ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မျိုးဥစုပ်ထုတ်ယူသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့ပြေပြစ်လှသည်။ ကျန်းမြောင် အတွက်မူ ၎င်းမှာ ခဏတာမျှ မျက်လုံးကိုမှိတ်လိုက်ရုံသာရှိပြီး ပြန်ပွင့်လာသည့်အခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ ဒဏ်ရာငယ်လေးများပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ရာ မခံစားလိုက်ရဘဲ အကောင်းပကတိ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သုက်ပိုးထုတ်ယူသည့် နည်းလမ်းမှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ခြောက်ထောင်ကအတိုင်းပင် ဘာမှမထူးခြားဘဲ အမျိုးသားကိုယ်တိုင်၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့အတွက်မူ ထိုသို့ပြုလုပ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူနေသောကြောင့်တည်း။
သို့သော် ယန်ဟဲ ကမူ အိမ်ပြန်လာသည့်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တစ်ခွန်းတစ်လေမျှ အဘယ်ကြောင့် စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သူသည် စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏အကြည့်တို့မှာ ရှေ့တည့်တည့်သို့သာ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။
ပျံသန်းနိုင်သော မော်တော်ယာဉ်ဟူသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ခြောက်ထောင်က ကားများနှင့် မတူပေ။ ရှေ့၊ နောက်၊ ဘယ်၊ ညာ သာမက အထက်အောက်သို့ပါ သွားလာနိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေများကို လူ့မျက်စိဖြင့် စောင့်ကြည့်ရန်မလိုဘဲ ရေဒါစနစ်ဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် က သူ၏အပြုအမူကို မနေနိုင်မထိုင်နိုင် မေးမြန်းလိုက်သည်– “ရှင် ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ”
“ဟင်” ယန်ဟဲ က ရုတ်တရက် သတိဝင်လာဟန်ဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ကျန်းမြောင် က ချွေးစို့လျက် သတိပေးလိုက်သည်– “ကားကို သေချာဂရုစိုက်မောင်းဦးလေ!”
“ရပါတယ်” ယန်ဟဲ က ပြန်ပြောသည်– “အော်တိုမောင်းနှင်တဲ့စနစ် ဖွင့်ထားပါတယ်”
ကျန်းမြောင် က ဆက်မေးလိုက်သည်– “ဒါဖြင့်ရင် ရှင်ဘာလို့ စတီယာရင်ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် တင်းတင်းကိုင်ထားတာလဲ”
ယန်ဟဲ က သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ဘက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။
မိုးတိမ်များအထက်မှ နေရောင်ခြည်မှာ အလွန်ပင် တောက်ပလွန်းရာ ကားရှေ့လေကာမှန်မှတစ်ဆင့် စစ်ထုတ်ဝင်ရောက်လာပြီး အလင်းရောင်မှာ အတော်လေး ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ကို သိကျွမ်းလာခဲ့သည်မှာ တစ်လပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ဆီမှ ကနဦးက တွေ့ရသည့် အေးစက်စက်၊ မာကျောကျောနှင့် တင်းမာသည့် ပုံစံများကို မြင်ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စိတ်မချမ်းသာဖြစ်နေသည်ကိုမူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့်… စိတ်မချမ်းသာဖြစ်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
“ရှင် ပျော်နေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူးလား” သူမက မေးလိုက်သည်– “ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရတာလဲ”
သူမလည်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်– “ရှင် စိတ်ပြောင်းသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
ကျန်းမြောင် သည် အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်မည့် အဖော်အဖက်အပေါ်တွင် သေချာပေါက် ကျေနပ်အားရမှု မရှိတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကြောင်းရင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အချို့လူများသည် အမြဲတမ်း စိတ်ပြောင်းလဲတတ်ကြသည်။
