စနေနေ့ နံနက်ခင်း၊ နေရောင်ခြည်များ တောက်ပနေချိန်တွင် ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် ၏ အိပ်ခန်းထဲမှ တစ္ဆေခြောက်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံ သုံးကြိမ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဘာလို့ အဝတ်အစား မလဲထားမိတာလဲ!"
"ဘာလို့ မိတ်ကပ်မဖျက်မိတာလဲ!!"
"ဒါဘာလဲ! K70 က ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေရတာလဲ??!?"
...
...
"ဒါဆို သူက ကျွန်မအခန်းထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု ကျန်းမြောင် က မေးလိုက်သည်။
Xiaona ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံရေး သဘောတူညီချက်အရ အိပ်ခန်းနှင့် ရေချိုးခန်းသည် စောင့်ကြည့်ကင်မရာ အကွာအဝေးအတွင်းတွင် မပါဝင်ပေ။ Xiaona သည် စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းကို ကျန်းမြောင် အတွက် ပြန်ဖွင့်ပြပေးသည်။ လသာဆောင်မှ ဧည့်ခန်း၊ ထိုမှတစ်ဆင့် စင်္ကြံလမ်းနှင့် အိပ်ခန်းတံခါးဝအထိ မှတ်တမ်းများ ပါဝင်သော်လည်း အိပ်ခန်းအတွင်းပိုင်းကိုမူ ရိုက်ကူးထားခြင်း မရှိပေ။
ကျန်းမြောင် သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်သည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် ပျော်ပါးနေရုံသာ အာရုံစိုက်မိခဲ့ပြီး ယန်ဟဲ တံခါးဝတွင် ပြောခဲ့သည့် စကားများကိုလည်း ပြန်နားထောင်ကြည့်သည်။ သို့သော် ယန်ဟဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အချိန်မှစ၍ စောင့်ကြည့်ကင်မရာထဲတွင် မပါဝင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် စောင့်ကြည့်မှတ်တမ်းသည် "ကျွန်တော်... အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ နေလာခဲ့တာပါ" ဟူသော စကားစုနှင့်ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။
သူက သူ့အတိတ်အကြောင်းကို သူမကို မပြောပြချင်တာလား။ ဘယ်လိုအတိတ်မျိုးများ ဖြစ်နေမလဲ။
နေ့ရက်တိုင်းကို အလှပဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးနေ့ရက်ကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းနေရခြင်းမှာ စစ်သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အသက်အန္တရာယ် မြင့်မားသောကြောင့်များလား။
ကျန်းမြောင် သည် တင်းမာပြီး အုံ့ဆိုင်းနေသော နားထင်ကို နှိပ်နယ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူမ၏ အတွေးများကို စုစည်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခေါင်းကိုက်သည့် ဝေဒနာသာ ပိုဆိုးလာသည်။
အရက်နာကျရတာ တကယ်ကို မသက်မသာဖြစ်လှသည်။ အားလုံးက ယန်ဟဲ သူမကို အရက်တွေ အများကြီး တိုက်ကျွေးလိုက်လို့ ဖြစ်သည်။
"Xiaona၊ ညက အရက်တွေ အများကြီး သောက်မိလို့ အခု ခေါင်းကိုက်ပြီး ခေါင်းမူးနေတယ်၊ အာရုံစိုက်လို့လည်း မရဘူး။ အိမ်သုံးဆေးဘူးထဲမှာ ဒီလက္ခဏာတွေကို သက်သာစေမယ့် ဆေးရှိလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"ဒေါက်တာကျန်းရဲ့ ဖော်ပြချက်အရ ဒါဟာ အရက်နာကျတဲ့ လက္ခဏာတွေ ဖြစ်ပုံရပါတယ်" ဟု Xiaona က ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ!" ကျန်းမြောင် က "တကယ်ကို မသက်မသာ ဖြစ်တာပဲ!" ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။
"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ" ဟု Xiaona က ပြောသည်။
အိမ်သုံးစက်ရုပ်သည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်လာပြီး ကျန်းမြောင် ကို အပ်မလိုသော ထိုးဆေးတစ်မျိုး ထိုးပေးလိုက်သည်။ ကျန်းမြောင် သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း ခေါင်းကိုက်ခြင်း သက်သာသွားကာ ခေါင်းပိုမိုပေါ့ပါးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"သူ အခု ဘာလုပ်နေလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
"ဗိုလ်မှူးကြီး ထွက်သွားတာ တစ်နာရီလောက် ရှိပါပြီ" ဟု Xiaona က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆို သူ အခု အိမ်မှာ မရှိဘူးပေါ့" ကျန်းမြောင် သည် လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်! သူ မရှိတုန်း အဲဒါကို ယူပြီးတော့ ကျွန်မဆီ ယူခဲ့ပေး၊ ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်!"
