Title: InterStellar Dad – Chapter 48: Going Home | NovelPing

ခေတ်ကာလက တိုးတက်နေပြီဖြစ်၍ တစ်ယောက်တည်း နှစ်သစ်ကူးခြင်းသည် အထူးအဆန်းမဟုတ်သလို ခက်ခဲသောကိစ္စလည်း မဟုတ်ပေ။ ဖျော်ဖြေရေးနည်းလမ်းများစွာ ရှိနေသည့်အပြင် စက်ပစ္စည်းများနှင့် AI များဖြင့်သာ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရသည့်ခေတ်ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ယောက်တည်း ပျော်ပါးနေသည်ကို မည်သူကမျှ ထူးဆန်းသလို ကြည့်မည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းမြောင် သည် ဤကဲ့သို့သော လူနေမှုပုံစံဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုနှစ်တွင်မူ သူမသည် ထိုအထီးကျန်မှုကို မခံစားနိုင်တော့ချေ။

တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူမသည် ယန်ဟဲ ကို District 24 သို့ ဆီးနှင်းကြည့်ရန် သွားမလားဟု မေးမြန်းခဲ့ခြင်းမှာ ဟန်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင် သည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ကြိုတင်အစီအစဉ်များ ဆွဲထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ယန်ဟဲ အနေဖြင့် သင်္ဘောပေါ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည်ဟု သိလိုက်ရချိန်တွင် သူမ အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။

အစီအစဉ်များ ပျက်သွားသည့်အတွက် သူမသည် တာနာကာ နှင့်အတူ ပါတီပွဲနှစ်ခုသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ပါတီပွဲများကို အလွန်အကျူးနှစ်သက်သူ မဟုတ်သည့်အတွက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ပျင်းရိခြင်းကိုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။ တာနာကာ မှာလည်း သူမကို ဝိုင်းဝန်းချဉ်းကပ်သူများအား ဟန့်တားပေးရင်း စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းကာ သူကိုယ်တိုင်၏ အချစ်ရေးအခွင့်အလမ်းများကိုပင် လက်လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ပြောရလျှင် တာနာကာ သည် မကြာသေးမီကမှ ရည်းစားဟောင်းနှင့် ပြန်တွဲခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး ရင့်ကျက်လာကြပြီဖြစ်၍ ချိုမြိန်သော တစ်လတာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ခွဲခွာနေခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ပါးသွားချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးထားမှုများနှင့် လူနေမှုပုံစံများမှာ လုံးဝမတူညီတော့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ပြင်းပြသော အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုအပြီးတွင် သူတို့သည် ထပ်မံ၍ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြန်သည်။

တာနာကာ သည် ယခုအခါ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်သွားပြန်ပြီ။

(ကျန်းမြောင်: …)

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပါတီပွဲနှစ်ခုသို့ လိုက်ပါပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် ကျန်းမြောင် သည် အိမ်တွင်သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အိမ်ရှိ ဘက်စုံသုံးခန်းသည် ဖျော်ဖြေရေးနှင့် အနားယူရန်အတွက် ပြည့်စုံနေသဖြင့် သူမ ပျင်းရိခြင်းတော့ မရှိပေ။

သို့သော် ညဘက်ရောက်လျှင်မူ အိမ်ကြီးမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး လွတ်လပ်နေသလို ခံစားရကာ အထီးကျန်ဆန်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့… သူမသည် ယန်ဟဲ ကို လွမ်းဆွတ်နေမိခြင်းဖြစ်သည်။

