ခရီးသွားခြင်းဟူသည် ကြယ်တာရာခေတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အရင်ကနှင့် သိပ်ပြီးထူးခြားမှုမရှိလှပေ။ ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံ၏ ကြယ်တာရာစနစ်အသီးသီးမှ လာရောက်ကြသည့် ခရီးသွားများသည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းရင်ပြင်တွင် အုပ်စုလိုက် ဆင်းသက်လာကြသည်။ သူတို့ ပထမဆုံးလုပ်သည့်အလုပ်မှာ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းကို နောက်ခံထားပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခရီးသွားများ ဆင်းလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခရီးသွားလမ်းညွှန်လုံးလေးများ ပျံသန်းရောက်ရှိလာကြသည်။ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို စကင်ဖတ်ကာ အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် ထိုလမ်းညွှန်လုံးများသည် ခရီးသွားများ၏ ကိုယ်ပိုင်စမတ်ဦးနှောက်စနစ်နှင့် ချက်ချင်းချိတ်ဆက်သွားကာ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းနှင့် ဗီဒီယိုရိုက်ကူးခြင်း တာဝန်များကို ထိုလမ်းညွှန်လုံးများက တိုက်ရိုက်တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ပေးသည်။
ခရီးသွားများသည် ရိုက်ကူးထားသော ဓာတ်ပုံများကို ၎င်းတို့၏ စမတ်ဦးနှောက်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းကြည့်ရှုနိုင်သည်။ ခရီးသွားလမ်းညွှန်လုံးများသည်လည်း "အပေါ်နည်းနည်းတက်ပါ"၊ "အောက်နည်းနည်းဆင်းပါ"၊ "ဘယ်ဘက်ကိုရွှေ့ပါ"၊ "ညာဘက်ကိုရွှေ့ပါ"၊ "ငါ့နောက်ကလူကို ဖျက်ပေးပါ" စသည့် ခရီးသွားတို့၏ တောင်းဆိုချက်မှန်သမျှကို မညည်းမညူဘဲ အလွန်သေသပ်စွာ လိုက်နာဆောင်ရွက်ပေးကြသည်။
"ဗိုလ်မှူး၊ အမှတ်တရဓာတ်ပုံလေး ရိုက်မလား" ကျန်းမြောင်က လှည့်မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပုံမှန်ယောကျာ်းသားတို့၏ သဘာဝအတိုင်း ခေါင်းခါ၍ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
"ဗိုလ်မှူးရယ်!" ကျန်းမြောင်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး "အနည်းဆုံးတော့ အတူတူဓာတ်ပုံလေး ရိုက်ကြရအောင်!" ဟု ဆိုသည်။
ယန်ဟဲ ငြင်းဆန်ဖို့ ပြင်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းမြောင်က သူ့အနားသို့ ရောက်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ယန်ဟဲ၏ လက်မောင်းကို တွဲလိုက်ခြင်းမျိုး မလုပ်ဘဲ ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ ခေါင်းကို ယန်ဟဲဘက်သို့ အနည်းငယ်စောင်း၍ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။
ခရီးသွားလမ်းညွှန်လုံးက ထိုအပြုံးကို အသိဉာဏ်ဖြင့် ချက်ချင်းဖမ်းယူလိုက်ပြီး ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ဓာတ်ပုံများစွာကို ဆက်တိုက်ရိုက်ကူးလိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံများသည် ကျန်းမြောင်နှင့် ယန်ဟဲတို့၏ စမတ်ဦးနှောက်စနစ်ထဲသို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားသည်။ ကျန်းမြောင်က မျက်နှာပြင်ကိုဖွင့်ကြည့်ပြီး အလွန်ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ "ကဲ သွားရအောင်၊ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းထဲကို ဝင်ကြည့်ရအောင်!"