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒေါက်တာ" ဟု Xiaona က နာခံလိုက်သည်။
ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသော K70 သည် ထိုအချိန်မှစ၍ ကျန်းမြောင် ၏ အိမ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ရုပ်အလောင်းကဲ့သို့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း နေ့လယ်ခင်းနီးမှသာ မလှုပ်မရှား ထကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမသုံးသော အလှကုန်များသည် သဘာဝပစ္စည်းများ ဖြစ်သည့်အတွက် အရေပြားကို ထိခိုက်မှု မရှိသလောက်ပင်။
"သူ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ" ရေချိုးပြီးနောက် သူမ မေးမိပြန်သည်။
"ဗိုလ်မှူးကြီးက ဒေါက်တာ့အတွက် မက်ဆေ့ချ် ချန်ထားခဲ့ပါတယ်" ဟု Xiaona က ပြောသည်။
"ဘာလို့ ခုနကတည်းက မပြောတာလဲ"
Xiaona သည် အသံဖိုင်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလို့ ညကျမှ ပြန်လာဖြစ်မယ်။ အစားအသောက်ကို ကိုယ့်ဘာသာ စားထားလိုက်ပါ။"
တစ်လနီးပါးလောက် ကိုယ်ပိုင်စားဖိုမှူး၏ ဟင်းလျာများကို စားသောက်ခဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် ယခုအခါ အစားအစာ ပြုပြင်သည့်စက်ဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ ချက်ပြုတ်ရသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။
"မနေ့က ငါ အရမ်း လွန်သွားသလား" ကျန်းမြောင် သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာ တွေးမိသည်။
အရက်သည် လူကို ရဲတင်းစေသည်။ မနေ့ညကဆိုလျှင် ယန်ဟဲ ရှေ့တွင်ပင် Xiaona ကို K70 ပြန်ယူလာပေးရန် အော်ဟစ်ခဲ့သေးသည်။ ယခု အရက်ပြေသွားသည့်အခါတွင်မူ သူမ ပြန်လည် ရဲတင်းမှု ကင်းမဲ့သွားပြန်သည်။
နှလုံးသားထဲက ခံစားချက်အစစ်အမှန်များသည် အခါအားလျော်စွာသာ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် နိုးကြားနေသည့်အခါတွင် ဤလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ စည်းမျဉ်းများအတိုင်း ဆက်လက်နေထိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ညနေခင်းတွင် ပြန်ရောက်လာသည်။ အိမ်ထဲတွင် မီးများ ပိတ်ထားသည်။ သူသည် ကျန်းမြောင် အိပ်ပျော်နေပြီဟု ထင်လိုက်သည်။
သို့သော် လသာဆောင်မှ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းမြောင် သည် ဆိုဖာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထလာသည်။ "ရှင်... ရှင် ပြန်ရောက်လာပြီလား?"
