အခန်း ၁၁၉ - ယန်ဟဲ၏ ပြိုင်ဘက်ကမ္ဘာ အပိုဒ်ခွဲ ၂
ကျန်းမြောင်သည် တစ်ပတ်ကျော်မျှ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးမှ အမှန်တကယ် ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲက သူမထံသို့ တဖန် ဆက်သွယ်လာခဲ့သည်။
"ကျွန်တော့် အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အထက်က ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြို့တော်မှာ ယာယီ စောင့်ဆိုင်းရမှာပါ။ အားနာပေမဲ့ ဒီအတောအတွင်း ကျွန်တော် ခင်ဗျားအိမ်မှာ ခဏလောက် တည်းခိုလို့ ရမလား" ဟု ယန်ဟဲက ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုမို (Romo) ကြယ်စုစနစ်ထဲက ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကနေ ယူဆောင်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ္စည်းအချို့ ခင်ဗျားဆီမှာ ရှိနေလို့ပါ။ ပြီးတော့... ကျွန်တော် ကလေးနဲ့လည်း အချိန်ပိုပေးချင်ပါတယ်"
ကျန်းမြောင်အနေဖြင့် ကလေးကို သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ထားချင်သော်လည်း ကျန်းရုဲကို သူ၏ မွေးဖခင်အရင်းနှင့် စေတနာအလျောက် ခွဲခြားထားရန် သူမ စိတ်မရက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ကလေးမွေးဖွားခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စစ်တပ်နှင့် နိုင်ငံတော် ကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားပါက ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲသည်လည်း ရာနှုန်းပြည့် အနစ်နာခံခဲ့ရသည့် ဘေးဒုက္ခသည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းမြောင်တွင် မလိုလားပါဘဲ သဘောတူလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
ယန်ဟဲ ဖုန်းဆက်ချိန်တွင် သူသည် ပထမလပေါ်ရှိ တပ်စခန်း၌ ရှိနေပုံရသည်။ ဖုန်းဆက်ပြီး တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် သူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အရှေ့တံခါး ပွင့်သွားပြီး နက်မှောင်သည့် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်၍ စိစစ်ရာကျနေပြီး မျက်လုံးများက စူးရှနေသည်။
ဒါသည် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်အတိုင်း ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမြောင်မှာ အံ့ဩခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမ ခံစားရသည်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်... အတန်လွန် အားနာ သို့မဟုတ် အနေရခက်မှုတို့သာ ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထရွိုင် (Troy) နှင့် ပတ်သက်၍ ဒေါသထွက်စရာ အကောင်းဆုံး အချက်မှာ သူသည် ကျန်းမြောင်ကို သံယောဇဉ် ကိစ္စတွင် လိမ်ညာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားသူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို အသုံးပြု၍ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ပါ" ကျန်းမြောင်က သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အနေရခက်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ တတ်နိုင်သမျှ သဘာဝကျကျ အသံထွက်အောင် ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲသည် ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထရွိုင်ထက်ပင် အဝတ်အထည် နည်းပါးစွာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထရွိုင်သည် ခရီးဆောင်အိတ် တစ်လုံး ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ယန်ဟဲတွင် အနက်ရောင် ခရီးဆောင်အိတ် တစ်လုံးသာ ပါရှိသည်။
သို့သော် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဖဲကြိုးလေး တပ်ဆင်ထားသည့် အညိုရောင် ဝက်ဝံရုပ် ကလေးတစ်ရုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
"ဒါက..." ယန်ဟဲသည် အိတ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ပြီး ဝက်ဝံရုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် အလိုအလျောက် လှမ်းယူလိုက်ပြီးမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်၊ "ဒါ ရုဲရုဲ အတွက်လား"
ယန်ဟဲက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဒါ သင့်တော်ရဲ့လားတော့ မသိဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ အတွေ့အကြုံ မရှိဘူး၊ တောင်းပန်ပါတယ်"
ဘာလို့ အနစ်နာခံရသူက တောင်းပန်နေရတာလဲ။
ကျန်းမြောင်သည် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤအချိန်၌ ယန်ဟဲ၏ အခြေအနေအပေါ် သူမ၏ သနားဂရုဏာစိတ်သည် သူ ကလေးအုပ်ထိန်းခွင့်ကို လုယူရန် ကြိုးစားမည်ကို စိုးရိမ်သည့် စိတ်ထက် ပိုမို ကြီးမားနေခဲ့သည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်" သူမက ပြုံးလိုက်သည်။ "ရုဲရုဲ သေချာပေါက် ကြိုက်မှာပါ"
ကျန်းမြောင်၏ အပြုံးသည် သူမ "ဝင်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောစဉ်ကထက် ပိုမို စစ်မှန်နေသည်ကို ယန်ဟဲ သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် သံယောဇဉ် ကိစ္စတွင် လိမ်ညာခြင်း ခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ အခြေအနေသည် သူ၏ အခြေအနေထက် သိပ်မသာလွန်လှပေ၊ သို့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန်အတွက် ပြုံးပြနိုင်သေးသည်။ တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
ယန်ဟဲသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ထဲတွင် အရမ်း တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက မေးလိုက်သည်၊ "ကလေးက...?"
