ခေါင်းစဉ် - ကြယ်တာရာဖခင် – အခန်း (၂၁) - စေတနာကောင်း | NovelPing
ယန်ဟဲ သည် ထမင်းစားခန်းထဲတွင် ကျန်းမြောင် နှင့်အတူ ညစာစားရန် စောင့်ဆိုင်းနေရင်း ရှောင်နားကို စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းများကို ပြသခိုင်းလိုက်သည်။ သူသာ ထိုမှတ်တမ်းကို ကူးယူလိုက်မည်ဆိုပါက ဗိုလ်မှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်စမတ်ဦးနှောက်ဖြင့် ဖန်သားပြင်ကို တိုက်ရိုက်ရိုက်ကူးထားကြောင်း ကျန်းမြောင် သိသွားနိုင်ပေသည်။
ဒေါက်တာကျန်း ထမင်းချက်နေသည်ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အတုယူနေရင်း ယန်ဟဲ သည် မျက်လုံးကို ဖုံးအုပ်ကာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်သည် စစ်စခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်ကထက် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ မည်သည့်အကြောင်းရင်းမှန်းမသိဘဲ သူသည် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းပြီး ပျော်ရွှင်နေမိသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ “မည်သည့်အကြောင်းရင်းမှန်းမသိ” ဟု ဆို၍ မရပေ။ ဒေါက်တာကျန်းကဲ့သို့သော မိန်းကလေးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရသည်မှာ သူ၏ ကံကောင်းခြင်းဟုသာ ဆိုရပေမည်။
သူမသည် ငယ်ရွယ်လှပပြီး အရည်အချင်းရှိရုံသာမက သိပ္ပံသုတေသနလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်နေသူဖြစ်သည့်အတွက် ပညာရှင်ဆန်သော အရိပ်အငွေ့များလည်း လွှမ်းခြုံနေသည်။ လူအများစုမှာ ကျောင်းပြီး၍ လူ့လောကထဲသို့ ရောက်လာပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် အကျိုးအမြတ်အတွက် အပြိုင်အဆိုင်လုပ်ရင်း လောကဓံနှင့်အညီ လိမ္မာပါးနပ်လာတတ်ကြသည်။ သို့သော် နည်းပညာကျွမ်းကျင်သူများ၏ ရိုးရှင်းသော လုပ်ငန်းခွင်ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဒေါက်တာကျန်းမှာမူ စိတ်ထဲတွင် ရိုးသားဖြူစင်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။
သူမ၏ ကြည်လင်ဖြူစင်သော မျက်ဝန်းများကို မြင်ရသည့်အခါ ယန်ဟဲ သည် သူမသည် ဆင်သီယာကဲ့သို့ လှည့်ကွက်များဖြင့် ကစားတတ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အကွက်ရွှေ့တတ်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
သူမနှင့်အတူရှိနေရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သည်။
မနေ့က ယန်ဟဲ သည် “ပူးပေါင်းမျိုးပွားခြင်း” အတွက် လိုအပ်သော အဆင့်များကိုသာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင်မူ လာမည့်နှစ်များအတွက် စစ်မှန်သော မျှော်လင့်ချက်များ သူ၌ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် ဗီဒီယိုထဲမှ မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးကိုပိတ်၍ ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းလိုက်သည်။
မှောင်မိုက်နေသည့် အခန်းထဲတွင် မျက်လုံးကို ခဏဖွင့်ကြည့်ရင်း သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည့် ဒေါက်တာကျန်းအပေါ် စေတနာအနည်းငယ် ပြသသင့်သည်ဟု တွေးမိသည်။ သူသည် သူမအား သူ၏ သဘောထားနှင့် စိတ်ရင်းမှန်ကို ခံစားစေချင်သည်။
ယနေ့ မနက်စာကို တွေးမိရင်း ယန်ဟဲ က “ရှောင်နား” ဟု ခပ်အေးအေး ခေါ်လိုက်သည်။
ရှောင်နားက ချက်ချင်းပင် “ကျွန်မ ဒီမှာပါ” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“မနက်ဖြန်အတွက် ငါ့ရဲ့ မနက်စာကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်…”
အိပ်ခန်းမကြီးထဲတွင် ကျန်းမြောင် သည် မီးကိုပိတ်ထားသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
