ခေါင်းစဉ် - ကြယ်တာရာဖခင် - အခန်း ၁၂၂ - ယန်ဟဲ၏ အပြိုင်စကြာဝဠာ အပိုဆောင်းအပိုင်း ၅
ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း အတိအကျ မပြောပြတတ်သော်လည်း ယန်ဟဲသည် ဤသို့သော ဘဝနေထိုင်မှုမျိုးကို အဆုံးသတ်လိုက်ရန် အလွန်ပင် ဝန်လေးနေမိသည်။
သူသည် မြို့တော်ကြယ်တွင် အိမ်ခြံမြေများ ဝယ်ယူထားခဲ့သော်လည်း မိဘအုပ်ထိန်းမှုဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက် သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီးတွင် ထိုအိမ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ငှားရမ်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှာနေခဲ့သည်။
သူက ထိုအကြံပြုချက်ကို ပြောလိုက်သည့်အခါတွင် ဘာမှမဟုတ်သလို ဟန်ဆောင်ထားပြီး “ဒီလိုနေတာက ပိုအဆင်ပြေပြီး ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး မရှိဘူး” ဟူသည့် အမူအရာမျိုးဖြင့်သာ ပြောဆိုခဲ့ကာ စိုးရိမ်ပူပန်သည့် အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝမပြခဲ့ပေ။
ကျန်းမြောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသလို ဝမ်းသာလည်း ဝမ်းသာသွားသည်။
သူမ၏ ခံစားချက်မှာလည်း ယန်ဟဲ၏ ခံစားချက်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေသည်။ အစစ်အမှန် ယန်ဟဲနှင့် သူမကြားတွင် အချစ်ရေးဟူ၍ မရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် မိဘအုပ်ထိန်းမှုတွင် တာဝန်၊ ဝတ္တရားနှင့် အခွင့်အရေးများအား ရှင်းလင်းစွာ ခွဲဝေထားသည့် လက်တွဲဖော်များအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ထိရောက်စွာ ထမ်းဆောင်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင့်ရှောက်မှု၊ အဖော်ပြုမှုများ ပေးကာ အပြန်အလှန် ကူညီခဲ့ကြသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဤသည်မှာ ကျန်းမြောင်အနေဖြင့် ထရိုင်နှင့် မတွေ့ဆုံမီကပင် မျှော်လင့်ခဲ့သည့် မိဘအုပ်ထိန်းမှု ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပုံမျိုး ဖြစ်သည်။
ဤသို့ဖြင့် ဆက်လက်သွားနိုင်မည်ဆိုလျှင် အလွန်ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ ဝမ်းသာမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ “ရှင် ဒီမှာ မကြာခဏ လာနေနိုင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မက ရှင့်ဆီက အခွင့်အရေးယူသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့။ အငှားခတို့ ဘာတို့ဆိုတာမျိုး မပြောပါနဲ့တော့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သုံးနှစ်တာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ကာလကုန်ဆုံးပြီးနောက် ရွီရွီ၏ နိုင်ငံသားမှတ်တမ်းရမှတ်အပေါ် မူတည်၍ ရရှိလာမည့် ဆုလာဘ်အားလုံးသည် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ကျန်းမြောင်တစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဂီတာလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ တန်ဖိုးထားမှုများအရ ယန်ဟဲက ရွီရွီအနီးတွင် ကြာရှည်စွာ ဆက်နေနေခြင်းသည် အကူအညီပေးသူ ယန်ဟဲထံမှ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ကျန်းမြောင်က အခွင့်အရေးယူရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
သဘောတူညီချက် ရရှိသွားသည့်အခါ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရသွားကြပြီး အောင်ပွဲခံသည့်အနေဖြင့် ဝိုင်တစ်ပုလင်းပင် ဖောက်သောက်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် အရက်အနည်းငယ် သောက်သုံးရင်း အေးအေးလူလူ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြစဉ် မကြာသေးမီက သတင်းများကို ဆွေးနွေးမိကြသည်။
“ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲ ဒုတိယအကျော့က တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ ငြိမ်းချမ်းရေး သဘောတူညီချက် ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်လား?”
“ဖြစ်နိုင်ခြေ အတော်များပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် စစ်သည်တော်တွေဖြစ်တဲ့ ရှင့်တို့မှာ တိုက်စရာ စစ်ပွဲတွေ မရှိတော့ဘူးပေါ့?”