"နေ့လည်ခင်း အိပ်နေတာပါ" ကျန်းမြောင်က ပြန်ဖြေပြီး ဝက်ဝံရုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ကို အတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ "ဒီဘက်ကို ကြွပါ"
ယန်ဟဲသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်လိုက်ရာ ကျန်းမြောင်က မေးလိုက်သည်၊ "လက်ဖက်ရည် သောက်မလား၊ ကော်ဖီ သောက်မလား"
"ကော်ဖီပါ" ဟု ယန်ဟဲက ပြန်ဖြေသည်။
ရောဘတ်တစ်ကောင်သည် ကော်ဖီနှစ်ခွက် ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောဆိုကြတော့သည်။
"သူ နေ့တိုင်း အိပ်တာလား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"သူ သာမန်အားဖြင့် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်တတ်သလဲ"
"အခုဆို ရာသီဝက်လောက်အကြာမှာ သူ နိုးလာတော့မှာပါ"
"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ခင်ဗျား သူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပြုစုပေးနေတာလား"
"ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ခွင့်အနည်းငယ် ယူထားပါတယ်"
"ပင်ပန်းသွားပါပြီ"
"အဆင်ပြေပါတယ်"
ကလေးအကြောင်း ပြောဆိုမှုသည် သူတို့၏ စတင် အနေရခက်မှုကို ကျော်လွှားရန် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း ထို့နောက် တဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် ခွက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်ငုံစီ သောက်ရင်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။
ခွက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင်က ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အခန်းထဲသွားပြီး တာဝန်ယူလိုက်ပါလား"
"ကောင်းပါပြီ" ယန်ဟဲလည်း သဘောတူကာ သူ၏ ခွက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
ထိုအခန်းကို ယခင်က ထရွိုင် နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အခန်းထဲတွင် လူနေထိုင်ခဲ့သည့် ခံစားချက် သက်ရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင်သည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း ထိုအခန်းထဲသို့ လုံးဝ မဝင်ချင်ခဲ့ဘဲ မဝင်ခဲ့ပါပေ။ ယန်ဟဲက လာရောက်မည်ဟု ပြောဆိုပြီးမှသာ ရောဘတ်ကို အနည်းငယ် ရှင်းလင်းခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အိပ်ယာခင်းတွေကို အသစ်နဲ့ လဲပေးထားပါတယ်၊ ဗီရိုထဲက ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ရှင်းပေးထားပါတယ်။ ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကျတော့ ဘာက မင်းပိုင်တာလဲဆိုတာ မသိလို့ မထိဘဲ ထားခဲ့ပါတယ်" ဟု ကျန်းမြောင်က ရှင်းပြခဲ့သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲက ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါတွေအပြင် ကျွန်တော့်မှာ အခြား ဘာမှ မလိုပါဘူး"
သူသည် စာပွဲဆီသို့ ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကြီးကို စမတ် ကွန်ပျူတာ၏ ကီးဘုတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ စခရင်သည် လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ယန်ဟဲသည် မကြာသေးမီက အသုံးပြုခဲ့သည့် ဖိုင်များ စာရင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိုစာရင်းသည် အတော်ပင် ရှည်လျားလှသည်။
ကျန်းမြောင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဒါ ဘာလဲ"
"ဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗီဒီယို မှတ်တမ်းတွေပါ" ဟု ယန်ဟဲက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဖိုင်တစ်ခုကို ကျနစွာ နှိပ်လိုက်သည်။
"ရေးဖ် (Rafe) ရဲ့ မျက်လုံးကို သေနတ်မှန်သွားလို့ သူ၏ ဦးနှောက် ထိခိုက်သွားခဲ့တယ်"
