ကြမ်းပြင်မှသည် မျက်နှာကြက်ထိ မြင့်မားသော ပြတင်းပေါက်ကြီးများမှတစ်ဆင့် ရုံးခန်းထဲသို့ အလင်းရောင်များ ပျံ့လွင့်ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုအလင်းရောင်မှာ တောက်ပရုံသာမက သဘာဝအတိုင်းပင် လင်းလက်နေသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ လှပသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းမှာ အတုအယောင် နေ့ခင်းအလင်းရောင်သာ ဖြစ်သည်။
အာကာသစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စခန်းတစ်ခုတွင် သဘာဝနေရောင်ခြည်ကို ကြာရှည်စွာ မရရှိပါက လူတို့၏ ကျန်းမာရေးကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေနိုင်သဖြင့် စခန်း၏ အဆင့်တိုင်းတွင် မျက်နှာကြက်အပေါ်ဘက်၌ အတုအယောင် နေရောင်ခြည်ပေးစက်များ တပ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟယ်မှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ခါးကို မတ်မတ်ဆန့်ထား၏။ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သော သူ၏ အနက်ရောင် စစ်ဝတ်စုံပေါ်ရှိ ပခုံးတံဆိပ်မှာ ထိုအလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။ အတည်ပြုချက်ရယူရန် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေကြသော အရပ်ဘက် ဝန်ထမ်းများမှာ သူ့ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
စစ်မြေပြင်မှ ပြန်လာခါစ စစ်သည်များကို မည်သို့မျှ မစနောက်သင့်ကြောင်း သူတို့အားလုံး ကောင်းကောင်းသိကြသည်။ တချို့သော စစ်သည်များမှာ စစ်မြေပြင်မှ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း စစ်ပွဲကြောင့်ဖြစ်သော စိတ်ဖိစီးမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်အကျွံ ပြုမူတတ်ကြသည်။ ပို၍ဆိုးရွားသည်မှာ စစ်ပွဲလွန် စိတ်ဒဏ်ရာ ရောဂါစု (PTSD) သို့မဟုတ် လူသိများသည့်အတိုင်း ‘စစ်ပွဲရောဂါစု’ အဖြစ် ရောဂါရှာဖွေခံရခြင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။
ထို ဗိုလ်မှူး ယန်ဟယ်ဆိုသူမှာ…
သူတို့ တီးတိုးပြောဆိုနေကြစဉ်မှာပင် ထိုစစ်အရာရှိငယ်မှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ ဦးထုပ်အနားစအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သူ၏ စူးရှသည့် အကြည့်တို့မှာ သူတို့ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်ရှိလာသဖြင့် အရပ်ဘက်ဝန်ထမ်းများမှာ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြရသည်။
ယန်ဟယ်မှာ ကြာကြာစောင့်ဆိုင်းလိုက်ရခြင်း မရှိပေ။ စစ်ဦးစီးအရာရှိတစ်ဦး ရောက်လာပြီး “ဗိုလ်မှူး၊ ဗိုလ်ချုပ် ယာနီက ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်နေပါတယ်” ဟု အကြောင်းကြားသည်။ ယန်ဟယ် ထရပ်လိုက်ပြီး စစ်ဝတ်စုံကော်လာကို သေချာပြင်ဝတ်ကာ ထိုအရာရှိနောက်သို့ လိုက်၍ ဘေးချင်းကပ်ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ဗိုလ်ချုပ် ယာနီမှာ ဗီဒီယိုကွန်ဖရင့်တစ်ခုကို အဆုံးသတ်လိုက်ခါစ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စားပွဲရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော စစ်အရာရှိငယ်ကို ကြည့်၍ “ထိုင်ပါဦး” ဟု နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ပြီးပါပြီ” ဟု ဆိုကာ သူ၏ရှေ့ရှိ စခရင်ပေါ်တွင် လက်ဖြင့် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အချက်အလက်ပါသော စခရင်ငယ်တစ်ခုကို ပို့ပေးလိုက်သည်။ “ကံကောင်းတာက ဒါက အဆင့်အနည်းငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။”
ယန်ဟယ်မှာ သူ၏ရှေ့ရှိ စခရင်ငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ ရောဂါရှာဖွေမှု အပိုင်းတွင် “စစ်ပွဲလွန် စိတ်ဒဏ်ရာ ရောဂါစု (အပျော့စား)၊ အနားယူရန် (ခွင့်ယူရန်) အကြံပြုသည်” ဟု ရေးသားထားသည်။
ဗိုလ်မှူးငယ်မှာ အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး တင်းမာနေသော သူ၏ပခုံးတို့မှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
ဗိုလ်ချုပ်မှာ ထိုအချက်ကို သတိပြုမိပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ်တော့ ခင်ဗျားကို နောက်တန်းနေရာကို ယာယီ ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်မယ်။ မြို့တော်ကြယ်စုရှိ တပ်စခန်းတွေက ဖိအားနည်းတယ်။ အားလပ်ရက်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ။”