“စစ်ဖြစ်တာကို မျှော်လင့်နေတာလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ စစ်ပွဲမရှိရင်တောင် သာမန်တပ်ဖွဲ့တွေကတော့ လိုအပ်နေဦးမှာပဲ။ နိုင်ငံတွေဆိုတာ အကျိုးစီးပွားအတွက် ပေါင်းလိုက်၊ ကွဲလိုက် လုပ်နေကြတာပဲလေ။ အနာဂတ်ကို ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ။”
ထို့နောက် သူတို့သည် လူမှုရေးသတင်းများဘက်သို့ စကားဦးလှည့်လိုက်ကြသည်။
ယန်ဟဲက “စိတ်ကျန်းမာရေး အကြံပေးလုပ်ငန်းက အတွင်းပိုင်း အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ပြီးပြီလား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင်က “အဲ့ဒါကိုတော့ ကျွန်မ အရင်ကတည်းက သိပြီးသားပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
“တကယ်လား?”
“ကျွန်မ အမေက စိတ်ပညာရှင်ဆီ သွားပြပြီး ဆရာဝန်အကြံပေးတဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်လို့ ကျွန်မနဲ့ အလှမ်းဝေးသွားခဲ့တာလေ။ ခွေးကစလို့ ဒေါသထွက်စရာကောင်းလိုက်တာ!”
“... ကျေးဇူးပြုပြီး စကားမပြောပါနဲ့ခင်ဗျာ၊ မဒမ်။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအကြောင်း တွေးမိတိုင်း ဒေါသထွက်လွန်းလို့ပါ” ဟု ကျန်းမြောင်က ပြောသည်။ “မိဘတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကလေးနဲ့ ရင်းနှီးနေတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့များ ‘အလွန်အကျွံ မှီခိုခြင်း’ လို့ တံဆိပ်ကပ်လိုက်ရတာလဲ။ အဲ့ဒီအတိုင်းဆိုရင် ရှေးဟောင်းကမ္ဘာက လူတိုင်းကတော့ ဖျားနာနေသူတွေလို့ပဲ သတ်မှတ်ရတော့မှာပေါ့။”
“ခင်ဗျားက သမိုင်းအကြောင်းကို အတော်လေး နားလည်ပုံရတာပဲ။”
“မဆိုးပါဘူး။ ရှေးခေတ်လူတွေ ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့ကြလဲဆိုတာကို လေ့လာကြည့်ဖို့ ရှင့်ကို အကြံပေးချင်တယ်။ အဲ့ဒီခေတ်က အားနည်းချက်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ တန်ဖိုးထားစရာကောင်းတဲ့ အချက်တွေလည်း ရှိခဲ့တာပဲ။”
အရက်သည် လူကို စကားများစေတတ်သည်။
စကားပြောနေရင်း ကျန်းမြောင်က “ကျွန်မတို့က အဆင်ပြေရုံသက်သက် လက်ထပ်ထားသလိုပဲ ခံစားရတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“?” ယန်ဟဲက “အဆင်ပြေရုံသက်သက် လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“အဆင်ပြေရုံသက်သက် လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ... တရားဝင် လက်ထပ်တာမျိုးပေါ့” ဟု ကျန်းမြောင်က ရှင်းပြသည်။ “ရှေးခေတ်တုန်းကဆိုရင် တချို့လူတွေက လက်မထပ်ချင်ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဖိအားတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလဲဆိုတာ ရှင် စိတ်ကူးတောင် ယဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ ရှင်သာ လက်မထပ်ဘူးဆိုရင် အဒေါ်တွေ၊ ဦးလေးတွေ၊ ဒေါက်တာဘွဲ့အတွက် အကြံပေးတဲ့ ဆရာတွေတောင် ရှင်တို့ဆီကို အလားအလာရှိတဲ့ လက်တွဲဖော်တွေကို ခေါ်လာပြီး လက်ထပ်ဖို့ တိုက်တွန်းနေကြမှာ။ အဲ့ဒါက တကယ့်ကို သည်းမခံနိုင်စရာပဲ။”
ယန်ဟဲ - “???” အဒေါ်တွေနဲ့ ဦးလေးတွေဆိုတာ ဘာတွေလဲ။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တချို့လူတွေက အဲ့ဒီအခြေအနေကနေ မရှောင်လွဲနိုင်တော့ အခြေအနေတူတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး သဘောတူ လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်။ ကြည့်လိုက်ရင်တော့ သာမန် လက်ထပ်ပွဲလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သာမန် လက်ထပ်ပွဲနဲ့ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ကတော့ သူတို့က အတူမနေကြဘူး၊ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးလည်း မရှိကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝနဲ့ ငွေကြေးတွေကို သီးခြားစီထားပြီး အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွေက လွတ်လပ်နေတာပဲ။ အာ... ကျွန်မ အဲ့ဒီတုန်းက အဲ့ဒီလို လက်ထပ်မျိုးကို တကယ် လိုချင်ခဲ့တာ။”
ယန်ဟဲ - “???” အဲ့ဒါ ဘယ်တုန်းကလဲ။
