ခေါင်းစဉ် - ကြယ်တာရာဖခင် - အခန်း (၁၂၃) - ယန်ဟဲ၏ အပြိုင်ကမ္ဘာ နောက်ဆုံးအပိုင်း
ကျန်းမြောင် ပြန်ရောက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် တစ်ရက်၌ ဝင်ပေါက်တံခါး ပွင့်လာခဲ့သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ “ပြန်ရောက်ပြီလား! ကျွန်မလည်း ပြန်ရောက်ပြီ!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲကမူ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲလျက် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး သူမကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ” ကျန်းမြောင် စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ်ဝင်လာကာ သူ့ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး “အလုပ်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု တက်လာလို့လား။ ဒဏ်ရာရလာတာလား။ ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဤအမျိုးသမီးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ လိုလားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူ့ကို ဂရုစိုက်ပြီး သူ့အတွက် ပူပန်ပေးသည်။ သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဝေးကွာနေပါစေ၊ ဘယ်ကိုပဲ သွားပါစေ၊ သူ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတိုင်း သူမက ဤနေရာတွင် အမြဲရှိနေတတ်သည်။
ကျယ်ပြောလှသော စကြာဝဠာကြီးထဲတွင် သူမသည် ဤနေရာတွင် မြဲမြံစွာ ချိတ်တွဲထားသော ကျောက်ဆူးတစ်ခုပမာပင်။
ထို့ကြောင့် မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို သူ ပြန်လာရမည့် နေရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
“ယန်ဟဲ?” ကျန်းမြောင်က ယန်ဟဲ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူ့ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။
ယန်ဟဲ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
“အာ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး! ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်!” စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသော သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ခုခံကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် ကျန်းမြောင်၏ လည်ပင်းနောက်ကို လက်နှင့်ကိုင်ကာ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ညှို့ယူနိုင်သည့် သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးကို ပြုံးပြရင်း “ပြန်ရောက်ပြီပေါ့! နာရှ်ကို သွားခဲ့ရတာ ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုအနမ်းသည် ထူးဆန်းနေသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေထိုင်လာခဲ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရံဖန်ရံခါ ပွေ့ဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ပြောင်ခြင်းကဲ့သို့သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့မှာ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကင်းရှင်းပြီး ဟော်မုန်းဓာတ် လွှမ်းမိုးမှု မပါဝင်သော လုပ်ရပ်များသာဖြစ်သည်။
သို့သော် ခုနက အနမ်းမှာမူ…
“ဖျားနေတာလား” ကျန်းမြောင်က ယန်ဟဲ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင်၏ နဖူးကို ပြန်စမ်းကြည့်ကာ “အပူချိန်က ပုံမှန်ပါပဲ။ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ - “…”
“ဟွန်း၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီမို့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့တာပါ” ဟု သူက ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။
“တော်ပါပြီ၊ တော်ပါပြီ၊ ဟော်မုန်းတွေ လျှော့သုံးပါ။ ကျွန်မ နောက်မှ ရွီရွီကို သွားခေါ်ရဦးမယ်။ သူ့ကိုတော့ အပျက်အစီးမခံနဲ့နော်!” ကျန်းမြောင်က စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုလုပ်တာကို ‘အပျက်အစီး’ လို့ ထင်မယ့်သူက မင်းလို ထူးဆန်းတဲ့သူပဲ ရှိမှာ” ယန်ဟဲက “ကျွန်တော်လို ဖခင်မျိုးက သင်ပေးရင် သူ အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။
“အမှန်တော့လည်း” သူက ခဏနားပြီးနောက် “သူ မသင်ပေးရင်တောင် သူ့မျက်နှာလေးတင်ပဲ အလုပ်ဖြစ်နေမှာပါ” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကျန်းရွီသည် ယန်ဟဲ၏ ပုံစံအတိုင်း ပုံတူကူးထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးများ မငြင်းဆန်နိုင်သော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အမှန်ပင်၊ သူ၏ ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူမ၏ သားလေးသည် ထိုမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ကြီးပြင်းလာမည်ဟု တွေးမိသောအခါ ကျန်းမြောင် ခေါင်းကိုက်လာသည်။
“တော်ပါပြီ၊ တော်ပါပြီ၊ ရှင်က ချောတော့ ရှင်ပြောတာ အကုန်မှန်တာပေါ့!” သူမက နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ကို တွန်းလိုက်ပြီး “မြန်မြန် သွားပြီး အဝတ်အစားလဲတော့” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် “စိတ်ညစ်” သွားသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ယန်ဟဲအတွက် ပျော်စရာကောင်းနေသည်။ သူ ပြုံးလိုက်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲကာ အိပ်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ယန်ဟဲ အခန်းထဲဝင်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ သူ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများ စတင်ချွတ်သည်။ ယူနီဖောင်း၏ ဒုတိယမြောက် ကြယ်သီးကို ဖြုတ်လိုက်ချိန်တွင် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ၏ လက်ယာဘက်သည် ရင်ဘတ်ဘယ်ဘက်ကို ဖိထားမိသည်။
ဘာလို့ နှလုံးခုန် အရမ်းမြန်နေရတာလဲ။ ဒါ အရမ်းထူးဆန်းတယ်။
ညနေပိုင်းတွင် တာနာကာ ရောက်လာပြီး သူတို့သုံးယောက်အတူ အရက်အနည်းငယ် သောက်ဖြစ်ကြသည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်တော့ အလုပ်ပြန်ဆင်းမှာလဲ။ နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ရက်လောက် နားဦးမှာလဲ” ဟု တာနာကာက ညည်းတွားသည်။ “ကျွန်တော် ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေတော့မယ်။ မြန်မြန်ပြန်လာစမ်းပါဗျာ!”
“မနက်ဖြန် ပြန်သွားတော့မှာပါ။ ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာရှိတယ်တဲ့”
“အော်၊ သူက အဲဒီ ပူးတွဲသုတေသန စီမံကိန်းအကြောင်း ပြောမလို့နေမှာပါ။ အဲဒီစီမံကိန်းမှာ ဟယ်လီနာက ဘယ်လောက်အထိ လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်မလဲ မသိဘူး”
ယန်ဟဲက “ဘယ်ပူးတွဲသုတေသန စီမံကိန်းလဲ” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင်က “နာရှ်နဲ့ ဂီတာကြားက ပူးတွဲသုတေသနလေ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ စူးစမ်းလေ့လာရေးခရီးရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ဒီပူးတွဲသုတေသနကို အဆင်ပြေချောမွေ့စေဖို့ပဲ” ဟု ရှင်းပြသည်။
တာနာကာက “အဆင့်အမြင့်ဆုံး နယ်ပယ်တွေက အာကာသနည်းပညာနဲ့ တယ်လီပို့ (Teleport) နည်းပညာတွေလို့ ကြားတယ်။ ဟယ်လီနာက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို စီမံကိန်းအဖွဲ့ထဲ ထည့်ဖို့ လုပ်နေတာ” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ယန်ဟဲသည် သုတေသန သို့မဟုတ် နည်းပညာကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူက နာရှ်၏ အခြေအနေကိုသာ ပို၍ သိချင်နေသည်။
“အဲဒီမှာရှိတဲ့သူတွေ အကုန်လုံး အိမ်ထောင်ပြုကြတာလား” သူက မေးသည်။ “အဲဒီက သာမန်လူတွေလည်း အိမ်ထောင်ပြုကြတယ်လို့ ကြားမိတယ်”
“အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ကျန်းမြောင်က “ဒါက ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုပါ။ အိမ်ထောင်ပြုချင်ရင် ပြုလို့ရတယ်၊ မပြုချင်ရင်လည်း မပြုဘဲ နေလို့ရတယ်” ဟု ပြောသည်။ ကျန်းမြောင်သည် နာရှ်၏ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ သူမအတွက်မူ နာရှ်၏ လူမှုပုံစံသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်က ရှေးဟောင်းကမ္ဘာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ဂီတာ၏ အေးစက်ပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော လူမှုပုံစံအကြား ပြီးပြည့်စုံသော ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
“အိမ်ထောင်ပြုခြင်း…” ယန်ဟဲက အရက်ခွက်ကို လှည့်ပတ်ရင်း “တကယ်တော့ ကျွန်တော် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အကြာကြီးကတည်းက စဉ်းစားထားခဲ့တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်?!” ကျန်းမြောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
တာနာကာက သူ့ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး “ဝိုး~ ရည်မှန်းချက်ကြီးလိုက်တာ!” ဟု ဆိုသည်။
ထိုအချိန်မှသာ ယန်ဟဲ ဆိုလိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ကျန်းမြောင် သဘောပေါက်သွားသည်။
ယန်ဟဲက ဆက်ပြောသည်၊ “ကျွန်တော် ကျောင်းပြီးခါစတုန်းက ထူးချွန်ကျောင်းသား ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် စင်ပေါ်တက်ပြီး မိန့်ခွန်းပြောခဲ့တယ်။ ဘွဲ့နှင်းသဘင်ကို လာကြည့်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီဗိုလ်ချုပ်မှာ ကလေး ၁၁ ယောက်နဲ့ သူ့မိသားစုနဲ့ သူရှိတယ်။ ကျွန်တော်က ငယ်ပြီး ဘာမှမသိသေးတဲ့အရွယ်မို့လို့ ‘တစ်နေ့ကျရင် ငါလည်း အိမ်ထောင်ပြုပြီး မိသားစုထူထောင်မယ်’ လို့ တွေးခဲ့မိတာ”
ယန်ဟဲ ပြောသော “အိမ်ထောင်ပြုခြင်း” သည် ကျန်းမြောင်၏ အိမ်ထောင်ရေးအယူအဆနှင့် တူညီခြင်းမရှိပေ။
ဂီတာတွင် အထက်တန်းလွှာများသာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး မိသားစုထူထောင်ကြသည်။ ထိုသို့သော အိမ်ထောင်ရေးများသည် ကွန်ရက်များ၊ ရန်ပုံငွေများနှင့် အရင်းအမြစ်များ ပေါင်းစပ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ မိသားစုသည် ပြင်ပပြိုင်ဆိုင်မှုများကို တိုက်ခိုက်ရန် စုပေါင်းအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲ၏ “အိမ်ထောင်ပြုခြင်း” အယူအဆသည် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းသည် ကျန်းမြောင်၏ အိမ်ထောင်ရေးအယူအဆနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။
ကျန်းမြောင် စိတ်ပျက်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ဂီတာ၏ အတွေးအခေါ်များကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက အသားကျနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူမက ယန်ဟဲကို “ရှင်က အခုထိ ငယ်ပါသေးတယ်” ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
သာမန်ယန်ဟဲသာဆိုလျှင် ၎င်းကို လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော် လက်ရှိ ယန်ဟဲမှာမူ အလုပ်အကိုင်တွင် အောင်မြင်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။
ယန်ဟဲက အရက်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး “သားရဲလူသားတွေ (Beastmen) အကြောင်း သတင်းတွေကို လိုက်ကြည့်နေလား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင်သည် နိုင်ငံရေး သို့မဟုတ် စစ်ပွဲများကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။ သူမသည် အရင်ကတည်းက ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး ထရိုင် ဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ပင် စက်ဆုပ်လာခဲ့သည်။
သူမက “ကြည့်မိပါတယ်။ သူတို့ရောက်လာဖို့ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီ ကြာဦးမယ်လို့ မပြောဘူးလား” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ယန်ဟဲက “အဲဒါက သူတို့မှာ Warp drive (အလင်းထက်မြန်သော အင်ဂျင်) မရှိလို့လေ” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် သဘောပေါက်သွားပြီး တွက်ချက်လိုက်ရာ “ကျွန်မတို့ အဲဒီဘက်ကို သွားမယ်ဆိုရင် နှစ်နှစ်လောက် ကြာမယ်။ အော်၊ Warp drive ကို မကြာသေးခင်ကမှ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ နောက်ဆုံးရ ဒေတာတွေကိုတော့ မကြည့်ရသေးပေမဲ့ ပိုမြန်လာမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
တာနာကာက အဆာပြေမုန့်ကို ဝါးစားရင်း “ဘာလို့ အဲဒီဘက်ကို သွားမှာလဲ။ စစ်တိုက်ဖို့လား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင် လန့်သွားပြီးနောက် အခြေအနေ၏ အကျိုးဆက်များကို စတင်စဉ်းစားလာသည်။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ဟဲ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အရောင်လက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထရိုင် ဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်းနှင့် သူ့ကို ရှေ့တန်းမှ နောက်တန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ယန်ဟဲ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိုသို့သော အရောင်မျိုး မတွေ့ရတာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။
ယန်ဟဲက “ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အစိုးရရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
အကြောင်းအရာမှာ ထိုမျှနှင့် အဆုံးသတ်သွားသည်။
လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။
နာရှ်နှင့် ဂီတာတို့သည် သံရုံးများ တည်ထောင်ခြင်း၊ အရပ်သား ဗီဇာကန့်သတ်ချက်များ ဖယ်ရှားခြင်း၊ Warp drive ကန့်သတ်ချက်များ လျှော့ချခြင်း၊ အရပ်ဘက် လေကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်ငန်းများ စတင်ခြင်း စသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်လာကြသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟယ်လီနာက တာနာကာနှင့် ကျန်းမြောင်တို့ကို နိုင်ငံနှစ်ခုကြားရှိ ပူးတွဲသုတေသန စီမံကိန်းတွင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ဂီတာအတွင်း၌လည်း လူမှုရေးအရ အပြောင်းအလဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
မိဘနှင့် သားသမီးကြား ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသူများသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မဖုံးကွယ်တော့ပေ။
နာရှ်နှင့် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေး ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ “အိမ်ထောင်ပြုခြင်း” ဆိုသည်မှာလည်း ရေပန်းစားသော ဆွေးနွေးစရာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် “ခြေလှမ်းလှမ်း” ခဲ့သည့် စုံတွဲမှာ သာမန်ရုံးဝန်ထမ်းနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် အိမ်ထောင်ရေးလက်မှတ်ကို ရယူခဲ့ကြသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ အိမ်ထောင်ရေးဥပဒေမှာ နာရှ်တွင် အမြဲရှိခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍လည်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သန့်ရှင်းသောစစ်ပွဲ (Holy War) ခေတ်လွန်မှသာ ဂီတာလူ့အဖွဲ့အစည်းသည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို လိုအပ်တော့သည့် အခြေအနေမှ တဖြည်းဖြည်း ကင်းကွာသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းသည် အထက်တန်းလွှာများအတွက် မျိုးရိုးဗီဇမှတစ်ဆင့် အကျိုးစီးပွားများကို စုစည်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သာမန်လူများအတွက်မူ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ယန်ဟဲသည် မနက်စာစားရင်း ထိုသတင်းကို ဖတ်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ခေတ်ရေစီးကြောင်းနောက် လိုက်နေကြတာပါ” ဟု သူက ဝေဖန်သည်။ “စီမံခန့်ခွဲရမယ့် ဘီလီယံဒေါ်လာပိုင်ဆိုင်မှုမှ မရှိတာ၊ အဲဒီလို အိမ်ထောင်ပြုခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ”