သူက စခရင်ကို လှန်လှောကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ “အင်း? ခင်ဗျားက တာဝန်မထမ်းဆောင်ခင် ‘မျိုးရိုးဗီဇ ပိုမိုကောင်းမွန်စေရေး မိဘဖြစ်မှု အစီအစဉ်’ အတွက် လျှောက်ထားခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ အဆင်ပြေတယ်။ စစ်သည်တွေဆိုရင် မဲနှိုက်စရာမလိုဘဲ တိုက်ရိုက်တွဲဖက်ပေးလို့ရတယ်။ ဟိုရောက်ရင် သင့်တော်တဲ့ မိဘဖြစ်မှုလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရှာတွေ့ပြီဆိုရင် မိဘခွင့်ယူလို့ရတယ်။ ကလေးထိန်းကျောင်းရတာက ပျော်စရာကောင်းနိုင်ပြီး ခင်ဗျား စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။”
ယန်ဟယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ “မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက…” ဟု ပြောသည်။
“ဗိုလ်မှူး!” ဗိုလ်ချုပ်က စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။ “အကယ်၍ အလယ်အလတ်အဆင့် ရောဂါလို့ သတ်မှတ်ခံလိုက်ရရင် ခင်ဗျား ရှေ့တန်းကို ပြန်သွားလို့ မရတော့ဘူး။ အဲဒီအခါ ကျွန်တော်က ထူးချွန်တဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။”
ယန်ဟယ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အလယ်အလတ်အဆင့် ရောဂါရှိသူများကို ရှေ့တန်းသို့ သွားခွင့်မပြုသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သည့်အဆင့်ဆိုပါက အတင်းအဓမ္မ အငြိမ်းစားပေးခြင်း သို့မဟုတ် ထိန်းသိမ်းခံရခြင်းမျိုးအထိ ဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ သူ လိုချင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။
ဗိုလ်ချုပ်မှာ လူငယ်လေးကို ကြည့်နေပြီး စခရင်ကို ပိတ်ကာ သားရေကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် မှီထိုင်လိုက်သည်။
“ဗိုလ်မှူး၊ ခင်ဗျားက ထူးချွန်တဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူး” ဟု သူက အတည်ပြု ပြောကြားသည်။ “တစ်ပတ်ကြာရင် လုပ်မယ့် ဆုချီးမြှင့်ပွဲမှာ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဂုဏ်ပြုတံဆိပ် ပေးအပ်သွားမယ်။”
ထိုသို့ ချီးကျူးခံရသော်လည်း ယန်ဟယ်၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ယင်းအစား သူသည် အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လူတွေကို ပြန်မခေါ်လာနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီတံဆိပ်ကို ရဖို့ ကျွန်တော် မထိုက်တန်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“ဗိုလ်မှူး၊ စစ်ပွဲမှာ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ သာမန်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သည်တိုင်းက အာကာသယာဉ်ပေါ် တက်တဲ့အချိန်မှာ တခြားဂြိုဟ်တွေမှာ အသက်စွန့်ရနိုင်တယ်ဆိုတာ သိထားကြတယ်။ အရေးကြီးတာက စစ်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အမိန့်ကို နာခံပြီး တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့သလားဆိုတာပဲ” ဟု ဗိုလ်ချုပ်က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ “ခင်ဗျားက သွေးချောင်းစီးတဲ့ စစ်မြေပြင်ကနေ ပြန်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါက ခင်ဗျား ရထိုက်တဲ့ အရာပါ။”
ယန်ဟယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်ထဲမှ တွန့်ဆုတ်မှုတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု ပြောကာ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကို အလေးပြုလိုက်သည်။
သူ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ဗိုလ်ချုပ်က သူ့ကို ပြန်ခေါ်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။ “ခင်ဗျားက ယောက်ျားလေး လိုချင်တာလား၊ မိန်းကလေး လိုချင်တာလား။”
ယန်ဟယ်မှာ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ “တစ်ဖက်လူရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပါပဲ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