ယန်ဟဲလည်း သူ့မျက်နှာပြင်ကိုဖွင့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် မိန်းကလေးက တောက်ပစွာ ပြုံးနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ကိုယ်သူတောင် မသိလိုက်ဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးမိနေသည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ယန်ဟဲသည် မျက်လုံးကိုမော့ကာ ရှေ့မှသွားနေသည့် သူမ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်တွန့်ချိုးကာ သူမနောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။
ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နိုင်ငံတော်အစိုးရဌာနများ တည်ရှိရာနေရာဖြစ်သော်လည်း စနေ၊ တနင်္ဂနွေရက်များတွင် ပြည်သူများအတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးထားသည်။
ကျန်းမြောင်သည် ယန်ဟဲနှင့်အတူ လူအုပ်ကြားထဲမှတစ်ဆင့် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူတို့သည် ရုပ်သံသတင်းများတွင်သာ မြင်ဖူးသည့် အရေးကြီးသော အစည်းအဝေးခန်းမများ၊ အခမ်းအနားခန်းမများ၊ ဧည့်ခံခန်းမများနှင့် သမိုင်းဝင်ပစ္စည်းများ ပြသထားသည့် ပြခန်းများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွင် တာဝန်ကျနေသည့် အစိုးရအရာရှိများ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကိုပင် မှန်ကာရံများအပြင်ဘက်မှနေ၍ လေ့လာခွင့်ရခဲ့သည်။
ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း၏ အဓိကအချက်မှာ ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံ၏ "ပင်မဦးနှောက်" ကို ကြည့်ရှုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကြီးမားရသနည်းဆိုလျှင် ပင်မဦးနှောက်၏ ဧရာမအရွယ်အစားကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင်နှင့် ယန်ဟဲတို့သည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း၏ အမြင့်ဆုံးကြည့်ရှုစင်သို့ တက်သွားပြီး အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုဧရာမအဆောက်အအုံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပိရမစ်ပုံစံ အခေါင်းပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုနေရာအတွင်းတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လှိုင်းထနေသည့် မြူခိုးတိမ်တိုက်များသည် အရောင်အသွေးနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်များ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။
"ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်ပဲ" ကျန်းမြောင်က ထို ethereal ဖြစ်သော ဓာတ်ငွေ့များကို ငေးကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
ဒါသည် ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံ၏ ဒေတာအချက်အလက်အားလုံးနီးပါးကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် ပင်မဦးနှောက်၏ အစစ်အမှန်ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်၏ အသံတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာသည့် ခရီးသွားတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသည်။
ယန်ဟဲသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်အဝါများ တောက်ပနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များကလည်း အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဧရာမကွန်ပျူတာကြီးကို ကြည့်နေသည်မဟုတ်ဘဲ ချစ်ရသူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။
"ပင်မဦးနှောက်ကို ဒီလောက်တောင် သဘောကျတာလား" ယန်ဟဲက အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ပင်မဦးနှောက်ဆိုသည်မှာ ကွမ်တမ်ကွန်ပျူတာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံတွင် အကြီးဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော်လည်း သဘာဝအားဖြင့်တော့ ထူးခြားဆန်းပြားသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ လာရောက်လည်ပတ်သူ အများစုမှာလည်း အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုအနေဖြင့်သာ လာကြည့်ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်ကဲ့သို့ ပင်မဦးနှောက်အပေါ် စစ်မှန်ပြီး ထူးခြားသော သံယောဇဉ်ရှိနေခြင်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ သုတေသီများနှင့် သာမန်လူများမှာ ပင်မဦးနှောက်အပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားချင်း ကွဲပြားကြတာများလား။
ကျန်းမြောင်က ခေါင်းကိုပြတ်ပြတ်သားသား ငြိမ့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်၊ "ကျွန်မ တစ်နှစ်ကို အကြိမ်အတော်များများ လာတယ်"
"စိတ်ညစ်နေတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့"
"အလုပ်မှာ အခက်အခဲတွေ ကြုံရတဲ့အခါမျိုးမှာလည်း လာတယ်"
"စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတွေ ကြုံရတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့"
"ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အထီးကျန်သလိုလို၊ ဝေဝါးသလိုလို ခံစားရတဲ့အခါမျိုးမှာလည်း လာတတ်တယ်"
"ပြီးတော့ရော?" ယန်ဟဲ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်၊ "ဒီကွမ်တမ်တိမ်တိုက်ကို မြင်လိုက်ရရင် စိတ်တွေ ပိုကောင်းသွားသလား"
"ဟုတ်တယ်လေ!" ကျန်းမြောင်က လှည့်ကြည့်ပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒီအရာကို မြင်လိုက်ရရင် ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ညစ်နေပါစေ ဘယ်လိုလုပ် မကောင်းမလာဘဲ နေပါ့မလဲ"
ယန်ဟဲ: "…?"