ယန်ဟဲ သည် လျှောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ"
ကျန်းမြောင် သည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရက်နံ့နှင့် ဆေးလိပ်နံ့ကို ရလိုက်သည်။
သူက တကယ်ပဲ မိန်းမရှာဖို့ ပျော်ပါးရာနေရာတွေကို သွားခဲ့တာလား။ ကျန်းမြောင် သည် သူ့ကို ထိုနေရာသို့ သွားရန် ပြောခဲ့သူမှာ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော်လည်း မနာလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်ရသည်။
"Xiaona၊ မီးဖွင့်လိုက်" ယန်ဟဲ သည် Xiaona ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"မီးမဖွင့်နဲ့!" ကျန်းမြောင် သည် အလျင်အမြန်ပင် အော်ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် အိမ်ရှင်ဖြစ်သည့်အတွက် သူမ၏ စကားက ယန်ဟဲ ထက် ဦးစားပေးသည်။ Xiaona သည် မီးကို မဖွင့်ဘဲ အခန်းကို မှောင်မည်းလျက်ပင် ထားလိုက်သည်။
မှောင်နေခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျန်းမြောင် သည် မျက်လုံးကို အလျင်အမြန် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "ငါ အခုလေးတင် အိပ်ပျော်သွားလို့၊ မီးက အရမ်းလင်းနေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ မသိလိုက်သည်မှာ ယန်ဟဲ သည် အမှောင်ထဲတွင်ပင် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်ဆိုခြင်းပင်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မနေ့က အရက်သောက်ထားတာ မပြေသေးဘူးလား" ယန်ဟဲ သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ခဏတာ ရုန်းကန်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့လက်ကို မြှောက်ကာ အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် နားလည်သွားသည်။
"ကျွန်တော် ဒီနေ့နဲ့ ဒီညအတွက် Harley နဲ့ Bin တို့နဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိတယ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို Shuttle Club ကို ခေါ်သွားတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က Senior Officers Club ကို ခေါ်သွားတယ်။ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေ အများကြီးနဲ့ တွေ့လိုက်ရလို့ အခုထိ အလုပ်ရှုပ်နေတာ"
"အမျိုးသမီး အရာရှိတွေတော့ ရှိပေမဲ့ မိန်းမတွေတော့ မပါဘူး" ဟု သူက ရှင်းပြသည်။
အလုပ်ကိစ္စကြောင့် နောက်ကျမှ ပြန်လာရသည့် အကြောင်းအရင်းကို ဇနီးသည်အား စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြနေသည့် ခင်ပွန်းသည်တစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူလှသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် "ရှင် ပြောတဲ့ သဒ္ဒါက မှားနေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ ၏ ရင်အုပ်သည် တုန်ခါသွားပြီး သူ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ဩော် ဒေါက်တာ! ဒေါက်တာရယ်!"
သူသည် ကျန်းမြောင် ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ပါးပြင်လေး နီရဲသွားကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ယန်ဟဲ သည် သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
နွေးထွေးပြီး စိုစွတ်ကာ ကျိန်းစပ်စပ် ခံစားချက်တစ်ခု။
"ကျန်းမြောင်၊ ဒါကို မှတ်ထားပါ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်သူဟောင်းလို လူမျိုး မဟုတ်ဘူး" ယန်ဟဲ သည် သူမ၏ ပါးပြင်အနီးတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း အကုန်လုပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။"
သူမကို ဘာကတိပေးထားတာလဲ။ ကျန်းမြောင် စဉ်းစားမိသည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ သည် မနေ့ညက စကားများကို ပြန်မပြောတော့ပေ။ သူသည် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အရက်ကြောင့် အနည်းငယ် အသံဝင်နေသည့် လေသံဖြင့် "ကျွန်တော့်မှာ မနက်ဖြန်အတွက် အစီအစဉ် ရှိတယ်။ ခင်ဗျား လိုက်စရာ မလိုဘူး။ အိပ်တော့၊ ဂွတ်နိုင်" ဟု ပြောသည်။
ယန်ဟဲ ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နွေးထွေးနေပြီး ယန်ဟဲ ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းနေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် မတွန့်ဆုတ်ရဲတော့ဘဲ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ "ဂွ-ဂွတ်နိုင်ပါ။"
ယန်ဟဲ ၏ လက်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးပေါ်မှတစ်ဆင့် လက်ချောင်းလေးများကို ပွတ်သပ်ကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ "အင်း။"
တကယ်ပင် သူသည် မိန်းမတစ်ယောက်ကို နှစ်မိနစ်အတွင်း အိပ်ရာပေါ် ခေါ်နိုင်သည့် အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်သလို၊ လိုချင်သည့်အခါတွင်လည်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဆိုဖာကို ရှောင်ကာ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် ယန်ဟဲ က သူမကို တားလိုက်သည်။ "ကျန်းမြောင်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ကျန်းမြောင် သည် နားမလည်စွာဖြင့် "ဘာအတွက်လဲ" ဟု မေးသည်။
ယန်ဟဲ က "လာမယ့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေမိတယ်" ဟု ပြောသည်။
မနက်ဖြန်အတွက်တော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိဘူး။
ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ နေလာခဲ့တာပါ။
ခဏအကြာတွင် ကျန်းမြောင် ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံသည် မှောင်မည်းနေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "ကျွန်မလည်းပဲ!"
