ခေါင်းစဉ် - ကြယ်တာရာဖခင် - အခန်း (၂၅) - စနေ၊ တနင်္ဂနွေ | NovelPing
ယန်ဟဲက ကျန်းမြောင်အတွက် ရေးဆွဲပေးထားသည့် လေ့ကျင့်ခန်းအစီအစဉ်တွင် သိပ္ပံသုတေသနပညာရှင်တို့၏ အားကစားနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် အားနည်းတတ်သည့် သဘာဝကို အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားသည်။ ၎င်းသည် အလွန်တဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် စနစ်တကျ ဖြစ်သည်။ ပထမနေ့တွင် ကျန်းမြောင်၏ ကြွက်သားများ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ခဲ့ရသော်လည်း သောကြာနေ့အရောက်တွင်မူ သူမ မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရတော့ချေ။
ထိုလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်နှင့် အသားကျသွားသည့်နောက်တွင် သူမသည် အားအင်ပြည့်ဝပြီး လန်းဆန်းနေသည်ဟုပင် ခံစားလာရသည်။
ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ရောက်ရောက်ချင်း ကျန်းမြောင်သည် တာနာကာထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး “မြန်မြန် ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း! မနေ့က ငါ ဘာအောင်မြင်မှု ရခဲ့လဲဆိုတာ!” ဟု မေးလိုက်သည်။
တာနာကာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး “မင်း နောက်ဆုံးတော့ ဗိုလ်မှူးကြီးနဲ့ အိပ်လိုက်ပြီလား” ဟု မေးသည်။
“…” အချစ်ရေးတစ်ခုတည်းကိုသာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်နေခြင်းကို မနှစ်မြို့သည့် ဒေါက်တာကျန်းက ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် “ငါတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး သဘောတူစာချုပ် ချုပ်လိုက်တာလေ၊ ဟဲဟဲဟဲ!” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
“အော်…” ဒေါက်တာတာနာကာက စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် နားကိုသာ ကုတ်နေသည်။
“ဟေ့!” ဟု ဒေါက်တာကျန်းက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
“ဝါး၊ ဒေါက်တာ၊ ဒီတစ်ခေါက် မင်းရဲ့ ချိန်းတွေ့ဖော်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ!” ဟု လက်ထောက်ဖြစ်သူက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်က “?” ဟု မေးငေါ့လိုက်သည်။
လက်ထောက်က သူမကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး “မင်းရဲ့ အသားအရေကို ကြည့်စမ်း၊ အရမ်းကို ပန်းရောင်သန်းနေတာပဲ! လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဟန်ချက်ညီမှုဆိုတာ ဟော်မုန်းတွေကို မျှတစေတဲ့ အလှအပဆိုင်ရာ ကိရိယာတစ်ခုပဲ!” ဟု အော်ပြောသည်။
“ဟာ…ဟားဟား။” ဒေါက်တာကျန်းက အသည်းအသန် ရယ်မောရင်း “ဟုတ်ပါရဲ့” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
(အမှန်တရားကို သိထားသည့် ဒေါက်တာတာနာကာ - “…” →_→)
လက်ထောက် ထွက်သွားသည့်အခါ ဒေါက်တာကျန်း မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး “အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုပေးသင့်တယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။
တာနာကာက အားမလိုအားမရဖြင့် “ဂုဏ်ယူပါတယ်” ဟု စိတ်မပါ့တပါ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သူ့ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တော့ သူ ခဏစဉ်းစားပြီး “ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ဘတ်စကက်ဘော ကစားရင်း လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက လိင်တူစိတ်မဝင်စားတဲ့သူ (Straight) ဖြစ်နေတယ်။ ရုပ်ရည်ပိုင်းကတော့ မင်းကြိုက်မယ့်ပုံစံမျိုးပဲ။ မနက်ဖြန် ငါနဲ့အတူ ဘတ်စကက်ဘော ကစားဖို့ လိုက်ခဲ့မလား၊ ငါ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်သည် အရင်က ရိုးရှင်းပြီး အေးစက်စက် နေထိုင်လေ့ရှိသဖြင့် တာနာကာက သူမကို စိတ်ခံစားမှုမဲ့သူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုဗိုလ်မှူးကြီး ပေါ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ကျန်းမြောင်၏ ဟော်မုန်းများ တရိပ်ရိပ်တက်လာပြီး အင်ဒိုခရိုင်းစနစ်များ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမက စိတ်ဆန္ဒကို အရှုံးမပေးဘဲ နေနေသည်။ တာနာကာက သူမ အလိုဆန္ဒတွေကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်နစ်နာသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