ကျန်းမြောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို မေးလိုက်သည်၊ "ခြောက်ထောင်နှစ်လောက်က ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမြေခေတ်မှာ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုရှိခဲ့လဲဆိုတာ ဗိုလ်မှူး သိလား"
"ခြောက်ထောင်နှစ်လား?" ယန်ဟဲ ခဏစဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "အဲဒါက ကိုလိုနီခေတ်မတိုင်ခင်ကလေ၊ ကြယ်တာရာ ကိုလိုနီခေတ်မတိုင်ခင်က သမိုင်းအကြောင်းကိုတော့ ကျွန်တော် သိပ်မသိဘူး"
ဒီခေတ်က မူလတန်းမှ အထက်တန်းအထိ သမိုင်းသင်ခန်းစာတွေမှာ လူသားတွေ အာကာသခရီးသွားနည်းပညာကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း၊ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ကမ္ဘာမြေကနေ ထွက်ခွာလာပြီး အာကာသကို စူးစမ်းလေ့လာ၊ ကိုလိုနီပြုခဲ့တဲ့ ကာလတွေကိုသာ အဓိကထား သင်ကြားကြသည်။ အဲဒီမတိုင်ခင်က သမိုင်းကိုတော့ "ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမြေ" ခေတ်ဆိုပြီး အကျဉ်းချုပ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။
ထန်၊ ဆုန်၊ ယွမ်၊ မင်၊ ချင်း စသည့် မင်းဆက်များအားလုံးသည် "ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမြေ" ခေတ်ထဲတွင်သာ ပါဝင်သည်။ ပညာရှင်မဟုတ်သူများအတွက်တော့ ထိုအရာများကို နက်နက်နဲနဲ လေ့လာစရာမလိုပေ။ လူအများစုအတွက် ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမြေခေတ်ဆိုသည်မှာ "နောက်ကျကျန်ခဲ့သော"၊ "ရိုင်းစိုင်းသော" ဟုသာ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်။
"အဲဒီခေတ်တုန်းက ကွမ်တမ်ကွန်ပျူတာဆိုတဲ့ အယူအဆက အကြံဉာဏ်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်" ကျန်းမြောင်က ပြောသည်၊ "နည်းပညာအရဆိုရင် အခုခေတ်နဲ့ယှဉ်ရင် အလွန်ကို နောက်ကျကျန်ခဲ့တာပေါ့"
"လူတွေဟာ နေ့တိုင်းလိုလို အိမ်မှုကိစ္စတွေဖြစ်တဲ့ အဝတ်လျှော်တာ၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ၊ ထမင်းချက်တာ၊ ပန်းကန်ဆေးတာတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေကြရတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဖုန်စုပ်စက်တို့၊ ပန်းကန်ဆေးစက်တို့လို ရိုးရှင်းတဲ့ စက်ရုပ်တွေ ရှိပေမဲ့ သူတို့က အသိဉာဏ်ရှိတဲ့အဆင့်နဲ့တော့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ လူသားတွေကို အလုပ်တွေကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ အဆင့်တော့ မရောက်သေးဘူးပေါ့"
"အိမ်နဲ့ ကီလိုမီတာနှစ်ဆယ်မပြည့်တဲ့ အလုပ်ခွင်ကို သွားဖို့တောင် တစ်လမ်းကို တစ်နာရီလောက် ကြာတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ကားရှိရင်တောင် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွေက ရှိသေးတယ်။ မြို့ထဲက လေထုက ညစ်ညမ်းလွန်းလို့ အဝေးက အဆောက်အအုံတွေကိုတောင် ကောင်းကောင်း မမြင်ရဘူး။ မီးခိုးမြူတွေထူတဲ့နေ့မျိုးဆို အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ပြတင်းပေါက်တောင် မဖွင့်ရဲကြဘူး၊ နှာခေါင်းပိတ်တာကလည်း နေ့စဉ်လိုလို ဖြစ်နေကျပဲ"