തീർച്ചပါက လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေး သဘောတူစာချုပ်အရ အစောပိုင်း အဆင့်များတွင် စရိတ်စကအချို့ ကုန်ကျပြီးဖြစ်ပါက၊ ဥပမာ- တစ်စုံတစ်ဦးက ကလေးအခန်းကို စတင်ပြင်ဆင်နေခြင်း သို့မဟုတ် ကလေးမွေးရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေခြင်းမျိုး ရှိခဲ့လျှင် စာချုပ်ဖျက်လိုသူဘက်မှ လျော်ကြေးပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းမြောင် အတွက်မူ ထိုအရာက ဘာကိုများ အဓိပ္ပာယ်ရနေမည်နည်း။ သူမလိုချင်သည်မှာ ငွေကြေးမဟုတ်ပေ၊ သူမလိုချင်သည်မှာ ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် သစ်တောထဲမှ သစ်စက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျောကိုကုန်းထားကာ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထလာပြီး သွားစွယ်ငယ်လေးများကို ဖြဲပြလျက် စူးရဲဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သတိကြီးစွာ ထားနေတော့သည်။
ရုတ်တရက် ယန်ဟဲ ၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ထိုခံစားချက်တို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကာ ငြင်းဆန်ရင်း စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်– “အာရုံတွေ အရမ်းမလျှောက်နဲ့တော့”
ကျန်းမြောင် က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်– “ဒါဖြင့်ရင် ရှင်ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
“ငါ ကလေးအကြောင်း တွေးနေတာပါ” သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို မေးလိုက်သည်– “ကျန်းမြောင်၊ ကိုယ်နဲ့အတူ ကလေးယူရတာကို နောင်တရနေပြီလား”
ကျန်းမြောင် မှာမူ ကြီးမားလှသော ဟာသစကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!” သူမက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ ကမူ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ သူ တစ်ခုခုများ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား။
ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ၏ ထိုသို့စူးစိုက်ကြည့်နေမှုကို ဘယ်သောအခါမှ မခံနိုင်ပေ။ သူမသည် လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– “ရှင်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်လေ… အမှန်တော့ ကိုယ့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့လိုက်ရတဲ့ အချိန်ကတည်းက ဒီလူပဲလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ!”
ကျန်းမြောင် အတွက်မူ ဤသည်မှာ အတော်လေး ရဲတင်းလွန်းသော ဝန်ခံပြောဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာပေးမှာမူ တစ်စုံတစ်ရာမျှ ပြောင်းလဲသွားပုံ မပေါ်ပေ။ သူ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းမြောင် ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် “အင်း” ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထိုသို့သော အဖြေက သူ့ကို မကျေနပ်စေဘူးလား။ သူ တကယ်ပဲ ဘာကိုများ မျှော်လင့်နေခဲ့တာလဲ။
ကျန်းမြောင် မှာမူ ဤခေတ်၏ တိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး ပွင့်လင်းလွန်းသော ချီးမွမ်းစကားများအောက်တွင် အနည်းငယ် အသက်ရှူကြပ်လာသလို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်ကို အجهထုတ်ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်– “ရှင်နဲ့အတူ ကုန်ဆုံးရတဲ့ နေ့ရက်တိုင်းမှာလေ၊ ကျွန်မရဲ့ ကလေးအဖေအဖြစ် ကိုယ့်ကို ရွေးချယ်ထားတာ မှန်ကန်တယ်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပိုပြီး ခိုင်မာလာရတယ်”
ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့်ပင် ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာထားကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်စက် အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျန်းမြောင် သည် ဤအမျိုးသားနှင့် ဆက်ဆံရမည့် မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို ဆက်လက် အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်– “ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးကို ရှင့်အကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါတိုင်းမှာ အကောင်းတွေချည်းပဲ ပြောပြမှာ။ ဥပမာ- ‘သားလေး၊ သားရဲ့အဖေက ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်လဲဆိုတာ သားသိလား။ သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ဖမ်းစားနိုင်တယ်လေ’ လို့ပေါ့”