လူတို့၏ ဆက်ဆံရေးဆိုသည်မှာ ရှင်းပြရခက်သော အရာတစ်ခုပင်။

ယန်ဟဲ သည် သူမ၏ ဘဝထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးလသာ ရှိသေးသော်လည်း သူမသည် သူနှင့် ခွဲခွာရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှီခိုမိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ဘဝတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြားအမျိုးသားများနှင့် ယန်ဟဲ သည် လုံးဝခြားနားကြောင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မှေးမှိန်စွာ သိရှိနေသည်။ “Mr. Right” ဟူသော စကားလုံးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ အလိုလို ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ဤခေတ်ကာလတွင်၊ အိုး... ဤခေတ်ကာလတွင်မူ ကျန်းမြောင် သည် ထိုကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မျိုးထားရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် အိပ်မပျော်သဖြင့် သူမသည် ခေါင်းအုံးကို ပိုက်လျက် ယန်ဟဲ ၏ အခန်းထဲသို့ သွားရောက်ကာ သူ၏ ဆွဲငင်အားထိန်းညှိကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်ခဲ့သည်။ ထူးခြားသည်မှာ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိပ်ခန်းထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူမသည် မိခင်ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိစဉ်ကတည်းက မြင့်မားသော ဆွဲငင်အားရှိသည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နေခဲ့၍သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသော ယန်ဟဲ ၏ ပါးလွှာသော ရနံ့များကြောင့် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

အားလပ်ရက် နောက်ဆုံးနှစ်ရက်တွင် အိမ်၌ ပျင်းရိနေသဖြင့် ကျန်းမြောင် သည် ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့သည်။

ဤခေတ်တွင် မြို့တော်ကြယ် ဝန်းကျင်၌ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းမှန်သမျှကို မိနစ်နှစ်ဆယ်မှ တစ်နာရီအတွင်း အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည်။ အထူးမှာယူထားသည့် ပစ္စည်းများသာလျှင် အချိန်ပိုကြာတတ်သည်။

သို့သော် လူတို့၏ “ဈေးဝယ်ချင်သော” စွဲမြဲသည့်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်အတွက် ဈေးဝယ်စင်တာများသည် သာယာလှပသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပြည့်စုံသော ဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင်သယ်စရာ မလိုပေ။ မျက်လုံးစကင်ဖတ်၍ ငွေပေးချေလိုက်သည်နှင့် ကုန်သည်များက ပို့ဆောင်ရမည့်လိပ်စာကို ရရှိသွားကာ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုး၍ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ပေးသည်။

လူများ လမ်းပေါ်တွင် ဈေးဝယ်နေစဉ်မှာပင် ပစ္စည်းများမှာ အိမ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး AI က လက်ခံသိမ်းဆည်းထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

ဈေးဝယ်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း ပေါ့ပါးလန်းဆန်းစေသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးများအတွက်မူ ပို၍ပင်ဖြစ်သည်။

ဘာမှသယ်စရာမလိုသဖြင့် သူမ များများဝယ်မိသည်ဟု မခံစားရပေ။ ကျန်းမြောင် ၏ စီးပွားရေးစွမ်းဆောင်ရည်အရလည်း သူမ ငွေအများကြီး သုံးစွဲလိုက်သည်ဟု မထင်မိပေ။

ထို့ကြောင့် ဈေးဝယ်ရသည်မှာ ပင်ပန်းလာသဖြင့် သူမသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လှလှလေးတစ်ခုတွင် အနားယူခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းထုပ်များ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“ဒေါက်တာ၊ ဒါတွေအားလုံးက ဒီနေ့ လက်ခံရရှိထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ” ဟု Xiaona က ပြောသည်။ “ဈေးဝယ်ရတာ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းမှာပဲနော်။”

အတော်လေး ပျော်ဖို့ကောင်းသည်မှာ မှန်သော်လည်း ကျန်းမြောင် သည် သူမ ဘာတွေဝယ်ခဲ့မှန်းပင် ပြန်မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမသည် ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ လိုက်ဖွင့်ကြည့်ရတော့သည်။

အင်း၊ ဒါက သူမရဲ့ ဝတ်စုံအသစ်၊ ဒါကတော့ ယန်ဟဲ အတွက် ဝယ်လာတဲ့ ခါးမှီခေါင်းအုံး။

ဒါက သူမအတွက်၊ ဒါကတော့ ယန်ဟဲ ရဲ့ ပစ္စည်း။

ဒါက သူမအတွက်၊ ဒါကတော့ ယန်ဟဲ ရဲ့ ပစ္စည်း။

ဒါက ယန်ဟဲ ရဲ့ ပစ္စည်း၊ ဒါကတော့ ယန်ဟဲ ရဲ့ ပစ္စည်း။

ယန်ဟဲ ရဲ့ ပစ္စည်း၊ ယန်ဟဲ ရဲ့ ပစ္စည်း...