တကယ်တော့ သူ အသက်ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေလာခဲ့ပြီး လူပေါင်းစုံကို တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျန်းမြောင်ကဲ့သို့ ရဟန်းတစ်ပါးကဲ့သို့ နေထိုင်သည့်သူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။
စားခြင်း၊ သောက်ခြင်း၊ အိမ်သာတက်ခြင်းနှင့် အချစ်ရေးကိစ္စများ—ဤအရာအားလုံးသည် သာမန်လူသားတို့၏ လိုအပ်ချက်များဖြစ်လျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဖိနှိပ်ထားရသနည်း။
တာနာကာ၏ စေတနာကောင်းကို ကျန်းမြောင်က အသိအမှတ်မပြုဘဲ “ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး။ မနက်ဖြန် ငါ ဗိုလ်မှူးကြီးနဲ့အတူ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းကို သွားလည်မှာ” ဟု တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
စနေနေ့ နံနက်တွင် ယန်ဟဲသည် ပုံမှန်အတိုင်း စည်းကမ်းတကျ စောစောထသည်။ သို့သော် နံနက်စာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ရေချိုးပြီးနောက် သူတစ်ယောက်တည်း စားပွဲတွင် နံနက်စာ စားနေရသည်။
ကျန်းမြောင်သည် မနေ့ညကပင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေရက်များတွင် နည်းနည်းနောက်ကျမှ ထမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြိုပြောထားသည်။ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် နံနက် ၉:၃၀ မှသာ ဖွင့်လှစ်သဖြင့် စောစောသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
နံနက်စာ စားနေစဉ် ယန်ဟဲ၏ အကြည့်သည် အခန်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည့် နေရောင်ခြည်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းအိုးထဲမှ လတ်ဆတ်သော ပန်းများကို စိမ်ထားသည့် ရေသည် နံနက်ခင်း၏ ကြည်လင်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။
ထိုသို့သော နေသာပြီး အလုပ်ပိတ်သည့် စနေနေ့ နံနက်ခင်းမျိုးတွင် အိပ်ရာထဲတွင် အေးအေးလူလူ လှဲနေခြင်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်…
စစ်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ယန်ဟဲသည် “အိပ်ရာထဲတွင် အချိန်ဖြုန်းခြင်း” ဟူသည့်အရာကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ အိပ်မပျော်သည့်အခါမျိုး သို့မဟုတ် ချိန်းတွေ့သည့်အခါမျိုးပင် ဖြစ်စေကာမူ သူသည် နှိုးစက်နာရီကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားသည့် အချိန်တွင် ချက်ချင်းထပြီး နေ့စဉ်လုပ်ငန်းစဉ် သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ခန်းများကို စတင်လေ့ရှိသည်။
ဤသို့သော ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ဘဝမျိုးသည် ယန်ဟဲအတွက် ဝေးကွာလွန်းလှသည်။
သို့သော် သူ မုန်းတီးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
တကယ်တော့ သူသည် ဤသို့ လန်းဆန်းသည့် နံနက်ခင်းတွင် ဒေါက်တာကျန်း အိပ်ပျော်နေမည့်ပုံကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိသည်။ ထိုသို့ တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် ယန်ဟဲ၏ ပခုံးများမှ တင်းမာမှုများ မသိမသာ ပြေလျော့သွားသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ယန်ဟဲသည် နံနက်ခင်းတွင် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသည့် ကျန်းမြောင်၏ ပုံစံကို မြင်ချင်နေမိသည်။ အကယ်၍သာ သူ မြင်ခွင့်ရခဲ့လျှင် အလွန်တရာ စိတ်အေးချမ်းရလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ခံစားမိသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းမြောင်တွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အမျိုးသမီးတိုင်း ပိုင်ဆိုင်သည့် အရည်အချင်းများ ရှိသည်။ သူမ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့်အခါ သူမ၏ မျက်တောင်ကအစ လန်းဆန်းနေတတ်သည်။
နာရီက ရှစ်နာရီကျော်ကို ပြသသည့်အခါ ဒေါက်တာကျန်း၏ အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ကြည်လင်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ! ဗိုလ်မှူးကြီး!”