ကျန်းမြောင်သည် သူ့၏ ရိုးရာဂီတာတန်ဖိုးများကို ကြည့်ပြီး မျက်စိလှန်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ရှင်ပြောပုံအရ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာ့လူသားတွေရဲ့ ဘဝတွေက အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေတာပေါ့နော်” ကျန်းမြောင်သည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင် သွားတော့မှာ မဟုတ်လား”
“သိပါတယ်၊ ခရီးဆောင်အိတ်လည်း သိမ်းပြီးပြီ” ယန်ဟဲက စက်ရုပ်ကို ခေါ်၍ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။
မထွက်ခွာမီ သူသည် ကျန်းမြောင်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သွားတော့မယ်”
ကျန်းမြောင်က “လမ်းမှာ သတိထားပါ” ဟု ပြောသည်။
တစ်ချိန်ချိန်ကစ၍ ယန်ဟဲသည် တာဝန်ဖြင့် မထွက်ခွာမီတွင် ကျန်းမြောင်၏ နဖူးကို နမ်းလေ့ရှိပြီး ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
ကျန်းမြောင်သည် အစပိုင်းတွင် ငြင်းဆန်ပြီး ကန့်ကွက်ခဲ့ဖူးသည်။
ယန်ဟဲက “ဒါက ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးချမ်းစေရုံသက်သက်ပါ။ ဒီလိုလုပ်မှပဲ ကျွန်တော် လုံခြုံစွာ ပြန်ရောက်မယ်လို့ ခံစားရတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
၎င်းမှာ သိပ္ပံနည်းကျလည်း မဟုတ်သလို ယုတ္တိလည်းမရှိပေ၊ အယူသည်းသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း… ၎င်းက ကျန်းမြောင်၏ နှလုံးသားတစ်နေရာကို တကယ်ပင် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဌာနသည် ရှေ့တန်းလောက် မအန္တရာယ်များသော်လည်း ကျယ်ပြောလှသော စကြာဝဠာတစ်ခွင်တွင် အဖိုးတန် စစ်ရေးပစ္စည်းများကို တစ်ဂြိုဟ်စနစ်မှ တစ်ဂြိုဟ်စနစ်သို့ သယ်ဆောင်ရသည်မှာ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အန္တရာယ်များ ရှိသည်။ လောဘတကြီး မျက်ဝန်းများဖြင့် အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ရှိနေသည့် အာကာသဓားပြများ ပုန်းအောင်းနေတတ်သည်။
မဟုတ်ပါက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် အကာအကွယ်ပေးရန် “ဌာနခွဲ” တစ်ခု လိုအပ်ပါ့မလား။
နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ယန်ဟဲ၏ အပြုအမူကို ငြိမ်သက်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ထိုအလေ့အထကို ကျင့်သားရသွားသည်။ ထွက်ခွာခါနီး နမ်းခြင်းမရှိပါက သူမ စိတ်အေးချမ်းဖို့ ခက်ခဲလာသလိုပင်။
ပြန်ရောက်ချိန်တွင် နမ်းခြင်းကလည်း ယန်ဟဲမရှိချိန်၌ ကျန်းမြောင်စိုးရိမ်နေရသည့် အရာအားလုံးကို တကယ်ပင် ပိတ်ပင်ထားလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။
ယန်ဟဲသည်လည်း အခြား မလျော်ကန်သော အပြုအမူမျိုး လုပ်မပြခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ… အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။
အိမ်ထောင်သည်ဟောင်းများကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှုမျိုးကို ခံစားရသည်။
သို့သော် ယန်ဟဲထွက်သွားပြီး ကျန်းမြောင်တစ်ယောက်တည်း သာမန်ရုံးဝန်ထမ်းများ အိမ်ထောင်ပြုသည့် သတင်းကို ကြည့်နေချိန်တွင် ၎င်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။
သူမနှင့် ယန်ဟဲကြားတွင် တရားဝင် ကန့်သတ်ချက်များ မရှိပေ။ ဥပဒေအရဆိုလျှင် သူသည် သူမနှင့်အတူ နေထိုင်နေသည့် ဧည့်သည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
သူ ထွက်သွားချင်လျှင် သူ လိုအပ်သည်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်က သုံးသည့်အိတ်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးသာ ရှိသည်။
စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ရသည့် ခံစားချက်တစ်ခုက ကျန်းမြောင်၏ ရင်ထဲတွင် ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမတွင် ထိုအကြောင်းကို တွေးနေဖို့ အချိန်မရှိပါ၊ သူမ အလုပ်များနေသည်!
နိုင်ငံနှစ်ခု၏ ပူးပေါင်းအား၊ နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ ရန်ပုံငွေများ၊ အထူးချွန်ဆုံး ဦးနှောက်များ၏ ပူးပေါင်းမှုနှင့် စမ်းသပ်ပစ္စည်းများ အလျှံပယ်ရှိခြင်းတို့ကြောင့် ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင်တို့အဖွဲ့သည် အာကာသ-အချိန် စီမံကိန်းကို အောင်မြင်စွာ ဖော်ဆောင်နိုင်ရန် တစ်နှစ်ခွဲသာ ကြာခဲ့သည်။
အလွှာပေါင်းစုံမှ အမြတ်ထုတ်မှုများအပြီးတွင် ကျန်းမြောင်အတွက် ကျန်ရစ်သည်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမနှင့် တာနာကာတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတွင် အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့ကြသည်။
ထိုပျော်ရွှင်မှုသည် အစိုးရမှ သားရဲလူသားများကို တက်ကြွစွာ တိုက်ခိုက်ရန် နိုင်ငံစုံ ပူးပေါင်းတပ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းကြောင်း ကြေညာသည့်အချိန်အထိသာ ခံခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်မှ သူမ၏ သုတေသနသည် ဤစစ်ပွဲအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့ကြောင်း၊ သို့မဟုတ် ပူးပေါင်းအစိုးရ၏ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်တွန်းအားပေးခဲ့ကြောင်း ကျန်းမြောင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သတင်းထုတ်ပြန်ချိန်တွင် ယန်ဟဲသည် တာဝန်ဖြင့် ခရီးထွက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမထက် စော၍ ကြားသိပြီးဖြစ်မည်ကို ကျန်းမြောင် သိသည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။
ယန်ဟဲသည် နောက်နှစ်ပတ်အကြာတွင်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ အခန်းထဲဝင်လာသည့်အခါ ကျန်းမြောင်၏ နဖူးကို နမ်းပြီး “ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။
သို့သော် ထိုနေ့တွင် သူ စကား အလွန်နည်းပြီး ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်နေသည်။ ကျန်းမြောင် ဘာမှမပြော၊ ဘာမှလည်း မမေးခဲ့ပေ။
ထိုညတွင် ကျန်းရွီ အိပ်ပျော်သွားမှသာ ယန်ဟဲက နောက်ဆုံးတွင် “ကျွန်တော် ပူးပေါင်းတပ်ဖွဲ့ရဲ့ စစ်ကြောင်းမှာ ပါဝင်ဖို့ လျှောက်လွှာတင်ထားတယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်က “အင်း” ဟူသော စကားလုံးဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ယန်ဟဲက “ခွင့်ပြုချက် ရသွားပြီ။ အတည်ပြုလိုက်ပြီ” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်က “အင်း” ဟူသော စကားလုံးဖြင့်ပင် ထပ်မံတုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းထဲတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ယန်ဟဲ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားပြီး “ဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူးလား” ဟု ခပ်အေးအေး မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် မျက်ခွံကို မော့ကြည့်ပြီး “ဘာပြောရမှာလဲ။ ရှင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ ကျွန်မမှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ” ဟု ပြောသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ကျန်းမြောင်သည် သူ၏ အလုပ် သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ဘဝ အပါအဝင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တရားဝင် တာဝန်ယူမှု သို့မဟုတ် တာဝန်ဝတ္တရား မရှိသည့် သီးခြားလူနှစ်ဦး ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်။
