ទារកទើបនឹងកើត၏ ပထមពិនិត្យសហលទ្ធផលမှာ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အံ့သြစရာကောင်းလှပေသည်။
“တကယ်တော့လေ ကျွန်မတို့ရဲ့ မျိုးဗီဇတွေက အလိုက်ဖက်ဆုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး” လမ်းခုလပ်တွင် ကျန်းမြောင် က မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။ “အဲဒီတုန်းက ကျွန်မနဲ့ လိုက်ဖက်ညီမှု စစ်ဆေးခံခဲ့ရတာ လူခြောက်ယောက်ရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အလိုက်ဖက်ဆုံးက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပေါ့။”
“ഓဟင်?” ယန်ဟဲ က သူမကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ရွေးခဲ့တာလဲ။”
“အဲဒီလူက အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်တယ်။ ကလေးအုပ်ထိန်းခွင့်အတွက် ကျွန်မနဲ့ အတင်းလုမယ်လို့ လုပ်နေတာ။ ကျွန်မက သဘောမတူတော့ သူက ကျွန်မကို ချက်ချင်းပဲ ငြင်းပယ်လိုက်ရော” ကျန်းမြောင် က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင့်ကိုပဲ ပိုသဘောကျလို့ပါ။”
ယန်ဟဲ က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “ကိုယ့်မျက်နှာကို သဘောကျလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က ပြုံးဖြီးလိုက်ကာ “ဒါမှမဟုတ်ရင်ရော ဘာဖြစ်ရမှာလဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လူတိုင်းက အပေါ်ယံကို ကြည့်တတ်ကြသည်။ “မင်းရဲ့မျက်နှာကို သဘောကျတယ်” ဆိုသည်မှာလည်း ရိုးရှင်းတည့်မတ်သော ချီးမွမ်းစကားတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ လူအများစုက ဤစကားကို ကြားရလျှင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သို့မဟုတ် “ဂုဏ်ယူပါတယ်” ဟုပင် ပြောကြပေလိမ့်မည်။
ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ သည် ဤစကားကို ကြားရ၍ ပျော်ရွှင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ က မူကား နှာသံဖြင့် အသာအယာ ညည်းလိုက်ရုံသာ ညည်းလိုက်ပြီး လေကာမှန်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော ရေဒར་မြေပုံကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဘာမှ အတိအကျ မပြောပေ။ ကျန်းမြောင် က သူ့မျက်နှာကို သဘောကျသည်ဆိုသော အချက်အပေါ် သူ သဘောကျပုံ မပေါ်ပေ။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်တုန်းက လက္ခဏာတောင် သိပ်မပြဘဲနဲ့ ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်တွေ မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားရတာပါလိမ့်။
ကျန်းမြောင် က ဘာမှမပြောရဲဘဲ မျက်စောင်းထိုးကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ငေးကြည့်ရင်း ယခုညတွင် မီးဖွားပြီးနောက် စိတ်ကျရောဂါအကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ရှာဖွေကြည့်ရန်သာ စဉ်းစားနေမိသည်။
အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ ရှောင်နာက ကလေးကုတင်ငယ်ကို လမ်းပြ၍ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ ကလေးလှည်းလောက် အကာအကွယ် အားမကောင်းလှသော်လည်း ကလေးကုတင်ငယ်က ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။
ကလေးငယ် လှဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရှောင်နာက ကလေးငယ် အရှိန်နှင့်အညီ တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာစေရန် ဆွဲငင်အားကို နှေးကွေးစွာဖြင့် ညှိပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် နှင့် ယန်ဟဲ တို့က ကလေးငယ်ကို မျက်စိတစက္ကူမလပ် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ကလေးငယ်၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာထားမှာ ဆွဲငင်အားပြောင်းလဲမှုကြောင့် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိမှသာ စိတ်အေးသွားကြသည်။
ယန်ဟဲ ၏ ကိုယ်ပိုင် အိုင်အေ (AI) က တုန်ခါလာပြီး ယန်ဟဲ က ဖန်သားပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသံပြုလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က သူ၏လက်ချောင်းဖြင့် ဖန်သားပြင်ကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ကိန်းဂဏန်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ “သယ်ဆောင်သူရဲ့ ခံစားခွင့်တွေ ဝင်လာပြီ။”
