ခေါင်းစဉ် - အာကာသကြယ်တာရာ ဖခင် – အခန်း (၁၂၁) - ယန်ဟဲ၏ အပြိုင်ကမ္ဘာ အပိုဆောင်းဇာတ်လမ်း (၄)
မျက်နှာချင်းကတော့ အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း ယခင်က ထရိုင်တစ်ယောက် ကျန်းမြောင်ကို ကြည့်သည့်အကြည့်တို့မှာ ယခုထက် ပို၍ပြင်းပြနေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်သည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး “တစ်ခါတလေတော့လည်း ရှိတာပေါ့” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယန်ဟဲက “တကယ်တော့ ကျွန်တော်က… ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ အစပျိုးလိုက်လို့ရတယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ကျွန်မကတော့ ဖြစ်တယ်!” ကျန်းမြောင်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး “ကျွန်မကတော့ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောနေတာ” ဟု အလေးအနက် ဆိုလိုက်သည်။
“...အေးပါ” ယန်ဟဲက ပြုံးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အတင်းအကျပ် အနိုင်အထက်ပြုပြီး တကောက်ကောက်လိုက်နေမည့် အမျိုးသားမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ကျန်းမြောင်က ငြင်းဆန်သည့်သဘောထားကို ပြသလိုက်သည်နှင့် သူက နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုညနှောင်းပိုင်းတွင် ရွီရွီကို အိပ်ရာဝင်စေပြီးနောက် ကျန်းမြောင်ကို စင်္ကြံလမ်းတွင် ယန်ဟဲက တားလိုက်သည်။
“သူလည်း စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်” ဟု ယန်ဟဲက ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်က “ဘာကိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ထရိုင်အကြောင်း ပြောတာပါ” ဟု ယန်ဟဲက ရှင်းပြသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ ငိုင်သွားသည်။
“ကျွန်တော်က အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ပြောပြတာပါ၊ ဒေါက်တာ” ယန်ဟဲသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ထဲထည့်ကာ နံရံကိုမှီ၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရပ်နေသည်။ ညအချိန်ဖြစ်နေ၍လား မသိ၊ သူသည် ပျင်းရိပြီး အပန်းဖြေနေသည့်ပုံစံပေါက်နေကာ ထူးခြားသည့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူက ဆက်ပြောသည်၊ “ခင်ဗျားက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ အမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် ဒါက လုံလောက်ပါတယ်”
ကျန်းမြောင် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
“ကျေးဇူးပဲ” ဟု သူမက လက်ပိုက်လျက် လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ အမျိုးသားတွေရဲ့ တွေးခေါ်ပုံက တကယ်ကို ရိုးရှင်းပြီး နားလည်ရလွယ်ကူလှချည်လား”
ယန်ဟဲက နဖူးကို ပွတ်သပ်ကာ ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မြင်တဲ့အတိုင်း ပြောတာပါ” ဟု သူက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တွဲခဲ့ကြတာလဲ”
ကျန်းမြောင်သည် ခေတ္တတွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ “သူ ကိုယ်ဝန်မရခင်ကတည်းကဆိုတော့... အဲလောက်ပါပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရွီရွီက ခုနစ်လသားအရွယ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ယန်ဟဲက တွက်ချက်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “အဲဒီလောက်တောင် ကြာပြီလား”
သူက ရိုးသားစွာပင် ဝန်ခံလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်ကတော့ အရွယ်ရောက်ပြီးကတည်းက လေးလထက် ပိုတွဲဖူးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး”
“ဒီလောက်တောင် ရိုးသားပြီး ပွင့်လင်းတဲ့သူပါလား” ဟု ကျန်းမြောင် တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံတွင် အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ဤမျှ ရိုးသားပွင့်လင်းကြသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် ဒါကို အသားကျအောင် လုပ်ရပေမည်။
လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးက ဒီပုံစံမျိုးပင်။ အခြားခေတ်တစ်ခုမှ ရောက်လာသည့် ရှေးရိုးစွဲ မြေကမ္ဘာသူ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ဒါကို ထူးဆန်းနေပုံရသည်။
အထူးသဖြင့် ယန်ဟဲကတော့ လုံးဝကို ပွင့်လင်းလွန်းသည်။
“ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကြောင့်လား” ဟု ကျန်းမြောင်က မေးသည်။