"...ဒါပေမဲ့ သူ မသေခဲ့ပါဘူး။ သူ အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်" ကျန်းမြောင်၏ အသံသည် သူ၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယန်ဟဲသည် ဗီဒီယိုကို ပိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် စခရင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "မင်းက ရိုမို ကြယ်စုစနစ်ထဲက ပီယက်စတား (Piak Star) ပေါ်မှာ နေထိုင်ခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ အိမ်က သုံးထပ်တိုက် ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ကီလိုမီတာ ၆၀ အချင်းဝက်အတွင်းက သဘာဝ သစ်တောအုပ်ကြီးကို မင်း ဝယ်ယူပြီး ကိုယ်ပိုင် အမေရိကန် အမေရိကန် အမေရိကန် တောလိုက်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား"
"...ဟုတ်ပါတယ်"
"မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး တောလိုက် မှတ်တမ်းက နှင်းမိုးကြိုး သတ္တဝါ (Snow Thunder Beast) ကို ရရှိခဲ့တာ"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး တစ်ဦးချင်း စစ်တပ် ပြိုင်ပွဲတုန်းက အရမ်း တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ သူက နောက်ဆုံးမှာ အဆင့် သုံး ရခဲ့တယ်"
"...သူ့နာမည်က အဲလီရှာ (Alisha) ပါ"
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှု ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ထားကောင်းသည့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် ယခုအခါ စိတ်ပျက်အားလျှော့သည့် အမူအရာကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားပြီး မထုတ်ဖော်နိုင်သည့် ဒေါသအရှိန်အဟုန်ကို ထိန်းချုပ်ထားမှန်း ထင်ရှားလှပေသည်။
ရုတ်တရက် သူမသည် လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
အိမ်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆိုပါက ဒါသည် အတော်ပင် ရိုင်းပျလှသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် ယန်ဟဲသည် သူမကို အပြစ်မတင်ခဲ့သလို ချက်ချင်းလည်း နောက်မှ လိုက်မသွားခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ကျန်းမြောင်တွင် အချိန်နှင့် နေရာ လိုအပ်နေသည်ကို သူ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရသည်။
စင်္ကြံထက်မှ ခြေသံများ ပဲ့တင်ထွက်လာခဲ့ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အနက်ရောင် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ် အရာရှိသည် သူမ၏ ဘေးရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"ငါ ဒါကို တွေ့ခဲ့တယ်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် ခေါင်းလှည့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဖွင့်လှစ်ထားသည့် စခရင်ပေါ်တွင် ပြသထားသည်မှာ သူမ အတုအယောင်နှင့် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည့် "မိဘအုပ်ထိန်းမှု သဘောတူညီချက်" ဖြစ်သည်။
ဒါ လာပြီပဲ! ကျန်းမြောင်၏ နှလုံးသားသည် တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ထထိုင်လိုက်သည်။
သူ ဤသဘောတူညီချက်ကို ပယ်ဖျက်ရန် စီစဉ်နေတာလား။ စာချုပ်ကို အစိုးရ ဝဘ်ဆိုက်တွင် တရားဝင် မှတ်ပုံတင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူက အမှန်တကယ် အခြေအနေကို ထုတ်ဖော်မပြပါက အမျိုးသား လုံခြုံရေး ဗျူရိုက ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သူမတွင် အနည်းငယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေး ရှိသေးသည်...
ကျန်းမြောင်၏ စိတ်ထဲတွင် နည်းဗျူဟာ အမျိုးမျိုးနှင့် ခန့်မှန်းချက်များ လည်ပတ်နေစဉ်၌ပင် ယန်ဟဲ၏ နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်၊ "ငါ ဒီသဘောတူညီချက်ရဲ့ စည်းကမ်းချက် အားလုံးကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်"
ဘာ?
ဘာ!!