ယန်ဟဲ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုံးဝန်ထမ်းများ အိမ်ထောင်ပြုသည့်အကြောင်း သတင်းကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွားသည်။
သတင်းမှာ ဘာပြောခဲ့သလဲ။ ယခုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် တစ်ခုတည်းသော အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်ဟု မဟုတ်လား။ စီးပွားရေးအရရော ဥပဒေအရပါလေ။
【 နာမကျန်းဖြစ်ချိန်ဖြစ်စေ၊ ကျန်းမာချိန်ဖြစ်စေ။ သေခြင်းတရားကသာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ခွဲခွာစေနိုင်မည်။ 】
ဘီလီယံနှင့်ချီသော ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိသည့် အိမ်ထောင်ရေးမျိုးပင် အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်ပါသေးသည်။
“အင်း…” ယန်ဟဲက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် “စစ်ပွဲပြီးသွားရင် နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်လောက် ထပ်ယူကြမလား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဟင်? ဘာလို့လဲ”
“ကြည့်လေ၊ ရှင်၊ ကျွန်တော်၊ ပြီးတော့ ရွီရွီ။ ကျွန်တော်တို့က တြိဂံတစ်ခု ဖြစ်နေတာ။ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူလိုက်ရင် လေးထောင့်ပုံ ဖြစ်သွားမှာပေါ့၊ အဲဒါက တြိဂံထက် ပိုတည်ငြိမ်တယ်လေ…” ယန်ဟဲသည် မည်သည့် ယုတ္တိဗေဒကို ပြောနေမှန်းပင် မသိဘဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ရေရွတ်နေသည်။
ထိုစကားအတွက် ကျန်းမြောင်၏ အထင်သေးမှုကို ချက်ချင်းပင် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။
“ရှင် မှားနေပြီ” ကျန်းမြောင်က ပြောသည်။ “တြိဂံတစ်ခုမှာ ဘေးသုံးဖက်ရှိတယ်၊ တတိယဘက်က ဆန့်ထုတ်လို့မရသလို ကွေးညွှတ်လို့လည်း မရဘူး၊ ဒါကြောင့် ထိပ်ဖျားနှစ်ခုကြားက အကွာအဝေးက ပုံသေဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ဘေးနှစ်ဖက်ကြားက ထောင့်ကလည်း ပုံသေဖြစ်နေတယ်။ ဒီဂုဏ်သတ္တိက တြိဂံရဲ့ ဘယ်ဘေးနှစ်ဖက်အတွက်မဆို အကျုံးဝင်တဲ့အတွက် ထောင့်သုံးခုလုံးက ပုံသေဖြစ်ပြီး တြိဂံကို တည်ငြိမ်စေတာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ လေးထောင့်ပုံ ဒါမှမဟုတ် လေးဖက်ထက် ပိုတဲ့ ဘက်ပေါင်းစုံပုံတွေအတွက်ဆိုရင် ကပ်လျက်ဘေးနှစ်ဖက်က သူတို့ရဲ့ ဘုံမဟုတ်တဲ့ ထိပ်ဖျားတွေမှာ တခြားဘက်တစ်ခုထက်ပိုပြီး ချိတ်ဆက်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် ထိပ်ဖျားနှစ်ခုကြားက အကွာအဝေးက ပုံသေမဟုတ်သလို ဘေးနှစ်ဖက်ကြားက ထောင့်ကလည်း ပုံသေမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ပုံသဏ္ဍာန်ရဲ့ ထောင့်တိုင်းက ပုံသေမဟုတ်တော့ဘဲ ပုံသဏ္ဍာန်က တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ဘူး”
“ဒါက သူငယ်တန်းသင်ခန်းစာလေ။ အတန်းထဲမှာ ရှင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” ကျန်းမြောင်က အထင်သေးစွာဖြင့် “မိန်းကလေးတွေ နောက်လိုက်နေတာလား” ဟု ပြောသည်။
ယန်ဟဲ- “…” ကျန်းမြောင် တကယ်ပဲ အမှန်ကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။
အာ၊ မဟုတ်ဘူး၊ သူ ခေါင်းစဉ်လွဲနေပြီ!
“ဒါတွေကို မေ့လိုက်စမ်းပါ!” သူသည် စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ပြောချင်တာက စစ်ပြီးရင် နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူလို့ရတယ်လို့ ပြောတာပါ။ ရွီရွီရဲ့ စာမေးပွဲရမှတ်တွေကို ကြည့်လေ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရဲ့ အကျိုးအမြတ်က အရမ်းမြင့်တယ်”
“အရင်ဆုံး စစ်မြေပြင်ကနေ ပြန်လာနိုင်အောင် လုပ်ပါဦး” ကျန်းမြောင်က အေးစက်စက် ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ဒုတိယကလေးတစ်ယောက် ယူဖို့ စဉ်းစားရင်တောင်မှ ရှင်နဲ့မှ ဘာလို့ ယူရမှာလဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ မျိုးရိုးဗီဇကောင်းတာလား”
ကျန်းမြောင်သည် တံခါးကို ဒုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ယန်ဟဲမှာမူ ဧည့်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။
ဒီလိုမျိုးပေါ့လေ…
စစ်ကြောင်းအတွက် လျှောက်လွှာ အတည်ပြုချက် ရပြီးချိန်ကတည်းက သူ့ရင်ထဲတွင် မရှင်းမလင်းသော စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ သူ တကယ်တမ်း ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ သူသည် ရှေ့တန်းစစ်မြေပြင်၏ အခက်အခဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲ သို့မဟုတ် သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့သူ မဟုတ်ပေ။
ဒါဆို သူ ဘာကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေရတာလဲ။ သူ တစ်ခါမှ အဖြေရှာမရခဲ့ပေ။
နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူဖို့ အကြံပြုချက်သည်လည်း ဤမရှင်းလင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပင်ကိုယ်ဗီဇအရ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည့်အချိန်မှသာ ယန်ဟဲ အဖြေကို သဘောပေါက်သွားသည်။
သူ ကြောက်နေတာ ဒါပဲ။
စစ်ပွဲက ဘယ်နှစ်နှစ် ကြာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်၊ အထူးသဖြင့် နယ်မြေချဲ့ထွင်သည့် စစ်ပွဲမျိုးဆိုလျှင် ပိုဆိုးသည်။
ယန်ဟဲ ကြောက်နေမိသည်မှာ စစ်ပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် သူ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာခဲ့လျှင်ပင် ကျန်းမြောင်၌ ချစ်သူအသစ်၊ အတူနေဖော်အသစ် သို့မဟုတ် မိဘအဖြစ် အတူလက်တွဲမည့်သူ အသစ်တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေမည်ကို ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမသည် သူ့ကို “စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ရှင် ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ အဆင်မပြေတော့ဘူး” ဟု ပြောလာနိုင်ခြေ ရှိသည်။
ဟုတ်သည်၊ သူ တကယ်ကြောက်နေသည်မှာ ဒါပင် ဖြစ်သည်။
ယန်ဟဲသည် အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သူ ကိုင်ထားသည့် ကော်ဖီခွက်ကို အက်ကွဲသွားအောင် ညှစ်မိလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ယန်ဟဲ၏ ဘဝဆုံးဖြတ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိသလို သူ့ကို မည်သည့် ကတိကဝတ်မျှလည်း ပေးထားမည် မဟုတ်ပေ။ ဒါဟာ သူတို့ကြားက ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး ကျန်းမာတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်လား။
လေးလအကြာ၊ စစ်ကြောင်း မထွက်ခွာမီအချိန်တွင် ကျန်းမြောင်နှင့် ကျန်းရွီတို့သည် ယန်ဟဲကို အိမ်တွင် လိုက်လံပို့ဆောင်ရန် ခွင့်ယူထားကြသည်။
“လေ့ကျင့်ရေးမှာ ပျင်းရိမနေနဲ့၊ ပြီးတော့ စာသင်တဲ့အခါ မေးစရာရှိတာတွေကို မေမေ့ကို မေး…” ယန်ဟဲက ကျန်းရွီ၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း မှာကြားစရာများစွာကို ပြောနေသည်။
ကျန်းရွီမှာ ရှစ်နှစ်အရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး လက်ရှိ ပညာရေးအဆင့်အရ နောက်နှစ်နှစ်အတွင်း တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သာမန်ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံ၍ မရတော့ပေ။
သို့သော် သူ့ဖခင်က သူ့ကို သာမန်ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေသဖြင့် ကျန်းရွီမှာ အတော်လေး စိတ်ညစ်နေမိသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဖေဖေ” ဟု ကျန်းရွီက အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ယောက်လို လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “ဖေဖေ လုံခြုံစွာ ပြန်လာခဲ့ပါ!”