ထိုနှုတ်ဆက်စကားကြောင့် တစ်နေ့တာလုံး အသက်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ယန်ဟဲသည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ခေါင်းကို လှည့်မကြည့်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုလို ကွေးညွတ်သွားသည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ ဒေါက်တာ။” သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။
မိန်းကလေးသည် နံနက်ခင်း အလင်းရောင်တွင် ရေချိုးထားသည့်အလား လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး သူမ၏ ဝတ်စုံခေါက်များပေါ်တွင် တောက်ပမှုများ ဖြန်းပက်ထားသယောင် ရှိသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သည့် လည်ပင်းရိုးသည် အလင်းနှင့် အရိပ်အောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားကို ပုံဖော်နေသည်။
ဗိုလ်မှူးကြီး၏ အကြည့်သည် ထိုနို့နှစ်ရောင်သန်းသော ပခုံးများပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဤ “ခဏတာ” သည် နည်းနည်းကြာသွားပြီး ထိုအကြည့်တွင် အပူချိန်အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဟော်မုန်းများ တိုက်မိပြီး မီးပွားများ ထွက်လာသည့် ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်ကဲ့သို့ပင်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းမြောင်သည် ထုံအသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုအမျိုးသားထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပိုးမွှားများ၏ ဖီရိုမုန်းကဲ့သို့သော အနံ့သည် သူမကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူမကို ခဏတာ အသက်ရှူရပ်သွားစေသည်။
အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အကြည့်သည် သူမပေါ်တွင် နွေးထွေးစွာ ရပ်တန့်နေသည့်အခါ ထိုအခိုက်အတန့်သည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩရဖွယ်ကောင်းပြီး နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်ဟု ပြောရပေမည်။
အကယ်၍ ယန်ဟဲသည် ငါးရက်လွန်ခဲ့သည့်အချိန်က သူမကို ဤသို့သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကျန်းမြောင်သည် အသေအချာပင် ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤရက်များအတွင်း သူမသည် ယန်ဟဲ၏ ဖီရိုမုန်းများကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ အရင်ဘဝက သူမ အဝေးမှသာ ငေးမောကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့သည့် ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော အေးစက်စက် အမျိုးသားများသည် အနီးကပ်တွေ့ဆုံသည့်အခါတွင် တကယ်တမ်း၌ သာမန်လူသားများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အထက်စီးမှ ငေးကြည့်ခြင်းမှ မျက်လုံးချင်းဆိုင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းက အတွေးအခေါ်ကို ပြောင်းလဲစေသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဟော်မုန်းများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ခုခံလိုက်သည်။
“သတင်းဖတ်နေတာလား? ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး၊ ငါ အမြန်လေး စားလိုက်ဦးမယ်။” သူမသည် သူမ၏ စကတ်ကို လှည့်လိုက်ရင်း ပြုံးပြသည်။
“လုပ်ပါ၊ လုပ်ပါ၊” ယန်ဟဲက ပြုံးလျက် “အရေးမကြီးပါဘူး။” ဟု ဆိုသည်။
ထိုဟော်မုန်းများ တိုက်မိသည့်အကြောင်းကို အတိအလင်း မပြောခဲ့ကြပေ။ စကားပြောဆိုခြင်းနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် စကားလုံးများ မလိုဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်သွားကြသည်။
ထိုစည်းကို ကျော်လွန်ရန် မလိုပေ။ လေထဲရှိ နွေးထွေးမှုကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များ တက်ကြွသွားစေရန် လုံလောက်သည်။
အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး။