“အများစုတော့ ဟုတ်ပါတယ်” ယန်ဟဲက ဆိုသည်။ “ပုံမှန်ဆိုရင် ရှေ့တန်းက ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်က အလိုအလျောက် ‘ရည်းစားဟောင်း’ ဖြစ်သွားရော။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးလည်း ဒါကို အသားကျနေကြပါပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်တော့ ဘာမှလည်း ထူးမခြားနားပါဘူး”
ရှေ့တန်းမှ စစ်သည်များသည် ကျား/မ မရွေး လက်ရှိအချိန်ကိုသာ အသက်ရှင်နေထိုင်လိုကြသည်ကို ကျန်းမြောင် ကြားဖူးသည်။ ဒါက လက်တွေ့ကျသည့် အလုပ်အကိုင်ဆိုင်ရာ အန္တရာယ်တစ်ခုပင်။
“ဒါဆို... ဒါက ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးနေတာပေါ့လေ” ဟု သူမက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်တစ်ယောက် ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်ဖို့ နှေးကွေးနေမှန်း ယန်ဟဲ ရိပ်မိသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျား နှစ်သိမ့်မှု ရသွားလား”
ကျန်းမြောင် ပြန်မဖြေခင်မှာပင် သူက ဆက်ပြောသည်၊ “ခင်ဗျား ဒီခံစားချက်တွေကို မကြာခင် ကျော်လွှားနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
သူသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင်ကို ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ရလဒ်တွေ ထွက်လာဖို့အတွက် မနက်ဖြန် စခန်းကိုသွားရမယ်လို့ အကြောင်းကြားစာ ရထားတယ်။ အကယ်၍... အကယ်၍ အနာဂတ်မှာ ကလေးကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမယ့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် ခင်ဗျား ပိုပြီး ပျော်ရွှင်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။”
ကျန်းမြောင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး “အဆိုးဆုံးရလဒ်က ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ လူသူမနေထိုင်တဲ့ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ နယ်စပ်ဒေသတစ်ခုခုကို အပို့ခံရတာပေါ့။ ရှေ့တန်းကင်းစခန်းမျိုးပေါ့” ဟု ယန်ဟဲက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ယန်ဟဲ၏ ယခင်က ထူးချွန်ခဲ့သည့် မှတ်တမ်းများကို ပြန်တွေးမိပြီး ကျန်းမြောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ယန်ဟဲ အဝေးကြီးသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရပြီး ကလေးကို သူမတစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူရမည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိသည့်အခါ သူမ လုံးဝ ပျော်ရွှင်မှုမရှိပေ။
ယန်ဟဲသည် နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်းမြောင်သည် ရွီရွီနှင့်အတူ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲတွင် နေပူစာလှုံနေစဉ် ယန်ဟဲ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူ အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်း ရွီရွီကို အမြင့်ကြီး ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ရွီရွီက ဒါကို သဘောကျပြီး တဟားဟား ရယ်မောသည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းသော ရယ်သံများသည် လူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အမြဲတမ်း ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။
ယန်ဟဲမှာ စိတ်ကြည်လင်နေပုံရပြီး အတော်လေးကို ပျော်ရွှင်နေသည်။ ကျန်းမြောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး “သူ့ကို အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားအောင် မလုပ်ပါနဲ့၊ အိပ်ရေးပျက်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ” ဟု ယန်ဟဲက သဘောတူသော်လည်း ရွီရွီကို ပွေ့ထားဆဲပင်။ သူသည် ရွီရွီကို နှစ်ပတ်လောက် လည်အောင် လှည့်လိုက်ပြီး သူ့မေးစေ့ဖြင့် ရွီရွီ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ငါ့ဆီပေးပါ။ ခင်ဗျား စားပြီးပြီလား” ယန်ဟဲ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး ကျန်းမြောင်က ရွီရွီကို အမြန်လုယူလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သူ့ကို အိပ်ခိုင်းလိုက်တော့မယ်။ ခင်ဗျား မစားရသေးရင် ကိုယ့်ဘာသာ စားလိုက်တော့”
ယန်ဟဲက “ဝိုင်ရှိလား” ဟု မေးသည်။