ယန်ဟဲသည် သူ့ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ “ဖေဖေ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။”
သူက ဆက်ပြောသည်၊ “ဖေဖေ ပြန်မလာဖြစ်ရင် အမွေတွေအားလုံးက သားအတွက်ပဲ။” ယန်ဟဲသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် ဘဏ္ဍာရေးတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး မြို့တော်ကြယ်၌ သူ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများမှာ အလွန်အောင်မြင်သဖြင့် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ မသေးလှပေ။
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများအနေဖြင့် အသက်နှင့်သေခြင်းကို ဆွေးနွေးရသည်မှာ မဆန်းသဖြင့် ယန်ဟဲ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားကြောင့် ကျန်းရွီမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားရသည်။
ဝမ်းနည်းမှုက နေရာရှာရခက်နေပြီး ကျန်းရွီမှာ အလေးအနက်ထားသည့် မျက်နှာပေးဖြင့်သာ အရွယ်ရောက်သူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နိုင်တော့သည်။
ယန်ဟဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင်နှင့် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
“သွားတော့မယ်” ဟု သူ ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်က ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြသည်။
ယန်ဟဲ သက်ပြင်းချပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူ အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးချိန်တွင် ကျန်းမြောင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ဟေး!” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းမြောင်က ဘာမှ ထပ်မပြောသော်လည်း သူမ၏ တောက်ပပြီး စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းများက အရာအားလုံးကို ပြောပြနေသလိုပင်။ သူ သူမကို မနမ်းရသေးပေ!
ယန်ဟဲ သဘောပေါက်သွားပြီး ရယ်မောကာ အမြန်ပြန်လျှောက်လာပြီး ကျန်းမြောင်၏ လည်ပင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ထားလိုက်ပြီး “လုံခြုံခြင်း” ကို ကိုယ်စားပြုသည့် နဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်လာမည့် အနမ်းကို စောင့်နေလိုက်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ၏ အနမ်းမှာ ကျန်းမြောင်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့သာ ကျရောက်လာပြီး အလွန်ပင် ပြင်းထန်နေသည်။
အို! ကျန်းရွီသည် သူ့လက်ဖြင့် မျက်လုံးကို အုပ်လိုက်သော်လည်း လက်ချောင်းကြားမှတစ်ဆင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ဖေဖေက အကြာကြီး နမ်းနေပြီး မေမေ့လက်က ဖေဖေ့ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ်ထားသော်လည်း သူမ ရုန်းကန်နေပုံမပေါ်ပေ။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် အလွန် ရှက်စရာကောင်းသည်!
ကျွန်တော်က ကလေးပါဗျာ!
အနမ်းပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ကျန်းမြောင်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး အသက်ရှူနှုန်း မမှန်တော့ဘဲ “အရမ်းလွန်သွားပြီ!” ဟု ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
ယန်ဟဲက ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ “နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နိုင်တယ်လေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် ပို၍ စိတ်တိုသွားသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် အဆိုးမြင်စကားများ ပြောရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူမ ယန်ဟဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း သွားများကို ကြိတ်ကာ “ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ် လုံးဝ မဟုတ်စေရဘူး” ဟု ပြောသည်။
သူ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာရမည်။
ယန်ဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပွေ့ဖက်ကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လသာဆောင်မှတစ်ဆင့် ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်းမြောင်သည် အချိန်တန်သော် ယန်ဟဲမရှိသည့် ဘဝနှင့် ကျင့်သားရလာသည်။
ကျန်းရွီသည် ရှစ်နှစ်အရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးနီးပါးကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နိုင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်။ သူသည် အရွယ်ရောက်သူ အကူအညီမလိုဘဲ မြို့တော်ကြယ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် ကိုယ်တိုင် သွားရောက် စူးစမ်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် နေ့စဉ်ဘဝတွင် ယန်ဟဲ၏ အကူအညီကို တကယ်တမ်း မလိုတော့ပေ။
သို့သော် ကျန်းရွီ သုံးနှစ်သားအရွယ်ကတည်းက သူတို့ နှစ်ယောက် ငါးနှစ်ကြာ အတူနေခဲ့ကြသည်။ အချိန်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ကုန်ဆုံးသွားရတာလဲ။
စစ်ပွဲကာလများသည် ရှေ့တန်းရော နောက်တန်းအတွက်ပါ ခက်ခဲလှသည်။
ရှေ့တန်းတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ယန်ဟဲသည် နောက်တန်းမှ ဗီဒီယိုသတင်းစကားများကို ပုံမှန် လက်ခံရရှိသည်။ အစပိုင်းတွင် လူတိုင်း လက်ခံရရှိကြသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လက်ခံရရှိသူ နည်းပါးလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဂီတာမှ ရဲဘော်များမှာ သတင်းစကားများ မရရှိတော့ဘဲ ပြန်ပို့လိုက်သည့် သတင်းများမှာလည်း ပြန်ရောက်လာကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် အလိုအလျောက် “ဟောင်း” များ ဖြစ်သွားကြသည်။
သို့သော် ယန်ဟဲမှာမူ သတင်းစကားများကို ပုံမှန် လက်ခံရရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ရဲဘော်များလည်း သိရှိကြသည်။ ဒါဟာ တကယ်ကို မနာလိုစရာကောင်းပြီး အားကျစရာပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် သားရဲလူသားများ၏ လက်နက်များကို လေ့လာသည့် အထူးသုတေသနအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန် နိုင်ငံတော်က ခေါ်ယူခြင်း ခံရကြောင်း ဗီဒီယိုအီးမေးလ်များမှတစ်ဆင့် ယန်ဟဲ သိရှိရသည်။ ကျန်းရွီမှာလည်း အမှန်ပင် ဆယ်နှစ်အရွယ်တွင် တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကျန်းမြောင်၏ ကျောင်းဟောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း ထိုအရွယ်တွင် ဆန့်ကျင်ဘက်စိတ်များ ရှိလာပြီး နေ့စဉ် သွားလာနေမည့်အစား လနံပါတ်နှစ်တွင် နေထိုင်ရန် တောင်းဆိုလာသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သည့် တစ်ကိုယ်ရေအမျိုးသမီး ဖြစ်သွားပြန်သည်။
ဒါကတော့… တကယ်ကို စိုးရိမ်စရာပဲ!
ယန်ဟဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။
“ဟေး၊ ရှင် နောက်ဆုံးပို့လိုက်တဲ့ ဗီဒီယိုမှာ ရှင်နောက်ကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ဘေးတိုက်ပဲ မြင်ရပေမဲ့ အရမ်းချောတယ်နော်။ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ” ဟု ကျန်းမြောင်က ဗီဒီယိုထဲတွင် မေးသည်။
ကြည့်စမ်း၊ အခုတော့ K80 တွေနဲ့ တခြားယောက်ျားတွေကို စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ!
