“ဒေါက်တာကျန်း၊ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု လက်ထောက်ဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“အင်?” ဒေါက်တာကျန်းက သူမ၏ ဗီဒီယိုမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ရာ သူမရှေ့ရှိ ဗီဒီယိုမော်ဂျူးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမက အံ့ဩစွာဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
“ဆရာမ ခုတလော ခါးကို ခြောက်ကြိမ်လောက် ပွတ်နေတာ ကျွန်မ သတိထားမိလို့ပါ” ဟု လက်ထောက်က ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါက်တာကျန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲနေသည်ကို ပြန်သတိရသွားပြီး အလိုအလျောက် ခါးကို ပွတ်လိုက်မိသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” ဟု လက်ထောက်က တခစ်ခစ်ရယ်မောကာ “အရမ်းကောင်းနေတယ်မလား” ဟု မေးသည်။
“ဘာကိုလဲ” ဒေါက်တာကျန်း နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
လက်ထောက်က မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ “ဆရာမရဲ့ Date အသစ်လေ! ဆရာမရဲ့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ခါးကို ပွတ်နေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ မနေ့က Date က အရမ်းကောင်းခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဟု ပြောသည်။
“...” ဒေါက်တာကျန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ “အရမ်းကောင်းတာပေါ့!”
သူမက လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးပြလိုက်သည်။
ရှေးခေတ်ကမ္ဘာနှင့်မတူဘဲ ဤခေတ်တွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့သည် ကျားမတန်းတူညီမျှမှုကို ရရှိထားကြသည်။ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ် ပိုမိုပိုင်ဆိုင်သူများသည် ကျားမမရွေး ဆွဲဆောင်မှုရှိသူများဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။
ဤလူများထဲမှ အများစုမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန်အတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသူများ၊ အချိုးအစားကျသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသူများ သို့မဟုတ် အခြားသော ထူးခြားသည့် အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လိင်ဆက်ဆံခြင်းသည် စားသောက်ခြင်းကဲ့သို့ပင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ဇီဝကမ္မလိုအပ်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး အရှက်ရစရာ သို့မဟုတ် တားမြစ်ထားသော အရာမဟုတ်တော့ပေ။ လူများသည် မိမိတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်နှင့် ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မျက်နှာရွှင်လန်းစွာ ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။
အလှအပနှင့် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှုကို တန်ဖိုးထားသော ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လိင်ကွဲများကြား ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်းသည် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် ရေပန်းစားသော အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ မကြာသေးခင်ကမှ ချစ်သူအသစ်ရထားတယ်။ သူ့ဆံပင်က အညိုရောင်၊ မျက်လုံးက အစိမ်းရောင်နဲ့ အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်” ဟူသော စကားမျိုးသည် စကားစမြည်ပြောဆိုရာတွင် အသုံးများသော အဖွင့်စကား ဖြစ်သည်။
ရုံးတွင်း လူမှုဆက်ဆံရေးများမှတစ်ဆင့် ဒေါက်တာကျန်း၏ စီမံကိန်းအဖွဲ့ဝင်များသည် သူမတွင် ချစ်သူ လေးဦးရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သိရှိကြသည်။
ချစ်သူနံပါတ် ၁၊ ချစ်သူနံပါတ် ၂၊ ချစ်သူနံပါတ် ၃ (K60) နှင့် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က ရခဲ့သည့် ချစ်သူအသစ် နံပါတ် ၄ (K70) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ဒေါက်တာကျန်းကဲ့သို့ အသွင်အပြင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသူတစ်ဦးက ချစ်သူ လေးဦးသာ ရှိခဲ့ဖူးခြင်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းပြီး ရောင့်ရဲတင်းတိမ်တတ်သူဟု ဆိုရပေမည်။ ထို့အပြင် ဒေါက်တာကျန်း၏ ပြောပြချက်အရ ချစ်သူ လေးဦးစလုံးမှာ တစ်ဦးချင်းစီနှင့်သာ သီးသန့်တွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ လူများသည် ဒေါက်တာကျန်းမှာ တကယ့်ကို... အပြစ်ကင်းစင်လွန်းသည်ဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုကြသည်။