တနင်္လာနေ့သည် ရုံးဝန်ထမ်းများအတွက် ပင်ပန်းရသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။
ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် မှလွဲ၍ပေါ့။ သူမသည် တနင်္လာနေ့တိုင်းတွင် အမြဲတမ်း စွမ်းအင်အပြည့်နှင့် တက်ကြွနေတတ်ပြီး အလုပ်လုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေတတ်သည်။ ချစ်သူရည်းစားနှင့် တွေ့ရတော့မည့်သူကဲ့သို့ပင်။
တကယ်ကို မနာလိုစရာကောင်းလှသည်။
"ဟေ့၊ စိတ်ကို တက်ကြွအောင် လုပ်ပါဦး!" ကျန်းမြောင် က မကျေမနပ်နှင့် ပြောသည်။
"ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ချစ်သူဟောင်းနဲ့ ပြန်တွဲလိုက်ပြီ" တာနာကာ သည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် လေသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။
"...ချစ်သူဟောင်းနဲ့ ပြန်တွဲတာက တန်လို့လား" ကျန်းမြောင် သည် အတင်းစကား ပြောချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။
“တန်တာပေါ့။ ငါတို့ မတွေ့ဖြစ်ကြတာ ဆယ်နှစ်လောက်တောင် ရှိပြီ။ အခုတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ရင့်ကျက်လာကြပြီလို့ ခံစားရတယ်။ အရင်တုန်းကဆို ငါတို့က ငယ်လွန်းပြီး ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ် ရှိနေကြတော့ အမြဲတမ်း စကားများနေခဲ့ကြတာ။ ဒါကြောင့်မို့လို့…”
ဒါကြောင့်မို့လို့ စိတ်ခံစားချက်တွေက ထိန်းမရအောင် ဖြစ်သွားပြီး စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက်လုံးလုံး အတူတူ ကပ်တွယ်နေခဲ့မိတာပေါ့။ အခုလို စိတ်ဓာတ်ကျနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း ဒါကြောင့်ပါပဲ။
ဒီ တာနာကာ ကတော့ တနင်္လာနေ့မနက်ခင်းမှာတင် လူကို ရင်ခုန်အောင် လုပ်နေပြန်ပြီ!
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်လိုက်ပြီး “Joe ကရော ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ကျန်းမြောင်၊ မင်း ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေဖို့ လိုလို့လား” တာနာကာ သည် မကျေမနပ်နှင့် ပြန်ပြောသည်။ “ငါ Joe ကို စိတ်ဝင်စားမိတာနဲ့ပဲ သူ့အတွက်နဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အပျိုကြီး လုပ်နေရတော့မှာလား”
ဒါကတော့ လွတ်လပ်ပွင့်လင်းပြီး စိတ်အေးလက်အေး နေတတ်ကြတဲ့ ခေတ်ကြီး မဟုတ်ပါလား။
“ပြီးတော့ သူက နယ်စပ်ကို မကြာခင် ပြန်တော့မှာလေ။ အသွားအပြန်လုပ်ဖို့ပဲ လနဲ့ချီ ကြာဦးမှာ” ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။
တာနာကာ သည် ဒီခေတ်ကြီး၏ ပုံစံအတိုင်းပင်။ တွေ့ဆုံချိန်မှာ အချစ်တွေ ပေါက်ဖွားပြီး သူပြန်သွားတော့မည်ဆိုလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိ၊ နှုတ်ဆက်လိုက်ရုံသာ။
“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ!” ကျန်းမြောင် သည် Joe နှင့် ပတ်သက်ပြီး ယန်ဟဲ သတိပေးခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ သူမသည် ကုလားထိုင်ကို နားကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “Major က Joe နဲ့ ပတ်သက်ရင် သတိထားဖို့ ငါ့ကို မှာထားတယ်။ သူ့လက်ဖဝါးက ကြမ်းတမ်းနေတာ သေနတ်ကို အချိန်အကြာကြီး ကိုင်တွယ်ဖူးတဲ့သူတွေမှပဲ ဖြစ်တတ်တဲ့ အရာမျိုးတဲ့။”
တာနာကာ သည် ရုတ်တရက် နားစွင့်လာသည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲရှိ လူများအားလုံးသည် ကိုယ့်အလုပ်နှင့်ကိုယ် အာရုံစိုက်နေကြသည်။ အချို့က Virtual စနစ်ဖြင့် သရုပ်ဖော်မှုများ လုပ်ရန် မျက်မှန်တပ်ထားကြပြီး အချို့ကတော့ စမ်းသပ်မှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို စနစ်တကျ မှတ်တမ်းတင်နေကြသည်။ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို သတိထားမိပုံ မပေါ်ပေ။
တာနာကာ သည် ကျန်းမြောင် ၏ ပခုံးကို လက်ဖြင့် ဖက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီကိစ္စကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့ဦး။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်”
