ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမြေ၊ ၂၁ ရာစုမှ ကျန်းမြောင်တစ်ယောက် နှစ်ပေါင်းခြောက်ထောင်ကျော်အကြာ ကြယ်တာရာခေတ်သို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ရခြင်းမှာ ကံကောင်းလွန်းလှသည်ဟု သူမကိုယ်သူမ ယူဆခဲ့သည်။ သူမနေထိုင်ရာအိမ်မှာ ကျယ်ဝန်းပြီး အလင်းရောင်ကောင်းစွာရရှိသည်။ သူမ၏မိဘများမှာလည်း ပညာတတ်များဖြစ်ပုံရပြီး ဝင်ငွေကောင်းကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နေထိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
ကျန်းမြောင် မွေးဖွားလာချိန်တွင် သူမကို ဤလောကထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် “ဖေဖေ” နှင့် “မေမေ” ဟု သူမခေါ်ဆိုသော ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့သည် သူမကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်ကြသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူတို့သည် သူမကို အလွန်ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြပြီး သူမနှင့်အတူ အချိန်များစွာကို ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် သာမန်အအေးမိခြင်း သို့မဟုတ် အရေပြားယားယံခြင်းမျိုးကိုပင် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။
သူမ၏ မိဘဖြစ်သူ ထိုစုံတွဲမှာလည်း ဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ အမြင်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း သဟဇာတဖြစ်ကြပြီး တစ်ခါမျှ စကားများရန်ဖြစ်သည်ကို သူမ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။
ကျန်းမြောင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်၊ ကမ္ဘာမြေပေါ်က သူမ၏ ယခင်ဘဝမိဘများသည် တစ်သက်လုံး စကားများရန်ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ အသက်ခြောက်ဆယ်အရွယ်တွင်ပင် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ရန်ဖြစ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူမတွေ့ဖူးခဲ့သည့် အိမ်ထောင်သည်အများစုမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အချစ်နှင့်လက်ထပ်ခြင်းသည် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ နောက်တစ်မျိုး ဖြစ်နေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ “လက်ထပ်ခြင်းသည် အချစ်၏ သင်္ချိုင်းဖြစ်သည်” ဟူသည့် စကားအတိုင်း လူတို့လက်ထပ်ပြီးသည်နှင့် အချစ်ဇာတ်လမ်းများသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စကားများရန်ဖြစ်ခြင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းမြောင်၏အမြင်တွင် တစ်ခါမျှ စကားမများဘဲ အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံကာ သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ကြသည့် စုံတွဲတစ်တွဲမှာ စံပြအိမ်ထောင်ရေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းမြောင်တစ်ယောက် တွားသွားတတ်၊ လမ်းလျှောက်တတ်ပြီး မိဘများ၏ တိုက်ရိုက်ထိန်းကျောင်းမှုမလိုဘဲ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်လာသည့်အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏ မိဘများသည် အခန်းခွဲ၍ အိပ်စက်ကြသည်။
ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် အချို့စုံတွဲများ ခေတ္တခဏ အခန်းခွဲအိပ်ခြင်းမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသည့် ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် ကျန်းမြောင်သည် ဤအကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်ထားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ကမ္ဘာအမြင်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
အချိန်ခရီးသည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းမြောင်သည် ဤခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် “ထူးခြားသူ” ဟု မဖော်ထုတ်မိစေရန် အလွန်သတိထား၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုများအရ၊ ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ သူမယခင်က နားလည်ထားသည်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေကြောင်း ကျန်းမြောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့မှာ သူမကို တစ်လတစ်လှည့်စီ ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြသည်။
ဥပမာအားဖြင့်၊ ပြီးခဲ့သည့်လက သူမ၏ မိခင်က အိမ်တွင်နေ၍ သူမကို ပြုစုပြီး ဖခင်က အလုပ်သွားပါက၊ ဤလတွင် ဖခင်က အိမ်တွင်နေ၍ သူမကို ပြုစုပြီး မိခင်က အလုပ်သွားရန် အလှည့်ကျကြသည်။
သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများမှတစ်ဆင့် ဤသို့ပြုလုပ်နိုင်ရခြင်းမှာ “မိဘခွင့်” (Parental leave) ကို အသုံးပြုနေကြသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းမြောင် ကြားသိခဲ့ရသည်။