“ရှိတယ်၊ ဝိုင်စင်က ဟိုဘက်မှာ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ယူသောက်လိုက်” ဟု ကျန်းမြောင်က လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ရွီရွီကို ပွေ့ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ကလေးငယ်သည် စားသောက်ပြီး နေပူစာလှုံထားသဖြင့် ယန်ဟဲသာ ပြန်ရောက်လာပြီး ဆူညံမသွားပါက အိပ်ပျော်နေနှင့်ပြီး ဖြစ်နေမည်။ ကျန်းမြောင်သည် သူ့ကို ပုခက်ထဲထည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကလေး၏ မျက်လုံးများ မှေးစင်းလာပြီး အနည်းငယ် ထပ်ပုတ်ပေးလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ကျန်းမြောင် ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ယန်ဟဲသည် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆိုဖာကိုမှီကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ဝိုင်ပုလင်းတစ်လုံးနှင့် ဖန်ခွက်နှစ်လုံးကို ချထားသည်။
“အတူတူ သောက်ကြရအောင်” သူက သူမကို မြင်သည့်အခါ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် လျှောက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ “ဒါဆို အခြေအနေတွေ အဲလောက်လည်း မဆိုးဘူးပေါ့နော်”
ယန်ဟဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။”
“ရှေ့တန်းကနေ သတင်းအသစ် ရောက်လာတယ်။ နာရှ် ထိန်းချုပ်နယ်မြေမှာ ကျွန်တော့်ကို ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်က တကယ်တော့ ထရိုင်ရဲ့ အစီအစဉ်ထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ” ဟု ယန်ဟဲက ရှင်းပြသည်။ “အဲဒီမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူလျှိုတွေက ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့အတွက် သတင်းအမှားတွေကို ပေးခဲ့တာပါ။”
“ဩော်.. ဒါဆိုရင်တော့...”
“ကျွန်တော်တို့ ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရတာပါ” ယန်ဟဲက ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့က သားကောင်အဖြစ် အလိုလို ရောက်သွားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရဲဘော်တွေကတော့... အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတယ်”
သူ့အသံတွင် လွတ်မြောက်လာသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မရှိဘဲ ရဲဘော်များ ဆုံးရှုံးသွားရသည့် ဝမ်းနည်းမှုသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။
ကျန်းမြောင်သည် စာနာစိတ်ဖြင့် ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။
“ဒါဆို ဒီအခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့...”
“စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်လှမ်းရေးစနစ်က တာဝန်ပိုကြီးပါတယ်။ ကျွန်တော့်အပေါ် ကျရောက်တဲ့ တာဝန်ကတော့ လျော့နည်းသွားတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဌာနကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်တယ်” ဟု ယန်ဟဲက ဆိုသည်။
“ရှေ့တန်းကင်းစခန်းကို အပို့ခံရတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့၊ မဟုတ်လား” ဟု ကျန်းမြောင်က ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ ဂရုတစိုက်ရှိမှုကြောင့် ယန်ဟဲ ပြုံးသွားသည်။ သူက “ရှေ့တန်းကို သွားဖို့ အခွင့်အရေးလည်း မရှိတော့သလို ရာထူးတိုးဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တည်ငြိမ်တယ်၊ ဒီလောက်ဆိုရင်လည်း မဆိုးပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက် မရှိသူများအတွက်တော့ ဤတာဝန်သည် သင့်တော်သည်။
ကျန်းမြောင် နားလည်သွားပြီး စိတ်အေးသွားသည်။ “မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပါပဲ။ ဒါက ဂုဏ်ပြုသင့်တဲ့ ကိစ္စပါ”
“ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ မြို့တော်ကြယ်စနစ်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ တောင်းဆိုထားတာကိုလည်း ခွင့်ပြုချက်ရခဲ့တယ်” ယန်ဟဲက ပြောသည်။ “ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်က ထောက်ပံ့ပေးတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ကျေနိုင်မှာပေါ့”
ဒါက တကယ်ကို သတင်းကောင်းပင်။
ကျန်းမြောင်တစ်ယောက်တည်း ရွီရွီကို ပြုစုနိုင်သော်လည်း အိမ်တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေခြင်း၊ ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင် ကူညီပေးမည့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေခြင်းကို သူမ အသားကျနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“Cheers.”