တစ်ညတည်းနှင့်ပင် အလွန်လှုံ့ဆော်မှု ဖြစ်နေပြီ၊ လာမည့်နှစ်များကို သူမ မည်သို့ ဖြတ်သန်းရမည်နည်း။ ကျန်းမြောင် သည် စိတ်မငြိမ်သက်စွာဖြင့် လူးလိမ့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုလှည့်၍ အခန်းထောင့်တစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် K70 ၏ ဗီရိုပုံစံ အားသွင်းစက် ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ဗလာဖြစ်နေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
ဗိုလ်မှူးယန်ဟဲ ဤနေရာတွင် နေထိုင်နေစဉ်အတွင်း K70 ကို အသုံးပြုရန် အဆင်မပြေပေ။ ကောင်းပြီ၊ သူမအနေဖြင့် အခြေခံနည်းလမ်းအတိုင်းသာ ပြန်လုပ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အသေးစားတစ်ခု ဝယ်ရပေမည်။
သို့သော် ဇိမ်ခံရာမှ ချွေတာခြင်းသို့ ပြောင်းရသည်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း၊ ချွေတာရာမှ ဇိမ်ခံခြင်းသို့ ပြောင်းရသည်မှာ ခက်ခဲသည်။ K70 ကို သုံးစွဲရန် ကျင့်သားရပြီးမှ အသေးစားခေတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားရခြင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။
သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံအနည်းငယ် ထွက်လိုက်ချိန်တွင် ရှောင်နားက ပြန်ဖြေသည်။
“အို၊ သူက ဂရုစိုက်မယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒေါက်တာ”
ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဗိုလ်မှူးယန်ဟဲသည် တကယ်ပင် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထမင်းစားပွဲတွင် အခြေအနေကို မှားယွင်းနားလည်ခဲ့မိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဗိုလ်မှူးယန်ဟဲကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူ့လို ရုပ်ရည်ချောမောသူတစ်ယောက်အတွက် အချစ်ရေး အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။
ကျန်းမြောင် မှာလည်း သူမကိုယ်ပိုင် နားလည်မှုရှိသည်။ သူမလည်း ထူးခြားမနေပေ။
အမှန်စင်စစ် ကျန်းမြောင် ကဲ့သို့ လှပပြီး အရည်အချင်းရှိသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ဆင်သီယာကဲ့သို့ပင် အချစ်ရေးတွင် ရွေးချယ်စရာများစွာ ရှိနေနိုင်သည်။ သုံးပွင့်ဆိုင်၊ လေးပွင့်ဆိုင် ပေါင်းသင်းခြင်းများကို နှစ်သက်သူများအလယ်တွင် သူမကို ပတ်သက်လိုသူများ မရှားပေ။
သို့သော် ကျန်းမြောင် ကမူ ထိုအရာကို စိတ်မဝင်စားပေ။
အကယ်၍ အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူမကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပိုးပန်းနေပါကလည်း၊ ထိုသူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ လက်ရှိ အချစ်စိတ် ပြယ်လွင့်သွားမည်ကို စောင့်မျှော်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်သွားပြီး အခြားဆန်းသစ်မှုကို ရှာဖွေသွားမည်ဆိုပါက သူမအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပေ။
မည်သူမျှ “ရလဒ်” ကို မရှာဖွေကြပေ။ လူတို့ လိုချင်သည်မှာ “ဖြစ်စဉ်”၊ “ပစ္စုပ္ပန်”၊ “ယခု” သာ ဖြစ်သည်။
နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် ထိုကဲ့သို့ တစ်ခဏတာအတွက်သာ ရှင်သန်သော အမျိုးသားများအပေါ် စိတ်ကုန်သွားခဲ့သည်။
ဗိုလ်မှူးယန်ဟဲကဲ့သို့သော အမျိုးသားများသည်လည်း ချွင်းချက်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။
ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်သည်။
ရှေးခေတ်ကမ္ဘာမြေခေတ်တွင်ပင် လူတို့သည် တန်းတူညီမျှမှု၊ လွတ်လပ်မှု၊ တစ်ကိုယ်တည်းနေထိုင်မှုနှင့် အနှောင့်အယှက်မရှိခြင်းတို့ကို တောင့်တခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာများကို ရရှိသောအခါတွင်မူ ဂရုစိုက်ခံရခြင်း၊ အချစ်ခံရခြင်းနှင့် အဖော်ပြုခံရခြင်းတို့ကို တောင့်တပြန်သည်။