"အဲဒါတွေအားလုံးက နည်းပညာဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေပေါ့။ လူတွေအကြောင်း ပြောရအောင်။ ဗိုလ်မှူးတို့က အဲဒီခေတ်ကို နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဆွေမျိုးတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆိုတာ ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျောင်းက ဆရာတွေကတောင် 'မင်းလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီ' ဆိုပြီး လက်ထပ်ဖို့ လူမိတ်ဆက်ပေးတာမျိုးတွေ လုပ်ကြတယ်။ အားလပ်ရက်တွေဆိုရင် ဆွေမျိုးတွေက အိမ်မှာဖမ်းချုပ်ထားပြီး အိမ်ထောင်ပြုဖို့၊ ကလေးမွေးဖို့ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် လူငယ်တွေက နှစ်သစ်ကူးမှာ အိမ်ပြန်ဖို့တောင် ကြောက်နေကြရတာ"
"လူမှုဆက်ဆံရေးကလည်း ပင်ပန်းတယ်။ အဲဒီခေတ်က လူမှုဆက်ဆံရေးတွေက အခုထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းပေမဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာနဲ့ နယ်နိမိတ်ကို လေးစားရမယ်ဆိုတဲ့ အသိမျိုးတော့ မရှိကြဘူး"
"ဥပဒေတွေ၊ လူမှုရေးစည်းကမ်းတွေကို လူတွေကပဲ အတင်းအကျပ် လိုက်နာခိုင်းခဲ့တာ။ အခုခေတ်မှာ ပင်မဦးနှောက်က ဆုံးဖြတ်ချက်အများစုကို ချမှတ်ပေးနေတာနဲ့မတူဘဲ မတရားမှုတွေ၊ တရားမျှတမှုမရှိတာတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက စိတ်ခံစားချက်ဆိုတာ မရှိသလို၊ အသုံးချစရာ အဆက်အသွယ်တွေကလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်နေခဲ့တာလေ။"
ယန်ဟဲက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "ရှေးခေတ်လူတွေက အဲဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အလွန်ကို ပင်ပန်းခဲ့ကြတာ" ကျန်းမြောင်က ပြောသည်။ "ကျွန်မ ကျားမရေးရာ ကွဲပြားမှုအကြောင်းတောင် မပြောရသေးဘူး။ အဲဒီခေတ်တုန်းက လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အမျိုးသားတွေကပဲ အဆုံးအဖြတ်ပေးတဲ့ အာဏာရှိခဲ့ကြတယ်။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ စုပုံလာတဲ့ အသိအမြင်တွေကြောင့် အမျိုးသမီးတွေက စဉ်ဆက်မပြတ် ကြိုးပမ်းရုန်းကန်ခဲ့ကြပေမဲ့ ပညာရေးနဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေမှာ ကျားမခွဲခြားဆက်ဆံမှုက ရှိနေဆဲပဲ။ အမျိုးသမီးတွေအပေါ် ကျူးလွန်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေအကြောင်း ပြောဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး။ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ မွေးရာပါ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်ကိုပဲ သူတို့ရဲ့ မူလအပြစ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြတယ်။ စိတ်မမှန်တဲ့၊ ကပ်ပါးသတ္တဝါလို လူယုတ်မာတွေရဲ့ အမြင်မှာဆိုရင် အမျိုးသမီးတွေက အပြင်မထွက်သင့်ဘူး။ အပြင်ထွက်လို့ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာရင် ဒါက သူတို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အမှားပဲလို့ ပြောကြတာလေ။"