ယန်ဟဲ သည် သူ၏ နားထောင်စပ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ရရမလား ငိုရမလား မသိအောင် ဖြစ်သွားရသည်။
ကျန်းမြောင် မှာမူ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်အထိ ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်– “အဖေက လူတွေရဲ့စိတ်ကို ဖမ်းစားတာ အရမ်းကျွမ်းကျင်တာပဲ၊ သိလား။ အဲ့ဒါကတော့ ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး၊ သူက အရမ်းလည်း 帥 (handsome) ပြီး ကိုယ်ဟန်အနေအထားကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ ပြီးတော့…”
သူမသည် စကားစခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာလည်း မရည်ရွယ်ဘဲ နူးညံ့သွားခဲ့သည်– “သူက အရမ်းလည်း သဘောကောင်းတယ်လေ။ သူက သေချာပေါက် အဖေကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ။ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း မေမေက သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပေါ့”
နောက်ဆုံးတွင် ယန်ဟဲ ပြုံးလိုက်လေပြီ။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များ ပြေလျော့သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဘုရားရေ၊ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ချော့ရတာ တကယ်ပဲ မောစရာကောင်းလိုက်တာ! သားလေး၊ မေမေ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားနေရတယ်ဆိုတာ သားသိရဲ့လား။
“မျိုးဥတွေ ထုတ်ယူပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မဘက်က တာဝန်တွေကတော့ ပြီးသလောက် ရှိသွားပြီ” ကျန်းမြောင် သည် စမတ်ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်– “အခုကစပြီး အားလုံးက ရှင့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။ မျိုးဥတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ သန္ဓေသားလောင်းတွေ ဖြစ်လာပြီဆိုတာနဲ့ ၎င်းတို့ကို အတုလုပ်ထားတဲ့ သားအိမ်ထဲကို အစားထိုးထည့်ရမယ်၊ ပြီးရင်တော့ သန္ဓေသယ်ဆောင်မယ့် အမျိုးသားရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲကို…”
သူမ စကားမဆုံးသေးမီပင် ကြမ်းတမ်းပြီး အကြောမာနေသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဆံပင်များကို အနည်းငယ် နောက်သို့ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းအကျပ် အလုံပိတ် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းမြောင် သည် သူ့၏ နမ်းရှိုက်မှုများကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအနမ်းကမူ အခြားအနမ်းများနှင့် မတူကြောင်း သူမ ခံစားနေရဆဲပင်။
အတိတ်က နူးညံ့ပြီး စနောက်သော အနမ်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤအနမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ရိုင်းစိုင်းလှသည်။
မီးတောက်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်ကာ တစ်ဖက်သတ် ရက်စက်စွာ လုယူဖျက်ဆီးနေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
ထိုမျှလောက်အထိ ပြင်းထန်ခဲ့သဖြင့် ထိုညက ကျန်းမြောင် သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ မွေ့ယာကို လက်သီးဖြင့်ထိုးရင်း အလွန်အမင်း နောင်တရနေခဲ့ရသည်– သူမအနေဖြင့် K70 ကို ထိုသို့ အسرန့်တလော ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့すべき မဟုတ်ခဲ့ပေ!
_ရှူရှူးရှူး!_
သားအိမ်တု အစားမထိုးမီ ယန်ဟဲ ၏ ခွင့်ရက်စေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခွင့်ရက်မှ ပြန်လာကာ တပ်စခန်းတွင် တရားဝင် ရုံးတက်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် က ၎င်းတို့သည် အစားအစာကြိတ်စက်ကို ပြန်သုံးရမည့် နေ့ရက်များဆီသို့ ဦးတည်နေပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူမထင်မှတ်ထားသည်မှာ ယန်ဟဲ သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သည်နှင့် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာခြင်းပင်တည်း။
“ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် အခုကစပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ကြိုတင်လှီးဖြတ်ထားပြီးသားပဲ ဆီပြန်ကြော်ပေးတော့မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