လူ့သဘာဝသည် လောဘကြီးလှသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် သည် မွေးရာပါ အကောင်းမြင်သူဖြစ်သည်။ မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်ရင်း မိမိကံကြမ္မာအတွက် မိနစ်ဝက်လောက် ပူဆွေးရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီ။ ထိုမိနစ်ဝက်ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် ဘဝ၏ အပြုသဘောဆောင်သော အချက်များကို အာရုံစိုက်ကာ ခိုင်မာသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။
မျိုးရိုးဗီဇကောင်းသော ကလေး၏ ဖခင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းသည် အရာအားလုံးတွင် အကောင်းဆုံးပင်။
ထို့အပြင် သူသည်လည်း လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု ထင်ရသည်။
အနာဂတ် ဆက်ဆံရေးအတွက် ကျန်းမြောင် သည် ဗိုလ်မှူးယန်ဟဲအပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်သော စေတနာနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကို ပြသသင့်ပြီး သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို သူ ခံစားမိစေရန် လုပ်ဆောင်သင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“ရှောင်နား!” သူမ ခေါ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဒီမှာပါ!” ရှောင်နားသည် အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေသည်။
ကျန်းမြောင် က “မနက်ဖြန် မနက်စာ မီနူးကို ပြောင်းပေးပါ…” ဟု မှာကြားလိုက်သည်။
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကျင့်သားရလာသည့် ပထမဆုံးနေ့ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မနက်တွင် ယန်ဟဲ သည် နံနက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ရေချိုးပြီးချိန်၊ ကျန်းမြောင် သည် အဝတ်အစားလဲပြီး မိတ်ကပ်ပြင်ပြီးချိန်တွင် နှစ်ဦးသား ထမင်းစားခန်း၌ အချိန်ကိုက် ဆုံတွေ့ကြသည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ ဗိုလ်မှူး!”
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ ဒေါက်တာ”
ယန်ဟဲ သည် အဝတ်အစား သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်းမြောင် သည်လည်း လန်းဆန်းနေသည်။
နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦး၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို တစ်ဦး မြင်တွေ့နေရသည်။
အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။
“ရှောင်နား၊ မနက်စာ ယူခဲ့ပေးပါ” ကျန်းမြောင် သည် ယနေ့တွင် သူမကိုယ်တိုင် မလုပ်ဆောင်တော့ဘဲ ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ရှောင်နားကို စွမ်းအားရှိရှိ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သူမသည် လက်ကို တောက်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်သည် ပို၍ တောက်ပလာသယောင် ရှိသည်။
ကျန်းမြောင် သည် မကျေနပ်သေးပေ။ သူမသည် လက်ကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် တောက်လိုက်ပြီး ပြင်သစ်ပြတင်းပေါက်ရှိ ဖန်သားပြင်၏ အလင်းယိုင်မှုကို ချိန်ညှိလိုက်ရာ ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ နေရောင်ခြည်မှာ သိသိသာသာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
“ဒီလိုဆို ပိုကောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခုနက ပိုကောင်းလား?” ကျန်းမြောင် က မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် “ဒီလိုဆို ပိုသက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်” ဟု ဆိုသည်။
“အာကာသထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေဖူးတဲ့သူတွေက တခြားသူတွေထက် နေရောင်ခြည်ကို ပိုသဘောကျကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ အဲဒါ ဟုတ်သလား?”