သို့သော်လည်း ဒေါက်တာကျန်းမှာ ငယ်ရွယ်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက မည်သူကများ သစ္စာမရှိဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။ အတွေ့အကြုံများလာသည်နှင့်အမျှ လိင်ကွဲများကြား ဆက်ဆံရေးကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို တဖြည်းဖြည်း သင်ယူလာကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုတွင် မိမိ၏နေရာကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေနိုင်ပြီး မိမိလိုချင်သည်ကို တောင်းဆိုတတ်လာကြသည်။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီး အတွေ့အကြုံများလာသည်နှင့်အမျှ ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အပြန်အလှန် စမ်းသပ်မှုများနှင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများဖြင့် အချိန်ဖြုန်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဒေါက်တာကျန်းမှာမူ အမြဲတမ်း အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲဖြစ်သည်။ စတုတ္ထမြောက် ချစ်သူကို ပြောင်းလဲတွဲခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူမ Date ထွက်သည့် လက္ခဏာကို မည်သူမျှ မတွေ့ရတော့ပေ။ လူအများက သူမသည် နံပါတ် ၄ နှင့် လမ်းခွဲပြီးပြီဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဒေါက်တာကျန်းမှာ နေ့တိုင်း ပြုံးရွှင်နေပြီး အလုပ်မှ စောစောပြန်သွားလေ့ရှိသည်။ ယနေ့တွင်မူ သူမမှာ မနေ့ညက မောပန်းနွမ်းနယ်ခဲ့ရသူတစ်ဦး၏ ကျေနပ်နေသော မျက်နှာမျိုးကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ လက်ထောက်က ဒေါက်တာကျန်းတွင် နောက်ဆုံး၌ Date အသစ်တစ်ခု ရနေပြီဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
“ဘာလို့ Date အသစ်ဖြစ်ရတာလဲ။ နံပါတ် ၄ တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အချိန်ကြာနေပြီလေ။ အဲဒီလို ခြေလက်တွေပျော့ခွေသွားရလောက်တဲ့အထိ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေက ဘယ်လိုလုပ် ကျန်နေဦးမှာလဲ”
ကျန်းမြောင်၏ ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လက်ထောက်က ပြုံးစစဖြင့် စနောက်ကာ “ဆရာမရဲ့ ကလေးမွေးဖွားရေး အစီအစဉ်က ဘယ်လိုရှိလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်က “အင်း၊ တစ်ဖက်လူနဲ့ ဆက်သွယ်နေတုန်းပါပဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ လက်ထောက်က “ကံကောင်းပါစေ” ဟုသာ ပြောကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
ဤခေတ်ကြီးတွင် လိင်ဆက်ဆံခြင်း၏ အရွယ်အစား၊ ကြာချိန်၊ အနေအထား၊ နည်းစနစ်များအကြောင်းကို လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း ကလေးမွေးဖွားခြင်းကိစ္စမှာမူ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။
ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
တာနာကာက သူမ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှည့်လာပြီး ကျန်းမြောင်ကို အပေါ်မှအောက်သို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။ “Date ထွက်တာလား? ဆရာမ ချစ်သူနံပါတ် ၄ ကို ရပြီးကတည်းက Date ထွက်တာ မတွေ့ရတာ ခြောက်လလောက် ရှိပြီ။ ဒါက...”
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမမှာ အလွန်အကျွံ ပျော်ပါးထားသူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။
“ဗိုလ်မှူးနဲ့များ ဆက်စပ်နေမလား...” တာနာကာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
တာနာကာ၏ အမြင်တွင် ကျန်းမြောင်မှာ ထူးဆန်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းကဲ့သို့ပင် ဇီဝကမ္မဆန္ဒများ ရှိသော်လည်း သူမက စကားပြောရုံနှင့်သာ ရပ်တန့်ထားသည်။ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုတွင်မူ သူမမှာ ရဟန်းတစ်ပါးကဲ့သို့ ကျင့်ကြံနေထိုင်သည်။ သူမအရွယ်တွင် ချစ်သူ လေးဦးသာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကုမ္ပဏီအတွင်း၌ သူမကို လိုက်လျောနေသူ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများစွာ ရှိသော်လည်း တာနာကာ၏ အကဲခတ်ချက်အရ ကျန်းမြောင်က သူတို့အားလုံးကို ငြင်းပယ်ထားပုံရသည်။
ကျန်းမြောင်သည် တာနာကာရှေ့တွင် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အကြောင်းပြချက်များ ရှာမနေတော့ပေ။
“အလကားလျှောက်မခန့်မှန်းပါနဲ့” ဟု သူမက ခါးကိုပွတ်ရင်း စိတ်မပါ့တပါ ပြောသည်။ “ဗိုလ်မှူးက ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုညွှန်းကိန်းတွေကို မြှင့်တင်ဖို့ လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်တစ်ခု ချမှတ်ပေးထားတာပါ။ သူက ပိုကျန်းမာတဲ့ မျိုးဥတွေကို လိုချင်လို့ပါ”
“ဝါး?” တာနာကာ အံ့ဩသွားသည်။ “သူက တကယ့်ကို စိတ်ရင်းမှန်တဲ့ ကလေးမွေးဖွားရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ပါလား”