သူတို့ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ကျန်းမြောင်သည် အပြင်ဘက် ရာသီဥတုကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ ဝတ်စုံနှင့် လိုက်ဖက်သည့် နေကာဦးထုပ်တစ်လုံးကို ရှာလိုက်ပြီး သေးငယ်နူးညံ့သည့် သားရေအိတ်လေးဖြင့် တွဲဖက်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ တနင်္လာနေ့က ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ သူမကို နံနက်တိုင်း စနစ်တကျ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဝတ်စုံများ၊ ညနေခင်းတွင် နူးညံ့ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် အိမ်နေဝတ်စုံများနှင့် မကြာသေးမီက ဝတ်ဆင်သည့် တင်းကျပ်သော အားကစားဝတ်စုံများကိုသာ မြင်ဖူးသည်။ သို့သော် ပခုံးပေါ်တွင် ပွင့်နေပြီး ဒူးဆစ်အထိ ရှည်သည့် ဤဝတ်စုံမျိုးကို သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုဝတ်စုံသည် သူမ၏ ပခုံးများကို ပေါ်လွင်စေပြီး ခါးကို သိမ်းထားကာ စကတ်အောက်ပိုင်းသည် ဖောင်းကားနေသည်။ ချုပ်ရိုးတိုင်းက ကျန်းမြောင်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။
ပြီးပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် သူမ၏ လှပသော ခြေတံများကို ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ကြည့်ရသူအတွက် အမြင်အာရုံကို ပျော်ရွှင်စေသည်။
ယန်ဟဲသည် ချီးကျူးစကားဆိုရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ “ဒီနေ့ မင်း တကယ်ကို လှနေတာပဲ။”
ကျန်းမြောင်၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးညွတ်သွားပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
သူမသည် လူနှစ်ဦးစီးနိုင်သည့် ကားတစ်စီးကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ထိုကားမှာ လူတစ်ဦးစီးကားထက် နေရာပိုကျယ်သည်။ လူမှုရေးအရ သီးခြားစီဖြစ်နေကြသည့် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အလွန်အမင်း နီးကပ်နေရန် မလိုအပ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၊ သူငယ်ချင်းများ သို့မဟုတ် စုံတွဲများ တူညီသောနေရာသို့ သွားရာတွင် ကားကို အတူစီးခြင်းမှာ သာမန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူစိမ်းများအနေဖြင့်မူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။
ကျန်းမြောင်ကမူ ၎င်းကို ကိစ္စမရှိဟု ခံစားရသည်။ မည်သို့ဆိုစေ ယန်ဟဲသည် သူမကို ဖျာပေါ်တွင် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ပုံစံမျိုးကိုပင် မြင်ဖူးထားပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် သာမန် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထက် ပိုမိုရင်းနှီးပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆန်သင့်သည်ဟု သူမ ယူဆထားပြီးဖြစ်သည်။
ဤလောကတွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို အတူတကွ ပြုစုပျိုးထောင်ရသည့် အတွေ့အကြုံကို ယန်ဟဲကဲ့သို့ ရင်းနှီးစွာ မျှဝေနိုင်မည့် အမျိုးသား မည်မျှရှိပါမည်နည်း။
ထိုအတွေးနှင့်အတူ ယန်ဟဲက သူ၏ မာနထောင်လွှားသည့် မျက်နှာဖုံးကို ဆန္ဒအလျောက် ချွတ်ချလိုက်သည့်အချက်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျန်းမြောင်သည် ယခုအခါ သူ့ကို “မိသားစုဝင်” တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်လျက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု အငွေ့အသက်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
ဤခံစားချက်သည် “စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်” ဟူသည့် နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မြို့တော်ကြယ်ကို ခရိုင်ကြီး ၂၄ ခုဖြင့် ပိုင်းခြားထားပြီး ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း တည်ရှိရာနေရာနှင့် ကျန်းမြောင်တို့ နေထိုင်အလုပ်လုပ်သည့် နေရာတို့မှာ တူညီသော ခရိုင်အတွင်း၌ မရှိကြပေ။ ကျန်းမြောင် ခေါ်ယူလိုက်သည့် ကားသည် ခရိုင်ဖြတ်ကျော် သီးသန့်လမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုထားပြီး ခရိုင်တွင်း ဘတ်စ်ကားများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။