ဒါက တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ ကြယ်တာရာခေတ်ဖြစ်လို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းက ဒီလောက်တိုးတက်နေတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး! ကျန်းမြောင်သည် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် အံ့အားသင့်မိသည်။ သူမ၏ ဒုတိယမြောက်ဘဝမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည့် ခေတ်ကာလတစ်ခုတွင် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။
ဤအကောင်းမြင်စိတ်မှာ သူမ အသက်နှစ်နှစ်အရွယ်ရောက်သည့်အချိန်အထိ တည်တံ့ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ကမ္ဘာအမြင်မှာ ပြိုကွဲသွားခဲ့ရသည်။
အသက်နှစ်နှစ်ကျော်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းမြောင်၏ အိပ်စက်ချိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပြီး မိဘများနှင့်အတူ နိုးကြားနေသည့်အချိန် ပိုများလာသည်။ တစ်ရက်တွင် သူမ၏ ကြယ်တာရာဖခင် ဝိန်းကိုဆိုက ရုတ်တရက် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။
ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ပုံမှန်အချိန်ဇယားအရ ကျန်းမြောင်မှာ အိပ်ရာဝင်သင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုနေ့တွင် သူမမှာ ထူးထူးခြားခြား နိုးကြားနေပြီး အိပ်ချင်စိတ်မရှိသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို ပို၍အချိန်ပေးကာ နိုးနေခွင့်ပြုလိုက်သည်။
အချိန်ခရီးသည် ကျန်းမြောင်သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် အရုပ်များနှင့် ကစားဟန်ဆောင်ရင်း ကြယ်တာရာလူ့အဖွဲ့အစည်းအကြောင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ လေ့လာရန်အတွက် ရုပ်မြင်သံကြားကို ခိုးကြည့်နေမိသည်။
ညဉ့်နက်သည်အထိ နိုးနေခဲ့ခြင်းကြောင့်၊ ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ ဖခင် ထိုညတွင် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အိမ်သို့ ခေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာငယ်အတွင်း၌ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ ဖခင်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးစိမ်းတို့ကြားရှိ ထူးခြားသည့် ရင်းနှီးမှုကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သတိဝီရိယရှိလာခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ဤမျှကောင်းမွန်သည့် မိသားစုတစ်ခုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ရပြီး သူမ၏ မိသားစုဘဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ မလိုလားပေ။
သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူမ၏ ကြယ်တာရာမိခင် ကျန်းယာမှာ ထိုအရာအားလုံးကို မသိနားမလည်ဟန်ဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးစိမ်းကို ပုံမှန်အတိုင်းပင် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ ကြယ်တာရာဖခင် ဝိန်းကိုဆိုမှာမူ ကျန်းယာကို ထိုအမျိုးသမီးစိမ်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက်၊ ကျန်းမြောင်ငယ်လေးကို ပြုံးလျက် ချီမကာ “သမီးလေး၊ ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ကျန်းယာဘက်သို့ လှည့်၍ “ညဉ့်တော်တော်နက်ပြီနော်” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းယာသည် ကျန်းမြောင်ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ပြုံးကာ “မေရီက ဒီနေ့ည ထူးထူးခြားခြား လန်းဆန်းနေလို့ အိပ်မပျော်ဘူးဖြစ်နေတာ။ ကျွန်မ သူ့ကို ခဏလောက် ထပ်ပြီး ကစားပေးလိုက်ဦးမယ်။ ရှင် လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ပါ” ဟု ရှင်းပြသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ ထိုအချိန်က ကျန်းမြောင်ကို ကျန်းမြောင်ဟု မခေါ်ဆိုကြပေ။ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူမ၏ အမည်မှာ ကျန်းမေရီ ဖြစ်သည်။ သူမကို နာမည်ပေးသည့်အခါ ကျန်းယာနှင့် ဝိန်းကိုဆိုတို့မှာ မဲနှိုက်သည့်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ကျန်းယာက “မျိုးရိုးအမည်” ကို မဲနှိုက်ရွေးချယ်ပြီး ဝိန်းကိုဆိုက “အမည်” ကို မဲနှိုက်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းမြောင်သည် ကျန်းယာ၏ မျိုးရိုးအမည်နှင့် ဝိန်းကိုဆို ရွေးချယ်ပေးထားသည့် အမည်ကို ပေါင်းစပ်ကာ ကျန်းမေရီ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျန်းယာ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝိန်းကိုဆိုက ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ “မင်းကို ပင်ပန်းစေမိပြီ၊ နောက်လကျရင် ကိုယ်ပဲ တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းမေရီသည် သူမ၏ ဒုတိယဘဝဖခင် ထိုအမျိုးသမီးကို ရင်းနှီးစွာ ပွေ့ဖက်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
“တံခါးမပိတ်ခင်မှာတောင် သူတို့ နမ်းလိုက်သေးတယ်!”