“ကျွန်မ အရင်က လူသုံးယောက်နဲ့ အတူနေကြည့်ဖူးတယ်။ ပထမတစ်ယောက်က နေထိုင်မှုပုံစံ မတူတာကြောင့် အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။ ဒုတိယတစ်ယောက်က ကလေးယူဖို့ စီစဉ်နေရင်းနဲ့တောင် အရက်တွေ အလွန်အကျွံ သောက်နေတုန်းပဲ” တာနာကာက ထိုအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိပြီး ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။ “လျှောက်ထားသူတွေထဲမှာ ငွေကြေးအခြေအနေ အဆိုးဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ လျှောက်ထားရမယ့် စံနှုန်းနဲ့တော့ ကပ်မိနေတယ်။ သူက ကလေးမွေးဖွားရေးအတွက် ရမယ့် အကျိုးခံစားခွင့်တွေကိုပဲ မျှော်လိုးပြီး လုပ်နေတာဆိုတာ ကျွန်မ သိသာတယ်၊ သူ့မှာ စိတ်ရင်းမှန် လုံးဝမရှိဘူး”
ကျန်းမြောင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး “လူတိုင်းက ကလေးမွေးဖွားရေး အကျိုးခံစားခွင့်တွေအတွက် ကလေးယူနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမအမြင်တွင် ကျန်းယာနှင့် မစ္စတာ ကိုဆိုတို့က သူမကို ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကလေးမွေးဖွားရေး အကျိုးခံစားခွင့်တွေက ဆွဲဆောင်မှုရှိတာ မှန်ပေမဲ့ အဲလောက်တော့ မရိုးရှင်းပါဘူး” ဟု တာနာကာက ပြောသည်။ “ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ဆရာမကိုယ်တိုင်က ကလေးလိုချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိရမယ်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကလေးအပေါ် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မထားဘူးဆိုရင် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်အထိတောင် မရောက်နိုင်ဘူး။ ဆရာမ သိတယ်မလား၊ အဲဒီအရွယ် ကလေးတွေက တကယ့်ကို...”
“လူတွေက ခွေးတွေကို မုန်းသလိုမျိုးလား?” ကျန်းမြောင် သဘောပေါက်သွားသည်။
“အို? ဒီစကားက တကယ့်ကို အံဝင်ခွင်ကျပဲ! အံကိုက်ပဲ!” တာနာကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “ကလေးမမွေးဖူးသေးတဲ့သူက ဒီလောက်ထိ နားလည်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
“ကိုယ်တိုင် မကြုံဖူးတဲ့သူ အများစုက ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတွေက ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခပေးတတ်လဲဆိုတာ မသိကြဘူး။ ကလေးအပေါ် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မထားတဲ့သူတွေက ဒီအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ကြဘူး။ ဒီအရွယ်နဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ဟာ ကလေးမွေးဖွားရေးမှာ ကလေးကို စွန့်ပစ်မှု အများဆုံး အဆင့်တွေပဲ။ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ အများစုက မခံနိုင်ကြလို့ ဒီအဆင့် နှစ်ခုမှာ ကလေးရဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခွင့်ကို အစိုးရဆီ ပြန်ပေးအပ်လိုက်ကြတာပဲ”
“ကလေး အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ သည်းခံနိုင်တဲ့ မိဘတွေကတော့ တကယ့်ကို မေတ္တာတရားကြီးမားသူတွေပါပဲ၊ ဟားဟား”
ကျန်းမြောင် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။
“ဟေ့၊ ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု တာနာကာက မေးသည်။
ဒါက သူမမျှော်လင့်ထားတာနဲ့ တစ်ခြားစီ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းမြောင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်မိသည်၊ “ကျွန်မ… ကျွန်မ အတန်းကျော်ခဲ့တာပါ။ ၁၅ နှစ်အရွယ်မှာ တက္ကသိုလ်ကို ရောက်ခဲ့တယ်။ တက္ကသိုလ်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် တစ်လတစ်ခါလောက် ကျွန်မရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူဆီ ဖုန်းဆက်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီအခါကျ သူမက ကျွန်မကို ကပ်တွယ်လွန်းတယ်ဆိုပြီး ဝေဖန်တော့တာပဲ…”
“ဪ၊ အဲဒီလိုလား” ဤခေတ်ကာလတွင် သူမထက် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ပိုမိုနေထိုင်ခဲ့သူ တာနာကာသည် ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် လူများအကြောင်းကို ကျန်းမြောင်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သည်။ သူက “မင်းရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူက တော်တော်လေး တင်းကျပ်တဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူးလေ။ မင်းငယ်သေးပေမဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဆိုကတည်းက သူမက မင်းကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ စံနှုန်းအတိုင်း တောင်းဆိုလာမှာပဲ။ အကယ်၍ သူမက မင်းကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားရင် အဲဒါက ပြုစုစောင့်ရှောက်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်မဲ့ရာကျလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်သည် တာနာကာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်၊ “တာနာကာ၊ ခင်ဗျား သားကို လွမ်းလား? ခင်ဗျားတို့ အခုထိ အဆက်အသွယ် ရှိနေသေးလား?”