ဖန်ခွက်နှစ်လုံးသည် ညင်သာစွာ ထိခတ်သွားသည်။
နေသာသော ဤနေ့လယ်ခင်းတွင် ကလေးငယ်မှာ အိပ်ပျော်နေပြီး၊ ဝိုင်နီတစ်ပုလင်းနှင့်အတူ ကြီးမားသည့် ပြဿနာများ ပြေလည်သွားသည့်အတွက် အိမ်လေးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နှစ်သိမ့်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
အရက်အနည်းငယ် မူးနေသော လူကြီးနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်ဖွင့်ပြောဆိုနေကြသည်။
“အများကြီးပဲ! ကျွန်မတောင် ရေတွက်လို့ မရတော့ဘူး!” ကျန်းမြောင်က အော်ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲက သူ့နဖူးကို အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ရေတွက်နေရတာလဲ။ ကျွန်တော်တောင် ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ မမှတ်မိတော့ဘူး။”
ကျန်းမြောင်က “ရှင် မိန်းကလေးတွေ အများကြီးနဲ့ တွဲခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်ဘူး” ဟု ရေရွတ်သည်။
ယန်ဟဲက သူမကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ “လူတွေက ဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ ရှင်ကမှ ထူးဆန်းနေတာ၊ လူသုံးယောက်နဲ့ပဲ တွဲဖူးတယ်ဆိုတာ တကယ်လား။”
ကျန်းမြောင်က တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် လက်ချောင်းလေးချောင်းကို ထောင်ပြကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “သူတို့အားလုံးက လေးယောက်လို့ ထင်နေကြတာ။”
“ဘာကွာလို့လဲ” ယန်ဟဲက သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခါယမ်းလိုက်သည်။ “k70 ကိုလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်မှာလား။”
“ယောက်ျားတွေထက် အများကြီး သာပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူက လိမ်မပြောဘူး၊ ထွက်ပြေးသွားတာမျိုးလည်း မရှိဘူး” ဟု ကျန်းမြောင်က ခွက်ထဲမှ ဝိုင်ကို အကုန်မော့သောက်လိုက်သည်။ “ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံး သူမှာ ရှိပြီးသား။”
ကျန်းမြောင်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်ထောက်ကာ ခေါင်းကို စောင်းထားလိုက်သည်။ သူမဝတ်ထားသည့် နစ်တင်အင်္ကျီ၏ V-လည်ပင်းပုံစံကြောင့် လည်တိုင်သွယ်သွယ်နှင့် လှပသော ကော်လာရိုးများ ပေါ်လွင်နေသည်။ လည်ပင်းမှ နုနယ်သော အသားအရေသည် နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး အောက်မှ သွေးကြောပြာလေးများကိုပင် မြင်နေရသည်။
အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးမှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေးများပင်။
ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ဟဲသည် ထရိုင်ကို အလွန်နားလည်သွားသည်။
ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးနဲ့ အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ အတူနေပြီး ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နေတယ်ဆိုတာက ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းရာကျသည်။
“အို၊ တကယ်လား” သူက ကျန်းမြောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဒီလုပ်ဆောင်ချက်ကော ရှိသေးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ချိန်တွင် ယန်ဟဲက သူမကို နမ်းလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
နမ်းခြင်းဆိုသည့် လုပ်ဆောင်ချက်က k70 မှာလည်း ရှိပြီး နမ်းနည်းပေါင်း ၁၀၈ မျိုး ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို နမ်းရသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းလွန်းသဖြင့် ကျန်းမြောင်သည် ထိုလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မသုံးခဲ့ဖူးပေ။
ကျန်းမြောင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယန်ဟဲက သူမကို ကော်ဇောပေါ်သို့ ဖိလှဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအနမ်းက တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။
သို့သော် သူမမှတ်မိထားသည်များနှင့် မတူညီပေ။ လူတိုင်းသည် မတူညီကြသည်မှာ အမှန်ပင်။ မျက်နှာချင်းတူနေပါစေဦးတော့၊ ခံစားချက်ကတော့ တူညီမည်မဟုတ်ပေ။