ကျန်းမေရီငယ်လေးမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။
သူမသည် ဝိန်းကိုဆို၏ အခန်းတံခါးကို တစ်ချက်၊ ကျန်းယာကို တစ်ချက်၊ ထို့နောက် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည့် ဝိန်းကိုဆို၏ အခန်းတံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်ပုံမရပေ။
ကျန်းမြောင်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားသွားခဲ့ရပြီ!
ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ? ဖေဖေက သူ့ရဲ့ အပြင်ကမိန်းမကို အိမ်ခေါ်လာတယ်၊ မေမေကလည်း ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတယ်?
မိုက်မဲသူပင် သိနိုင်သည့် ထိုစုံတွဲ အခန်းထဲဝင်သွားခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ နားလည်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ပန်းသီးကဲ့သို့ ဖောင်းကားနေသော ပါးပြင်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးဆုပ်လေးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ၊ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လှည့်ပတ်နေရင်း ဝိန်းကိုဆို၏ အခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ နှစ်လှမ်းမျှ လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားခဲ့သည် - ကျန်းယာက သူမကို ချီမလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“သမီးလေး မေရီ၊ အိပ်တော့နော်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဖေဖေကို လိုချင်တယ်!” ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများကို ဝှေ့ယမ်းရင်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း သူမ လေ့ကျင့်ထားသည့် ကလေးသံဖြင့် “ဖေဖေနဲ့ ကစားချင်တယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ကျန်းယာသည် ကျန်းမေရီ၏ ဖောင်းကားနေသော ပါးပြင်လေးကို ညှစ်ရင်း ပြုံးကာ “ဖေဖေက ဒီနေ့ ချိန်းတွေ့စရာရှိလို့ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရဘူးလေ” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင်မှာမူ ဘာမှနားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ကျန်းယာသည် မျက်စိကန်းသူ သို့မဟုတ် မသိနားမလည်သူ မဟုတ်ဘဲနှင့် မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှအထိ တည်ငြိမ်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို နေနိုင်ရသနည်း?
အံ့သြမှင်သက်နေသော ကျန်းမြောင်ကို ကျန်းယာက သူမ၏ အခန်းသို့ အတင်းပြန်ခေါ်သွားကာ ကုတင်ပေါ်တင်ပေးပြီး အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်ကို ပြောပြပေးသည်။ ကျန်းယာသည် သူမ၏ နဖူးနှင့် ပါးပြင်များကို နမ်းရှိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းယာ မီးပိတ်ပြီး သူမ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည့်တိုင်အောင် ကျန်းမြောင်မှာမူ တွေးမဆုံးနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ? ဒါမှမဟုတ် ကျန်းယာနဲ့ ဝိန်းကိုဆိုတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီးသားမို့လို့ အခန်းခွဲနေကြတာလား?
သူတို့က သူမအတွက်ကြောင့်သာ အတူတူ နေပေးနေကြတာလား?
အခုလိုမျိုး ဆက်ဖြစ်နေရင် သူတို့ ကွာရှင်းကြတော့မှာလား?