ယန်ဟဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ကျောင်းစာသင်ခန်းများတွင် ကျားမတန်းတူညီမျှရေး သမိုင်းအကြောင်းကို အသေးစိတ် သင်ကြားခဲ့ကြသည်။ အာကာသကို စူးစမ်းရှာဖွေသည့် ခေတ်ဦးကာလတွင် ဓာတ်ခွဲခန်းသုံး သားအိမ်နည်းပညာ မအောင်မြင်သေးသည့်အတွက် လူဦးရေတိုးပွားရေးအတွက် အမျိုးသမီးများသည် သွေးနှင့်မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မှောင်မိုက်သော သမိုင်းကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။ ယခုခေတ်၏ ကျားမတန်းတူညီမျှမှုသည် မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသမီးများ၏ အသက်ပေးရုန်းကန်မှုများဖြင့် ရရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအခါ အာဏာရှိသော ရာထူးနေရာများတွင် ရှိနေသည့် အမျိုးသမီးများသည် ဤသမိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းကို မြေမြှုပ်ကွယ်ပျောက်သွားစေရန် လုံးဝ ခွင့်မပြုကြပေ။
"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အကုန်လုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ" ကျန်းမြောင်က စကားအကြောင်းအရာကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်သည်။ "အိမ်မှုကိစ္စတွေလို အလုပ်မျိုးတွေက လူ့အချိန်တွေကို မယူတော့ဘူး။ လူမှုဆက်ဆံရေးတွေကလည်း ပိုပြီးပေါ့ပါးလာတယ်၊ ဘယ်သူကမှလည်း ကိုယ့်ကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းတာ၊ ကလေးမွေးခိုင်းတာမျိုး မလုပ်တော့ဘူး။ ကလေးမွေးချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ကိုယ်နဲ့အသင့်တော်ဆုံး လက်တွဲဖော်ကို ရှာပြီး အကောင်းဆုံး သားသမီးကို ရနိုင်သေးတယ်လေ။"
"ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းတဲ့ခေတ်လဲ" သူမက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်၊ "ဒါဟာ နည်းပညာက လူသားတွေကို လွတ်မြောက်စေပြီး တရားမျှတမှုတွေ ထွန်းကားတဲ့ခေတ်ပဲ။ ကြိုးစားသလောက် ပြန်ရတဲ့ခေတ်ပေါ့။"
ယန်ဟဲ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်နေမှန်း သိလိုက်သော ကျန်းမြောင်က လက်ကို အမြန်ထောင်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်! သိပါတယ်၊ သိပါတယ်! ဘယ်ခေတ်အခါမှာမှ စစ်မှန်တဲ့ တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ မမြင်နိုင်တဲ့နေရာတွေမှာလည်း မတရားမှုတွေနဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့အရာတွေ ရှိနေမှာပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သော ယန်ဟဲ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြန်လည်ပိတ်သွားသည်။
ကျန်းမြောင်က ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်မ တရားမျှတမှုအကြောင်း ပြောတဲ့အခါမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်ထောင်နှစ်က ရှေးခေတ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြောတာပါ။"
"ဒါကြောင့် ဒီကွမ်တမ်တိမ်တိုက်ကို လာကြည့်တိုင်း ကျွန်မ ဒီလိုခေတ်မျိုးမှာ မွေးဖွားလာရတာ အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ပဲ တွေးမိတယ်!"