ကျန်းမြောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။
ဒါ... ဒီလောက်တောင် အဆင်ပြေသွားတာလား။ ငါ အလွန်အကျွံ တွေးတောနေခဲ့တာပဲ! ကျန်းမြောင်သည် နားရွက်သီးကို အနေရခက်စွာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။
"သို့သော်လည်း" ယန်ဟဲက ဆက်ပြောသည်၊ "အထက်က ကျွန်တော့် ရဲ့ အခြေအနေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ မရေရာသေးပါဘူး။ အကယ်၍ ကျွန်တော် အဝေးတစ်နေရာကို စေလွှတ်ခံရရင်... ကျွန်တော် ပူးတွဲ မိဘအုပ်ထိန်းသူ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ငွေကြေးအရ လျှော်ကြေးပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့... ခင်ဗျား ကလေးကို တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လို ပြုစုပျိုးထောင်မလဲ"
ဒါ... ဒါက မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမို ကောင်းမွန်နေတာပဲ!
ကျန်းမြောင်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်မမှာ မီးဖွားခွင့် ၁၁ လ ကျန်သေးတယ်။ ပထမဦးစွာ ခွင့်အပြည့် ယူမယ်၊ ပြီးတော့ ရုဲရုဲ နည်းနည်း ကြီးလာရင် သီးသန့် ကလေးထိန်း ကျွမ်းကျင်သူကို ငှားရမ်းတာ ဒါမှမဟုတ် ကလေးထိန်းစခန်းကို ပို့လို့ရပါတယ်"
ကျန်းမြောင်သည် အနာဂတ်တွင် ကလေးကို တစ်ယောက်တည်း မည်သို့ ပြုစုပျိုးထောင်မည်ဆိုသည်ကို စဉ်းစားထားပြီး တိုင်ပင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
သူမက ယန်ဟဲကို စိတ်အေးအောင် ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မ သူ့ကို လုံးဝ ပစ်ပယ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း စိတ်အေးအေး ထားနိုင်ပါတယ်"
ယန်ဟဲတွင် သူမကို မယုံကြည်စရာ အကြောင်းအရင်း မရှိပေ။ စစ်တပ် တပ်စခန်း၌ အမျိုးသား လုံခြုံရေး ဗျူရိုမှ အေးဂျင့်များသည် ကျန်းရုဲ၏ အလွန် အေးမြသည့် ကလေးတွန်းလှည်းကြောင့် အတော်ပင် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဂရုစိုက်မှုက သူမ မည်မျှအထိ ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသနေပြီး ယန်ဟဲသည် ကျန်းမြောင်သည် ကလေးပြုစုသူကောင်း ဖြစ်မည်ကို ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သည်။
သူမအား စစ်ဆေးမေးမြန်းစဉ်အတွင်း သူမသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး ထိုစဉ်က သူတို့ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု သိပ်မရှိခဲ့သော်လည်း သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။
"ပြီးတော့ မင်းရော..." ကျန်းမြောင် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကရော...?"
ယန်ဟဲသည် သူ၏ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောဆိုရာတွင် "စွန့်ပစ်ခြင်း" ဆိုသည့် စကားလုံးကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ စစ်တပ်မှ စစ်သုံ့ပန်းများအပေါ် ကိုင်တွယ်ပုံနှင့် ပတ်သက်၍ ထရွိုင်ထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်များကို သတိရလိုက်ရာ ကျန်းမြောင်သည် ယန်ဟဲအတွက် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ယန်ဟဲ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှိုင့်သွားခဲ့ပြီး ဝတ္တရားအရ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "မရေရာသေးပါဘူး" ထင်ရှားသည်မှာ သူ ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးလိုခြင်း မရှိပေ။
ကျန်းမြောင်သည် ပါးနပ်စွာဖြင့် စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။
သူတို့ကြားတွင် ခဏမျှ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ယန်ဟဲက စကားစလိုက်သည်၊ "ထရွိုင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်"
"ဟင်" ကျန်းမြောင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
"ငါတို့ လျူချန်ဂွမ် (Liu Chenguang) ရဲ့ သဲလွန်စနောက်ကို လိုက်ပြီး သူ၏ လုံခြုံသည့် အိမ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါတို့ သူ့ကို မဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ လူအချို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်" ဟု ယန်ဟဲက ပြောသည်။ "ငါတို့ ခွဲစိတ်ကုသရေး မဲဆောက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့တာမို့ သူ ပုံစံပြောင်းသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး နည်းပါတယ်"
စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူသည် ကျန်းမြောင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဩော"
ထို့နောက် သူမ တဖန် မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်းရော လိုက်သွားခဲ့တာလား"
ယန်ဟဲက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်၊ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့တာပါ။ အကယ်၍ ငါတို့ သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ရင် ဖြစ်နိုင်ရင်..."
သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လည် အဖတ်ဆည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ ရင်ထဲမှ မသက်မသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ယန်ဟဲသည် တောက်ပသည့် သမိုင်းကြောင်းရှိသည့် အမှန်တကယ် ယန်ဟဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် တောက်ပသည့် အနာဂတ်ရှိသည့် အလားအလာရှိသော လူငယ် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ... သူ၏ အနာဂတ်သည် မရေရာတော့ပေ။
ကျန်းမြောင်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ပါးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်၊ "ဒါက..."
ယန်ဟဲသည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမာရွတ်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်၊ "ဩော၊ ဒါလား။ ငါ အစောပိုင်းတုန်းက ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အဲဒီတုန်းက ကုသဖို့ အခြေအနေ မရှိခဲ့ဘူး။ ပြန်ရောက်မှ ကြည့်ရှင်းမယ်လို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ နယ်စပ်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ဟန်ဆောင်နေတာကို သိလိုက်ရတော့ ဘာမှ ဆက်မလုပ်တော့တာ"
"မင်း ဒါကို မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား" ကျန်းမြောင်က မေးလိုက်သည်၊ "ငါ့ကို ကူညီပြီး ဖယ်ရှားပေးစေချင်တာလား"
ယန်ဟဲက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်၊ "ကောင်းပါပြီ"
ကျန်းမြောင်သည် ရောဘတ်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ အခန်းကို ဖွင့်ကာ လေဆာ ပြုပြင်ရေး ပင်တံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ယန်ဟဲ၏ ဆိုဖာ လက်တန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်၊ "မလှုပ်နဲ့နော်"
ယန်ဟဲသည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူက ဤမျှအထိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသဖြင့် ကျန်းမြောင်၏ လေဆာပင်တံကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လက်သည် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမာရွတ်များကို တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ဂရုတစိုက် ဖျက်ဆီးပေးခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်၏ မျက်လုံးများသည် အမာရွတ်များအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်နေစဉ်၌ ယန်ဟဲ၏ စိုက်ကြည့်မှုမှာမူ အခြားနေရာ၌ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။
ဤမျှ နီးကပ်စွာ တည်ရှိနေသဖြင့် သူသည် သူမ၏ စကြဝဠာကဲ့သို့ ချောမွေ့သည့် အသားအရေ၊ သိမ်မွေ့မှုနှင့် နူးညံ့မှုကို သတိပြုမိလိုက်ရပြီး သူမ၏ ထွက်သက်ဝင်သက်မှာ နူးညံ့ကာ မွှေးကြိုင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်သည့် စမ်းရေတွင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အတူနေထိုင်ရပါက အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ပိုမိုလိုလားသည့် စိတ်ဓာတ်ရှိလာခြင်းသည် သဘာဝကျလှပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ယန်ဟဲသည် အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ထရွိုင်ကို နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
"ပြီးပါပြီ!" ကျန်းမြောင်သည် စခရင်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အိမ်၏ စောင့်ကြည့်ရေး ဗီဒီယိုကို ချဲ့ကာ သူ့အတွက် မှန်အဖြစ် အသုံးပြုစေခဲ့သည်၊ "ကြည့်လိုက်ပါဦး"
အမာရွတ်များသည် လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ပါးပေါ်တွင် သစ်လွင်သည့် ပန်းရောင် အသားအရေလေး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
"ဟင်" ကျန်းမြောင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ယန်ဟဲ၏ ကော်လာကို အနည်းငယ် ဆွဲလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ လည်ပင်းပေါ်မှာလည်း အမာရွတ်တွေ ရှိနေတာလား"
သူမ ယခင်က မသတိပြုမိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပိုမို နီးကပ်သွားသဖြင့် အနက်ရောင် ကော်လာအောက်မှ ထွက်ပေါ်နေသည့် အမာရွတ်အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