သို့သော် ယန်ဟဲ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် “အဲ့ဒါက ပူးပေါင်းအုပ်ထိန်းတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့မှာ ကလေးတွေ မရှိကြဘူးလား” ဟု ပြောသည်။
“မသေချာဘူး။ တချို့ကတော့ ခွဲနေကြတယ်၊ တချို့ကတော့ ကလေးတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်၊ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်။ လူတိုင်းရဲ့ ဘဝက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရစ်ပတ်နေပြီး ကိုယ့်အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အခါတွေက များတယ်။” ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်လိုက်သည်။ “အခုတော့ ပိုကောင်းသွားပြီ။ ကိုယ့်အတွက် ကိုယ်ကောင်းကောင်း နေသွားရင်ကိုပဲ လုံလောက်နေပြီ။”
ယန်ဟဲက နောက်ဆုံးတွင် “ခင်ဗျားက ရှေးခေတ်အကြောင်းကို တကယ်ကို သိတာပဲ။ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလောက် ထက်မြက်နေရတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်နှင့် ယန်ဟဲ၏ ဘဝသည် တည်ငြိမ်သည့် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
တာဝန်တစ်ခုပြီးတိုင်း ယန်ဟဲတွင် တစ်ပတ်ခန့် အားလပ်ရက် ရှိလေ့ရှိပြီး ထိုအချိန်များတွင် သူသည် “အိမ်” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် ကျန်းမြောင်ရှိရာတွင်သာ အချိန်ဖြုန်းလေ့ရှိသည်။
ကျန်ရှိသည့် အချိန်များတွင် ယန်ဟဲ၌ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝ ရှိသည်။ ကျန်းမြောင်ကမူ ဘယ်တော့မှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် မေးမြန်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
မိသားစုဝင် သုံးဦးသည် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုများကို မကြာခဏ စီစဉ်လေ့ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျန်းမြောင် လိုအပ်သည့်အခါမျိုး၌ ယန်ဟဲက သူမနှင့်အတူ လူမှုရေးပွဲများသို့ လိုက်ပါပေးသည်။
သို့သော် ယန်ဟဲအတွက်မူ ကျန်းမြောင်၏ ဘဝသည် အတော်လေး ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းနေသည်။ သူမသည် ပါတီပွဲများကို သိပ်သဘောကျပုံမရဘဲ မိဘနှင့်ကလေး စုဝေးပွဲများနှင့် ကလေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင်သာ တက်ရောက်လေ့ရှိသည်။
တကယ်ကို ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလွန်းသည်။
ဂီတာ၏ ဥပဒေများအရ ကလေးသုံးနှစ်ပြည့်ပြီးနောက်တွင် ကြီးကြပ်ပေးမည့် စက်ရုပ်အဖော်ရှိနေသရွေ့ မိဘများအနေဖြင့် ကလေးကို အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ခွင့်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ဟဲသည် ကျန်းမြောင်ကို ရွီရွီအား အိမ်တွင်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ကျင်းပသည့် ပါတီပွဲသို့ လိုက်ပါရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
သူ၏ လက်တွဲဖော်အနေဖြင့် ကျန်းမြောင်သည် လှပစွာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည့်အခါ ဟော်မုန်းတက်ကြွနေသည့် အမျိုးသားများအုပ်စုကိုပင် မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်သည် တစ်ခုခု လွဲနေမှန်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်—ယန်ဟဲသည် အလွန်ချောမောပြီး ကြွက်သားတောင့်တင်းသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အများအပြားကို သူမရှေ့တွင် ပြသနေပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သိသာလွန်းနေသည်။
ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် အနာဂတ်သို့ နှစ်ပေါင်း ၆,၀၀၀ ခရီးနှင်လာပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးသည့် အဒေါ်များနှင့် ဦးလေးများထံမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း ဤသို့သော လူပွဲစားလုပ်ချင်နေသည့် ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ရှင် အားတွေကို ချွေတာထားလိုက်ပါ” ဟု သူမက ယန်ဟဲကို စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲက “ခင်ဗျားရဲ့ ဘဝက အရမ်း ငြီးငွေ့ဖို့ကောင်းနေတယ်။ ခင်ဗျား မိန်းကလေးတွေကို စိတ်ဝင်စားမလားလို့ တစ်ခါတုန်းက တွေးမိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေချာလေ့လာကြည့်တော့လည်း အဲ့လိုပုံစံ မဟုတ်ပြန်ဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် - “ဒါ ရှင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ကျွန်မကို ပြဿနာမရှာပါနဲ့တော့။”