“ဝ้าว” ကျန်းမြောင် က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ကိန်းဂဏန်းက အဲဒီလောက်တောင် မြင့်တာလား။”
ယန်ဟဲ က သူမ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ထူးချွန်တဲ့မျိုးဗီဇရှိတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ပိုပြီးထူးချွန်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့လို့လေ။”
ရွီရွီ ၏ မြင့်မားသော အကဲဖြတ်အမှတ်ကို ပြန်တွေးမိရင်း ကျန်းမြောင် တစ်ယောက် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်သွားရသည်။ သူမ၏ ကလေးက အစကတည်းက အနိုင်ရရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီတကား။
လက်ဆွဲအိတ်ကို ချွတ်လိုက်ရင်း သူမက “ရှင် နားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်မ ရွီရွီ ကို စောင့်ရှောက်လိုက်မယ်……” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူ့ကို ကျွန်မအခeroomထဲ ခေါ်သွားလိုက်မယ်” ဟု ဆက်ပြောမည့်ဆဲဆဲတွင် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ဟဲ က ရွီရွီ လေးအား ငြိမ်သက်စွာဖြင့် သူ၏ အခန်းဘက်သို့ တွန်းသွားပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းမြောင်: “……”
“ဒီညတော့ ရွီရွီ ကို ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်လိုက်မယ်!” ကျန်းမြောင် က အပြေးအလွှား လိုက်လာကာ ယန်ဟဲ ကို တားဆီးလိုက်သည်။ “ရှင် အနားယူသင့်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်က ခွဲစိတ်ထားရတာလေ၊ သံမဏိလို မာကျောတဲ့သူပဲ ဖြစ်ပါစေဦး၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေ အနေအထား ရွှေ့ပြောင်းခံထားရတာဆိုတော့ အနားယူပြီး ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ လိုအပ်သေးတာပဲ။”
“သံသန့်သံစစ်ရဲ့ မာကျောမှုက ကျွန်တော့်ကြွက်သားတွေရဲ့ မာကျောမှုကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။” ယန်ဟဲ က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ပြလိုက်သည်။
မှန်တော့ မှန်ပေသည်။ ယန်ဟဲ က သူ၏ကြွက်သားများကို တင်းထားလိုက်ရုံဖြင့် ကျည်ဆံငယ်များကိုပင် တားဆီးနိုင်သည်အထိ ဖြစ်စေနိုင်ပေသည်! သို့သော်လည်း……
ကျန်းမြောင် က ကလေးကုတင်ငယ်ကို တားဆီးလိုက်ပြီး “ယန်ဟဲ၊ တကယ်တော့လေ ကျွန်မ... ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးကို ညဘက်ရောက်ရင် စက်ရုပ်တွေနဲ့ စောင့်ရှောက်ခိုင်းတာမျိုး မလုပ်ချင်ဘူး။ အိမ်ကစက်ရုပ်တွေမှာ ကလေးထိန်းသိမ်းရေးဆိုင်ရာ ပရိုဂရမ်တွေ ထည့်သွင်းပြီးသား ဖြစ်နေပေမဲ့လည်းလေ……” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည် – “ရှင် မယုံချင်လည်း နေလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မက တခြားကလေးတွေထက် အနည်းဆုံး နှစ်အနည်းငယ်လောက်စောပြီး ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်တွေကို စတင်မှတ်မိနိုင်ခဲ့တယ်။ အလွန်စောတဲ့ ငယ်ဘက်က မှတ်ဉာဏ်အချို့ကိုတောင် ကျွန်မ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မငယ်ငယ်တုန်းက ညဘက်ရောက်ရင် စက်ရုပ်က လာပြီးစောင့်ရှောက်ပေးတာကြောင့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နက်နဲတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ကျန်ရໍစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ကလေးကို ဒီလိုအတွေ့အကြုံမျိုးတွေ မကြုံတွေ့စေချင်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ညဘက်တွေမှာ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ကျွန်မ ရည်ရွယ်ထားတယ်။”
နေ့ဘက်ပိုင်းတွေမှာတော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလောက်ကြီး ရင်မတုန်ရဘူး၊ စက်ရုပ်တွေကလည်း ကူညီပေးလို့ရတာပေါ့။
ယန်ဟဲ ၏ အကြည့်များမှာ တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပသွားကာ အံ့သြဝမ်းသာသွားပုံ ပေါ်လေသည်။
“ဒါဆို မင်းကလည်း ကလေးကို စက်ရုပ်တွေချည်းသက်သက် လက်လွှတ်မခံချင်ဘူးပေါ့လေ” ဟု သူက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်?” ကျန်းမြောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ရှင်ကောပဲလား...?”