ယန်ဟဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဗီဒီယိုကို ပိတ်လိုက်ပြီး အနီးနားတွင် နံရံကိုမှီကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသော လူကို ကြည့်ကာ “ငါ့ ဗီဒီယိုထဲမှာ နောက်တစ်ခါ ထပ်မပေါ်လာနဲ့” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
ထိုလူက “အိုကေ” ဟု ပြောသည်။
ယန်ဟဲ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။ “မင်း ဒါကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေတာ ငါမသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ မင်း သူမကို သိစေချင်နေတာလား”
ထိုလူက ပြန်မဖြေဘဲ “မင်းတို့ အတူတူရှိနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အဲဒါ လိမ်ပြောတာလား” ဟု မေးသည်။
ယန်ဟဲ အသက်ရှူကြပ်သွားပြီး “ငါ မင်းကို လိမ်မပြောဘူး။ ငါ နာရှ်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ပြန်လာကတည်းက ငါတို့ အတူရှိနေတာ” ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တကယ်တမ်း အတူတူ မဟုတ်ကြဘူးလေ” ဟု ထိုလူက ဆိုသည်။
ယန်ဟဲ အကြီးအကျယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်သွားသည်။ “မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ။ သူမ မင်းကို မေ့သွားတာ ကြာပြီ”
“အဲဒါ ငါ့အထင်မှားတာပါ။ သူမ ငါ့ကို မေ့သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ” ဟု ထိုလူက ပြောသည်။
ယန်ဟဲက အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ “သူမ မေ့သွားတာပေါ့။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို ဆက်တွေးနေမှာလဲ။ မင်း ဘာပုံစံပေါက်လဲတောင် သူမ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ငါ့မျက်နှာကိုပဲ သဘောကျတာ”
“ဒါဆို…” ထိုလူက ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ သူမ မင်းကို လက်မခံတာလဲ”
ယန်ဟဲ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ဒါဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်စေသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင်သည် သူ့မျက်နှာကို သဘောကျမှန်း သိသာသည်။ ဒီလူနှင့် ရိုက်ကူးထားသည့် စောင့်ကြည့်ဗီဒီယိုများအရ သူမသည် သူ့မျက်နှာကို အလွန်နှစ်သက်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။
သို့သော် သူမနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေပြီးသည့်တိုင် သူမက သူ့ကို လက်မခံပေ။
ဒါဟာ အတော်လေး နားလည်ရခက်သည်။
“မင်း သူမကို လုံးဝ နားမလည်ဘူး” ဟု ထိုလူက ပြောသည်။ “သူမ ဘာလိုချင်လဲ၊ ဘာကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လဲဆိုတာ မင်း မသိဘူး”
ယန်ဟဲ သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်သည်။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။ “သူမ ဘာလိုချင်တာလဲ”
ထိုလူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သူမ လိုချင်တာကို ငါ ပေးနိုင်ပေမဲ့ ငါ မပေးနိုင်ဘူး။ မင်း ပေးနိုင်ပေမဲ့ မင်း တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး။”
ယန်ဟဲ ကြက်သေသေသွားသည်။
…
…
စစ်ပွဲသည် လေးနှစ်နှင့် ကိုးလကြာမြင့်ခဲ့ပြီး လူသားတို့၏ အောင်ပွဲဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
စစ်ကြောင်း၏ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာရေးခရီးစဉ်မှာ နောက်ထပ် ခုနစ်လကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ယန်ဟဲ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ကျန်းရွီသည် ကျန်းမြောင်ထက်ပင် အရပ်ပိုရှည်နေပြီဖြစ်ပြီး “ဒေါက်တာကျန်းလေး” ဟု ခေါ်ဆိုရလောက်အောင်ပင် ခန့်ညားပြီး သန်မာသည့် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ တိကျသော တယ်လီပို့နည်းပညာက ဗိုလ်မှူးကြီး ယန်ဟဲကို ကျန်းမြောင်၏ အိမ်ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်နှင့် ကျန်းရွီတို့သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း ထိုလူကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ခုနစ်နှစ်တာ ကာလကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း ထိုလူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ပုံစံမှာမူ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ထက်မြက်လာသည်။
ယန်ဟဲက လှပသော အမျိုးသမီးနှင့် ခန့်ညားသော လူငယ်လေးအား လက်ဖြန့်ကာ ပြုံး၍ “ဘာဖြစ်ကြတာလဲ” ဟု မေးလိုက်ချိန်အထိ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ လွှမ်းမိုးနေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူရှိရာသို့ ပြေးသွားကာ သုံးယောက်သား ပွေ့ဖက်လိုက်ကြသည်။
ယန်ဟဲသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ စစ်မြေပြင်မှ ပြန်လာသည့်အချိန်အထိ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေခဲ့သော သူ့နှလုံးသားမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာတွေ့သွားသည်။
သူ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ။
သူ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ။
အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်ပြောဆိုပြီး နှစ်ယောက်သား အတူတူ ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းရွီသည် ညစာစားပြီးသည်နှင့် ပြန်သွားသည်။
“သူ ဘယ်မှာ နေတာလဲ” ဟု ယန်ဟဲက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဘားကောင်တာကို မှီရင်း မေးလိုက်သည်။ “သူက အရွယ်မရောက်သေးဘူးလေ!”
ကျန်းမြောင်သည် ဒေါသနှင့် ရယ်မောခြင်း ရောထွေးလျက် “သူက အခု ဒေါက်တာကျန်း ဖြစ်နေပြီ။ သူက တက္ကသိုလ်ကနေ သုတေသနရန်ပုံငွေ ရထားပြီး သူ့ပရောဂျက်က အရေးကြီးတဲ့ စမ်းသပ်မှု အဆင့်ရောက်နေတာ။ ရှင်ပြန်လာတာကို လာတွေ့ဖို့သာ မဟုတ်ရင် သူနဲ့တွေ့ဖို့ နှစ်လလောက်တောင် စောင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။
စကားပြောရင်း ကျန်းမြောင်က ယန်ဟဲကို ကော်ဖီတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ယန်ဟဲသည် ကျန်းရွီကို လာရောက်လည်ပတ်ပြီး အဖော်ပြုပေးသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကျန်းမြောင်၏ နေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။
ယခုမူ ကျန်းရွီမှာ အသက်အရွယ်အရ အရွယ်မရောက်သေးသော်လည်း ဂီတာလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ဓလေ့ထုံးစံအရ တက္ကသိုလ်တက်သည့်အခါတွင် လူတို့က သူ့ကို ကလေးတစ်ယောက်ဟု မသတ်မှတ်တော့ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ဒေါက်တာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်းမြောင်နှင့် ခွဲနေသည်မှာပင် ကြာပြီဖြစ်သည်။
ဤအိမ်တွင် ယန်ဟဲနှင့် ကျန်းမြောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဥပဒေအရ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်စပ်မှုမရှိသော အရွယ်ရောက်ပြီးသူ နှစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
အခန်းထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဤကိစ္စကို တစ်ချိန်ချိန်တွင် ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ကြောင်း ကျန်းမြောင် သဘောပေါက်သည်။ သူမ ကော်ဖီခွက်ကို ချလိုက်ပြီး “ရှင် အနာဂတ်အတွက် ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲက “ကျွန်တော် တာဝန်ပြောင်းရွှေ့ခံရတယ်။ ဗဟိုစစ်ဌာနချုပ်ကို သွားရမှာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဤသည်မှာ ယခင်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး တပ်ဖွဲ့တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်ထက်ပင် ပို၍ နီးကပ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဗဟိုစစ်ဌာနချုပ်သည် မြို့တော်ကြယ်တွင် တည်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းကြောင်းတွင် အတားအဆီးများကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည်။
ဒါဟာ သတင်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါ၊ ကျန်းမြောင် တကယ်တမ်း မေးချင်တာ ဒါမဟုတ်ပေ!