တစ်ပတ်အကြာတွင် ယန်ဟယ်မှာ သူ၏ တံဆိပ်ကို ယူဆောင်၍ အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး တခြားသော ကြယ်တာရာနယ်မြေတစ်ခုသို့ သူ၏ တာဝန်သစ်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
~
ကျန်းမြောင်မှာ ငှက်မြည်သံကြောင့် နိုးလာသည်။
အစပိုင်းတွင် အသံများမှာ တေးဆိုသံများ ဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် တေးသွားတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ကြားရသူတို့အတွက် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်အေးချမ်းစေသဖြင့် တနင်္လာနေ့ မနက်ခင်းတွင်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
ငှက်မြည်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင် ကြမ်းပြင်မှသည် မျက်နှာကြက်ထိ မြင့်မားသော ပြတင်းပေါက်ပြင်ပရှိ အတုအယောင် “ကြယ်တာရာကောင်းကင်” မှာ ပြောင်းလဲစပြုလာသည်။ ကြယ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောက်ပသော နေရောင်ခြည်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ပြီး ထိုင်လိုက်ကာ “ပိတ်လိုက်တော့” ဟု ဆိုသည်။
နိုးစက်အစီအစဉ်မှာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ငှက်မြည်သံများ ရပ်တန့်သွားကာ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်ရှိ “နံနက်ခင်းကောင်းကင်” ရုပ်ပုံမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အမှန်တကယ် နေရောင်ခြည်များမှာ အခန်းထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။
ညအိပ်ဝတ်စုံဖြင့် ကျန်းမြောင်မှာ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သမ်းဝေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပထမဆုံး မနက်ခင်း ကော်ဖီခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် အထပ်တစ်ရာရှိသော skyscraper တိုက်ကြီးများမှာ မိုးမျှော်အောင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ကြားရှိ နေရာများတွင်မူ သွေးကြောများပမာ ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပိုက်လိုင်းများမှာ ၁၅၀ မီတာအောက်တွင် ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်သန်းနေသည်။ ပိုက်လိုင်းများထဲတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်များမှာ အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေပြီး လမ်းဆုံများတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖြတ်သန်းနေကြသည်။
ဤနေရာမှာ ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ကြယ်ဖြစ်ပြီး ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံတွင် အချမ်းသာဆုံးနှင့် အဆင့်မြင့်ဆုံး ဂြိုဟ်ဖြစ်သည်။
ပိုက်လိုင်းလမ်းဆုံများတွင် မတူညီသော လမ်းကြောင်းများမှ ယာဉ်များမှာ 0.1 စက္ကန့်မျှသာ ကွာခြားလျက် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားလေ့ရှိရာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ပိုက်လိုင်းအတွင်းရှိ ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်အားလုံးမှာ မြို့တော်ကြယ်၏ ဗဟိုဦးနှောက်စက်က အထိရောက်ဆုံး ညှိနှိုင်းစီမံပေးထားသဖြင့် 0.1 စက္ကန့်မျှသာ ကွာခြားသော ထိုတွေ့ဆုံမှုများမှာ အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ တိုက်မိခြင်း မရှိပေ။
ဤလူစည်ကားသော မြို့တော်တွင် နေထိုင်ကြသော သာမန်နိုင်ငံသားများအတွက် ၎င်းမှာ ထိရောက်ပြီး ချွေတာနိုင်သော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
၁၅၀ မီတာအထက်တွင်မူ ပုဂ္ဂလိက ပျံသန်းသည့်ကားများ၊ လေယာဉ်ငယ်များနှင့် လေသင်္ဘောများအတွက် နေရာရှိသည်။
ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပိုက်လိုင်းအတွင်းရှိ ယာဉ်များ၏ ပုံစံတူနေခြင်းနှင့် မတူဘဲ ပုဂ္ဂလိကယာဉ်များမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုး၊ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုး ရှိကြပြီး ပိုင်ရှင်၏ တစ်ကိုယ်ရည်စရိုက်ကို ဖော်ပြနေကြသည်။ ပိုင်ရှင်၏ ပုံစံကို ယာဉ်၏ အသွင်အပြင်မှတစ်ဆင့် ခန့်မှန်းကြည့်ပါက ၇၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိကျသည်ဟု ပြောစမှတ်ပြုကြသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ ကော်ဖီကို အနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဆောက်အအုံမှ ဖန်သားနံရံကို ကပ်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းလာသော ရင်းနှီးပြီးသား ရဲလေသင်္ဘောတစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကျန်းမြောင် နေထိုင်သည့်နေရာသည် မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟို အလယ်အလတ်တန်းစား လူနေရပ်ကွက်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အပေါ်နှင့်အောက် အိမ်နီးချင်းအများစုမှာ ရုံးဝန်ထမ်း အထက်တန်းလွှာများနှင့် အသိပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဤလူများသည် ဤဂြိုဟ်၏ အဓိကကျောရိုးဖြစ်ကာ မြို့တော်ကြယ်၏ စည်ကားသာယာမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးနေသူများ ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ဤရပ်ကွက်တွင် အခြေချရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ လုံခြုံရေးကောင်းမွန်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ရဲလေသင်္ဘောမှာ အလွန်နီးကပ်စွာ ပျံသန်းလာသဖြင့် လေယာဉ်မှူးခန်းမှ မှန်ပြင်မှတစ်ဆင့် အတွင်းရှိ လေယာဉ်မှူးကို ကျန်းမြောင် အထင်အရှား မြင်နေရသည်။
ယနေ့တွင်မူ လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်ကမှ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ဤဧရိယာ၏ လုံခြုံရေးကင်းလှည့်အဖွဲ့သို့ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံရသော ရဲအရာရှိငယ်လေး ဖြစ်သည်။ ဤရပ်ကွက်အတွက် တာဝန်ယူရသူဖြစ်သည့်အလျောက် ကျန်းမြောင်သည် သူ့ကို ဤလေသင်္ဘောပေါ်တွင် နေ့တိုင်းနီးပါး မြင်တွေ့နေရသည်။
သူမသည် ဤရဲအရာရှိငယ်လေး ရဲရင့်မှုမရှိသေးသော လူသစ်ဘဝမှ ကျွမ်းကျင်သော လေယာဉ်မှူးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြည့်ရှုခဲ့ရသည်။ ထို့အတူ ဗိုက်ပူပူနှင့် ဦးလေးကြီးတစ်ဦးသည်လည်း ထိုရဲအရာရှိငယ်လေးကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေသော ကြီးကြပ်ရေးမှူးဘဝမှ လက်ရှိတွင်မူ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်ရင်း စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် တွဲဖက်လေယာဉ်မှူးနေရာတွင် ထိုင်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပုံကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ ဤရပ်ကွက်၏ လုံခြုံရေးအခြေအနေကောင်းမွန်မှုက အောက်ခြေရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်စေသောကြောင့်ပင်။
ကျန်းမြောင်သည် မနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် ပြုံးလိုက်သည်။
ဗိုက်ပူပူနှင့် ဦးလေးကြီးသည် အဆောက်အအုံဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖန်သားနံရံမှာ အလွန်နီးကပ်နေသော်လည်း အထူးပြုလုပ်ထားသည့် အလွှာတစ်ခုပါရှိသဖြင့် ကျန်းမြောင်က သူ့ကို မြင်ရသော်လည်း သူကမူ ကျန်းမြောင်ကို မမြင်ရပေ။ သူသည် ဖန်သားပေါ်ရှိ မိမိ၏ အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အပြည့်အဝ ကျေနပ်ပုံမရပေ။ သူသည် ပြောင်နေသော ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဘေးပတ်လည်မှ ဆံပင်များကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဤကြယ်တာရာခေတ်တွင် မျိုးရိုးဗီဇအကြောင်းရင်းများကြောင့် ဆံပင်ကျွတ်ခြင်းကို ကြုံတွေ့နေရဆဲဖြစ်သည့် လူအချို့ ရှိနေခြင်းမှာ ထိုဦးလေးကြီးသည် မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်မွမ်းမံမှု မလုပ်ထားသည့် သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည်။