သူမသည် ထိုအချက်အတွက် စဉ်းစားတွေးတောထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ယန်ဟဲ သည် အနည်းငယ် ပြုံး၍ “ဟုတ်ပါတယ်၊ အတုပြုလုပ်ထားတဲ့ နေရောင်ခြည်က တကယ့်နေရောင်ခြည်နဲ့ အမြဲတမ်း နည်းနည်းတော့ ကွဲပြားနေတာပေါ့” ဟု ဖြေသည်။
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် စက်ရုပ်သည် မနက်စာကို ယူဆောင်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ချထားပေးသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဝက်ပေါင်ခြောက်နှင့် ကြက်ဥ ဆန်းဒဝစ်ချ် တစ်ခု ရသည်။
ယန်ဟဲ သည် ဆန်ပြုတ်နှင့် ပေါက်စီများ၊ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်နှင့် ပေါက်စီ အလုံးနှစ်ဆယ် ရသည်။
ကျန်းမြောင်/ယန်ဟဲ: “…”
【အစားအသောက် အလေ့အထ တူညီမှုရှိခြင်းသည် သဟဇာတဖြစ်သော ဘဝအတွက် သေးငယ်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။】
— “ပူးပေါင်းမိဘဖြစ်ခြင်းအတွက် ထိရောက်သော အကြံပြုချက် (၅၀၀)” မှ
ယန်ဟဲ နှင့် ကျန်းမြောင် တို့မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
“ရှင်…” နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း စတင်ပြောဆိုလိုက်ပြီးမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။
“ရှင်လည်း ‘အကြံပြုချက် (၅၀၀)’ ကို ဖတ်ဖူးတာလား?” ကျန်းမြောင် သည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။
သူမသည် ဤကိစ္စတွင် အတွေ့အကြုံများနှင့် အကြံဉာဏ်များကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ရှာဖွေနေသူမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းသာဟု ထင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ကျွန်တော်က စိတ်လှုပ်ရှားတတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့…” ယန်ဟဲ က တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ငြိမ်သက်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရတာမျိုးမို့လို့ပါ။”
ကျန်းမြောင်: “…”
သင့်ရဲ့ တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ လေသံ၊ အသံနေအသံထား၊ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ အကြည့်တွေကနေတစ်ဆင့် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီး စီမံချက်တွေ ရှိထားသလိုမျိုး၊ အရာရာကို ဗျူဟာကျကျ ကိုင်တွယ်နေပုံပေါက်အောင် ဘယ်လိုများ လုပ်ဆောင်နိုင်တာလဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြောင်းကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက်အေးဆေး ပြောနိုင်ရတာလဲ။
ကျန်းမြောင် က သူမမျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ရေခွက်ကို မကာ ရေသောက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းလာသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့!” ကျန်းမြောင် က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ခတ်လိုက်ပြီး “ရှောင်နား၊ မနက်စာကို အခုကစပြီး မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးတော့” ဟု ပြောသည်။
ရှောင်နားက ဝမ်းသာအားရဖြင့် “ဟုတ်ကဲ့ပါ!” ဟု ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ ကို ကြည့်ကာ “ရှင်မှာ အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရွေးချယ်စရာတွေ ရှိရင် ရှောင်နားကိုသာ ပြောလိုက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။
“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ အစားအသောက် ရွေးချယ်မှု မရှိပါဘူး” ယန်ဟဲ က ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “နယ်မြေစစ်ဆင်ရေးတွေ လုပ်တဲ့အချိန်မှာ အကုန်လုံးကို စားခဲ့ရတာပါပဲ” ဟု ပြောသည်။
“…” ကျန်းမြောင် က “အကုန်လုံး ဆိုတာကလေ… ဘာတွေကို ဆိုလိုတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ပြောပြလိုက်ရင် မနက်စာ စားချင်စိတ် ပျက်သွားမှာ စိုးလို့ပါ” ယန်ဟဲ က ပေါက်စီကို ကိုက်စားလိုက်ရင်း ပြုံးကာ ပြောသည်။ “အခွင့်အရေးသာရင် နောက်မှ ပြောပြပေးမယ်လေ။”
