ယန်ဟဲ သည် အိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံကြည့်ရှုဖို့ စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် က သူမ၏ လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “သွားရအောင်၊ နေ့လယ်စာစားချိန် နီးနေပြီ။ ရှင်တို့ကို ကျွန်မ နေ့လယ်စာ ကျွေးမယ်! အော်၊ ခဏလေး!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ခရီးသွားလမ်းညွှန်၊ ၄၅ ဒီဂရီ ထောင့်စောင်းလေး ငုံ့ပေးပါဦး!” သူမသည် ယန်ဟဲ ကို ဆွဲခေါ်ကာ သူမ၏ခေါင်းကို သူ့ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်ပြီး “လာ၊ ပြုံးပြလိုက်ပါဦး!” ဟု ဆိုသည်။
ကလစ်ခနဲ အသံမြည်သွားသည်။ ခရီးသွားလမ်းညွှန်ဘောလုံးသည် အမိန့်နာခံစွာဖြင့် ၄၅ ဒီဂရီစောင်းသွားပြီး ဓာတ်ပုံကို ရိုက်ယူလိုက်သည်။
ဒီထောင့်က ရိုက်လိုက်ရင် မျက်နှာလေး ပိုသေးသွားမှာပေါ့၊ ဟီးဟီး။
အနာဂတ် ကလေးမိဘနှစ်ပါးသည် ပင်မဦးနှောက်၏ ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်ကို နောက်ခံထား၍ ဓာတ်ပုံအသစ်တစ်ပုံ ထပ်ရသွားပြီဖြစ်သည်။
“ဒီပုံကို နောက်မှ ကလေးကို ပြရမယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ - “…သဘောပါပဲ။”
ကျန်းမြောင် သည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း သို့ တစ်နှစ်လျှင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာရောက်လေ့ရှိသဖြင့် နေရာကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။ ယန်ဟဲ ကို အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားရင်း သူမက “ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ပတ်ဝန်းကျင်က စားသောက်ဆိုင်တွေမှာတော့ လုံးဝ မစားပါနဲ့။ လူသားစားဖိုမှူးတွေ ရှိတယ်လို့ ကြော်ငြာထားတဲ့ ဆိုင်တွေအကုန်လုံးက အလိုအလျောက်စက်တွေပဲ။ ဂြိုဟ်သားခရီးသွားတွေကိုပဲ အဓိကထားပြီး လှည့်စားနေတာ။ လာ၊ ကျွန်မ အရသာရှိတာ တစ်ခုခု ကျွေးမယ်!” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဂြိုဟ်တု-၂ တွင် တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့ပြီး မြို့တော်ကြယ်စက်ဝန်းတွင် ၁၁ နှစ်ကြာ နေထိုင်ကာ အိမ်ဝယ်ပြီး အခြေချထားသူ ဖြစ်သည်။ သူမကို ဒေသခံတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ယန်ဟဲ ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး နှစ်ယောက်စီးယာဉ်တစ်စီး ငှားလိုက်ကာ ခရိုင်ဖြတ်ကျော် အမြန်လမ်းပေါ်တွင် ၁၅ မိနစ်မပြည့်ခင်ပင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကြယ်တာရာခေတ်ဖြစ်လင့်ကစား စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဖောက်သည်များ ရှိနေသေးသည်။ ဆိုင်အတွင်းပိုင်းကို ခမ်းနားစွာ အလှဆင်ထားပြီး တန်းစီနေသော ဖောက်သည်များသည်လည်း ခေတ်မီဆန်းပြားသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် ထိုဆိုင်မှာ အလွန်ရေပန်းစားကြောင်း သိသာသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင် သူမ၏ လက်ပတ်နာရီကို စကင်န်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးစောင့်က သူတို့ကို ဆိုင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လိုက်ပို့ပေးသည်။
“ကျွန်မ ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားပါတယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မီနူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ ကို ဆိုင်၏ နာမည်ကြီးဟင်းလျာအချို့ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“မြို့တော်ကြယ်စက်ဝန်းက စားသောက်ဆိုင်တော်တော်များများက နိုင်ငံသားအဆင့်သတ်မှတ်ချက် (Citizen Credit Score) ပေါ်မူတည်ပြီး ကြိုတင်စာရင်းသွင်းရတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ မြို့တော်ကြယ်အကြောင်း မိတ်ဆက်စာဖတ်ရင်း တွေ့လိုက်တာ” ဟု ယန်ဟဲ က မီနူးကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ ရိုမိုဂလက်ဆီမှာလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား?” ဟု ကျန်းမြောင် က မေးသည်။
“ရိုမိုဂလက်ဆီကတော့ ဝေးလံတဲ့ ကြယ်တာရာနယ်မြေထဲမှာ ရှိတာပါ။ တစ်ဂလက်ဆီလုံးမှာ ပထမတန်းစား ယဉ်ကျေးမှုရှိတဲ့ ကြယ်နှစ်လုံးပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်နေတဲ့ ပီယက်ဂြိုဟ်က ဒုတိယတန်းစား ဂြိုဟ်တစ်ခုပါ” ဟု ယန်ဟဲ က ရှင်းပြသည်။ “လူဦးရေကလည်း အရမ်းနည်းတော့ ဒီလောက် လူရှုပ်လူရှုပ် မဖြစ်ဘူးဗျ။”
ကျန်းမြောင် က “လူဦးရေနည်းရင် လူနေထူထပ်မှုလည်း နည်းမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?” ဟု မေးသည်။