ကျန်းမြောင်နေထိုင်သည့် အထက်တန်းလွှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းကြားတွင် မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်မွမ်းမံမှု မလုပ်ထားသည့် သဘာဝလူသားများအပေါ် ခွဲခြားဆက်ဆံသော သဘောထားရှိသူ အများအပြား ရှိကြသည်။ လူအများစုက ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း မရှိဟောင်း ဟန်ဆောင်ကာ အလွန်ဖော်ရွေကြောင်း၊ အားလုံး တန်းတူညီမျှမှုရှိရမည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုမှာ နေ့စဉ်ဘဝတွင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင်သည် သူတို့ကို ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ သူမသည် မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုဟူသည် မရှိသေးသည့် ၂၁ ရာစုက ကမ္ဘာမြေမှ လာသူဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ဟုတ်ပါသည်၊ ကျန်းမြောင်သည် အချိန်ခရီးသွားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခြောက်ထောင်နှစ်အကြာ ကြယ်တာရာ ကိုလိုနီခေတ်ကာလတွင် မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသူတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာရသည့်အတွက် ကံကောင်းသူ ဖြစ်သည်။
သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားလာသူများကို ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း မရှိသော်လည်း ကျန်းမြောင်သည် မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ကိုယ်တွေ့ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခင်ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမတွင် ပိုမိုရှင်းလင်းသော ဉာဏ်ရည်၊ ပိုမိုကောင်းမွန်သော မှတ်ဉာဏ်နှင့် ပိုမိုကျန်းမာသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိလာသည်။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ခန့်မှန်းချက်များအရ မတော်တဆမှု သို့မဟုတ် ကုသ၍မရနိုင်သော ရောဂါပိုးများ မဝင်ရောက်သရွေ့ သူမ၏ သဘာဝသက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်း ၁၅၀ ခန့်အထိ ရှိနိုင်သည်။
သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားလာသူများ၏ ပျမ်းမျှသက်တမ်းမှာ နှစ် ၁၀၀ ခန့်ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ နှစ် ၁၁၀ ခန့်အထိ နေရတတ်သည်။ မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသူများ၏ ပျမ်းမျှသက်တမ်းမှာ ၁၃၅ နှစ်ဖြစ်ပြီး ကျန်းမြောင်၏ ခန့်မှန်းသက်တမ်း ၁၅၀ ဆိုသည်မှာ ပျမ်းမျှထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ အချက်အလက်များမှာ မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသူများကြားတွင်ပင် အမှတ်မြင့်မားသည့် အုပ်စုတွင် ပါဝင်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ဤပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဟု နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားရပြီး သူမ၏ လက်ရှိဘဝကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။
ကော်ဖီသောက်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင်သည် ခွက်ကို ချလိုက်ကာ မျက်နှာသစ်၍ အဝတ်အစား လဲလှယ်လိုက်သည်။ နံရံစာ စားသောက်ပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားဖြင့် အဆင့် ၅၀ သို့ ဆင်းသွားသည်။ ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပိုက်လိုင်းများကို အသုံးပြုရန်အတွက် စီးနင်းမည့် ပလက်ဖောင်းသို့ ရောက်အောင် အဆင့် ၅၀ သို့ ဆင်းရသည်။
ပလက်ဖောင်းတွင် စီးနင်းရမည့် ဆိပ်ကမ်းများစွာရှိပြီး တစ်ခုစီတွင် လူတစ်ဦးသာ ဝင်ဆံ့သဖြင့် တန်းစီစရာ မလိုပေ။
ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ ဆိပ်ကမ်းတွင် ရပ်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်မှတ်စစ်စက်နှင့် နီးကပ်စွာ ထားလိုက်သည်။ လက်မှတ်စစ်စက်က သူမ၏ လက်ကောက်ပုံစံ ပုဂ္ဂလိက စမတ်ဦးနှောက်မှ တစ်ဆင့် ခရီးသွားအချက်အလက်များနှင့် ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုပြီး ဗဟိုထိန်းချုပ်ရေး စမတ်ဦးနှောက်သို့ ပေးပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဗဟိုစမတ်ဦးနှောက်က ကျန်းမြောင်၏ ပုံသေဦးတည်ရာနှင့် အချိန်လိုအပ်ချက်များအပေါ် မူတည်၍ အထိရောက်ဆုံး စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် တစ်မိနစ်ခန့်သာ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ရပြီးနောက် လူလေးဦးစီးယာဉ်တစ်စင်း သူမ၏ ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ရွေးချယ်စရာများတွင် လူတစ်ဦးစီး၊ နှစ်ဦးစီး၊ လေးဦးစီး၊ ဆယ်ဦးစီးနှင့် နှစ်ဆယ်ဦးစီးယာဉ်များ ပါဝင်သည်။ ယာဉ်ပေါ်တွင် ခရီးသည် နည်းလေလေ တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ပိုမိုထိရောက်လေလေ ဖြစ်သော်လည်း လက်မှတ်ခနှင့် ယာဉ်၏ ခရီးသည်တင်နိုင်စွမ်းမှာမူ ပြောင်းပြန်အချိုးကျသည်။ သို့သော် လူတစ်ဦးစီးယာဉ်၏ ဈေးနှုန်းမှာပင် အကြီးတန်း သုတေသီတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းမြောင်အတွက် အဆင်ပြေသော ဈေးနှုန်းဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က ပျံသန်းသည့်ကား မောင်းနှင်ခွင့်လိုင်စင် ရရှိထားခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့တော်ကြယ်သို့ အလုပ်လုပ်ရန် ပြောင်းလာပြီးနောက် မြို့တော်၏ အဓိကခရိုင် ၂၄ ခုရှိ ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပိုက်လိုင်းများမှာ အလွန်ထိရောက်ပြီး အဆင်ပြေကြောင်း၊ သူမ၏ ခရီးသွားလာရေး လိုအပ်ချက်အားလုံးကို အလွယ်တကူ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပုဂ္ဂလိကကား ဝယ်ယူရန် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး နေ့စဉ် ခရီးသွားလာမှုအတွက် ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကိုသာ အားကိုးလိုက်သည်။
ယာဉ်တံခါး ပွင့်သွားပြီးနောက် ကျန်းမြောင် အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ တံခါးမှာ ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်သွားပြီး ယာဉ်မှာ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ အဆောက်အအုံများမှနေ၍ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ပိုက်လိုင်းများကို ကြည့်ပါက ယာဉ်မှာ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသဖြင့် ဝါးတားတားသာ မြင်ရသည်။
သို့သော် ဂျာ့စ်ထိန်းချုပ်ကိရိယာများကြောင့် ယာဉ်အတွင်းရှိ ခရီးသည်များမှာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ ကျန်းမြောင်သည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ထိုင်ခုံဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
လေးဦးစီးယာဉ်အတွင်းတွင် ထိုင်ခုံများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေသည်။
ခရမ်းရောင် ဆံပင်ရှိသည့် ရင်းနှီးပြီးသား အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက ကျန်းမြောင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။ "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။"
အလုပ်ရက်သတ္တပတ်မှာ ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွင် နှုတ်ဆက်ခြင်းများဖြင့် စတင်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ပုဂ္ဂလိကကားကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို ရွေးချယ်ရသည့် နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းမှာ မြို့တော်ကြယ်၏ "ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လူမှုဆက်ဆံရေး" ယဉ်ကျေးမှုကို သူမ နှစ်သက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမြေရှိ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ဆွေမျိုးသားချင်း အများအပြား ရှိခဲ့ပြီး တရုတ်နှစ်သစ်ကူးတိုင်းတွင် အိမ်ထောင်ပြုရန် ဖိအားပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် မိသားစု စုဝေးပွဲများနှင့် ကုမ္ပဏီ လူမှုဆက်ဆံရေးပွဲများကို မနှစ်သက်သူမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကြယ်တာရာခေတ် ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဤနေရာတွင် လူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြမှုကို တန်ဖိုးထားကြပြီး မိမိတို့၏ ခံစားချက်ကိုသာ အဓိကထားကြကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်နယ်နိမိတ်များ ရှိကြသည်။
ထိုသို့သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကျန်းမြောင်သည် ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် အထီးကျန်နေသည်ဟု မခံစားရစေရန် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ရသည်။
၎င်းမှာ "အစွန်းနှစ်ဖက်ခြားနားခြင်း" ဟူသည့် စကားပုံအတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။