“ရိုးရိုးလေး ပြောရရင် ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ကိုယ်တိုင် ကူညီပေးနိုင်ပေမဲ့ ခင်ဗျားက မလုပ်ချင်ဘူးလေ။ အဲ့တော့ တခြားသူတွေကို မိတ်ဆက်ပေးရတာပေါ့” ဟု ယန်ဟဲက ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ “ခင်ဗျား ဒီအတိုင်းသာ ဆက်နေနေရင် ခင်ဗျားရဲ့ ဟော်မုန်းတွေ ထိန်းမရ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။”
ကျန်းမြောင်သည် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲက ဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ထိုနှစ် ကျန်းမြောင်၏ မွေးနေ့တွင် ယန်ဟဲက သူမအား အလွန်ကြီးမားသည့် လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဒါက ဘာလဲ” ဟု မေးသည်။
ယန်ဟဲသည် ရွီရွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ “အခန်းထဲမှာ ဖွင့်ကြည့်ရအောင်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း စက်ရုပ်ကို ခိုင်းစေကာ အလောင်းโลง (ခေါင်းတလား) အရွယ်အစားရှိသည့် သေတ္တာကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ရွှေ့ခိုင်းပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ...
ထို့နောက်တွင်တော့ ကျန်းမြောင်သည် ယန်ဟဲကို အိမ်တစ်အိမ်လုံး လိုက်လံရိုက်နှက်တော့လေသည်။
“K80 ဆိုတာ အခုနောက်ဆုံးပေါ် မော်ဒယ်ပဲလေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ယန်ဟဲက ရှောင်တိမ်းရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ “သူ့မှာ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်အပ်လို့ရတဲ့ အာမခံချက် ပါပြီးသား။ ဒီမော်ဒယ်ကို မကြိုက်ရင် ရှင်ကြိုက်တဲ့ နောက်တစ်မျိုးနဲ့ လဲလိုက်ပေါ့!”
ယန်ဟဲက ဆိုဖာကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခုန်ကျော်ရင်း လွတ်အောင် ရုန်းကန်နေသည်။ သို့သော် မြေဆွဲအားပြင်းသည့် ဂြိုဟ်မှလာသူ ကျန်းမြောင်ကလည်း ဆိုဖာပေါ်မှ ခုန်ချကာ သူ့ကျောပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဖက်ထားပြီး တစ်ချက်လွှတ် အပြတ်အသတ် ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။
ရွီရွီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူလည်း အဲ့ဒီပွဲထဲ ဝင်ပါလာပြီး လက်ထဲတွင် ခရင်မ် အနှစ်ကြီးနှစ်ခုကို ကိုင်ကာ ဝေ့ယမ်းနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သုံးယောက်စလုံး မျက်နှာပေါ်တွင် ခရင်မ်များပေကျံနေကြပြီး မောပန်းလွန်းသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ အတူတူ ရယ်မောနေကြသည်။
“လူယုတ်မာ!” ကျန်းမြောင်က ယန်ဟဲကို မကန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ယန်ဟဲက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ကျန်းမြောင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ခရင်မ်အနည်းငယ်ကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် “ရှင်နေတဲ့ နေပုံထိုင်ပုံနဲ့ဆိုရင် ဒါက အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပဲလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ လက်ခံမှာလား။ မလက်ခံရင် ကျွန်တော် ပြန်အပ်ပြီး တခြားဟာ ဝယ်ပေးမယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး “ထားလိုက်ပါတော့၊ လက်ခံလိုက်မယ်။ ရှင်ပေးရဲရင် ကျွန်မကလည်း လက်ခံရဲတာပေါ့။ K80 က ဘာဖြစ်လို့လဲ။ လူတစ်ထောင်လောက်နဲ့ တွေ့ဆုံရတာထက်စာရင် ဒါက အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းသေးတယ်” ဟု ပြောသည်။