မြို့တော်ကြယ်တွင် မြေနေရာသည် အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည်။ အဓိက သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်အချို့မှလွဲ၍ ကျန်နေရာအားလုံးတွင် အဆောက်အအုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်ထိတိုင်အောင် မြင့်မားနေသော အထပ်တစ်ရာကျော် အဆောက်အအုံများကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။
ယန်ဟဲ သည် မီနူးကို နောက်တစ်မျက်နှာ လှန်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်အိမ်နဲ့ အနီးဆုံး အိမ်နီးချင်းက… ကီလိုမီတာ ၃၀ လောက် ဝေးတယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “အဲဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးလား? ဒါဆိုရင် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်းကောင်းမှာပဲ၊ မဟုတ်လား?” ဟု ပြောသည်။
ယန်ဟဲ သည် မီနူးထဲမှ သူကြိုက်သော ဟင်းတစ်ပွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် လက်ပတ်နာရီကို ဖွင့်ကာ ကျန်းမြောင် ၏ စက်ပစ္စည်းဆီသို့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပေးပို့လိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံမှာ အပေါ်စီးမှ ရိုက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အလယ်တွင် အိမ်တစ်လုံးရှိကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် သဘာဝအတိုင်းရှိနေသော တောအုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့ရသည်။
“အိမ်ကို ဗဟိုပြုပြီး အချင်းဝက် ကီလိုမီတာ ၆၀ ရှိတဲ့ ဒီတောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော် ဝယ်ထားတာ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမဲလိုက်ကွင်းပဲ” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ကိုင်ထားရင်း အေးစက်စက် လေကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝရော ယခုဘဝတွင်ပါ ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံဖူးသည့် အရာဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။
ယန်ဟဲ ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂန္ထဝင်အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင်ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ကြွက်သားအလှများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံရှိသော်လည်း ကျန်းမြောင် ကမူ သူပြောပြသော ဘဝပုံစံကြောင့် “ရိုင်းစိုင်းတက်ကြွခြင်း” ဟူသော အရိပ်အယောင်ကို ခံစားမိသည်။
ဒါက ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ… ကျောကို နည်းနည်းလေး တောင့်တင်းသွားစေတယ်။
ယန်ဟဲ သည် သူမ၏ အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “အခွင့်အရေးရရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာလည်ပါ။ အမဲလိုက်ခေါ်သွားပေးမယ်” ဟု ပြုံးလျက် ပြောသည်။
မြို့တော်ကြယ်မှနေ၍ သုံးလကြာ အရပ်သားလေယာဉ်စီးရမည့် ခရီးဖြစ်ပြီး ဒူဖားကြယ်ထက် နှစ်ဆပိုဝေးသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ထိုဖိတ်ခေါ်မှုကို ရိုးသားစွာ လက်ခံလိုက်ပြီး “ကောင်းပါပြီ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကလေးကို ခေါ်ပြီး လာလည်ပါ့မယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ယန်ဟဲ သည် သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပြုံးလျက် “ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုသည်။
ဟင်းလျာများ စောင့်နေစဉ်အတွင်း နှစ်ဦးသား စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။
“ပီယက်က ဆွဲငင်အားမြင့်တဲ့ ဂြိုဟ်မျိုး မဟုတ်ဘူးလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး။ အရာရှိရာထူး တိုးပြီးတဲ့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမဲလိုက်ကွင်းအတွက်ပဲ အဲဒီမှာ အိမ်ဝယ်ထားတာပါ။”
“ဗိုလ်မှူးက တကယ်ပဲ ဘဝကို ဘယ်လိုခံစားရမလဲဆိုတာ သိတဲ့သူပဲနော်။”
“ဆရာဝန်ကတော့ တကယ်ကို ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်တဲ့သူပဲ။”
ဒါက ချီးကျူးတာ ဟုတ်၊ မဟုတ် မသေချာသဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ ကျန်းမြောင် သည် အိမ်တွင် အိမ်မှုကိစ္စလုပ်ပေးသော စက်ရုပ်အမျိုးမျိုး ရှိနေသည်ကို ယန်ဟဲ က သူမ၏ ပျင်းရိတတ်သော သဘောသဘာဝကို သိသွားမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး… ဟုတ်တယ်မလား?