ကျန်းမြောင် သည် သူမကိုယ်သူမ စာဖတ်ဝါသနာအိုးဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် အဲ့ဒီလောက်ထိ အပြစ်ကင်းစင်သူ မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် သူမသည် သူ၏ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး “ကျွန်မ ရုံးခန်းထဲမှာ စကားပြောရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“Joe ရဲ့ လုပ်ငန်းအချို့က တရားဝင်မဟုတ်ဘူး” တာနာကာ သည် ကျန်းမြောင် ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ဝန်ခံလိုက်သည်။ “သူနဲ့ ဂါလင် ကို ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ၊ သူတို့နှစ်ယောက် လုပ်ငန်းအချို့ကို လုပ်ဆောင်နေပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှာစာတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုတော့ ကျွန်တော် မပါဝင်ခဲ့ဘူး”
အခြေအနေက ဒီလောက်ထိ ရောက်လာသည့်အခါ ကျန်းမြောင် သည် သူ့စကားကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ အသေးစိတ်ကို ဆက်မေးလိုက်သည်။
တာနာကာ သည် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ မော်ဒယ်နံပါတ်အချို့ကို ထုတ်ပြောပေးလိုက်ရသည်။
ကျန်းမြောင် သည် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းနှင့် ရှိုက်လိုက်မိသည်။
“ဒါတွေက စစ်ရေးဆိုင်ရာတွေလေ…” ဟု သူမ စတင်ပြောလိုက်စဉ် တာနာကာ က သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။
“ငါ သိတယ်၊ ငါ သိတယ်” တာနာကာ သည် သူမကို စိတ်ချစေရန် ပြောသည်။ “ငါ မပါဘူး! တကယ်ပါ၊ ငါက သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ရုံတင်ပါ”
ကျန်းမြောင် သည် တာနာကာ ဤကိစ္စမှ အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာ မရခဲ့ဟု မယုံကြည်သဖြင့် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
တာနာကာ သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကျန်းမြောင်၊ ဒီလောက်တောင် အပြစ်ကင်းစင် မနေပါနဲ့။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ငါက ဂါလင် ကို ဖောက်သည်ရှာပေးတာဟာ Allison လုပ်နေတာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
ကျန်းမြောင် သည် သူမ အပြစ်ကင်းစင်လွန်းနေမှန်း သိလိုက်သည်။
ယခင်ဘဝက သူမသည် ကျောင်းကနေ ဘယ်တော့မှ မထွက်ခဲ့ဖူးသလို သူမနှင့် သူမ၏ ကျောင်းသားချင်းများကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေးတတ်သည့် ဆရာကောင်းတစ်ယောက်နှင့် ကြုံခဲ့ရသည့်အတွက် ကံကောင်းခဲ့သည်။ ဒီဘဝတွင်လည်း ပြိုင်ဘက်အများစုသည် တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။
တကယ်တော့ ဒီဘဝတွင် သူမသည် ယခင်ဘဝကထက် ပိုမိုတော်စွမ်းနေပြီး သူမ၏ အရည်အချင်းများကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့သည့်အတွက် ကုမ္ပဏီကြီးများက လိုချင်သည့် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော မတရားသည့် အရာမျိုးတွေက သူမဆီကို မရောက်လာတာ ဖြစ်ပေမည်။
သူမသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“ဒီပစ္စည်းတွေက ဘယ်ကို ရောက်သွားမှာလဲ” ဟု သူမ မေးမြန်းလိုက်သည်။
တာနာကာ သည် ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော်တို့ သိနိုင်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ Gita ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဒါတွေကို သုံးနိုင်တဲ့ နေရာတွေ အများကြီးပဲ။ ကျန်းမြောင်၊ မင်း နားလည်ထားရမှာက မြို့တော်ကြယ် စက်ဝန်းဟာ ကြယ်တာရာဒေသ ခြောက်ခုနဲ့ ယှဉ်ရင် ပရဒိသုဘုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစကြဝဠာထဲမှာ သေနတ်သံတွေနဲ့ သွေးချောင်းစီးနေတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်”