ကျန်းမြောင်: …

တစ်ခုခုကို မရည်ရွယ်ဘဲ ဖော်ထုတ်မိသလို ခံစားနေရသည်။

သက်ပြင်းချမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နှစ်သစ်ကူးအားလပ်ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် မရမက အလုပ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သုံးရက်မြောက်နေ့တွင်မူ ယန်ဟဲ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ မှတစ်ဆင့် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည့် မက်ဆေ့ချ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ [နေ့လယ်ပိုင်းမှာ သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းမယ်၊ ပြီးရင် အခြေစိုက်စခန်းမှာ အစည်းအဝေးရှိတယ်။ ညစာအတွက် ငါ့ကို မစောင့်နဲ့။ နောက်ကျနိုင်တယ်၊ မင်း အရင်အိပ်နှင့်။]

ယန်ဟဲ သည် ဤမက်ဆေ့ချ်ကြောင့် ကျန်းမြောင် ၏ သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းမှ ဝန်ထမ်းများ တစ်နေ့တာလုံး အလွန်ဆိုးရွားစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

အားလပ်ရက်၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ပါတီပွဲများအပြီးတွင် အားလပ်ရက်အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း (holiday blues) သည် လုံးဝပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ လူတိုင်းသည် သူဌေးအနေဖြင့် သူတို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးပြီး အနားပေးစေချင်ကြသည်။

သို့သော် ဒေါက်တာကျန်း၏ ကြောက်စရာကောင်းသည့်အချက်မှာ အလုပ်ပြန်ဝင်သည့် တတိယမြောက်နေ့တွင်ပင် အခြားသူများ စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်၌ သူမသည် အလုပ်ထဲသို့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်မြှုပ်ကာ အားအင်အပြည့်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လက်အောက်ငယ်သားများက ခိုးကြည့်လိုက်ကြရာ ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် သည် ဒေတာကွန်ဆိုးလ်ရှေ့တွင် virtual goggles ကို တပ်ဆင်ထားပြီး လေထဲတွင် လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးသားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အလွန်အာရုံစိုက်နေပြီး အလွန်အမင်း တည်ကြည်နေသည်။

လူတိုင်းက ဒုတိယသူဌေး တာနာကာ ထံ မက်ဆေ့ချ်များ ပို့၍ အချက်ပေးရန် ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော် ကျန်းမြောင် နှင့် အနီးကပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ ဖိအားကို ပိုမိုခံစားနေရသော တာနာကာ သည် ထိုခံစားချက်ကို ထူးဆန်းစွာပင် လန်းဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် အခြားသူများ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ရမည့် စိတ်ဓာတ်မျိုး မွေးမြူနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ မကျေနပ်သော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဒေါက်တာ တာနာကာ သည် သူ့နဖူးပေါ်မှ goggles ကို ဖြုတ်၍ မျက်လုံးတွင် တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ကြိုးစားလွန်းသော ဒေါက်တာကျန်းနှင့်အတူ အချိန်ပို ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။

…

ကျန်းမြောင် သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

တကယ်ပင် အလုပ်ထဲသို့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်မြှုပ်ခြင်းသည် ဘဝ၏ ပျင်းရိမှုကို ထိရောက်စွာ သက်သာစေနိုင်သည်။

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ “ဘာလို့ လူတိုင်း မပြန်ကြသေးတာလဲ။ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျနေပြီလား။ ဘာလို့ အိမ်မပြန်ကြသေးတာလဲ။ ကျွန်မတို့ အချိန်ပို လုပ်ရဦးမှာလား။ တာနာကာ၊ အလုပ်တိုးတက်မှုက အဆင်ပြေနေတယ်မဟုတ်လား။ သတ်မှတ်ရက် မကျော်လွန်ဘူးမဟုတ်လား။ ဘာလို့ လူတိုင်းက ရုတ်တရက် ဒီလောက်တောင် ကြိုးစားနေကြတာလဲ။”