ယန်ဟဲသည် သူမအပေါ်တွင် မှီတွယ်ထားရင်း ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် နမ်းဖို့ ပြင်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းမြောင်က သူမ၏ လက်ဝါးဖြင့် တားလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်…” သူမက ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်မ ရှင်ကို တခြားသူတစ်ယောက်လို့ မှားမှတ်လိုက်မိလို့ပါ။”
ယန်ဟဲ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “ဒါက တကယ်ပဲ ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲမှာ အစိတ်ပျက်စရာအကောင်းဆုံး စကားပဲ။”
သူမဘေးတွင် လှဲချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ထောင်ထားရင်း “ရှင် တကယ်တမ်း ဒါကို မလုပ်ချင်လို့ ဒီလိုပြောတာ မဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။
“ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်မလာချင်ဘူး” ဟု ကျန်းမြောင်က ပြောသည်။
“လူတိုင်းက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စုဆောင်းနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား” ယန်ဟဲက နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။
ကျန်းမြောင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်၊ “လူတိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။”
ယန်ဟဲ သူမကို ခဏစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် “ရှင်က လူထူးလူဆန်းပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူက ဘေးစောင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကော်ဇောပေါ်တွင် ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ လှဲနေကြသည်။
မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်သည် အလွန်နွေးထွေးလှသဖြင့် သူတို့ကို အိပ်ငိုက်လာစေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
ဒါဟာ တကယ်ကို… ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း ဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်း အသက်သာဆုံးနှင့် အေးချမ်းဆုံး အိပ်စက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ရွီရွီ၏ လက်ကလေးများကြောင့် နိုးလာသည်။
“မေမေ၊ မေမေ၊ ထပြီး ဆော့ရအောင်” ရွီရွီ၏ လက်ကလေးများက ကျန်းမြောင်၏ မျက်နှာကို ပုတ်နေသည်။
ကျန်းမြောင် - “…”
ရှောင်နာနှင့် စောင့်ရှောက်ရေး စက်ရုပ်များ ရှိနေသဖြင့် ရွီရွီကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးထားပြီးဖြစ်ကာ အိမ်တွင် သူမ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းမြောင်သည် မျက်လုံးဖွင့်ရန် ဝန်လေးနေပြီး “ဖေဖေ့ကို သွားနှိုးလိုက်” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် လက်ခုပ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းမြောင် နိုးလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ယန်ဟဲ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီး သူ၏ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီပေါ်တွင် တံတွေးစက်ကဲ့သို့ အစွန်းအထင်းတစ်ခု ချန်ထားမိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယန်ဟဲက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူမကို ကြည့်နေကာ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကိုပင် ဖက်ထားသည်။
သူမ အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်သတိရသွားသည်။
ဒါ တကယ်ကို အရှက်ကွဲစရာပဲ!
ကျန်းမြောင် အားယူပြီး ထလိုက်သည်။
ယန်ဟဲက သူ၏ မျက်လုံးများကို အုပ်ထားပြီး တိတ်တိတ်ကလေး ရယ်မောနေသည်၊ သူ၏ ရင်ဘတ်က တုန်ခါနေသည်။
ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ယောက်ျားတွေက မျက်နှာပြောင်တတ်ကြသည်။
ကျန်းမြောင် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ရာ ရွီရွီက ချက်ချင်းပင် ယန်ဟဲပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်၊ “ဖေဖေ၊ ဖေဖေ!”
သူ၏ တံတွေးများက ယန်ဟဲ၏ အင်္ကျီပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ကျန်းမြောင်၏ တံတွေးစက်ရာများကို အဆင်ပြေပြေပင် ဖျောက်ဖျက်ပေးလိုက်သည်။
ကောင်းလိုက်တာ!