ယန်ဟဲက ဟားတိုက်ရယ်မောကာ “ရှင်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူပဲ” ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခေါင်းချင်းဆိုင်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲနေကြပြီး ရွီရွီကမူ ခွေးပေါက်စလေးလိုပင် မိခင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ခရင်မ်ကို လျက်လိုက်၊ ဖခင်၏ နဖူးပေါ်မှ ခရင်မ်ကို လျက်လိုက်လုပ်နေသည်။ သူတို့၏ မွေးနေ့ ခရင်မ်တိုက်ပွဲလေးကို အလွန်ပင် နှစ်သက်နေပုံရသည်။
ကလေးငယ်မှာ ပျော်ရွှင်စွာ အသံပြုနေမိသည်။
ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက်ရှိနေသည့် လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမနှင့် ယန်ဟဲ၏ ဆက်ဆံရေးသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ဤမျှအထိ ရင်းနှီးသွားမှန်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ပေ။ သူတို့သည် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများအပါအဝင် အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အိပ်ရာအတူမခွဲဝေခြင်းနှင့် လက်ထပ်စာချုပ် မရှိခြင်းမှလွဲလျှင် သူမနှင့် ယန်ဟဲ၏ ဆက်ဆံရေးသည် တရားဝင် လက်ထပ်ထားသည့် စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် ဘာမှမခြားတော့ကြောင်း ကျန်းမြောင် ခံစားမိသည်။
တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားသည့် ကိစ္စပင်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မဟုတ်ဘူးလား။
နီးပါးပြီးပြည့်စုံနေပြီ။
ဂီတာနှင့် နာရှ်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် နှစ်နိုင်ငံ သဘောတူစာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးနိုင်ခဲ့ပြီး အပြန်အလှန် လည်ပတ်မှုများကို စတင်စီစဉ်ကြသည်။
ဒါသည် ကျန်းမြောင် အလွန်တောင့်တနေခဲ့သည့် ရှားပါးသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းအတွက် အနည်းဆုံး ငါးလမှ ခြောက်လအထိ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး သူမတွင် အိမ်၌ ရွီရွီ ရှိနေသည်။ ကြယ်တာရာခေတ် ဖြစ်သော်လည်း ကလေးမွေးမြူခြင်းသည် အလုပ်အကိုင်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနေဆဲပင်။
ယန်ဟဲက ထိုအကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူမကို အားပေးခဲ့သည်။
“ရွီရွီကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့ကို ချက်ချင်း လာခေါ်မယ်။ တစ်လမှာ အများဆုံး သုံးပတ်လောက်ပဲ ကျွန်တော် တာဝန်ယူနိုင်မယ်၊ တစ်ပတ်တော့ သူနဲ့ အတူတူ နေပေးမယ်။ စိတ်ချလက်ချ သွားနိုင်ပါတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
ယန်ဟဲသာ မရှိပါက ကျန်းမြောင်သည် ရွီရွီကို ငါးလ၊ ခြောက်လလောက် ထားခဲ့ပြီး စိတ်အေးလက်အေး သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လေ့လာရေးအဖွဲ့အတွက် အရည်အချင်း စစ်ဆေးမှုများမှာ အလွန်တင်းကျပ်ပြီး မိသားစုဝင်များ၊ အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်များကို ခေါ်ဆောင်ခွင့် မရှိပေ။
သို့သော် ယခုတွင် ယန်ဟဲ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်၏ နာရှ်သို့ ခရီးစဉ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်မြောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် နာရှ်ကို အမြဲတမ်း လာကြည့်ချင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
နေရာအများစုမှာ ဂီတာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း တချို့နေရာများမှာမူ အလွန်ကွာခြားသည်။ သူတို့၏ တရားဝင် မန်ဒရင်းစကားပြောပုံတွင် ထူးခြားသည့် လေယူလေသိမ်းများ ပါဝင်နေပြီး သူမသည် တိုင်းတစ်ပါးတွင် ရောက်နေကြောင်းကို အချိန်တိုင်း သတိပေးနေသလိုပင်။