သူ ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “Star Luo ဆိုတာ လွတ်လပ်တဲ့ ကုန်သွယ်မှုဇုန်တစ်ခုပါ။ အဲ့ဒီမှာဆိုရင် ပင်လယ်ဓားပြဂိုဏ်းကြီးတွေတောင်မှ သူတို့အတွက် လိုအပ်တာတွေကို အဲ့ဒီကနေပဲ ရယူကြတာတဲ့။ Joe ပြောပြတာတော့ Star Luo မှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ဆိုရင် သတ္တိရှိရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အငတ်ခံရလိမ့်မယ်တဲ့”
“ကောင်းပြီလေ” ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။ “ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို ကျွန်မ မင်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ မဆွေးနွေးခဲ့ဘူး၊ မင်းလည်း ကျွန်မကို ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ဘာမှ မသိဘူး”
“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ!” တာနာကာ လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူသည် ကျန်းမြောင် ၏ စားပွဲပေါ်တွင် မှီတွယ်ရင်း သူ၏ ကော်လာကို ပြင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် “တစ်ခါတလေတော့လည်း မင်းကို အားကျမိတယ်ဗျာ။ ဒီလောက် ရိုးရှင်းစွာ နေနိုင်လို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် အပြစ်ကင်းစင်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း ထိုကိစ္စမျိုးများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆွေးနွေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ အဆုံးစွန်ထိဆိုရလျှင် သူမသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်ထောင်နှစ်ကတည်းက နေထိုင်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။ သူမကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် မကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အင်တာနက်မှတစ်ဆင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ဖြစ်ရပ်ပေါင်းစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။
သူမသည် ဤကိစ္စကို ယန်ဟဲ ကိုလည်း ပြောပြမနေခဲ့ပေ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းမြောင် နှင့် ယန်ဟဲ တို့ အတူတူ မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြသည့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
AAA အဆင့်ရှိ ဆေးရုံများသည် ဈေးကြီးသော်လည်း သူတို့၏ ဝန်ဆောင်မှုမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။
ပိတ်ဆို့ထားခြင်းကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်လွယ်ကူပြီး ဆေးတစ်လုံးထိုးရုံမျှဖြင့် ပြီးဆုံးသွားသည်။
ဆေးထိုးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဆရာဝန်ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်ယူဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် သဘောထားမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။
“ဒါက ခင်ဗျားတို့အတွက်ပါ” ဟု အမျိုးသားဆရာဝန်က သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ကျန်းမြောင် ဆီသို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။
သူက “ပိတ်ဆို့ထားတာကို ဖယ်ရှားပြီးရင်တော့ အမျိုးသားတွေက အလိုအလျောက် သုက်လွှတ်လာလိမ့်မယ်၊ အိပ်မက်ဆိုးမက်တာမျိုးတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကလွဲရင် တခြား ဘာလက္ခဏာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးတွေအတွက်ကတော့…”
အမျိုးသားဆရာဝန်သည် ကျန်းမြောင် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “အမျိုးသမီးတွေအတွက်ကတော့ နည်းနည်း ကွဲပြားပါတယ်”
“ခုနစ်ရက်လောက်ကြာရင် အမျိုးသမီးတွေက မျိုးဥတစ်ကြိမ် ကြွေကျလိမ့်မယ်။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သဘာဝအတိုင်း မျိုးအောင်ခြင်းမျိုး မဖြစ်အောင် သတိထားပေးကြပါ…”
ကျန်းမြောင် သည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး “ဆရာရယ်၊ ကျွန်မတို့က ကလေးအတူတူ မွေးမယ့်သူတွေပါ၊ ချစ်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
“အော်၊ အဲ့ဒီလိုလား?” ဆရာဝန်သည် အံ့ဩဟန် ပြလိုက်ပြီး… ဝမ်းနည်းသွားသလား?