လူကြီးတစ်ယောက်၏ အားသာချက်မှာ မေ့ပစ်နိုင်စွမ်းရှိခြင်း၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ မေ့သွားဟန်ဆောင်နိုင်ခြင်းပင်။ အချို့အရာများကို လူချင်း နားလည်ထားရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ဖက်လူ၏ စနောက်သည့် သို့မဟုတ် ကဲ့ရဲ့သည့် အကြည့်များနှင့် ကြုံရပါက မျက်လုံးကို အပေါ်သို့ လှန်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။
ဘဝဆိုတာ ရှေ့ဆက်ရဦးမည်။
ယန်ဟဲ၏ အလုပ်မှာ များသောအားဖြင့် တစ်လလျှင် တစ်ဝက်ကျော်မှ တစ်လအထိ ကြာတတ်ပြီးနောက် တစ်ပတ်ခန့် ပြန်နားရသည်။ သူတွင် မိဘခွင့်လည်း ရှိသေးသည်—ထရိုင်က သူ့အတွက် ခုနစ်လ ခွင့်ယူထားပေးခဲ့ပြီး သူတွင် နောက်ထပ် ၁၁ လ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ယန်ဟဲ တာဝန်မှ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မိဘခွင့် တစ်လယူရန် အချိန်နှင့် တစ်ပြေးညီ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းမြောင်၏ ဘဝသည် ယခင် ရစ်သမ်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
အပြင်လူများအတွက်တော့ အရာအားလုံးသည် ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ ဖြန့်ပေးလိုက်ပြီ” တာနာကာက ခါးထောက်လျက် ပြောသည်။ “ဒီနေ့ကစပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြတော့။ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်နော်။”
အတွင်းသိတစ်ယောက်အနေဖြင့် တာနာကာသည် အထူးသဖြင့် မြို့တော်ကြယ်နယ်မြေတွင် နေထိုင်မှုနှင့် အကျွမ်းတဝင်မရှိသော ယန်ဟဲအတွက် အတော်လေး အကူအညီပေးခဲ့သည်။ တာနာကာက သူ့ကို နေရာအနှံ့ လိုက်ပြပြီး နေရာမျိုးစုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ယန်ဟဲက တာနာကာ၏ အချစ်ရေးဆိုင်ရာ ကမ်းလှမ်းမှုများကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် လူမှုဆက်ဆံရေးကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။
ကျန်းမြောင်နှင့် ယန်ဟဲတို့သည် တာနာကာကို အိမ်သို့ဖိတ်၍ အစာကျွေးကာ အရက်အနည်းငယ် သောက်ကြသည်။
တာနာကာက ညည်းတွားသည် - “အဖွဲ့အစည်းက ထုတ်တဲ့ အစားအသောက်တွေက ဘာကောင်းလို့လဲ။ အဲဒီလူကို တကယ် လွမ်းမိတယ်… ဟူး။”
ယန်ဟဲသည် အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရိုတွင် ကျန်းမြောင်၏ အိမ်မှ စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းများကို ကြည့်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ ထရိုင်သည် ကျွမ်းကျင်သော ထမင်းချက်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အစားအသောက် ကောင်းကောင်းချက်နိုင်ခြင်းသည် အချစ်ရေးတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယန်ဟဲတွင် ဤဘက်၌ အရည်အချင်း နည်းပါးသည်။
တာနာကာ ပြန်သွားပြီးနောက် ကျန်းမြောင်နှင့် ယန်ဟဲတို့ ဆွေးနွေးကြသည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ တခြားသူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကို ဒီကိုခေါ်ပြီး ညအိပ်ခိုင်းတာမျိုးကိုတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး” ဟု သူမ၏ သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
အတူနေထိုင်ခြင်းတွင် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းနှင့် ပဋိပက္ခများကို ရှောင်ရှားရန် ထိုကိစ္စများကို ကြိုတင်ရှင်းလင်းထားရန် လိုအပ်သည်။
ယန်ဟဲက ပြဿနာမရှိကြောင်း ပြောပြီးနောက် “ရှင်ကော” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင်သည် ခါးကို ဆန့်လိုက်ပြီး “ကျွန်မလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အိမ်ကို ခေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ယန်ဟဲက နှုတ်ခမ်းကို တစ်ဖက်စောင်းကာ “k75 ထွက်လာလို့လား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင်က သူ့မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးနှင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ဘဝကို ဒီလိုနဲ့ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့” ခေါင်းအုံးကို ကိုင်ထားရင်း ယန်ဟဲက မေးသည်။ “ငါတို့က ဘာသာရေးအစွန်းရောက်တွေလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့။”
“ဘဝဆိုတာ ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စတွေနဲ့ပဲ ပြီးသွားတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျန်းမြောင်က တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်မမှာ လုပ်ချင်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။”