အစိုးရမှ ကျင်းပသည့် ညစာစားပွဲတွင် သူမသည် နာရှ်သိပ္ပံအကယ်ဒမီမှ သိပ္ပံပညာရှင်အချို့နှင့် စိတ်ပါဝင်စားစွာ စကားပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ဤခရီးစဉ်သည် တန်ဖိုးရှိလှကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒေါက်တာကျန်းက ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီလား” ဟု သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ယောက်က အံ့ဩစွာ မေးသည်။ “ဂီတာမှာ မိဘတစ်ဦးတည်းက ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ စနစ်ကို ကျင့်သုံးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ရှင်ဒီကို ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ကလေးကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“အဆင်ပြေပါတယ်” ကျန်းမြောင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကလေးရဲ့ ဖခင်လည်း ရှိသေးတယ်လေ။”
“ဪ ဟုတ်လား”
ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့မှာ ပူးပေါင်းအုပ်ထိန်းတဲ့ စနစ် ရှိတယ်။ သူက အရမ်းကောင်းတဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ပါပဲ။”
ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ တံတောင်ဆစ်ကို မတော်တဆ တိုက်မိသွားပြီး ကျန်းမြောင်၏ ဝိုင်ခွက်ထဲမှ ဝိုင်များ ထိုသူ၏ အင်္ကျီလက်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားသည်။
“သြော်... တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု သူမ အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အမှားပါ” ထိုသူက သူ၏ ဦးထုပ်ကို ဆွဲချကာ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရင်း ပြောသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။”
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ကျန်းမြောင်ကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဘဲ အမြန်လမ်းလျှောက် ထွက်သွားသည်။ သူဖြတ်သွားစဉ် သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဝါးတားတား အရိပ်အယောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသည့် မေးရိုးပုံစံက သူမစိတ်ထဲတွင် ပိုမိုစွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
နောက်ကျောဘက်မှ ကြည့်လျှင် ထိုသူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းကာ နာရှ်စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဧည့်သည်များထဲတွင် ဂီတာနှင့် နာရှ် နှစ်နိုင်ငံလုံးမှ စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုသူသည် လူအုပ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျန်းမြောင်သည် ထိုလူ၏ အရိပ်အယောင် မမြင်ရတော့သည်အထိ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။
နောက်ကျောက ကြည့်ရတာ ယန်ဟဲနဲ့ နည်းနည်းဆင်သလိုပဲဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ကျန်ရှိနေသည့်သူများနှင့် စကားပြန်ပြောနေပြီး ကမ္ဘာ့အဆင့်မြင့်ဆုံး နည်းပညာများနှင့် နောက်ဆုံးပေါ် ရှာဖွေတွေ့ရှိချက်များကို ဆွေးနွေးနေကာ စိတ်ဝင်စားစရာ အလွန်ကောင်းလှသည်။
ယန်ဟဲနှင့် အလွန်ဆင်တူသည့် တခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူမ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။
နှစ်များစွာ ကုန်လွန်သွားသောအခါ ထိုသူသည်လည်း သူမ၏ ရည်းစားဟောင်းများနည်းတူ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ၊ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မမြင်ဖူးတဲ့အခါ အမှတ်ရဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲပါတယ်။ ကြိုးစားပြီး အမှတ်ရဖို့ လုပ်ရင်တောင်မှပေါ့။
ယခုတွင် သူမသည် ထိုမျက်နှာကို ပြန်တွေးမိမည်ဆိုပါက သူမစိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာမည့်သူမှာ ယန်ဟဲ၊ တကယ့်ယန်ဟဲ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
ညစာစားပွဲခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာ၊ တိုင်အရိပ်အောက်တွင် ထိုသူသည် အဝေးမှနေ၍ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ထင်ရှားနေသည့် ထိုအမျိုးသမီးကို ငေးကြည့်နေသည်။
ယန်ဟဲက သူမနဲ့အတူ ရှိနေတာလား။
ယန်ဟဲက ကောင်းတဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်မလား။
အင်း... ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ။
သူသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
ယန်ဟဲ၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဌာနမှ အလုပ်များမှာ အတော်လေး ငြီးငွေ့စရာကောင်းသည်။ ရှည်လျားပြီး ပျင်းစရာကောင်းသည့် တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေစဉ် သူသည် ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုခုကို ရှာဖွေသည်။ AI က သူ့ကို စာအုပ်ဖတ်ဖို့ အကြံပေးသည်။
ဒါသည် သူပုံမှန်အားဖြင့် ရွေးချယ်လေ့ရှိသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ထိုနေ့တွင် AI အကြံပေးသည့် စာအုပ်များထဲတွင် “ရှေးခေတ်ကမ္ဘာမြေပေါ်က ဘဝ” ဟု အမည်ရသည့် စာအုပ်တစ်ခု ပါနေပြီး ယန်ဟဲက ထူးဆန်းသည့် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုကြောင့် ၎င်းကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သမိုင်းကြောင်းဆိုတာ သူထင်ထားသလို ငြီးငွေ့စရာ မကောင်းဘဲ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ယန်ဟဲလည်း စာအုပ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။
ရှေးခေတ်ကမ္ဘာမြေပေါ်က လူတွေက မိဘတွေ၊ မောင်နှမတွေနဲ့ အတူတူ နေထိုင်ကြပြီး လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာတောင်မှ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ အတူတူ ရှိနေကြသည်။ အဘိုးအဘွားတွေ၊ မြေးတွေအားလုံးဟာ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုထဲမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်စွာ အတူတူ နေထိုင်ကြသည်။
သူတို့မှာ ဆွေမျိုးအမျိုးအစား ပေါင်းစုံ ရှိကြပြီး ဖခင်ဘက်က ဆွေမျိုးတွေနဲ့ မိခင်ဘက်က ဆွေမျိုးတွေကို သီးခြားစီ ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ အဘိုးအဘွားတွေကို ဖခင်ဘက်၊ မိခင်ဘက်ဆိုပြီး ခွဲခြားထားသလို၊ ဦးလေးတွေ၊ အဒေါ်တွေကိုလည်း မိခင်ဘက်၊ ဖခင်ဘက်ဆိုပြီး ခွဲခြားထားသည်။ ဒီလောက်ရှုပ်ထွေးတဲ့ စနစ်နဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူကများ အကုန်မှတ်မိနေကြပါလိမ့်။
ယန်ဟဲသည် စာအုပ်ထဲတွင် “အဒေါ်ခုနစ်ယောက်၊ ဦးလေးရှစ်ယောက်” ဆိုသည့် စကားလုံးကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုလို။ အဲ့ဒီလိုမျိုးကို ပြောတာကိုး။
ဂီတာ၏ လေ့လာရေးအဖွဲ့ မြို့တော်ကြယ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီဆိုသည့် သတင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းမြောင် အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ယန်ဟဲ သိလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် လက်ရှိတွင် တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်နေရပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆက်သွယ်မှုများ ပြုလုပ်၍ မရသေးပေ။
နောက်ထပ် ငါးရက်၊ ခြောက်ရက်လောက်နေမှ သူ မြို့တော်ကြယ်သို့ ပြန်ရောက်မည်ဖြစ်ပြီး ကျန်းမြောင်ကို မတွေ့ရသည်မှာ ငါးလ၊ ခြောက်လ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မျက်လုံးလေး တောက်ပနေသည့် ထိုအမျိုးသမီးသည် “အိမ်” သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဆိုသည့် အသိက သူ့ကို ဤတာဝန် အမြန်ဆုံးပြီးဆုံးစေချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဤခဏတာ ပေါ်ပေါက်လာသည့် စိတ်ကူးသည် သူလမ်းခရီးတွင် ဖတ်နေသည့် သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှ အကြောင်းအရာများနှင့် ရုတ်တရက် ဆက်စပ်သွားတော့သည်။
ခင်ပွန်း၊ မိသားစု၊ ဆွေမျိုးသားချင်းနှင့် အိမ်ထောင်ရေးဟူသည့် စကားလုံးတို့သည် ရှုပ်ထွေးမှုများကြားမှ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်လာတော့သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသည် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ၎င်းသည် လက်တွေ့ကျသယောင် ရှိသော်လည်း ဖမ်းဆုပ်၍ မရနိုင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ယန်ဟဲသည် အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင် ကြောင်ငေးနေမိသည်။