ခပ်မြန်မြန်ပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး “ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်က တကယ်တော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အတော်လေး လိုက်ဖက်ညီတယ်လို့ မထင်ဘူးလား?” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သာမန် ရှေးခေတ်ကဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်မည်… အော်၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး! ကျန်းမြောင် သည် ထိုအတွေးကို သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ချက်ချင်း ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ပြုံးလျက် ဆိုင်ဝင်ပေါက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီလူတွေက ကြိုတင်စာရင်း မသွင်းထားကြဘူးလား?” ဟု မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာက ကြိုတင်စာရင်း မရလိုက်တာမျိုး ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒီဆိုင်က နာမည်ကြီးလွန်းတော့ ကြိုတင်စာရင်းသွင်းဖို့ နိုင်ငံသားအဆင့်သတ်မှတ်ချက်က အတော်လေး မြင့်မှ ရမှာ” ဟု ကျန်းမြောင် က ခန့်မှန်းပြောဆိုသည်။
သူမသည် သူမ၏ နိုင်ငံသားအဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကြားခံစနစ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ပြီး “ကျွန်မ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ အမှတ်တွေကို သေချာ စီမံခန့်ခွဲနေတာပါ။ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း အကုန်လုံးကို လေ့လာပြီး အရာအားလုံးကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာ။ မြို့တော်ကြယ်စက်ဝန်းမှာက အရာတော်တော်များများက နိုင်ငံသားအဆင့်သတ်မှတ်ချက်အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာကိုး” ဟု ပြောသည်။
ယန်ဟဲ သည် သူမ၏ နိုင်ငံသားအဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်ရာ သဘာဝအဆင့်နှင့် လူမှုရေးအဆင့် နှစ်ခုစလုံးမှာ ထူးချွန်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“မင်းရဲ့ အမှတ်တွေက အထင်ကြီးစရာပဲ” ဟု သူက ပြောသည်။
ဒါက “တော်လွန်းသူ” တစ်ယောက်အတွက် တိုက်ရိုက်ချီးကျူးစကား ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး “အဲ… ရှင်တို့ရဲ့ နိုင်ငံသားအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်လို့ရမလား? အဆင်ပြေရင်တော့…” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ စမတ်ဦးနှောက်ကို ဖွင့်ကာ နိုင်ငံသားအဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ဆီသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဖန်သားပြင်နှစ်ခုကို ဘေးချင်းယှဉ်ထားလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဖန်သားပြင်တစ်ခုကို ထပ်ဖွင့်ကာ တွက်ချက်မှုများ ပြုလုပ်ရန် ဒေတာများကို သွင်းလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် သူမ ဘာလုပ်နေမှန်း မသိသော်လည်း သူမ၏ နူးညံ့လှပသော လက်ချောင်းလေးများက ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ထိတွေ့နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလှသည်။
ရုတ်တရက် ကျန်းမြောင် သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ “ရပြီ!” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ: “?”