“အင်းပေါ့၊ အရင်တုန်းက အွန်လိုင်းကနေ ကလေးထိန်းသိမ်းရေး အတွေ့အကြုံတွေကို အတူတူ လေ့လာခဲ့ကြတုန်းကဆိုရင် ကိုယ်က အဲဒါကို လုံးဝမကြိုက်ခဲ့ဘူး။ အရာရာတိုင်းကို စက်ရုပ်တွေလက်ထဲ အကုန်ပုံအပ်ထားမယ်ဆိုရင် ကလေးထိန်းတွေ ရှိနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ” ယန်ဟဲ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မင်းလည်း ကလေးကို အဲဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ပဲ ကြီးပြင်းလာအောင် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်က အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ အခုတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အစောကြီးကတည်းက မပြောပြတာလဲ။”
အပြစ်ရှိသူကသာ အရင်ဆုံး အသံထွက်လာတတ်စမြဲပေတကား။
ကျန်းမြောင် က နဖူးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း မတတ်နိုင်စွာဖြင့် “ရှင်က အရာရာတိုင်းကို စက်ရုပ်တွေလက်ထဲ ပုံအပ်မယ့်လူစားမျိုးလို့ ကျွန်မ ထင်နေခဲ့မိတာပေါ့။ ရှင့်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး သိပ်မဖြစ်စေချင်ပါဘူး။ ရှင် ကလေးမွေးပြီးသွားရင် ညဘက်တွေမှာပဲ ကျွန်မ တာဝန်ယူပေးဖို့ စဉ်းစားထားခဲ့တာပါ။”
“ကိုယ်တွေးထားတာနဲ့ အတူတူပဲပဲ။” ယန်ဟဲ ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ လခြမ်းသဏ္ဌာန် ကွေးသွားပြီး သူမ၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ငုံ့၍ နမ်းလိုက်သည်။ “ကိုတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးအခေါ်ချင်း ထပ်တူကျနေတာ ဝမ်းသာစရာပဲ။”
ကျန်းမြောင် လည်း ဖော်မပြတတ်အောင် ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တန်ဖိုးထားမှုချင်း တူညီသောသူတစ်ဦးနှင့် အတူတကွ ရှိနေရခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းလှပေစွတကား!
“ဒါဆို ဒီညတော့……” သူမက ကလေးကုတင်ငယ်ကို ဦးတည်ရာပြောင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ က သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။ “ပထမလက ကိုယ့်ရဲ့ ခွင့်ရက်ဖြစ်ရမှာလေ။ နောက်လကျမှ မင်းအလှည့်ပေါ့။”
သူက ကျန်းမြောင် ၏ မျက်နှာကို တစ်ဖန်ပြန်၍ နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး “ဒါကို စိတ်မပူနဲ့တော့။ ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနေအထားအရဆိုရင် စိုးရိမ်ပူပန်ဖို့ အလိုအလျောက် အနောက်ဆုံးမှ ရှိမယ့်သူက ကိုယ်ပါပဲ။ ပြီးတော့ ကလေးအတွက်လည်း စိတ်မပူနဲ့၊ ကိုယ် သေချာဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်။ သူ့ကို အခန်းထဲမှာ အရင်သွားအိပ်ခိုင်းလိုက်ပါဦး၊ ကိုယ် မင်းအတွက် ညစာဝင်ချက်လိုက်မယ်။ ဒီည ဘာစားချင်လဲ။”
အချစ်စစ်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ထိုးနှက်ချက်အောက်တွင် ကျန်းမြောင် မှာ လုံးဝ အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။ နှစ်နာရီခန့်သာ ရှိသေးသော မီးဖွားပြီးခါစ သူမ၏ ခင်ပွန်းသစ်လေးအား ချက်ပြုတ်ခိုင်းလိုက်မိမှန်း သူမ တစ်ခဏမျှ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေမိမှသာ ရိပ်မိသွားတော့သည်။
ဘာလို့ သူမမှာ ဒီလောက်တောင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပါလိမ့်။
ကျန်းမြောင် က ချာတိတ်တိတ်ဖြင့် မီးဖိုခန်း တံခါးပေါက်ဆီသို့ တွေဝေလျက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က Apron (ထမင်းချက်ဝတ်စုံ) ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ယခုအခါတွင် ဗိုက်ချပ်များ မရှိတော့ဘဲ ခါးလည်း အရင်ကထက် ပိုထူလာသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ သာမန်ယောကျ်ားအများစုထက်ပင် သာလွန်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