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျန်းမြောင် ၏ ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုလုံး ကျိန်းစပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး “မလိုပါဘူး၊ မပြောပြနဲ့တော့” ဟု အမြန်တားလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။
ထိုရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်သည် ထမင်းစားပွဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေပြီး တောက်ပသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်…
ကျန်းမြောင် သည် တစ်စုံတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အိပ်မက်ထဲမှာ ဒီမြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်ဖူးသလိုပဲ မဟုတ်လား။
သို့သော် သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူက ချစ်သူမဟုတ်၊ ခင်ပွန်းမဟုတ်၊ မိသားစုဝင်လည်း မဟုတ်ပေ။ သူက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဆန်းဒဝစ်ချ်ကို အမြန်ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်သည်။
စက်ရုပ်က ပြုလုပ်ထားသော ပေါက်စီဖြစ်သော်လည်း ယန်ဟဲ အတွက်မူ ယခင်က သူမ စားဖူးသမျှ အတုပြုလုပ်ထားသော ပေါက်စီများထက် ပို၍ အရသာရှိနေသလို ခံစားရသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထမင်းစားသည့် ပတ်ဝန်းကျင်က ကွဲပြားနေခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် သူမနှင့်အတူ စားသောက်နေသူက ကွဲပြားနေခြင်းကြောင့်လား။
အမှန်စင်စစ် သူသည် ယခင်က အခြားအမျိုးသမီးများနှင့်လည်း တစ်ယောက်တည်း မနက်စာ စားဖူးသည်။ သူတို့ထဲမှ များစွာသောသူတို့သည် သူ၏ အချစ်ကို ရရှိလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မနက်စာကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပေးကာ “နောက်တစ်ကြိမ်” ကို မျှော်လင့်တတ်ကြသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် ကဲ့သို့သောသူမျိုးကို သူမ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် နေ့ရက်သစ်တိုင်းကို မနက်ခင်းစောစောကတည်းက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြိုဆိုတတ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဘဝအပေါ် ထက်သန်မှုတို့ဖြင့် သူတစ်ပါးကို ကူးစက်စေပြီး လူတို့အား မသိစိတ်ကပင် မျှော်လင့်ချက်ထားမိစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။
မထွက်ခွာမီ ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် ကို “ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ခန်းသုံး ကိရိယာအသစ်တွေ မှာထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ အပြာရောင်သံမဏိသတ္တုစပ်ဖြစ်လို့ ရောက်ဖို့ ရက်အနည်းငယ်တော့ ကြာဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး လေ့ကျင့်ခန်း အစီအစဉ်ကို စလိုက်ကြရအောင်။ ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို စောင့်နေပေးပါ” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိပြီး “ဟုတ်ကဲ့ပါ!” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က ခေါင်းညိတ်သည်။ တံခါးပိတ်သွားမှသာ သူသည် မျက်နှာကို ပြေလျော့စေလိုက်ပြီး တံခါးကို ငေးကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုအပြုံးမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပြီး မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုလူငယ်သည် ပြတင်းပေါက်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ပိုက်၍ ဤစိမ်းသက်နေသော ဂြိုဟ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားတွေးတောလျက် ငေးကြည့်နေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် အလုပ်ဝတ်စုံကို လဲလှယ်လိုက်ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် တာနာကာ က သတိထားမိသွားသည်။ “အို၊ ရှင်ကတော့ တောက်ပနေတာပဲ။”