“ဒီလိုဖြစ်နေတာပါပဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က ဖန်သားပြင်များကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူအား ပျော်ရွှင်စွာ ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်က ဒေသခံ ၉၃ ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုသာနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ကြယ်စက်ဝန်းက ထိပ်တန်းစားသောက်ဆိုင်တွေထဲမှာ ကြိုတင်စာရင်းသွင်းဖို့ အခက်ဆုံး ဆိုင်နှစ်ဆိုင် ရှိနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှတ်နဲ့တောင်မှ အစောဆုံးရနိုင်မယ့် ရက်က နောက်တစ်လလောက်မှ ရမှာ။”
“ဒါပေမဲ့!” ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပါးပြင်များ ရဲတက်လာကာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ “ရှင်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှတ်တွေကို ပေါင်းပြီး ကြိုတင်စာရင်းသွင်းမယ်ဆိုရင် သုံးရက်အတွင်းမှာပဲ နေရာရနိုင်တာပေါ့! တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ!”
ယန်ဟဲ က အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟေး၊ ဟေး၊ မရယ်ပါနဲ့ဦး” ဟု ကျန်းမြောင် က တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ “မြို့တော်ကြယ်မှာဆိုရင် ပထမတန်းစား စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ကြိုတင်စာရင်းသွင်းနိုင်တယ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လူမှုရေးအဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေတာလေ။”
“မြို့ပြဘဝဆိုတာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ” ဟု ယန်ဟဲ က စားပွဲပေါ်သို့ မှီတွယ်ရင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားသည်။
သူ့၏ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်ထားသဖြင့် ဂျုံရောင်သန်းနေသော လက်ဖျံကို မြင်နေရသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်။ သူ၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများမှာလည်း အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး အပြုံးအရိပ်အယောင်လေးများ သန်းနေသည်။
ဒါနဲ့ပဲ… နေရာမရွေး၊ အချိန်မရွေး ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ဟော်မုန်းတွေကြောင့်ပါပဲ!
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး အရှက်ပြေစေရန် သံပရာသီးစိပ်ပါသော ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နားလည်သဘောပေါက်သည့် အပြုံးတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများကလည်း အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
၎င်းသည် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော နေ့လယ်စာစားပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အစားအစာများမှာ ကျွမ်းကျင်เชฟများက စစ်မှန်စွာ ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး စကားဝိုင်းတွင်လည်း စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းအရာများစွာ ရှိနေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဂြိုဟ်တု-၂ တွင် သူမ၏ ကျောင်းသားဘဝ၊ သူမ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဂြိုဟ်များနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းမှ ရယ်မောစရာ အဖြစ်အပျက်များစွာအကြောင်း ပြောပြသည်။ သူမသည် ပုံမှန် မြို့ပြဘဝမျိုးဖြင့် နေထိုင်သူဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ ကမူ တစ်ကိုယ်တော် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပြိုင်ပွဲများတွင် ပါဝင်ခဲ့သည့် အကြောင်း၊ စစ်မြေပြင်တွင် သူ၏ ရဲဘော် ရပ်ဖ် (Raff) ၏ မျက်နှာဖုံး ကွဲအက်သွားပြီး ကံမကောင်းစွာဖြင့် မျက်လုံးနှင့် ဦးနှောက် ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း အံ့ဩဖွယ်ရာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်ပြောပြသည်။ သူသည် ဆီးနှင်းမိုးကြိုးသားရဲ (Snow Thunder Beast) ကို အမဲလိုက်ခဲ့သည့် အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြသည်။
“အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အကောင်းဆုံး အမဲလိုက်မှတ်တမ်းပါပဲ” ဟု သူက အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
သူ့ဘဝပုံစံမှာ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသည်။
“ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အတော်လေး လိုက်ဖက်ညီတယ်၊ မိဘတွေဖြစ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးအတွဲပဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
ယန်ဟဲ က ၎င်းကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်တွေ့ရှိပြီး နောက်ပြောင်ကာ “ဆရာဝန်ရေ၊ ဒီကလေးက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အမွေဆက်ခံလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးဘူးလား?” ဟု မေးသည်။
ဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါ၊ တကယ်တမ်းတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေက အတော်လေး မြင့်မားသည်။
“ချွတ်” ကျန်းမြောင် က လက်ညှိုးကို ထောင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် “ဟဲဟဲ” ဟူသော အမူအရာဖြင့် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်ပြသည်။
ယန်ဟဲ က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။
“ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး” ကျန်းမြောင် က ဖန်သားပြင်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေကို လေ့လာပြီးပြီ။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေရဲ့ အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်မှုပဲ။ ကံကောင်းလို့ ကလေးက ဒီပေါင်းစပ်မှုကို ရသွားရင် ဒီပင့်ကူပုံစံဇယားကို ကြည့်လိုက်၊ မြင်တယ်မလား၊ ဒါက အဝိုင်းပုံစံနီးပါးပဲ!”