ဒေါက်တာကျန်းသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

တာနာကာ နှင့် အခြားသူများ: …

စားပွဲကိုသာ မှောက်ချလိုက်ချင်တော့သည်။

ကျန်းမြောင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ဟဲ မှာ ပြန်မရောက်သေးပေ။ ကျန်းမြောင် သည် ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ဧည့်ခန်းမှာ အလွတ်နှင့် မှောင်မည်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းမြောင် သည် လှုပ်ရှားမှုအာရုံခံမီးများကို မသုံးပေ။ လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်တိုင်း မီးလင်းလာသည့် ပုံစံမျိုးကို သူမ မကြိုက်ပေ။ အိမ်ရှိ မီးများမှာ ရှေးရိုးအတိုင်း အသံဖြင့် ထိန်းချုပ်ရသည့် မီးများသာ ဖြစ်သည်။

နံရံပေါ်ရှိ အချိန်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူမသည် ယန်ဟဲ ကို ဖုန်းခေါ်ရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသည်အထိ အစည်းအဝေးရှိကြောင်း ပြောထားသည့် မက်ဆေ့ချ်ကို သတိရသွားသည်။ ကျန်းမြောင် သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကွေးကွေးလေးလှဲကာ စခရင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ သူမသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် ယန်ဟဲ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ဆိုဖာပေါ်တွင် မောက်မာခန့်ညားပြီး လျစ်လျူရှုသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် နေပြမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။

သူ့ကို ပြောမည့် စကားလုံးများကိုပင် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသေးသည်။

သူမက “စစ်ဘက်အရာရှိများကလပ်မှာ ကျင်းပတဲ့ ပါတီပွဲက အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို ဖိတ်စာမယူပေးရတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်မည်။

ထိုသို့ပြောရန် စိတ်ကူးနေစဉ် သူမသည် အရာရာကို အကုန်သိနေသည့်အလား အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြကာ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပုံကို အေးအေးလူလူ ခံစားကြည့်ရှုနေမည်ဟု ကြံစည်ထားသည်။

အိပ်မက်ထဲက အစီအစဉ်မှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းသည်။

သူမ နိုးလာရသည်မှာ လသာဆောင်တံခါး ပွင့်သွားပြီး ပြန်ပိတ်သွားသည့် အသံကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမ ရုတ်တရက် မူးဝေနေရင်း ထိုင်လိုက်မိသည်။

တံခါးမှာ ပွင့်လျက်ရှိနေသေးပြီး ပလက်ဖောင်းမှ အလင်းရောင်က အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ကျန်းမြောင် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ယူနီဖောင်းပခုံးတံဆိပ်နှင့် ဦးထုပ်အကျယ်ကြီး ဆောင်းထားသည့် ပုံရိပ်ကို အမှတ်အသားပြုမိသည်။

မောက်မာခန့်ညားနေရန်၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ခံစားကြည့်ရှုရန် ဆိုသည်များကို လုံးဝမေ့သွားသည်။ သူမ စိတ်ကူးထားသည့် စကားလုံးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် အသံတစ်စက်မျှ ထွက်မလာတော့ပေ။ သူ့နာမည်ကိုပင် ခေါ်မရတော့ချေ။

သူမ မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် ဖိနပ်ကို ကန်ချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

သူ့အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ့ရနံ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အား... ဒါဟာ သူမ လွမ်းနေရတဲ့ အနံ့ပဲ။

ဂြိုဟ်တုအမှတ် (၁) သည် အကြီးဆုံး အနီရောင်လဖြစ်ပြီး မြို့တော်ကြယ် နှင့် အလွန်နီးကပ်သည်။ မျက်စိဖြင့်ပင် လူလုပ်တည်ဆောက်မှုများ၏ အရာများကို အနည်းငယ် မြင်နိုင်လောက်အောင် နီးကပ်သည်။

ယန်ဟဲ သည် စစ်သင်္ဘောမှ အခြေစိုက်စခန်းသို့ အစည်းအဝေးအတွက် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ အစည်းအဝေးခန်း၏ မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးများမှတစ်ဆင့် မြို့တော်ကြယ် ကို နေ့နှင့်ည ခွဲခြားထားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

ကျန်းမြောင် ရှိနေသည်မှာ ညဘက်အပိုင်းဖြစ်သည်။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူသည် မြို့တော်ကြယ် သို့ ပြန်ရန် ခရီးတိုအာကာသယာဉ်ကို စီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယန်ဟဲ သည် လေယာဉ်ဆိပ်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ရှိ ဧရာမဂြိုဟ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ထူးဆန်းသော စိတ်ခံစားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အလွန်ပင် ရင်းနှီးမှုမရှိ၊ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲပြီး ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ရောထွေးနေသော်လည်း အလျင်လိုနေသည့်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ့နှလုံးသားမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။