“သွားစမ်းပါကွာ!” ကျန်းမြောင် က သူ့ကို လက်ဝါးဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ “ရှောင်ဒူ၊ မနေ့က လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ပြပေး၊ ပြီးတော့ ကော်ဖီလည်း လိုချင်တယ်!” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ဖန်သားပြင် ပွင့်လာပြီး AI က တစ်ပြိုင်နက်တည်း “ဟုတ်ကဲ့၊ ဒေါက်တာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး သံလိုက်ဓာတ်ပါရှိကာ အသေအချာ နားထောင်ကြည့်လျှင် နူးညံ့မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
“ဟမ်?” တာနာကာ က ထပ်ပြီး နီးကပ်စွာ ငုံ့ကြည့်သည်။ “အသံ ပြောင်းလိုက်တာလား? ဒါ ဘယ်သူ့အသံလဲ? အဆိုတော်တစ်ယောက်လား? တကယ် နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်၊ ရှောင်ဒူ၊ ငါ့အတွက် တစ်ခုလောက် ကူးပေးပါဦး။”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒေါက်တာ တာနာကာ ခင်ဗျာ” ရှောင်ဒူက အသံတူဖြင့်ပင် ဆက်လက်ဖြေကြားသည်။ “ဒီအသံပုံစံက ဒေါက်တာကျန်းမြောင် ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ အသံဖြစ်ပါတယ်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကူးယူခွင့် မရှိပါ။”
တာနာကာ: “…”
ကျန်းမြောင် သည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောပြင်ကိုသာ ပြထားလိုက်သည်။
တာနာကာ: “ဟေ့။”
ဒေါက်တာကျန်းမြောင် က အသေကောင်ဟန်ဆောင်နေသည်။
တာနာကာ: “ဒီလောက်တောင် ကပ်စေးနည်းရလား?”
ဒေါက်တာကျန်းမြောင် က အသေကောင်ဟန်ဆောင်မြဲ ဆောင်နေသည်။
တာနာကာ: “အနည်းဆုံးတော့ ဘယ်နာမည်ကြီးရဲ့ အသံလဲဆိုတာ ပြောပြပေးပါ၊ ငါ့ဘာသာ ဝယ်သုံးလိုက်မယ်။”
ဒေါက်တာကျန်းမြောင် က နောက်ဆုံးအထိ အသေကောင်ဟန်ဆောင်နေသည်။
တာနာကာ သည် ထိုအရာကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ အသံတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါလား၊ ပိုက်ဆံအများကြီး တန်တာလည်း မဟုတ်။ ကျန်းမြောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ?
သို့သော် သူသည် အတွေ့အကြုံများစွာရှိသော ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ ခဏမျှ ဝေဝါးသွားပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ငါပြောမယ်…” သူက ကျန်းမြောင် ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါ… အဲဒီဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ အသံ မဟုတ်လား?”
ဒေါက်တာကျန်းမြောင် က ဆက်ပြီး ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပါ: “ချောင်းဆိုးလိုက်သည်!”
“ငါပြောမယ်” တာနာကာ က မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်လိုက်ပြီး ပစ်မှတ်ကို တည့်တည့်ထိအောင် ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် သူများအသံကို ခိုးယူထားတာလား? သူတို့ကိုရော ခွင့်တောင်းရဲ့လား?”
“ချောင်းဆိုးလိုက်သည်၊ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်၊ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်၊ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်၊ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်၊ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်၊ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်၊ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်!” ဒေါက်တာကျန်းမြောင် က သေလုမတတ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။
“တောက်၊ တောက်၊ တောက်။ အသံခိုးကူးထားတာပေါ့လေ?” တာနာကာ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ “ရှင် ဒီလောက်ထိ ဖြစ်နေရတာဆိုတော့ ဒီယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ လူက တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိမှာပဲ။ လာ၊ သူ့ပုံကို ပြပါဦး။ ကပ်စေးမနည်းပါနဲ့၊ ကပ်စေးမနည်းပါနဲ့!”