ထိုကဲ့သို့သော ဇယားသည် ကလေး၏ မျိုးရိုးဗီဇမှာ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ထူးချွန်ပြီး အလွန်ကြီးမားသော အလားအလာရှိကာ မည်သည့်အရာတွင်မဆို ထူးချွန်နိုင်မည်ကို ပြသနေသည်။
ယန်ဟဲ က မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါသော လေသံဖြင့် “ဒါဆိုရင်…” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် က သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ နောက်ထပ် ဖန်သားပြင်တစ်ခုကို ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။ “ဒီမှာ၊ ရှင်ပြောချင်တာက ဒါမျိုး ဖြစ်မှာပေါ့။”
“ရှင်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ပေါင်းစပ်မှုထဲမှာ အဆိုးဆုံးမျိုးပေါ့” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။ “ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒီပေါင်းစပ်မှုကို ရဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေက… အင်း၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် များများစားစား မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီ ‘အဆိုးဆုံး ပေါင်းစပ်မှု’ ဖြစ်လာရင်တောင်မှ ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး။”
သူမ ပြောနေရင်းဖြင့် ဖန်သားပြင်ကို အနည်းငယ် ပုတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်ဇယားတစ်ခုကို ခေါ်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင် “ကျွန်မတို့ ကလေးက မိဘတွေရဲ့ အဆိုးဆုံး မျိုးရိုးဗီဇ ပေါင်းစပ်မှုနဲ့ ကြုံရရင်တောင်မှ ကြည့်လိုက်၊ သူက မွေးကင်းစကလေး ၆၄ ရာခိုင်နှုန်းထက် မျိုးရိုးဗီဇအရ ပိုသာနေဦးမှာ။ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက မျိုးရိုးဗီဇအရ အကောင်းဆုံး ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ကလေးတွေအကြောင်း ပြောတာပါ” ဟု ပြောသည်။
ဟဲဟဲ၊ သူမက ဒါနဲ့ သူမကို ခြောက်လှန့်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?
သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို တစ်ယောက် ဖလှယ်ခဲ့ကြကတည်းက သူမသည် သူ၏ မျိုးရိုးဗီဇ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ဇယားကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျိုးရိုးဗီဇများကို ပေါင်းစပ်မှု အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ လည်း ကျန်းမြောင် သည် ဤအရာအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဒီမိန်းကလေးသည် ကလေးရဖို့အတွက် အိမ်စာတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာပဲ။ အပြုံးကို ထိန်းချုပ်ရင်း သူက “အထင်ကြီးစရာပဲ” ဟု ချီးကျူးသည်။
သူသည် သူတို့၏ မျိုးရိုးဗီဇ ထူးချွန်မှုကို ချီးကျူးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမြောင် ၏ စေ့စပ်သေချာသော ပြင်ဆင်မှုကို ချီးကျူးနေတာလားဆိုတာ သူ မသိပေ။
ကျန်းမြောင် ကတော့ ၎င်းကို သူတို့၏ မျိုးရိုးဗီဇအတွက် ချီးကျူးစကားဟု မှတ်ယူလိုက်သည်။
သူမက မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး “ဒီအတွက်တော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ရှင်တို့ရဲ့ မိဘတွေကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကောင်းမွန်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့လို့လေ။ ပိုပြီး နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်ရင် ကျွန်မတို့ မိဘတွေရဲ့ မိဘတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေကိုပါ ကျေးဇူးတင်ရမယ်… အတိုချုပ်ပြောရရင် ကျွန်မတို့ကို စုစည်းပေးလိုက်တဲ့ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ပိုမိုကောင်းမွန်လာမှုကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ” ဟု ဆိုသည်။
“ယုတ္တိရှိတယ်” ဟု ယန်ဟဲ က နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြောသည်။
သာယာသော နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် မြို့တော်ကြယ်၏ ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်သူ ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ကို အခြားနေရာများသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးကို ယန်ဟဲ နှင့် ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ သည် မြို့တော်ကြယ်စက်ဝန်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ မရောက်ဖူးသေးသော အရေးကြီးသည့် ရှုခင်းနေရာများနှင့် သူ မကြုံဖူးသေးသည့် ဒေသခံ အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိနေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူ့ကို လိုက်လံပြသရန် စီစဉ်ထားပြီး ၎င်းကို အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းအဖြစ် သဘောထားသည်။
ညနေပိုင်းတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်နာ (Xiaona) က ပျော်ရွှင်သော လေသံဖြင့် “ဆရာဝန်၊ ဗိုလ်မှူး၊ ပြန်ရောက်ကြပြီလား” ဟု ကြိုဆိုသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် သည် အဝတ်အစားပင် မလဲသေးချေ။ သူမသည် အိတ်နှင့် နေကာဦးထုပ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားသည်။
အရမ်းပင်ပန်းတာပဲ!