ကျန်းမြောင် အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်ပြောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာလား”
ယန်ဟဲ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အနက်ရောင် မျက်ဝန်းများက ကျန်းမြောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူက “ကျွန်တော် ထွက်သွားစေချင်တာလား” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
အခန်းထဲရှိ အပူချိန်မှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံလာခဲ့သည့် တစ်စုံတစ်ခုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်နှယ်ပင်။
ကျန်းမြောင် စိတ်တိုသွားသည်။ “ရှင်မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ် ရှိတယ်လေ”
ယန်ဟဲ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြုံးရိပ်သန်းလာပြီး လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်များ ရောထွေးနေသည်။ သူ ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ ကတ္တီပါဘူးငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဒါကို လက်ခံပေးနိုင်မလား”
ကျန်းမြောင်သည် များများစားစား စဉ်းစားမနေဘဲ ဘူးကိုယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အလင်းရောင်အောက်တွင် စစ်ဆေးကြည့်ပြီး “ဒါ ဘာပစ္စည်းလဲ။ တော်တော် ထူးခြားတာပဲ။ နေပါဦး၊ ဒါက ပစ္စည်းက…?” ဟု မေးသည်။
“ဒါ သားရဲလူသားတွေရဲ့ ကျည်ဆံပါ” ယန်ဟဲက ခေါင်းညိတ်သည်။ ကျန်းမြောင် သိရှိလိမ့်မည်ဟု သူသိသည်။ “ကျွန်တော် အပစ်ခံရပြီးနောက် ကြွက်သားထဲမှာ စိုက်ဝင်သွားတာ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ထုတ်လိုက်ပြီး အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထားရင်းကနေ ဒါကို လုပ်လိုက်တာ”
လက်စွပ်၏ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝမှုကြောင့် ကျန်းမြောင်သည် ချက်ချင်းပင် သဘောကျသွားသည်။ သူမ လက်ချောင်းတွင် စွပ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် “ဒါဆို ဒါက ကျွန်မအတွက် လက်ဆောင်ပေါ့နော်” ဟု မေးလိုက်သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ ယန်ဟဲ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ “အကယ်၍ ရှင် ဒီလက်စွပ်ကို လက်ခံရင် ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ပေးမလား”
နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်အောက်တွင် ကျန်းမြောင်မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရုပ်တုတစ်ခုလို တောင့်ခဲသွားသည်။
ထို့နောက် သူမ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ကာ ယန်ဟဲ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ “စစ်ပွဲထဲမှာ ခေါင်းထိခိုက်ခဲ့တာလား။ ကောင်းကောင်း မပျောက်သေးဘူးလား။ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ ရှိနေသေးတာလား”
ယန်ဟဲမှာ ကျန်းမြောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပုံရသည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ကို အားမလိုအားမရဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။ “နောက်မနောက်ပါနဲ့”
ကျန်းမြောင်က “ရှင်ကမှ နောက်နေတာ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ယန်ဟဲသည် အားမလိုအားမရဖြစ်စွာဖြင့် ကျန်းမြောင်၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျန်းမြောင်၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လက်မခံတာလဲ”
“ဟင်” ကျန်းမြောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒီနှစ်တွေ ကြာပြီးနောက်မှာ ဒီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာ”
“ကျွန်တော်လည်း အရင်က အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ၊ ဆွေးနွေးစရာ မလိုဘူးပေါ့” ယန်ဟဲက စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျန်းမြောင်၊ ကျွန်တော် မှားခဲ့တယ်”
ကျန်းမြောင် သူ့ကို ကြက်သေသေလျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုဂ္ဂလိကဘဝကို ဘယ်တော့မှ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ အတူနေနေပေမဲ့ ရှင်က တခြားဘယ်သူနဲ့မှလည်း မပတ်သက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ နက်နက်နဲနဲ မစဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ အမြဲလိုလို ရှင်က ကျွန်တော့်ကို ‘ပိုင်ဆိုင်’ ထားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်” ယန်ဟဲက ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အတူတူနေဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပါပဲ၊ တကယ်တမ်းတော့ ရှင်နဲ့အတူနေရတာကို ကျွန်တော် နှစ်သက်တာပါ။ ရှင်မှာ ရှင့်ဘဝနဲ့ ရှင်၊ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ဘဝနဲ့ ကျွန်တော်ရှိပြီး ရှင်က ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိနေတယ်။ ရှင် ဒီလို ခံစားရသည်ဖြစ်စေ၊ မခံစားရသည်ဖြစ်စေ အဲဒီနှစ်တွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီလို ခံစားခဲ့ရတာပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် မှားခဲ့ပါတယ်”
ကျန်းမြောင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် ဒီအကြောင်းတွေကို တွေးမိသွားတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“စစ်မြေပြင်မှာ ရှိနေတုန်းက နာရှ်က ရဲဘော်တွေ အများကြီးနဲ့ အတူတူရှိခဲ့တယ်။ နာရှ်ရဲ့ လူမှုဖွဲ့စည်းပုံက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မတူဘူးဆိုတာ ရှင်သိတယ်မလား” ယန်ဟဲက ပြောသည်။ “သူတို့နဲ့ အတူနေပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် ဘာလို့ ရှင်နဲ့အတူနေရတာကို နှစ်သက်လဲဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတယ်”
“ဒါက ‘မိသားစု’ ပဲ။ ရှင်နဲ့အတူနေရတာက ကျွန်တော့်အတွက် စစ်မှန်တဲ့ မိသားစုဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်နေရသလိုပဲ”
“ကျွန်တော်တို့ စစ်မြေပြင်ကို သွားတဲ့အခါ ၁၁ လကြာ ခရီးနှင်ခဲ့ရတယ်။ ရဲဘော်အများစုက စစ်မြေပြင်ကို မရောက်ခင်ကတည်းက စာတွေ လက်ခံရရှိတာ ရပ်သွားကြတယ်။ သူတို့အားလုံးက အလိုအလျောက် ‘ဟောင်း’ တွေ ဖြစ်သွားကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရှင့်ဆီက အီးမေးလ်တွေကို ဆက်လက် လက်ခံရရှိနေဆဲပဲ။ နာရှ်က ရဲဘော်တွေလိုမျိုးပေါ့”
“လူအများကြီး သေဆုံးခဲ့ကြတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကိုတောင် ပြန်မရခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်တော်တို့က သားရဲလူသားတွေရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ မွေးမြူရေးအရင်းအမြစ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တော့ သူတို့မှာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ခက်ခဲသွားတယ်။ ရန်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဟာမိတ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ပရိုတင်းဓာတ် ပြန်ရဖို့ ရုပ်အလောင်းတွေကိုတောင် သုံးခဲ့ကြရတယ်”
“လူတိုင်းက နေ့တိုင်း သေခြင်းတရားရဲ့ အစွန်းမှာ နေနေကြရတာပါ။ နောက်ထပ်တိုက်ပွဲက သူတို့အတွက် နောက်ဆုံးဖြစ်မလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ တိုက်ပွဲပြီးတိုင်း လူတိုင်းက အရူးအမူး လိင်ဆက်ဆံကြတယ်”
“ဒါက စစ်မြေပြင်မှာ သာမန်ပါပဲ။ အဲဒီလို ဖိအားတွေအောက်မှာ လိင်ဆက်ဆံခြင်းက ကြောက်စိတ်ကို လွှတ်ချဖို့နဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိစီးမှုတွေကို ပြေလျော့စေဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နာရှ်မှာ စစ်မြေပြင်တုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့ကြတာ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့… ဒီတစ်ခါတော့ လိင်ဆက်ဆံခြင်းက ကျွန်တော့်ကို မသက်သာစေနိုင်ခဲ့ဘူး”
“ကျွန်တော် ရှင်ပို့လိုက်တဲ့ ဗီဒီယိုအီးမေးလ်တွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်ရတယ်။ ရှင့်မျက်နှာကို ကြည့်တယ်၊ ရွီရွီရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်တယ်၊ ရှင့်တို့ရဲ့ ဘဝတွေကို မြင်နေရတယ်”
“ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ကျွန်တော့်ကို ဆက်လက်ရှင်သန်စေခဲ့တာက မြို့တော်ကြယ်မှာ ဒီအိမ်က ကျွန်တော့်ကို စောင့်မျှော်နေတယ်ဆိုတာ သိထားတာကြောင့်ပဲ။ ဒါက အိမ်၊ မိသားစု၊ ချစ်ရတဲ့သူတွေပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှင်နဲ့ ရွီရွီက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် နားလည်သွားတာ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် ဒီအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်ခဲ့မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ယန်ဟဲက ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း ကျွန်တော် ဒါကို တမင်ရှောင်ဖယ်နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ရင်ဆိုင်ဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့တာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြန်အလှန် လေးစားမှုရှိတဲ့ သီးသန့်ဆက်ဆံရေးမျိုးကိုပဲ လက်ခံတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ပါ။ အကယ်၍သာ ကျွန်တော် ဒါကို ရင်ဆိုင်ပြီး ရှင့်ကို ဆက်လက်ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်ဆိုရင် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုခု လုပ်ရလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီရွေးချယ်မှုကို စိတ်ထဲမှာ တမင်ရှောင်လွှဲနေခဲ့တာပါ”