တာနာကာ ၏ စနောက်မှုနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားချင်စိတ်တို့ကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ၏ ဓာတ်ပုံကို “အတင်းအကျပ်” ပြသလိုက်ရသည်။
တာနာကာ က virtual ဖန်သားပြင်ကို လက်ဖြင့် ထိုးဆွကာ 3D ဓာတ်ပုံကို လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။
“မပြောနဲ့တော့၊ အဲဒီတုန်းက ရှင်တို့ ခြောက်ယောက်ကို တွဲပေးတုန်းက သူတို့အားလုံး ချောကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အခု သေချာကြည့်မှပဲ ကြည့်လေ ပိုချောလေ ဖြစ်နေတာပဲ” ဟု တာနာကာ က ချီးကျူးသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ အတ္တမာနတို့သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပြီး “ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး၊ လူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးမှ! ပြောပြမယ်၊ 3D ဓာတ်ပုံတွေမှာ ဝိညာဉ်မပါဘူး! ဓာတ်ပုံထဲကနေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်နဲ့ အရှိန်အဝါကို မမြင်နိုင်ဘူး! အနီးကပ် ခံစားကြည့်မှ ဖြစ်မှာ!” ဟု ကြွားဝါလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့် တည်ကြည်မှုလိုမျိုး။
ပထမဆုံး ပြုံးလိုက်သည့် အပြုံး၏ ဝမ်းမြောက်မှုလိုမျိုး။
ပါးလွှာပြီး ပျော့ပျောင်းသည့် ခါးကြောင့် အသက်ရှူရ ကြပ်သွားရသလိုမျိုး။
ခိုင်မာသော ရင်အုပ်၊ သန်မာသော လက်မောင်းများနှင့် တစ်ညလုံး နှာခေါင်းဝတွင် စွဲကျန်နေသည့် ထူးခြားသော ကိုယ်သင်းနံ့ကြောင့် လူကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေရသလိုမျိုး။
ကျန်းမြောင် သည် ခဏတာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ တာနာကာ ၏ အိုမင်းသော မျက်နှာကြီးက သူမ၏ နှာခေါင်းနားတွင် ရောက်နေလုနီးပါးပင်။
“ဒီလို ရတနာမျိုးကိုလား?” တာနာကာ ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းသည်။ “ရှင် တကယ်ပဲ စမ်းမကြည့်ဘူးလား?”
ကျန်းမြောင်: “…”
ကလေးတွေနဲ့ ခါး… ခါးအတွက် တိုက်ပွဲပဲ ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီ!
ကျန်းမြောင် က သွားကို ကြိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် “မစမ်းဘူး!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သုံးနှစ်ဆိုသည့် အချိန်တိုလေးဖြစ်ပေမဲ့ ကျန်းမြောင် သည် ဤသုံးနှစ်ကို ယန်ဟဲ နှင့်အတူ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးချင်သည်။
ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သူမသည် ကလေးအတွက် ရေရှည်လက်တွဲမည့် ဖခင်တစ်ယောက်ကို မပေးနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သုံးနှစ်တာ ပျော်ရွှင်ပြီး ပြည့်စုံသော မိသားစုဘဝကို ပေးချင်သည်။
အင်း~
တာနာကာ က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း နှမြောစရာပါပဲ” သူက စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် တောင်းဆိုသည်၊ “ကျွန်တော်ကလည်း လက်ရှိမှာ အဖော်မရှိသေးဘူးလေ။”
ဒေါက်တာကျန်းမြောင်: “…”
ဝေးဝေးသွားစမ်း၊ ဝေးဝေးသွားစမ်း၊ ဝေးဝေးသွားစမ်း!
ဒေါက်တာ ကြက်မေမေ ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ကာကွယ်ပေးသော အတောင်ပံလေးများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။