တစ်နေကုန် ကစားခဲ့ရပြီး သူမသည် တမင်တကာပင် ခြေဖနောင့်နိမ့်သော ဖိနပ်ကို စီးခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ကျိုးတော့မလို ခံစားနေရသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား?” မောပန်းခြင်းမရှိပုံရသော ထိုလူငယ်သည် ဆိုဖာလက်တင်ခုံကို မှီတွယ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ဒီကောင်ကတော့ ထူးခြားတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု ရှိသည်။
“အဲဒီ… ” ကျန်းမြောင် သည် ခေါင်းကို အနိုင်နိုင် မော့လိုက်ပြီး “ဒီနေ့ လေ့ကျင့်ခန်း…”
သူမသည် တစ်ရက်လောက် နားဖို့ တောင်းဆိုရန် စဉ်းစားနေသော်လည်း သူမ၏ ကလေးဖခင် ဖြစ်လာမည့်သူက သူမကို ဇွဲမရှိဟု ထင်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။
ယန်ဟဲ က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးလိုက်ပြီး သူမအတွက် စကားစပေးလိုက်သည်မှာ “ဒီနေ့ မင်း တော်တော် ပင်ပန်းသွားပြီ၊ လေ့ကျင့်ခန်းကို တစ်ရက် နားထားလိုက်မယ်။”
“ခွပ်၊ အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူးလေ…” တစ်ယောက်ယောက်က အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ချွဲနွဲ့ချင်နေသေးသည်။
ဗိုလ်မှူးယန်သည် သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို မယုံဘဲ တဲ့တိုးပင် “ရပါတယ်၊ မင်း ဆက်လုပ်ချင်ရင်ပေါ့” ဟု ပြောသည်။
“မလုပ်ပါဘူး၊ မလုပ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ မဆက်လုပ်တော့ဘူး!” တစ်ယောက်ယောက်က ငိုညည်းလိုက်ပြီး “ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ ကျိုးတော့မှာ!” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ဟဲ သည် ရယ်သံကို အောင့်ထားလိုက်ပြီး ရှပ်အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်ကာ ဆိုဖာနားသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ကျန်းမြောင် ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လက်ဖြင့် တို့ထိကာ “ခြေထောက် မြှောက်လိုက်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲနေရင်း သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ မသိဘဲ ပြောသည့်အတိုင်း နာခံစွာ ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်များကို ဆွဲယူပြီး သူ့ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မင်းရဲ့ ကြွက်သားတွေကို ပြေလျော့အောင် လုပ်ပေးမယ်၊ ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် ခြေထောက်နာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျန်းမြောင် ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ရုန်းကန်သွားသည်။
သူမ ငြင်းဆန်ချင်သည့် စိတ်တစ်ဝက်လောက် ရှိသော်လည်း ငြင်းဆန်သည့် စကားလုံးများမှာ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ပင် ရှိနေသည်။
သူမ၏ ခြေထောက်များက ထိုလူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ထိုခံစားချက်မှာ K70 နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်ခါသွားသည်။