ယန်ဟဲ ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်မှာ မြို့တော်ကြယ် နှင့် ဂြိုဟ်တုအမှတ် (၁) ရှိ စစ်စခန်းကြား ခရီးတိုအာကာသယာဉ်ဖြင့် သွားလာနေရခြင်းဖြစ်သည်။ ခရီးမှာ အလွန်တိုတောင်းပြီး မိနစ်လေးဆယ်သာ ကြာသည်။

သူ သတိမထားလိုက်မိခင်မှာပင် မြို့တော်ကြယ် ရှိ ဆိုက်ကပ်ရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုထူးဆန်းပြီး ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်နှင့်အတူ ယန်ဟဲ သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ကားဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားကာ မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအလား Nes ဥယျာဉ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ကားရပ်နားသည့် ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လသာဆောင်တံခါး ပွင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ဟဲ သည် သူ့နှလုံးသားထဲရှိ ရှုပ်ထွေးထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

၎င်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်လျှင် “မျှော်လင့်ခြင်း” နှင့် “အိမ်ပြန်ရောက်ခြင်း” ဟု ဆိုရမည်။

ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အိမ်ပြန်ရောက်မည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခြင်း၊ ထိုအရာတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုမျိုးပေါ့။

ယန်ဟဲ တံခါးအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဆိုဖာပေါ်မှ မူးဝေနေသည့်ပုံစံဖြင့် ထလာသော သူလွမ်းနေရသူကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး ပလက်ဖောင်းမှ အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးကို မဖွင့်နိုင်ဘဲ အားရပါးရ ပွတ်သပ်နေသည်။

သူသည် “ပွတ်မနေပါနဲ့တော့၊ မျက်လုံးလှလှလေးတွေ နီရဲကုန်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောချင်သည်။

သို့သော် သူနှုတ်ခမ်း မလှုပ်ခင်မှာပင် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အင်း... ဒါဟာ သူမရဲ့ အနံ့ပဲ။

ယန်ဟဲ သည် ဦးထုပ်ကို တစ်ဖက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ၏ မျက်နှာကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

သူတို့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးကတည်းက တစ်လဝက်ခန့် ဝေးကွာနေခဲ့ရသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ပြန်လည်တွေ့ဆုံကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားကြချိန်တွင် လွမ်းဆွတ်မှုများမှာ အရိုးထဲစွဲဝင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ကြသည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောလိုကြပေ။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ထံမှတစ်ယောက် နှစ်သိမ့်မှုကိုသာ လိုလားနေကြပြီး ကြားထဲရှိ ကွာဟချက်ကို ပပျောက်စေကာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားချင်နေကြသည်။

ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ဧည့်ခန်းမှ ထမင်းစားခန်းသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ဦးထုပ်နှင့် ယူနီဖောင်းတို့မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အလွယ်တကူ ကျသွားသည်။ အိမ်နေရင်း အဝတ်အစားများမှာလည်း ချွတ်ချလိုက်ပြီး ဘောလုံးသဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားသည်။

ဤအချိန်တွင် စိတ်ခံစားချက်အကြောင်း မပြောရန်၊ ဆက်ဆံရေးအတွက် ကတိကဝတ်မပြုရန် ဆိုသည့် အကြံဉာဏ်များကို မည်သူကများ မှတ်မိနေတော့မည်နည်း။

ကြွက်သားများမှာ တင်းရင်းနေပြီး အရေပြားမှာ နွေးထွေးတောက်ပနေသည်။

ဆာလောင်ချိန်တွင် အစားအစာကို တောင့်တသကဲ့သို့၊ ရေငတ်ချိန်တွင် ရေတစ်စက်ကို တောင်းတသကဲ့သို့ပင်။

ကျန်းမြောင် သည် ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ခါးသေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အရေပြားမှာ တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ယန်ဟဲ ၏ ခါးပတ်ကို အမြန်ဆုံး ဖြုတ်ပစ်ချင်နေသည်။