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျွန်တော့်ကို ယှဉ်ပြိုင်မယ့်သူ မရှိခဲ့ဘူးလေ။ ရှင်နဲ့အတူ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်တာကိုပဲ ကျွန်တော် ခံစားနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတောင် ရှင် ဒီလိုမျိုး တင်းကျပ်လွန်းနေတာကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ တွေးပြီး လှောင်ပြောင်မိခဲ့သေးတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ခံယူချက်ကို နားမလည်ခဲ့မိဘူး”
“ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ရှင့်ကို ‘လူထူးလူဆန်း’ လို့ ခေါ်ခဲ့တာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့… ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ပေါ်လာတဲ့အထိပေါ့”
ကျန်းမြောင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြိုင်ဘက် ဟုတ်လား”
ယန်ဟဲ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းကျပ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများတွင် ရုန်းကန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက “ကျွန်တော့်မှာ ရဲဘော်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ စစ်မြေပြင်မှာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်အသက်ကို တစ်ယောက် အပ်နှံထားကြတာ။ နာရှ်က ရဲဘော်တစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်…” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး သူမ၏ အနက်ရောင် မျက်ဆံများထဲတွင် ယန်ဟဲ၏ အရိပ်ကို မြင်နေရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ယန်ဟဲက “သူက ရှင့်ကို ‘တောင်းပန်ပါတယ်’ လို့ ပြောပေးဖို့ မှာလိုက်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ နောက်ကျလွန်းသွားခဲ့သည့် တောင်းပန်စကားတစ်ခုပင်။
ကျန်းမြောင်သည် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲက “သူ့မှာ အကြောင်းပြချက်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်…” ဟု ပြောသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သိပါတယ်။ သူ့မှာ သူ့အခက်အခဲတွေ၊ သူ့နိုင်ငံ၊ သူ့တာဝန်တွေ ရှိနေတော့ သူ့ရွေးချယ်မှုတွေနဲ့ သူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက… ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ယန်ဟဲ၊ သူ့အကြောင်း ဘာမှထပ်မပြောပါနဲ့တော့။ ကျွန်မအတွက်တော့ သူက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ”
သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှု…
ထိုသူ ပြောခဲ့သည့် စကားကို ယန်ဟဲ ပြန်တွေးမိသည်။ ‘အကြီးမားဆုံး နောင်တကတော့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီး ရှင့်သုက်ပိုးကိုပဲ ဆက်သုံးမိခဲ့တာပဲ။ တကယ်လို့သာ ကျွန်တော့်ဟာကို သုံးခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ရွီရွီသာ ကျွန်တော့်ကလေး ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်… အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားနိုင်မလား’
တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားမှာလား။
ယန်ဟဲ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့ပါတယ်။ သူက ဝေးရာကို ရောက်သွားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ရှင့်ကို မတွေ့ရအောင် ကျွန်တော် တားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာ မှန်ပါ့မလား” ဟု မေးသည်။
“ရှင် လုပ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ အလွန်မှန်ပါတယ်” ကျန်းမြောင်က အတည်ပြုပြီးနောက် “ဒါဆိုရင် သူ့အကြောင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့၊ နောက်ထပ် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ၊ သူ့အကြောင်းကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ပါတော့မယ်” ယန်ဟဲက ပြောသည်။ “သူပေါ်လာတဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲ တစ်သက်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်ယောက်ယောက်အပေါ်မှာ ‘ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်’ ဆိုတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိခဲ့တယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုတိကျအောင် ပြောရရင် ရှင်၊ ကျန်းမြောင်၊ ရှင့်အပေါ်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြခဲ့တာပါ”
ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ”
“တကယ် ခက်ခဲပါတယ်” ယန်ဟဲက ဝန်ခံသည်။ “ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရမ်းကို အစိမ်းသက်သက်ပါပဲ”
ငယ်စဉ်ကတည်းက ယန်ဟဲသည် ချောမောသည့် ရုပ်ရည်နှင့် သန်မာသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် အခြားသူများထက် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များ ပိုမိုရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လူတွေက အဖော်အသစ်ကို တံခါးပေါက်တစ်ခုလို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲနေကြသည့်အတွက် ‘သီးသန့်ဆက်ဆံရေး’ နှင့် ‘တစ်ဦးတည်းအပေါ် သစ္စာရှိခြင်း’ ဆိုသည့် အယူအဆမှာ သူ့တန်ဖိုးထားမှု စနစ်ထဲတွင် ဘယ်သောအခါကမျှ မရှိခဲ့ပေ။
သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ကြသည့် အခြားယောက်ျားများကိုလည်း သူ အမြဲတမ်း အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။
ယန်ဟဲအတွက် ဒါက ပျင်းစရာကောင်းသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ။ တစ်ယောက်မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ယောက်ပေါ့။ ဘယ်သူမှ အစားထိုးလို့မရတာမျိုး မရှိဘူး။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက်ကြောင့် တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဘာလို့ ပဋိပက္ခဖြစ်ရသလဲဆိုတာကို သူ ဘယ်တော့မှ နားမလည်ခဲ့။
ဒါပေမဲ့ ထိုသူက ကျန်းမြောင်အတွက် ပြန်လာချင်တယ်လို့ ပြောလာတဲ့အခိုက်မှာ ယန်ဟဲ၏ ယောက်ျားပီသသည့် ဗီဇမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို နိုးထလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် အခြားမည်သူနှင့်မျှ အစားထိုး၍မရသည့်၊ မည်သူ့ကိုမျှ အစားထိုးခွင့်မပေးနိုင်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း နောက်ဆုံးတော့ သိလိုက်ရသည်။
သူမကို အခြားမည်သည့်ယောက်ျားကမျှ လုယူသွားတာကိုလည်း သူ လက်မခံနိုင်ခဲ့!
သူမကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ပြီး အပြည့်အဝ ပိုင်စိုးချင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
အို… ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး ခံစားရတာကိုး။
သွေးနှင့် မီးတို့ ထူပြောသည့် စစ်မြေပြင်၏ ရှေ့တန်းတွင်၊ အသက်နှင့် သေခြင်း၏ အစွန်းတွင် ရှိနေသည့် ဂီတာလူမျိုး တစ်ယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့သည်။
“ဒါဆိုရင် ရှင်က တကယ်ပဲ ဒီလိုမျိုးပေါ့၊ ဟုတ်လား။ အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို တောင်းဆိုနေတာပေါ့။ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ရှင်ထင်နေတော့ ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့တာ၊ ဟုတ်လား” ယန်ဟဲက မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရှင်လိုမျိုး လူမျိုးက ဒီလောက်အထိ နားလည်နိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့မိဘူး”
“ဒါနဲ့၊ ‘Stud’ ဆိုတာ ဘာလဲ”
ပိတ်ဆို့ခြင်း နည်းပညာများ ရှိနေသည့်အတွက် ကျား၊ မ မရွေး ကိုယ်ဝန်ရဖို့မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ ‘Stud’ (မျိုးစေ့ပေးသူ/မျိုးပွားသူ) ဆိုသည့် ဝေါဟာရမှာလည်း သမိုင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ယန်ဟဲနှင့် သူမ၏ ရုန်းကန်မှုမှာ ဆယ်နှစ်တာ ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်ကြာအောင် ရှည်လျားသည့် တိုက်ပွဲတစ်ခုဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
မောပန်းလိုက်တာ။
“ဒါဆို ကျန်းမြောင်၊ ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ပေးမလား” ယန်ဟဲက မေးသည်။
“ရှင်ကလည်း၊ အိပ်မက် မက်နေတာလား” ကျန်းမြောင်က သူ့ကို လှောင်လိုက်သည်။ “လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ ရှင် စိတ်ကူးပေါက်တိုင်း လုပ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး”
ယန်ဟဲ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ “ကျွန်တော် စကားလုံး ပြင်ပြောပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ကျန်းမြောင်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ခြင်းနဲ့ လက်ထပ်ခြင်းကို ပန်းတိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်ရေးဆိုမှုကို လက်ခံပေးနိုင်မလား”
“ဒါဆိုရင်တော့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင်……”
“ဟေ့၊ ရှင် ကျွန်တော့်ကို ချစ်ရေးဆိုတဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ အိပ်ရာထဲ ခေါ်သွားချင်နေတာလား”
“အင်း၊ အဲဒါ မရဘူးလား”
“… နည်းနည်းတော့ စောင့်ဆိုင်းရမယ့် ကာလလေး ရှိသင့်တာပေါ့”
“ဆယ်နှစ်ကျော်တောင် ရှိနေပြီလေ”
“… အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ”
“ဒါဆိုရင်……”
“အင်း…”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျန်းမြောင်သည် ရှင်းလင်းသည့် အသံများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တော့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ အရိပ်များမှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။
လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုလက်တွင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
**_လက်ရှိ ရေးသားနေဆဲ ဇာတ်လမ်းတွဲများ:_**
ပိုက်ကွန်ဖြန့်၍ ခင်ပွန်းကို ဖမ်းယူခြင်း (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ အချစ်ဇာတ်လမ်း၊ သမိုင်းကြောင်း၊ လူနေမှုဘဝပုံစံ၊ စီးပွားရေး) အရူးနှင့် အရုပ် (ခေတ်သစ်အချစ်ဇာတ်လမ်း၊ ဒရာမာ၊ လျှို့ဝှက်အထောက်အထား၊ လက်စားချေခြင်း)