမြောင်၏နေရာတွင် သန်းခေါင်ယံ အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ဒူဖာကြယ်ရှိ ကျန်းယာ နေထိုင်အလုပ်လုပ်နေသော ဒေသတွင်မူ မွန်းတည့်ချိန်သို့ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
နေ့လယ်စာ စားချိန်နှင့် နေ့လယ်အိပ်စက်ချိန် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းယာကမူ အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဆက်တိုက် သုံးလတိတိတောင်မှ တခြားဌာနတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက တိုးတက်လာချိန်မှာ ခင်ဗျားတို့ ကိုင်တွယ်နေတဲ့ စီးပွားရေး ယူနစ်ကတော့ ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ သောမတ်စ်၊ မေလတုန်းက ခင်ဗျားကို ကျုပ် ပြောခဲ့တယ်နော်၊ ဒီလက ခင်ဗျားအတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။ ကျုပ်ကို အကြောင်းပြချက်တွေ လာမပေးနဲ့၊ ရလဒ်ကိုပဲ မြင်ချင်တယ်!”
ကျန်းယာသည် အမြဲတမ်း ပညာတတ်ဆန်ပြီး ကျက်သရေရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စိတ်ဆိုးနေသည့် အချိန်၌ပင် သူမ၏ ကျက်သရေကို ဘယ်သောအခါမှ မပျက်ယွင်းစေခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်စက် အကြည့်များ ကိန်းအောင်းနေပြီး ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပိုမြန်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်းက မကြာသေးမီက ပါတနာအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံထားရသော မစ္စကျန်းယာ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလတုန်းက ပြဿနာက ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို ပြန်ဆန်းစစ်ဖို့ ကျုပ် ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အစီရင်ခံစာက ဘယ်လိုပါလာလဲ? တကယ် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်လို့ရမယ့် အချက်တစ်ချက်လောက်ကိုရော ကျုပ်ကို ပေးနိုင်ခဲ့ရဲ့လား? သောမတ်စ်၊ ခင်ဗျား အရင်တုန်းက ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ ကျုပ် မသိတော့ဘူး…”
ကျန်းယာ စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ လက်ပတ်ဆက်သွယ်ရေး စက်ကလေး တုန်ခါလာသည်။ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖန်သားပြင်ငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ စကားသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
“သမီး မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပါပြီ။”
အဆက်အသွယ်ပြုလုပ်သူ - ကျန်းမေရီ[1]။
[1] (ဘာသာပြန်သူ၏ မှတ်ချက် - ကျန်းယာ၏ အင်္ဂလိပ်အမည်ရင်း ဖြစ်သည်)