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒေါက်တာကျန်းမြောင်၊ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အခြေအနေမှာ မရှိတဲ့ တခြား အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ သဘာဝအတိုင်း မျိုးအောင်ခြင်းမျိုး မလုပ်ပါနဲ့” ဟု သူက အလေးအနက် ပြောသည်။ “ပိတ်ဆို့တာကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ထွက်လာတဲ့ ပထမဆုံး မျိုးဥက အရည်အသွေး မပြည့်မီတာကြောင့် အဲ့ဒီမျိုးဥကို သဘာဝအတိုင်း စွန့်ထုတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့” ကျန်းမြောင် သည် ဆန်စေ့ကောက်နေသော ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆရာဝန်က မျိုးအောင်ခြင်းကိစ္စကို ဆက်မပြောဘဲ နောက်တစ်ဆင့်သို့ အမြန်ကူးသွားစေချင်နေသည်။
“မျိုးအောင်ခြင်း မရှိရင်တော့ ဒီမျိုးဥက ခန္ဓာကိုယ်ကနေ သဘာဝအတိုင်း စွန့်ထုတ်သွားပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးဥအိမ်က တစ်ရှူးအချို့နဲ့အတူ x လမ်းကြောင်းကနေတစ်ဆင့် ထွက်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကနေ သွေးအများအပြား ဆုံးရှုံးသွားပါလိမ့်မယ်…”
“ဘာလို့ သွေးတွေက ဆက်ထွက်နေဦးမှာလဲ” ယန်ဟဲ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆရာဝန်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောပြီး မေးလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ သွေးအများအပြား ထွက်တယ်ဆိုပေမဲ့ အမျိုးသမီးခန္ဓာကိုယ်က ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်လည် ကုသပေးနိုင်တာဟာ အံ့ဩစရာပါပဲ။ ဒါဟာ ဘာအကူအညီမှ မလိုဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပါ” ဆရာဝန်ကလည်း အံ့ဩစွာ ပြောသည်။ “အမှန်တော့ ပိတ်ဆို့ခြင်း နည်းပညာတွေ မတွင်ကျယ်ခင်က ရှေးခေတ်အမျိုးသမီးတွေဟာ လတိုင်းမှာ သွေးအများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရတာပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ငါးရက်ကနေ ခုနစ်ရက်၊ အချို့ဆိုရင် ဆယ်ရက်လောက်အထိတောင် ကြာတတ်ပြီး ဒါဟာ တော်တော်လေးကို တုန်လှုပ်စရာကောင်းပါတယ်”
ယန်ဟဲ သည် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားသည်။ “သူတို့ရဲ့ ဆရာဝန်တွေက အဲ့ဒီအတွက် ဘာမှ မလုပ်ပေးကြဘူးလား”
ယန်ဟဲ ၏ နားလည်မှုအရဆိုလျှင် ပြင်ပဒဏ်ရာအားလုံးကို လေဆာဖြင့် သွေးတိတ်အောင် လုပ်နိုင်ပြီး အတွင်းပိုင်း သွေးယိုစိမ့်မှုများကိုလည်း နာနိုဘော့များဖြင့် ကုသပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဘာမှ မလုပ်ပေးဘဲ ခြောက်ရက်၊ ခုနစ်ရက်လောက် သွေးတွေ ဆက်ထွက်နေအောင် ထားထားဖို့ ဆိုတာ သူမအတွက်တော့ စဉ်းစားလို့မရနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
“အဲ့ဒီလိုဆိုရင် အဲ့ဒီအမျိုးသမီးတွေက ဘာလုပ်ကြတာလဲ၊ လတိုင်း လတိုင်း သွေးတွေပေကျံလျက်နဲ့ပဲ အလုပ်သွားကြတာလား” ယန်ဟဲ သည် မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးသည်။
“သူတို့က ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” အမျိုးသားဆရာဝန်သည် ကျန်းမြောင် အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “ကြည့်လိုက်ပါ၊ ဒီအရာလေးကို သိပ္ပံနည်းကျ အမည်နဲ့တော့ Sanitary Pad လို့ ခေါ်ပါတယ်…”
ဆရာဝန် ကျန်းမြောင် ကတော့ ကြယ်တာရာခေတ်က အမျိုးသားနှစ်ယောက် ရာသီသွေးဆင်းခြင်းအကြောင်းကို အလွန်အလေးအနက်ထား ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပေးမပျက် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ ကတော့ အလွန်အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်နေသည်။ သူမသည် ထိုဆန်နီထရီပတ် (Sanitary Pad) ကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အသုံးပြုပုံတို့ကို အလေးအနက်ထားကာ လေ့လာနေလေသည်။
ကျန်းမြောင် - သူတို့ ကိုင်တွယ်ထားတဲ့ ဒီပစ္စည်းကိုတော့ အိမ်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း လွှင့်ပစ်လိုက်တော့မှာပဲ! (:3ヽ)_
ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ 5⭐ rating လေး ပေးပြီး အားပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)