“အလုပ်မှာ အကုန်အဆင်ပြေရဲ့လား” ကျန်းမြောင် က မီးဖိုခန်းဝမှနေ၍ မေးလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်” ယန်ဟဲ က ပြန်ပြောသည်– “ငါ သွားရောက် သတင်းပို့တဲ့အခါ လာမယ့်နှစ်အနည်းငယ်အတွက် ငါတို့ရဲ့ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေး အစီအစဉ်တွေကို အကြီးအကဲကို တင်ပြခဲ့တယ်။ သူလည်း နားလည်ပေးပါတယ်။ ငါ့ကို အခြေစိုက်စခန်းက ရုံးလုပ်ငန်းတာဝန်တွေဆီ ပြောင်းပေးလိုက်တယ်”
“ဒါဆိုရင် ရှင့်အနေနဲ့ ဂြိုဟ်တုအမှတ် (၁) ကို သွားရတော့မှာလား” ကျန်းမြောင် က အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“နေ့တိုင်းတော့ အိမ်ပြန်လို့မရပေမဲ့ သုံးရက်တစ်ကြိမ်မှာ နှစ်ရက် διάλειμμα (အနားယူခွင့်) ရှိတယ်။ နှစ်ရက်တစ်ခါတော့ အိမ်ပြန်လာလို့ရပါတယ်” ဟု ယန်ဟဲ က ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ ပုံမှန် သင်္ဘောသား အလှည့်ကျတာဝန်ထမ်းဆောင်မှုတွေ ရှိတယ်။ တစ်ခါသွားရင် တစ်ပတ်ကနေ နှစ်ပတ်အထိ ကြာတတ်တယ်။ တစ်ခါ သင်္ဘောပေါ် တက်သွားပြီဆိုရင်တော့ တာဝန်ပြီးဆုံးတဲ့အထိ နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်လို့မရဘဲ အဲ့ဒီမှာပဲ နေရမှာပေါ့”
ဤအချက်မှာ ကျန်းမြောင် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အများကြီး သာလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
အကယ်၍ ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ခြောက်ထောင်ကသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ ဇနီးဖြစ်လာရန်အတွက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ မရောက်မချင်း ရပ်ဝေးတွင် ကာလရှည်ကြာစွာ ကွဲကွာနေရခြင်းကို သည်းခံရပေလိမ့်မည်။
ကျန်းမြောင် ကမူ ယန်ဟဲ ၏ ကျန်းမာရေးအတွက်သာ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။
“ရှင်တို့ ဗိုက်တွေကြီးလာတဲ့အခါကျရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အလုပ်ကို မထိခိုက်စေရပါဘူး” ယန်ဟဲ က အေးအေးလူလူပင် ပြန်ပြောသည်– “ဒီမှာက ရှေ့တန်းလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ အလွန်တရာမှ စိတ်အေးလက်အေး ရှိပါတယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခါ ငါ သတင်းပို့သွားတုန်းက ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဝန်ထမ်းအချို့ကိုောင် တောင် တွေ့ခဲ့ရပါသေးတယ်”
“စစ်တပ်ထဲမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ စစ်သည်တော်တွေ မိဘဘဝကို ဖြတ်သန်းကြတဲ့အခါ အများစုကတော့ စစ်မှုထမ်းတဲ့သူကပဲ သန္ဓေသားကို သယ်ဆောင်ကြတာပါပဲ။ အဖော်ဘက်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုက ကျွန်တော်တို့ထက် မသာလွန်ဘူးဆိုရင်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း ဆိုသည်မှာ တစ်ဦး၏ အားသာချက်ကို အခြားတစ်ဦးက အသုံးချခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ စစ်သည်တော်များတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားသာချက် အလွန်ထင်ရှားသ بناောင်၊ အဖော်ဖြစ်သူက သန္ဓေသားကို သယ်ဆောင်ရန် အထူးတလည် တောင်းဆိုခြင်း မရှိပါက ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့ကပင် သယ်ဆောင်ကြလေ့ ရှိသည်။
ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) သည် ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးတောကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် လှပနေပေသည်။
ဒေါက်တာ လီနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ကလေးကို ရွေးချယ်သည့် အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြိုက်ဆုံး အပိုင်းပဲ!” ဒေါက်တာ လီ၏ ပျော်ရွှင်တက်ကြွသော အမူအရာက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ လက်ကိုပင် ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ “လာကြပါ၊ သန္ဓေသားလောင်းလေး လေးခု ရှိတယ်။ တချို့က ယောကျ်ားလေး၊ တချို့က မိန်းကလေးပေါ့။ ရှင်တို့ ကျား, မ ကို အရင် ရွေးလို့ရတယ်”
ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်– “ကျွန်မတို့ မရွေးပါဘူး!”
ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) နှင့် ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) တို့သည် ကလေး၏ ကျား, မ ရွေးချယ်မည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြီး ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့တွင် ကျား, မ ဦးစားပေး ရွေးချယ်လိုစိတ် မရှိကြဘဲ ၎င်းကို အံ့သြစရာ အဖြစ်အတိုင်း ထားရှိရန် သဘောတူထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“အို၊ ရှင်တို့က ‘အံ့သြစရာ ကြိုက်နှစ်သက်သူများ’ ပေါ့လေ!” ဒေါက်တာ လီ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ “ကျွန်တော် သဘောကျတယ်၊ သဘောကျတယ်”
ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) က “ဟင်” ဟု အသံထွက်လာသည်။
“ရှင်တို့က သန္ဓေသားရဲ့ ကျား, မ ကို မသိရပေမဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ကတော့ သိတာပေါ့ဗਾ။ မိဘလောင်းတွေက သန္ဓေသားရဲ့ ကျား, မ ကို သိဖို့ ငြင်းဆန်ရင်းနဲ့ ယောကျ်ားလေးလား၊ မိန်းကလေးလားဆိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခန့်မှန်းနေကြတာကို တွေ့ရတဲ့အခါတိုင်း တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းပြီး ပျော်စရာကြီးပဲလေ!” ဒေါက်တာ လီ က ပြောဆိုရင်း ပုံဆွဲစားပွဲကို ဆွဲထုတ်ကာ ၁၊ ၂၊ ၃ နှင့် ၄ ဟု အသီးသီး ရေးထိုးထားသော ကတ်ပြားလေးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “ကဲ၊ လာကြပါ”
ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) သည် ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) က “ရှင်ပဲ အရင် သွားလိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) သည် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ရန် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေခဲ့သည်။
သူမ၏ နှောင့်နှေးနေမှုကို မြင်သောအခါ ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) မှာ မတတ်သာတော့ဘဲ ကတ်ပြားလေးခုစလုံးကို ပြန်လှန်ကာ ရောထွေးပစ်လိုက်သည်။ “ကြိုက်ရာ တစ်ခုခုသာ ယူလိုက်ပါ”
သို့သော် ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) ၏ လက်မှာ ဆက်၍ ချမလာနိုင်သေးပေ။
ဒေါက်တာ လီမှာ ရယ်မောသံ ထွက်လာခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ကတ်ပြားတစ်ချပ်ကို လှန်လိုက်သည်။ “ကဲ၊ ရပြီ”
ဒေါက်တာ လီက ကတ်ပြားကို လှန်ပြလိုက်သည်။ “ဟာဟား၊ နံပါတ် သုံးတဲ့! ကောင်းလိုက်တာ!”
“နံပါတ် သုံးက ဘာတွေများ ရယ်စရာ ကောင်းနေလို့လဲ!” ဟု ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်သည်။
မွေးဖွားလာမည့် ကလေး၏ ကျား, မ ကို ကြိုတင်မသိရဟု ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း သူမသည် ဒေါက်တာ လီ၏ မျက်တောင်ခတ်နှုန်းကို ကြည့်ကာ ကျား, မ ကို ခန့်မှန်းနိုင်မလားဟု သူ၏ မျက်နှာပေးကို ခိုးကြည့်နေမိပြန်သည်။
လူသားတွေဆိုတာ တကယ်ကို ကွဲလွဲ विरोधाभास ဆန်တဲ့ သတ္တဝါတွေပါပဲ!
ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ မဝင်မီ ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) သည် ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) ၏ လက်များကို ကိုင်ဆွဲထားကာ အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်– “မကြောက်နဲ့နော်! တာဝန်မကြီးနဲ့!”
ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) က တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးဘက်နားရှိ ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) ၏ လက်ဝါးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ပေးရင်း “ငါ မစိုးရိမ်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။ “မင်းသာ လက်ဝါးတွေ ချွေးပြန်လာတဲ့အထိ အလွန်အမင်း မစိုးရိမ်နေစမ်းပါနဲ့”
ကျန်းမြောင် (ယန်ဟဲ) သည် ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဒေါက်တာ လီက ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) အား “ခွဲစိတ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို စောင့်ကြည့်ချင်ပါသလား” ဟု မေးမြန်းသည်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ရုပ်ချောတဲ့ လူသားရဲ့ ဗိုက်သားကို ရှင် ခွဲဖြတ်တာကို ထိုင်ကြည့်ပြီး အဲ့ဒီနောက် ပလတ်စတစ်အိတ် တစ်အိတ်ကို ထိုးထည့်တာကို ကြည့်ချင်ရမှာလား။
ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင် က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