"ဘာလို့ စိတ်ဓာတ်ကျရမှာလဲ၊ ဘာလို့ ဝမ်းနည်းနေရမှာလဲ။ ကြိုးစားဖို့ ဘာအကြောင်းပြချက်များ လိုသေးလို့လဲ။ ရှေ့မှာ ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲတွေက ခက်ခဲနေပါစေဦးတော့၊ ဘာဖြစ်လဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်ထောင်နှစ်ကထက် ပိုဆိုးတဲ့ ဘဝမျိုးကို ကျွန်မတို့ နေရဦးမှာလား။"
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"
"ကျွန်မရဲ့ အခုဘဝက အရမ်းကို အံ့ဩစရာကောင်းနေပြီ။ ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတော့... ရှေးခေတ်လူတွေရဲ့ အိပ်မက်ထဲက ဘဝမျိုးကို ကျွန်မ အခု ပိုင်ဆိုင်ထားတာလေ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝအပေါ် အရမ်းကျေနပ်တယ်၊ ဒါကြောင့် နေ့ရက်တိုင်းကို အကောင်းဆုံး ဖြတ်သန်းချင်တာ။"
ယန်ဟဲသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်ထောင်နှစ်က လူတို့၏ ဒုက္ခများက ကျန်းမြောင်နှင့် မည်သို့သက်ဆိုင်သည်ကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း၊ သူမသည် နေ့ရက်တိုင်းတွင် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး ဘဝကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေခြင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်ပါသလော။
ယုံကြည်ရခက်သော်လည်း ယန်ဟဲသည် ပြုံးမိရတော့သည်။
ကျန်းမြောင်သည် သူ့၏အပြုံးကို မမြင်လိုက်ပေ။ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်တိုင်း သူမသည် ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်၏ ထူးခြားလှပမှုကို ငေးမောရင်း အသိစိတ်လွတ်သွားတတ်သည်။
သူမရှေ့တွင် အရောင်နှင့် ပုံသဏ္ဌာန်များ ပြောင်းလဲနေသည့် တိမ်တိုက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏လက်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသည်လည်း သူမ၏ လက်ဆီသို့ လွင့်မျောလာသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ တကယ်ထိတွေ့လို့ မရပါ။ သူတို့ကြားတွင် တစ်မီတာခန့် ထူသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
"ဒါ ဖန်မဟုတ်ဘူး၊ အထူးပြုပြင်ထားတဲ့ သံမဏိပဲ" ကျန်းမြောင်က ဖန်ကဲ့သို့ ထင်ရသည့် ပွင့်လင်းမြင်သာသော နံရံကို ထိရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးမှသာ ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်ကို ပြန့်ကျဲမသွားအောင် ထိန်းထားနိုင်တာ။ ကြည့်စမ်း..."
သူမ၏ လက်သည် ပွင့်လင်းမြင်သာသော အကာအကွယ်နံရံပေါ်တွင် ဖိကပ်ထားပြီး ထူထဲသော အကာအကွယ်အတွင်းမှ ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်၏ အစိတ်အပိုင်းလေးသည် သူမ၏ လက်ဆီသို့ ရွေ့လျားလာကာ အကာအကွယ်ကို လာထိသည်။
အကယ်၍ အကာအကွယ်နံရံက တစ်မီတာမထူပါက လက်နှစ်ဖက် လာထိတွေ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
"သာမညဥပဒေသုံးခုရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေသာ မရှိဘူး၊ လူသားတွေကသာ ဉာဏ်ရည်တုရဲ့ တစ်ဦးတည်းဖြစ်တည်မှုကို တမင်ဖိနှိပ်မထားဘူးဆိုရင်၊ ဒါက အခုဆိုရင် အသက်ရှိတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်နေလောက်ပြီ" ကျန်းမြောင်က နဖူးကို အကာအကွယ်နံရံတွင် ကပ်ထားရင်း စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်များဖြင့်၊ ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီအရာကို လာကြည့်ပြီး ဒီအကြောင်းတွေ တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာတဲ့အထိ စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်။ အာ... ဗိုလ်မှူး၊ ခင်ဗျားရော ခံစားမိလား?"
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲကတော့ မခံစားမိပေ။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကိုသာ အဓိကထားသူများသည် ဉာဏ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ စူးစမ်းသူတစ်ယောက်က ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှား တုန်ယင်နေသည်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော်လည်း ဤအချက်သည် ဒေါက်တာကျန်း၏ လက်ရှိပုံစံကို ဗိုလ်မှူးယန် တန်ဖိုးထားကြည့်ရှုခြင်းကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ဒေါက်တာကျန်းသည် ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်ကို ကြည့်နေသည်မှာ အလွန်ချောမောပြီး ရုပ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ငေးကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဟော်မုန်းဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အမြင်အရဆိုလျှင် ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်ပင် တောက်ပပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။