“အဟွတ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်” တာနာကာက ထိုအကြောင်းအရာကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။
“တာနာကာ!” ကျန်းမြောင်က သူ့ကို နာမည်ဖြင့် ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်နှင့် တာနာကာတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရာထူးအမည်များ မသုံးဘဲ နာမည်ဖြင့်သာ ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ဤခေါ်ဝေါ်ပုံအရ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလုပ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသာမက သူငယ်ချင်းများပါ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
“ကောင်းပြီလေ” တာနာကာက မရမက ပြောလိုက်ရသည်၊ “ငါ့ကလေး အရွယ်မရောက်ခင်တုန်းကတော့ ငါတို့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးကြပါတယ်”
ကျန်းမြောင်က ဆက်မေးသည်၊ “အရွယ်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်းရော?”
“အရွယ်ရောက်သွားပြီဆိုမှတော့ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ” တာနာကာ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်၊ “သူက အခု လူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝထဲကို ငါ ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရတော့ဘူးလေ”
ကျန်းမြောင်က မလျှော့တမ်း မေးသည်၊ “အခုထိ အဆက်အသွယ် ရှိနေတုန်းလား?”
“အင်း…”
“တာနာကာ!”
“တစ်နှစ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်လောက်ပါ၊ သိပ်တော့ မဟုတ်ဘူး” တာနာကာ ဝန်ခံလိုက်သည်၊ “ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ပိတ်ရက်တွေမှာ ရိုးရိုးသားသား နှုတ်ဆက်တာမျိုးလောက်ပါပဲ။ တစ်ခါတလေ သူက ဖုန်းဆက်တယ်၊ တစ်ခါတလေကျ ငါက ဖုန်းဆက်တယ်”
နောက်ပိုင်းစကားလုံးများက သူ့ကိုယ်သူ အကြောင်းပြနေသလို၊ အကွာအဝေးတစ်ခု ထိန်းထားချင်နေသလိုမျိုး ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ဦးချင်းစီ၏ လွတ်လပ်မှုကို အလေးပေးသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အလွန်အမင်း ကပ်တွယ်တတ်သူဟု အထင်ခံရခြင်းကို မည်သူမျှ မနှစ်သက်ကြပေ။
သို့သော် ဤအချက်က ကျန်းမြောင်၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ရှုပ်ထွေးသွားစေရန် လုံလောက်နေသည်။
“ကျွန်မရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူက ကျွန်မ အရွယ်ရောက်ပြီးကတည်းက တစ်ခါမှ အဆက်အသွယ် မလုပ်တော့ဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “စစချင်းတုန်းကတော့ ကျွန်မ ပိတ်ရက်တွေရောက်ရင် သူမကို နှုတ်ဆက်တဲ့ စာတွေ ပို့ဖြစ်တယ်။ သူမက… ပြန်မစာတာ များတယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ တစ်ခါတလေ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ် လွတ်သွားလိုက်တာနဲ့… အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတော့တာပဲ”
တာနာကာသည် သူမစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပုံရပြီး သက်ပြင်းအသာချကာ “အင်း၊ လူတော်တော်များများက အရွယ်ရောက်ပြီးသား သားသမီးတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်ကြတာ များပါတယ်။ မင်းရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူက တော်တော်လေး တင်းကျပ်လွန်းပုံရပေမဲ့ အဲဒါကလည်း အတော်လေး ပုံမှန်ပါပဲ” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်သည် သူ၏စကားလုံးများနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို တွေးတောရင်း မေးလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးနောက်မှာလည်း ကလေးတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိနေဆဲဖြစ်တဲ့ ပုံမှန်ပြုစုစောင့်ရှောက်သူတွေလည်း အများကြီး ရှိကြတယ်မဟုတ်လား?”