ခရိုင်ဖြတ်ကျော် အမြန်လမ်းမကြီးကို အသုံးပြု၍ ဂြိုဟ်ကို ပတ်မည်ဆိုပါက ဆယ်နာရီပင် ကြာမည်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းမြောင်သည် ဒုတိယဂြိုဟ်တုတွင် ပညာသင်ကြားနေစဉ်က စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များ၌ ပိုက်လိုင်းဘတ်စ်ကားကို စီးပြီး ဂြိုဟ်ကို ပတ်ကြည့်ရန် မြို့တော်ကြယ်သို့ အထူးလာရောက်ခဲ့ဖူးသည်။
ဘတ်စ်ကားလမ်းကြောင်း၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသည်။
ပိုက်လိုင်းအတွင်း ရှိနေစဉ်မှာပင် ယန်ဟဲသည် တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့် ပြွန်မှတစ်ဆင့် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်နေရသည်။
အထပ်တစ်ရာရှိသော အဆောက်အအုံများကြားတွင် ရုတ်တရက် ကျယ်ဝန်းသည့် နေရာလွတ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး တောင်ကုန်းပုံစံ အဆောက်အအုံတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။ “တောင်ကုန်း” ဆိုသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမျှော်တိုက်များထက် အများကြီး ပိုတိုသော်လည်း ဤတန်ဖိုးကြီးလှသည့် ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် သူတို့ယူထားသည့် နေရာအကျယ်အဝန်းကပင် အံ့ဩရလောက်အောင် ဖြစ်သည်။
ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းကို ထိုသို့ အမည်ပေးထားခြင်းမှာ ကမ္ဘာမြေ၏ ရှေးဟောင်း မာယာပိရမစ်များကို အတုယူ၍ ပုံစံထုတ်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားပြီး တကယ့်တောင်ကုန်းတစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေသည်။
ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းမှ မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးပြွန်သည် အောက်ဘက်သို့ စတင်စောင်းကျသွားသည်။
“ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းရဲ့ ထွက်ပေါက်က အောက်က ရင်ပြင်မှာပါ။” ကျန်းမြောင်သည် ခရီးသွားလမ်းညွှန်တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရင်း “အောက်ကနေ မော့ကြည့်လိုက်ရင် ပိုပြီး ခမ်းနားထည်ဝါတာကို မြင်ရအောင်လို့ စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်မှာပါ။” ဟု ပြောသည်။
“မလိုပါဘူး။” ယန်ဟဲသည် အပြင်ဘက် ရှုခင်းကို ငေးမောရင်း ပြောသည်။
“အင်း?” ကျန်းမြောင်သည် ယန်ဟဲဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“တကယ်တမ်း အံ့ဩရမယ့်အရာက အဆောက်အအုံရဲ့ အရွယ်အစား ဒါမှမဟုတ် အမြင့်မဟုတ်ဘူး။” ယန်ဟဲသည် “တောင်ကုန်း” ကို ကြည့်ရင်း “သူကိုယ်စားပြုတဲ့ အာဏာနဲ့ စွမ်းအင်တွေပဲ။” ဟု ဆိုသည်။
“ရှင် တစ်ခု လွဲနေပြီ။” ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ရင်း ပြောသည်။
ကားသည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ရင်ပြင်ပလက်ဖောင်းတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေရာမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း အတွင်းရှိ ခရီးသည်များမှာ အနည်းငယ်သာ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
“အို?” ယန်ဟဲသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး “ငါ ဘာလွဲသွားလို့လဲ?” ဟု မေးသည်။
“နည်းပညာလေ!” ကားတံခါး ပွင့်သွားသည်။ ကျန်းမြောင်သည် ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။
မြို့တော်ကြယ်၏ ပတ်လမ်းရှိ ဂြိုဟ်များနှင့် ဂြိုဟ်တုအားလုံးသည် နွေဦးရာသီကဲ့သို့ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေစေရန် လူလုပ်နည်းပညာဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသည်။
မိန်းကလေးသည် ပလက်ဖောင်းမှ အပြင်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ သူမ၏ စကတ်စများ လေထဲတွင် လွင့်ခါနေစဉ် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “အထဲမှာလေ…”
ယန်ဟဲသည် သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း၏ ပင်မအဆောက်အအုံကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသည့် ပုံစံကို ငေးမောနေသည်။ ရင်ပြင်ဘက်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် အမှန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။
“အထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံးအရာက ဘာလဲဆိုတာ ရှင် သိလား?” ကျန်းမြောင်သည် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း၏ ပင်မအဆောက်အအုံကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ဟဲက “Mainframe (ဗဟိုကွန်ပျူတာ) လား?” ဟု မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။” ကျန်းမြောင်က “သူက ကွမ်တမ်တိမ်တိုက်ပုံစံနဲ့ တည်ရှိနေပြီး ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံရဲ့ နှလုံးသားလို့ ပြောလို့ရတယ်။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကနေ ဂြိုဟ်ပေါ်က လက်နက်တွေအထိ၊ လမ်းဘေးက အမှိုက်ပုံးတွေနဲ့ အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေအထိ အရာအားလုံးကို သူက ထိန်းချုပ်ထားတာ။” ဟု ဆိုသည်။
“ရှင် ပြောတာက အာဏာနဲ့ စွမ်းအင်အပိုင်းမှာ မှန်ပေမယ့် ဒီခေတ်ကြီးက နည်းပညာပြိုင်ဆိုင်မှုလို့ပဲ ကျွန်မ အမြဲခံစားရတယ်။ အာဏာနဲ့ စွမ်းအင်ဆိုတာတွေကလည်း သိပ္ပံနဲ့ နည်းပညာအုတ်မြစ်ပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာလေ။” ကျန်းမြောင်က သူမ၏ ဦးထုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြောသည်။
ယန်ဟဲက “မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။” ဟု ထောက်ခံသည်။
ရင်ပြင်သည် ကျယ်ဝန်းပြီး ခရီးသွားအများအပြားဖြင့် စည်ကားနေသည်။
“လာခဲ့ပါ!” ကျန်းမြောင်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ဦးထုပ်အနားကွပ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ “ပြုံးပြလိုက်ပါဦး~” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ဟဲသည် သူမကြည့်သည့်အတိုင်း ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ တစ်ချိန်ချိန်ကတည်းက ခေါင်းပေါ်တွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ် စက်လုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ပေါ်နေသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို စကင်ဖတ်လိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာလေး တုန်ခါသွားသည်။
ယန်ဟဲသည် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းမှ ကြိုဆိုကြောင်း စာတိုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
【ဗိုလ်မှူးကြီး ယန်ဟဲ၊ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းသို့ ကြိုဆိုပါသည်။ ခရီးသွားလမ်းညွှန် စက်လုံးသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သင်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားပါမည်။ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို အချိန်မရွေး မေးမြန်းနိုင်ပါသည်။ ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်သည့် နိုင်ငံသားတိုင်းသည် ၅ မိနစ်စာ ဗီဒီယိုဖိုင်ကို အခမဲ့ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဗီဒီယိုအပြည့်အစုံအတွက် လူတစ်ဦးလျှင် ၂၀၀ ခရက်ဒစ်သာ ကျသင့်ပါမည်။】
ယန်ဟဲ - “…”
ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ခရီးသွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့တစ်ဦးစီ၏ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း လမ်းညွှန်စက်လုံးများက လိုက်ပါနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ခရီးသွားများအတွက် အဆင်ပြေသည်။
ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံ၏ နှလုံးသားနှင့် တူညီသည့် ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်းအတွက်မူ စောင့်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
ယန်ဟဲ၏ စူးရှသည့် အကြည့်တို့သည် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လမ်းညွှန်စက်လုံးများ ရှိနေကြသည်။ သူသည် ကျန်းမြောင်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြုံးကာ “သွားကြရအောင်။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။