비록 ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) က ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲသော်လည်း သူမသည် စာသား အချက်အလက်များကို ကြိုတင်ဖတ်ရှုထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်၏ ခွဲစိတ်မှုများမှာ ရှေးခေတ် ကမ္ဘာမြေအချိန်ကဲ့သို့ ဆရာဝန်ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ရသည် မဟုတ်ဘဲ ဆရာဝန်၏ တာဝန်မှာ စက်များကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း ခွဲစိတ်မှုကို စက်များကသာ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လေဆာ တိကျမှုဖြင့် ကြွက်သားနှင့် အရေပြားပေါ်ရှိ ခွဲကြောင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မီးရှို့ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး စမ်းသပ်ပစ္စည်းများကို ကိုင်တွယ်သည့် စက်ရုပ်လက်တံကဲ့သို့သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိုင်တွယ်ကိရိယာများက သန္ဓေအောင်ထားသော မျိုးဥပါရှိသည့် သန္ဓေသားအိမ်တုကို ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီး သက်ဆိုင်ရာ ကိုယ်အင်္ဂါများနှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။ နိုနိုစက်ရုပ်ငယ်များက တစ်ရှူးများကို ရက်လုပ်ကာ သွေးကြောများကို ချိတ်ဆက်ပေးကြသည်။
ဤခေတ်တွင် ၎င်းမှာ သေးငယ်သော ခွဲစိတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သွေးတစ်စက်ပင် မထွက်ဘဲ မိနစ် ഇരുဆယ် အတွင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) သည် ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ သူကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်လာသကဲ့သို့ သူကိုယ်တိုင်ပင် လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစောကြီး သတိပြန်ရလာတာလဲ” ဟု ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) က အံ့သြတကြီးဖြင့် အძင်းပြုလိုက်သည်။
“ငါ မေ့ဆေးအထူးစားကိုပဲ ရွေးလိုက်လို့ပါ” ဟု ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) က ပြောသည်။
တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဒေသန္တရ မေ့ဆေးကို ရွေးချယ်နိုင်သော်လည်း လွန်ခဲ့သောရက်က ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) မျိုးဥထုတ်ယူစဉ်က မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာများကို မြင်တွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အိပ်ပျော်နေစေရန် အထွေထွေ မေ့ဆေးကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရှင်… ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြင်ပမှ ပစ္စည်းတစ်ခု ရောက်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။
သူမ၏ စကားကြောင့် ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) သည် ဗိုက်ကို လက်ဖြင့် အလိုလို ဖုံးအကာခံစားလိုက်ရင်း “ဘာမှ မခံစားရပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) က ၎င်းကို “ပလတ်စတစ်အိတ်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း သန္ဓေသားအိမ်တုမှာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မွေးမြူထားခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းကာ အခြားကိုယ်အင်္ဂါများနှင့် အူမကြီးတို့၏ ဘေးတွင် ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြစ်ရာ ပြင်ပမှ ပစ္စည်းတစ်ခု ရောက်နေသကဲ့သို့ လုံးဝ မခံစားရပေ။
ဒေါက်တာ လီလည်း ပြုံးလျက် ထွက်လာပြီး “ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ အခု အိမ်ပြန်လို့ရပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စောင့်ကြည့်ရေး လက်ပတ်ကိုတော့ တပ်ဆင်ထားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အချက်အလက်တွေကို ဆေးရုံရဲ့ စမတ်စနစ်ဆီ ပုံမှန် တင်ပြပေးနေမှာ ဖြစ်ပြီး မူမမှန်တာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာရင် ကျွန်တော်တို့ကို ချက်ချင်း သတိပေးပါလိမ့်မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အားလုံး အဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
နည်းပညာက လူတို့ကို အဘယ်မျှပင် အခက်အခဲများမှ ကယ်တင်ပေးလိုက်ပါသနည်း။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် ပုံမှန် ဆေးရုံပြသရန်ပင် လိုအပ်တော့သည် မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ အိမ်ပြန်ကြစို့လား” ဒေါက်တာ လီကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင် (ကျန်းမြောင်) သည် ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) ဘက်သို့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ရှဖုန်းက ဂျားမူကို ထောက်ပံ့သကဲ့သို့ အလွန်တရာမှ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကျန်းမြောင် (ယန်ဟဲ) အား တွဲ၍ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမကပင် “အမြန် မလျှောက်နဲ့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်” ဟု သတိပေးလိုက်သေးသည်။
ယန်ဟဲ (ယန်ဟဲ) / ဒေါက်တာ လီ– “…”
ဒေါက်တာ လီ– မိဘဘဝကို ဖြတ်သန်းရာတွင် यथार्थ ဤမျှ လှပပြီး အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ဂရုစိုက်တတ်သော အဖော်မျိုး ရှိနေခြင်းက ယန်ဗိုလ်မှူးကြီးအတွက် တကယ်ကို အားကျစရာပင်!
လာရောက်လည်ပတ်သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အကယ်၍ ဤဇာတ်လမ်းကို နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် NovelUpdates ကို သွားရောက်ပြီး 5⭐ သုံးသပ်ချက်လေး ပေးဖို့ ရှက်ကြောက်နေစရာမလိုဘဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)