တာနာကာ ငြင်းမရပေ။ သူကိုယ်တိုင်ကပင် အသက်ရှင်နေသော သက်သေတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ယှဉ်ကြည့်လျှင် မစ္စတာကျန်းယာမှာ တင်းကျပ်ရုံတင်မကဘဲ လျစ်လျူရှုတတ်သူလည်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားပြန်သည်။
“ဟေ့!” တာနာကာ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းမြောင်၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သဖြင့် သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“မင်းရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူက တော်တော်လေး တင်းကျပ်ပေမဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို အဆုံးထိ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒီလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းဖူးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါထင်တာကတော့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ဇွဲရှိရှိနဲ့ အဆုံးထိ လုပ်ဆောင်နိုင်သူတိုင်းဟာ ကလေးတစ်ယောက်ကို တကယ်လိုချင်ပြီး သူတို့ဆီကနေ တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်ထားသူတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်”
သူ့စကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ မစ္စတာကျန်းယာသည်လည်း… သူမမွေးဖွားလာခြင်းကို မျှော်လင့်ခဲ့ပြီး သူမနှင့်အတူ နေထိုင်သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းမျိုးလား?
“အင်း…” ကျန်းမြောင် အနိုင်နိုင် ပြုံးလိုက်သည်၊ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
တာနာကာ ခေါင်းညိတ်ကာ ခြေထောက်ဖြင့် တွန်းကန်လိုက်ပြီး သူ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်လျှောကျသွားသည်။ သူ၏ Virtual မျက်မှန်ကို ပြန်တပ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျန်းမြောင် စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ကျွန်မရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူက…” ကျန်းမြောင် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသလိုပင်၊ “တင်းကျပ်တယ်၊ နည်းနည်း အေးစက်စက်နိုင်တယ်၊ စည်းကမ်းတွေလည်း များတယ်။ ဒါပေမဲ့… ကျွန်မ တက္ကသိုလ်မသွားခင်တုန်းကတော့ သူမ ကျွန်မကို တကယ်ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာပါ”
ထိုသူသည် ပြောဆိုပုံမှာ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး အေးစက်နေသော်လည်း ကျန်းမြောင် ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ နေ့စဉ်ဘဝ၏ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးများတွင် သူမ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် စေ့စပ်သေချာမှုကို တကယ်ပင် ခံစားမိခဲ့သည်။
ငြင်းမရနိုင်သည်မှာ သူမဘေးတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ထိုဆယ်စုနှစ်ကျော်ကာလအတွင်း ကျန်းမြောင် တကယ်ပင် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒါ ကောင်းတဲ့အရာပဲ မဟုတ်လား” တာနာကာ အနည်းငယ် ပြုံးကာ မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး Virtual ကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ဒေတာစီးကြောင်းများနှင့် အမျိုးမျိုးသော တွက်ချက်မှု မော်ဂျူးများအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားကြသည်။
အလုပ်ပြီးဆုံး၍ ကျန်းမြောင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ “ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပြီ!” ဟု အသံမြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။
တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်လုပ်ပြီးသည့်တိုင် ဒီလောက်တောင် စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေတာလား?
ယန်ဟဲသည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မနေနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြောက်တက်သွားသည်။ သူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ “ပြန်ရောက်ပြီလား?”
ကျန်းမြောင်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ဖန်သားပြင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ ရင်းနှီးနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ မြို့တော်ကြယ်စုရှိ ဂြိုဟ်အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမက မေးလိုက်သည်၊ “ဒီနေ့ ဘယ်တွေ သွားလည်ခဲ့တာလဲ?”
“ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားနေတာပါ”
“ပိတ်ရက်ကျမှ စောင့်နေ၊ ကျွန်မ ခင်ဗျားကို ပါလီမန်တောင်ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်”
“ကောင်းပြီလေ” ယန်ဟဲ၏ နှုတ်ခမ်းများ မြောက်တက်သွားသည်၊ “ဒါဆိုရင် မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?”
အာ၊ ဒီလူကြီး!
မနေ့က သူ၏ အေးစက်ပြီး ခပ်တည်တည်ရှိနေသော မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ချလိုက်ကတည်းက ကျန်းမြောင်သည် သူ၏ ဟော်မုန်းများအပေါ် သူမ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူမ ပခုံးများကို လှုပ်ခါပြီး လက်မောင်းများကို လှည့်လိုက်သည်၊ “နေ့လယ်က ကျွန်မ ဇီဝနည်းပညာဌာနကို သွားပြီး နောက်ဆုံးပေါ် ခန္ဓာကိုယ် ပြုပြင်ရေး အရည်တွေကို အခမဲ့ နမူနာပေးခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားပြီ”
ကျန်းမြောင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်၊ “လာခဲ့!”