ကြီးမားသော ဗိုက်ပူကြီး မရှိတော့သည့်အတွက် သူသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်ကထက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ပိုမိုချောမွေ့စွာ လှီးဖြတ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အားနည်းခြင်း သို့မဟုတ် မသက်မသာဖြစ်ခြင်း လက္ခဏာဟူ၍ လုံးဝ မတွေ့ရပေ။
ကျန်းမြောင် က တံခါးဝကို မှီရင်းဖြင့် ဟင်းချက်နေသော ဤယောကျ်ားကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် ငေးကြည့်နေမိပြီး တခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ချင်တော့ပေ။ သူမသည် ဤမီးဖိုခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ယောကျ်ားကို တစ်သက်လုံးတောင် ထိုင်ကြည့်နေနိုင်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ယန်ဟဲ က ခေါင်းလှည့်လာပြီး “မင်း ဘာကို ပြုံးနေတာလဲ” ဟု မမေးမချင်းပေါ့။
ကျန်းမြောင် က “အိမ်မက်မက်နေရသလိုပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် က မရှင်းပြလိုတော့ဘဲ သူ့ကို ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။
ယန်ဟဲ လည်း ပြန်လည်ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမအား တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်သည် – “ကလေး အနှီးစိုသွားလား သွားကြည့်ပေးပါဦး။”
ကျန်းမြောင် လည်း နာခံစွာဖြင့် သွားရောက်ကာ ကျန်းရွီ ၏ အနှီးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဆက်လက်၍ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ ကြည့်လေလေ ပို၍ ရုပ်ချောလေလေဟု ထင်လာမိကာ သူ၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာလေးကို ပုံများစွာ မရိုက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြန်လာရင်း ကျန်းမြောင် က ဤပုံများကို သူမ၏ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာတွင် “ငါ အမေတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ!” ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ကာ တင်ရန် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။
အပြင်အဆင်များကို စီစဉ်ပြီး “ပေးပို့မည်” ခလုတ်ကို နှိပ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူမ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
အမေတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ...
သူမ အဲဒီလူဆီကို အကြောင်းကြားသင့်သလား။
အိမ်သုံးစက်ရုပ်က ပန်းကန်ပြားကို သယ်ဆောင်လာသည်နှင့်အတူ ယန်ဟဲ လည်း မီးဖိုခန်းမှ ထမင်းစားခန်းသို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းမြောင် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အတွေးလွန်နေပုံပေါက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ညစာ ရပြီ” ဟု သူက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် က မလှုပ်ရှားပေ။
သူမ ဘာကိုများ အဲဒီလောက်ထိ အာရုံစိုက်နေတာလဲ။
သိလိုစိတ်ဖြင့် ယန်ဟဲ လျှောက်သွားကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းမြောင် ဘာမှလုပ်မနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ခွေခွေလေးထိုင်လျက် ငေးငိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သူမရှေ့တွင် ဖန်သားပြင်တစ်ခု ဖြန့်ကျက်ထားပြီး ကျန်းရွီ ၏ ဓာတ်ပုံများကို လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာတွင် စနစ်တကျ စီထားသော်လည်း မပို့ရသေးပေ။
ကျန်းမြောင် သည် ဖန်သားပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေသော်လည်း အာရုံစိုက်ထားပုံမရဘဲ သူမ၏ အတွေးများမှာ တစ်နေရာရာသို့ လွင့်မျောနေသည်။
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းမြောင် ကို ဤကဲ့သို့ ငေးငိုင်နေသည်ကို ရှားရှားပါးပါးသာ မြင်ဖူးသဖြင့် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေမှန်း ရိပ်မိကာ သူမ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ “ကျန်းမြောင်?”
ကျန်းမြောင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ “ဘာ... အို! ညစာ ရပြီလား?”
“မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” ဟု ယန်ဟဲ က မေးလိုက်သည်။
“အခု အမေတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမိရုံပါ” ဟု ကျန်းမြောင် က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းမြောင် ၏ လိမ်ညာမှုကို အမြဲတမ်း ရိပ်မိသော်လည်း ဘယ်သောအခါမှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။
လူတိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ သူတစ်ပါးနှင့် ဝေမျှမပေးလိုသည့် ကိုယ်ပိုင်ထောင့်လေးများ ရှိကြစမြဲဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင် လိုမျိုး အကောင်းမြင်တတ်ပြီး ရွှင်လန်းတက်ကြွသူတစ်ယောက်ပင်လျှင် ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။
ယန်ဟဲ ထပ်မံ၍ မေးမြန်းမနေတော့ပေ။
ကျန်းမြောင် သည် ညဘက်တွင် ကောင်းကောင်းမအိပ်ပျော်ခဲ့ပေ။
သူမ တစ်ဖက်လှည့်တစ်ဖက်လှည့် လုပ်နေရင်း ကလေးငိုသံကို ဝေဝါးစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ အိမ်၏ အသံလုံစနစ်မှာ ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း...
ကျန်းမြောင် သည် ခြေဗလာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
“ယန်ဟဲ၊ ယန်ဟဲ” ဟု သူမက ယန်ဟဲ ၏ တံခါးဝတွင် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဝင်လာလို့ ရမလား?”
အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ကျန်းမြောင် ဝင်သွားလိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် မှောင်မည်းနေသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ယန်ဟဲ ၏ “ရှူး... ရှူး...” ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျန်းမြောင် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် နားထောင်ကြည့်ရာ နို့စို့သံကို အမှန်တကယ်ပင် ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းရွီ နို့သောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် ခြေဖျားထောက်၍ ပိုမိုနီးကပ်စွာ လျှောက်သွားပြီး အမှောင်ထဲတွင် ယန်ဟဲ ၏ အရိပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင်လာရသည်။
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းရွီ ကို ပွေ့ချီထားပြီး နို့တိုက်နေသည်။ ကျန်းရွီ သည် အားပါးတရ စို့နေသည်။ ဤမျှသေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးက ဤမျှ အားကောင်းသော စို့အား ရှိလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။ အကယ်၍ ဒေါက်တာလီသာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် “မြေဆွဲအားပြင်းတဲ့ ဂြိုဟ်က ကလေးဆိုတော့လည်း ဟုတ်လောက်ပါပေတယ်” ဟု မှတ်ချက်ချလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အနီးကပ် မှီတွယ်ထားလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ အမှောင်ထဲတွင် အသားကျသွားပြီး အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာရသည်။ ယန်ဟဲ သည် သူမကို ပြုံးကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။
သူမကို ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် ငုံ့၍ သူမ၏ နှာခေါင်းကို နမ်းလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ ကျန်းရွီ နို့သောက်နေသည်ကို နှစ်ယောက်သား အတူတူ ကြည့်ရှုနားထောင်နေကြသည်။
ကလေးငယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ဝသွားပြီး မငိုယိုတော့ပေ။ လေထုတ်ပြီးနောက်တွင် သူသည် လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။
ယန်ဟဲ သည် သူ့ကို ကလေးကုတင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။ ကျန်းမြောင် သည် ကလေးကို ပုတ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ယန်ဟဲ က သူမကို လှည့်၍ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာတာလဲ?”
ကျန်းမြောင် က “ရွီ ငိုသံ ကြားလို့” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သူမကို မယုံပေ။ “သူ တစ်ခါငိုတာနဲ့ ကိုယ်က ချက်ချင်းထလာတာလေ။ ပြီးတော့ ဒီအိမ်ရဲ့ အသံလုံစနစ်အရဆိုရင် မင်းအခန်းထိ အသံရောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တကယ် ကြားလိုက်တာပါ!” ကျန်းမြောင် လည်း ယန်ဟဲ ပြောတာ မှန်ကြောင်း သိပါသည်။ သူတို့အိမ်တွင် အသံမှာ သူမအခန်းထိ ရောက်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“မင်းက အမေတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီမို့လို့လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?” ယန်ဟဲ သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်ပေးလိုက်သည်။ “တော်လိုက်တာ။”
ကျန်းမြောင် လည်း အံ့သြမိသည်။
သူမ ယန်ဟဲ ၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ “ရှင်လည်း တော်တာပဲ၊ အခုဆို ရှင့်ဆီမှာ နို့နံ့လေးတောင် ရနေပြီ။”
နှစ်ဆယ့်လေးနာရီပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ယန်ဟဲ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရနံ့မှာ အရင်ကထက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး လည်ပင်းနားတွင် အနံ့ခံလိုက်သည်။ “အရမ်းမွှေးတာပဲ!”