ကွာရှင်းကြလျှင် သူမကို မည်သူ့ထံတွင် ထားခဲ့ကြမည်နည်း။
မည်သူ့ထံရောက်သည်ဖြစ်စေ၊ အနာဂတ်တွင် ပထွေး သို့မဟုတ် မိထွေးနှင့် နေရမည်ဆိုပါက သူမ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။
ကျန်းမြောင်သည် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ခေါင်းရှုပ်နေရင်း မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် နိုးနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ အိပ်စက်လိုသည့် ဆန္ဒကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် ထူးထူးခြားခြားပင် ပုံမှန်ထက် စော၍ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ကုတင်ငယ်လေးပေါ်မှ ကိုယ်တိုင်ဆင်းကာ ဝိန်းကိုဆို၏ အခန်းဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် တံခါးကို ခိုးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ လူကြီးသုံးဦးသည် စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် အတူတူထိုင်ကာ နံနက်စာ စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ဦးစီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကိုယ်စီရှိနေပြီး အလွန်ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ စကားပြောဆိုနေကြကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်ကောင်းမွန်သော အမူအရာများကို ပြသနေကြသည်။
ကျန်းမြောင်သည် ဤကြယ်တာရာခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်းမေရီ ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်ရာ၊ ယခု မြင်တွေ့နေရသည့် ဇနီး၊ ခင်ပွန်းနှင့် မယားငယ်တို့၏ သဟဇာတဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ၏ ကမ္ဘာအမြင်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားရသည်။
ကျန်းယာနှင့် ဝိန်းကိုဆိုတို့သည် ကျန်းမြောင်အပေါ်တွင် အလွန်ချစ်ခင်ကြင်နာကြပြီး နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူမနှင့် ခိုင်မာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အချိတ်အဆက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အိမ်ထောင်ရေးနှင့် မိဘ-သားသမီး ဆက်ဆံရေးတို့သည် မတူညီကြောင်း နားလည်သော်လည်း သူမ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင်မူ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို လုံးဝ မလိုလားပေ။
သူတို့နှစ်ဦး ကွာရှင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်အခြေအနေကြောင့် ကျန်းမြောင်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေမိသည်။
ယခင်က ကလေးငယ်ဘဝတွင် ဘဝမှာ အလွန်သက်သာလွယ်ကူပြီး ရိုးရှင်းလွန်းနေခဲ့ရာ ယခုမှသာ သူမ သတိမထားမိခဲ့သည့် အရာများကို စတင်သတိပြုမိလာသည်။
ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် မယားငယ်ဖြစ်သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းယာနှင့် ဝိန်းကိုဆိုတို့ကြားတွင် အပြင်ပန်းအားဖြင့် သဟဇာတဖြစ်နေသော်လည်း ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ကြား ရှိသင့်သည့် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး လုံးဝမရှိသည်ကို ကျန်းမြောင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့၏ သဟဇာတဖြစ်မှုမှာ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး အလွန် “ရိုသေလေးစား” မှုရှိခြင်းဟုသာ ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ကျန်းမြောင် မွေးဖွားလာခဲ့သည့် နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း မိဘများမှလွဲ၍ အခြားဆွေမျိုးသားချင်းများကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သည်ကို ယခုမှသာ သတိပြုမိခြင်းဖြစ်သည်။ အဘိုးအဘွားများ၊ ဦးလေး၊ ဒေါ်လေး၊ မောင်နှမဝမ်းကွဲများ သို့မဟုတ် အခြားဆွေမျိုးများဟူ၍ လုံးဝမရှိပေ။
ကျန်းယာနှင့် ဝိန်းကိုဆိုတို့သည် တစ်ဦးတည်းသော သားသမီးများ ဖြစ်သည်ဟုပင် ထားဦးတော့၊ သူတို့သည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိသေးသူများဖြစ်ရာ ထိုအရွယ်တွင် အဘိုးအဘွားလေးဦးစလုံး ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အနည်းဆုံး အဘိုး သို့မဟုတ် အဘွားတစ်ဦးဦးတော့ ကျန်ရှိနေသင့်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ယခင်က ဤအချက်ကို သတိမပြုမိခဲ့သော်လည်း ယခု သိလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ထူးဆန်းလွန်းလှသည်ဟု ခံစားလာရသည်။
ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ မယားငယ်ကိစ္စပြီးနောက် ဝိန်းကိုဆိုနှင့် ကျန်းယာတို့သည် ကွာရှင်းရန် အစီအစဉ် လုံးဝမရှိကြပေ။ သူတို့၏ ဘဝမှာ ယခင်ကအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်ပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
မကြာမီ တစ်လပြည့်သွားပြီး ဝိန်းကိုဆိုက အိမ်တွင် ကျန်းမြောင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည့် အလှည့်ရောက်လာကာ ကျန်းယာက အလုပ်သို့ ပြန်သွားသည်။
ဤသို့ သဟဇာတဖြစ်သယောင်ရှိပြီး တကယ်တမ်းတွင်မူ အလွန်ထူးဆန်းနေသည့် အခြေအနေကြောင့် ကျန်းမြောင်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်မိသည်။ သို့သော် သူမမှာ အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ စကားပြောတတ်သော်လည်း လူကြီးများကို “ရှင်တို့ ကွာရှင်းတော့မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဟု တိုက်ရိုက်မမေးနိုင်ပေ။ ထိုသို့မေးလိုက်ပါက အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူမကို လူမဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုဟု ထင်သွားနိုင်ပေမည်။
အဖြေမရှိသည့် မေးခွန်းများကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည့်အခြေအနေတွင် ကျန်းမြောင်၏ အိပ်စက်ခြင်းမှာ ပျက်စီးသွားပြီး သူမ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များမှာလည်း ယခင်ကထက် ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသည်။
ထိုသို့ဖြစ်နေစဉ် တစ်ညတွင် အိပ်ချိန်ကျော်လွန်သော်လည်း အိပ်မပျော်သဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲမှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းယာက ယောက်ျားတစ်ဦးကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် စိတ်ကူးယဉ်မရအောင် ရမ္မက်ထန်နေကြစဉ် ရေဆာ၍ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ဝိန်းကိုဆိုနှင့် တိုးမိသွားကြသည်!
ကျန်းမြောင်သည် ဆိုဖာနောက်တွင် ကွေးကွေးလေးကပ်ကာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ဤရှုပ်ထွေးလှသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိသည်။
ဤရှုပ်ထွေးလှသည့် အခြေအနေတွင် ပါဝင်နေသူ သုံးဦးစလုံးမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် တည်ငြိမ်နေကြပြီး “သေပါပြီ၊ အမိခံလိုက်ရပြီ” သို့မဟုတ် “ဒုက္ခရောက်ပြီ” ဟူသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပြုမိသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး လုံးဝမရှိကြပေ။
ဝိန်းကိုဆိုက ရေသောက်ရင်း “ကျုပ်ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ ဆက်လုပ်ကြပါ” ဟု နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
မယုံနိုင်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုသူနှစ်ဦးသည် တကယ်ပင် ဆက်လုပ်နေကြခြင်းပင်!
အခန်းထဲသို့ ပြန်တွားသွားကာ တံခါးနောက်တွင် ပုန်းနေသည့် ကျန်းမြောင်မှာ သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် သွားရာများပင် ထင်ကျန်ခဲ့ပြီး စိတ်ခံစားချက်ချင်း ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ ရုန်းကန်နေရသည်။
ဒါတွေ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြင်မှာ လူကြိုက်များကြတဲ့ သဘောတူညီချက်မျိုး ရှိနေကြတာလား?
ဒီလိုတွေးကြည့်လိုက်ရင်… မဖြစ်နိုင်စရာတော့ မရှိဘူး။
ကျန်းယာနှင့် ဝိန်းကိုဆိုတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကောင်းမွန်သည့် ပညာရေးကို ရရှိထားပုံရပြီး ဝင်ငွေလည်း တည်ငြိမ်ကာ ငွေရေးကြေးရေးအရလည်း လွတ်လပ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ဦး၏ကိစ္စကို တစ်ဦး မဝင်ရောက်ဖို့ သဘောတူထားကြလျှင်တော့… ရိုးရာမိသားစုတန်ဖိုးတွေနဲ့ မကိုက်ညီပေမယ့်…
“ဒါက လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ” ဟု ကျန်းမြောင် တွေးလိုက်မိသည်။