ယန်ဟဲက ခေါင်းအုံးကို သူ့ခါးနောက်တွင် ထားလိုက်ပြီး “လူထူးလူဆန်းပဲ” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်က နှာမှုတ်လိုက်သည် - “လူနည်းစုတွေမှာလည်း ရှင်သန်ခွင့် ရှိတာပေါ့။”
ယန်ဟဲက “ကောင်းပါပြီ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ယန်ဟဲတွင် သူ့ဘဝ၊ ကျန်းမြောင်တွင် သူမဘဝရှိကြသည်။ သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုထားကြသဖြင့် သူတို့သည် အဆင်ပြေပြေပင် နေထိုင်ကြသည်။
ထရိုင်၏ အရိပ်အယောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် သူမ မျက်နှာနှင့် အသံကိုပင် မသိလိုက်ရသော လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါလား။
သူမ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ရွီရွီ သုံးနှစ်ပြည့်သွားခဲ့ပြီး ယန်ဟဲလည်း ကူညီသူတစ်ယောက်၏ အခန်းကဏ္ဍကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဤလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အခြေအနေအများစုအရ ဤအချက်တွင် ကူညီသူသည် ကလေး၏ ဘဝမှ တဖြည်းဖြည်း နုတ်ထွက်သွားသင့်ပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် သုံးနှစ်ပြည့်လျှင် ကူညီသူမှာ အလိုအလျောက် ထွက်ခွာသွားမည်ကို ယခင်က မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကလေးသည် သူမတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရတော့မည်ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ် ထိုအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားမိသည်။ ယန်ဟဲက ကြားထဲမှ ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်သော်လည်း စံပြဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ရွီရွီကလည်း သူ့ကို အထူးပင် ချစ်ခင်နေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုအကြောင်းအရာကို စတင်ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့သလို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲဆန့်ထားလိုသည့် စိတ်မျိုး ရှိနေခဲ့သည်။
မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့် ယန်ဟဲကသာ ထိုအကြောင်းကို အရင်ဆုံး စတင်ပြောလာသည်။
“နောင်အခါမှာ ကျွန်တော် သူ့ဆီ သွားလည်ရဖို့ ရှိလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အိမ်ခြံမြေကလည်း ငှားထားပြီးသားဆိုတော့ ဒီကို ပြန်လာရင် အဆောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဟိုတယ်တွေမှာပဲ နေရတော့မှာ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒါကြောင့် ဒီမှာပဲ ဆက်နေလို့ ရမလားလို့ စဉ်းစားမိတယ်။ အိမ်လခတော့ ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်။”
ယန်ဟဲက ကျန်းမြောင်အနေဖြင့် ဤအဆိုပြုချက်ကို လက်ခံမခံကို မသေချာပေ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ကျန်းမြောင်နှင့် ရွီရွီတို့နှင့် အတူနေခဲ့ရခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး တပ်ဖွဲ့တွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာကဲ့သို့ ဖိအားမျိုး မရှိပေ။ တာဝန်တစ်ခုမှ ပြန်ရောက်တိုင်း ဤအိမ်သို့ ရောက်လာလျှင် ကျန်းမြောင်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို မြင်ရပြီး ရွီရွီက “ဖေဖေ၊ ဖေဖေ” ဟု အော်ခေါ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၍ ပြေးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပြီးခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ဘဝမျိုး ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲသည် ကျန်းမြောင်နှင့်အတူ ရှိနေရသည့်အချိန်များကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အချစ်ရေးဆိုင်ရာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအဖြစ် ရှာဖွေနေခြင်း မဟုတ်သလို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှစ်သိမ့်ပေးရန် သို့မဟုတ် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ကို ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားစရာလည်း မလိုပေ။
ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့တွင် ကိုယ်ပိုင် အလေ့အထများ ကွဲပြားကြသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၏ နေထိုင်မှုပုံစံအတိုင်း လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။
ဤဘဝမျိုးသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်အေးချမ်းမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။
ယန်ဟဲ၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုနှင့် လူမှုရေးတန်ဖိုးများအရ ဤအရာကို မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်ပေ။