ညဉ့်နက်သော်လည်း လူကို လှုပ်ရှားတက်ကြွစေသည်။
ယန်ဟဲ သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျန်းမြောင် ၏ ခေါင်းနောက်ပိုင်းကို ထိန်းကိုင်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဂရုတစိုက် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ကြာမြင့်စွာ နမ်းရှိုက်ပြီးနောက်မှ သူ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် ၏ အသက်ရှူသံများ မမှန်တော့ပေ။ သူမ အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး “ကျွန်မ ပြန်အိပ်တော့မယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ သည် သူမကို မလွှတ်ပေးရုံသာမက ငုံ့၍ သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီသွားလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် ၏ နှလုံးသားမှာ မြန်ဆန်စွာ ခုန်လှုပ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပူနွေးလာသည်။
“အိပ်တော့” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။
ဟင်?
ယန်ဟဲ ၏ လက်သည် သူမ၏ နားရွက်ဆီသို့ ရောက်လာပြီး နားရွက်ဖျားကို အသာအယာ ဆွဲညှစ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် “မင်း နားရွက်ဖျားလေးက အရမ်းနွေးနေတာပဲ။ ကိုယ် မင်းကို တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ရှင် ဘာတွေးနေလဲ ကျွန်မ ဘယ်သိမလဲ! ရှင်က သားရဲတစ်ကောင်လို့ ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ အဲဒီလောက်တောင် မဟုတ်သေးဘူးပဲ။”
ယန်ဟဲ ၏ အနမ်းမှာ နားရွက်ဖျားလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ကျန်းမြောင် မျက်လုံးကို ဆက်မှိတ်ထားပြီး ပြန်မဖွင့်တော့ပေ။ သူ့ကို ထပ်ပြီး စနောက်ခွင့် မပေးတော့ချေ။
“အိပ်တော့” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။ “မင်း ကိုယ်တိုင် မစောင့်ရှောက်ရင် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်။ ဒီညတော့ ကိုယ့်ကုတင်ပေါ်မှာ အတူတူ အိပ်ကြရအောင်။”
ကျန်းမြောင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ယန်ဟဲ ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ကပ်လျက်နေလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် သူမ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ညဉ့်၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီနေ့ မပျော်ရွှင်ရတာလဲ?”
ယန်ဟဲ သည် ဒီနေ့ ကလေးကို စောစီးစွာ မွေးဖွားလိုက်ရပြီး ကျန်းမြောင် လည်း အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့ရသည်။ သူမ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သော်လည်း သူနှင့် ကလေး ဘေးကင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှု ခံစားခဲ့ရသည်။
ဆေးရုံ၏ အကဲဖြတ်ရလဒ်များကလည်း ဝမ်းမြောက်စရာပင်။ သူ ဟင်းချက်နေသည့်အချိန်တွင်ပင် သူမသည် တံခါးဝတွင် ရပ်၍ ရူးမိုက်စွာ ပြုံးကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ညစာ စားသည့်အချိန်တွင် ကျန်းမြောင် သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် စိတ်လွင့်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသည့်ပုံစံဖြင့် ထိုင်နေခြင်းမှာ ဤပျော်ရွှင်စရာနေ့တွင် အလွန်ပင် မလိုက်ဖက်ပေ။
မည်သူ သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာကများ အမြဲတမ်း ပြုံးရယ်တတ်သည့် သူမကို ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်စေခဲ့တာလဲ။
ယန်ဟဲ သည် တစ်ညလုံး သည်းခံနေခဲ့သည်။ မစူးစမ်းလိုဘဲ ကျန်းမြောင် ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ထောင့်လေးတွင် ရှိနေစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားသည့်အချိန်တွင် သူမ၏ ပျက်စီးလွယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယန်ဟဲ သည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်ကို သူ သည်းမခံနိုင်ပါချေ!