"အဲဒါတွေကိုပါ ဖယ်ရှားပေးလိုက်ရအောင်" ဟု ကျန်းမြောင်က အကြံပြုခဲ့သည်။
"ကောင်းပါပြီ" ဟု ယန်ဟဲက သဘောတူခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်သည် သူ၏ လည်ပင်းပေါ်မှ အမာရွတ်များကို ဖယ်ရှားပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာမှာ ယန်ဟဲက သဘောတူပြီးနောက် သူသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ စစ်ဝတ်စုံ ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ ချွတ်လိုက်ပြီး ထို့နောက် သူ၏ အင်္ကျီကိုပါ ချွတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ အင်္ကျီကို လုံးဝ ဖြုတ်လိုက်သောအခါ သူမ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရင်က ဒဏ်ရာ အမာရွတ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ရာ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယန်ဟဲသည် စစ်သုံ့ပန်းအဖြစ် ရှိနေစဉ်အတွင်း ဘာတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါသနည်း။
"ဒေါက်တာ" ယန်ဟဲက ကုသမှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းမြောင်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ တုန်လှုပ်မှုနှင့် သနားဂရုဏာစိတ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
အမှန်တော့ သူမသည် စအိုစစ ရှုပ်ထွေးသည့် မြို့ကြီးတွင် နေထိုင်သည့် ယဉ်ကျေးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရှေ့တန်းမှ သူ၏ ရဲဘော်များကဲ့သို့ ဒဏ်ရာများနှင့် သွေးများကို မြင်တွေ့ရလေ့ မရှိပေ။ သူမ၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယန်ဟဲက ပြောလိုက်သည်၊ "ကျောဘက်က အရာတွေကိုပဲ ဖယ်ပေးပါ။ အရှေ့ဘက်ကတော့ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် လုပ်လို့ရပါတယ်"
သို့သော် ကျန်းမြောင်သည် တွန့်ဆုတ်နေပြီး မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။
ခဏအကြာတွင် သူမက ပြောလိုက်သည်၊ "အများကြီး ရှိလွန်းတယ်။ ဆေးဝါး မဲဆောက်ကိုပဲ သုံးရအောင်"
ယန်ဟဲ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "အိမ်မှာ ဆေးဝါး မဲဆောက် ရှိတာလား"
ကျန်းမြောင်က ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ထရွိုင် ဝယ်ခဲ့တာပါ၊ မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံကို သုံးပြီးတော့။ သူက အိမ်မှာ ကလေးမွေးဖို့ မဲဆောက်ကို သုံးခဲ့တာ"
ယန်ဟဲ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် သူ မဟုတ်သဖြင့် ထရွိုင်အနေဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားရမည့် အရာများ ရှိနေခဲ့သည်၊ ဥပမာ DNA နှင့် သွေး အမျိုးအစား ကဲ့သို့သော အရာများ ဖြစ်သည်။
"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ" ကျန်းမြောင်က သူ့ကို ဆေးဝါး မဲဆောက်ရှိသည့် အခန်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် ပြုပြင်ရေး အရည် အဆင့်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်၊ "အပြည့် ရှိပါတယ်၊ သုံးလို့ ရပါတယ်။ မင်း ဒါကို ဘယ်လို မောင်းနှင်ရမလဲ သိသလား"
ယန်ဟဲက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်၊ "သိပါတယ်။" ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော့် ကိုယ်ပိုင်အိမ်မှာလည်း တစ်ခု ရှိပါတယ်"
ကျန်းမြောင်သည် အမှန်တကယ် ယန်ဟဲသည် တောလိုက်ရတာ နှစ်သက်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်ရာ သူသည် ဒဏ်ရာများ ရရှိဖူးမည်မှာ သေချာလှပေသည်။
သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး တံခါး ပိတ်ခါနီးတွင် အတွင်းသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သန်မာသည့် လူငယ်လေးသည် သူ၏ ခါးပတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
တံခါး ပိတ်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်သည် မျက်လုံးများကို အောက်သို့ ငုံ့လိုက်ရင်း ဝမ်းနည်းဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မျက်နှာသည် ထပ်တူကျသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ကွဲပြားနေသည်။ ဒါသည် အမာရွတ်များ သာမကပါ— လူတစ်ယောက်စီ၏ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများ၏ သီးသန့် ပုံစံများ ဖြစ်ပေသည်။
ဒါသည် သူမ ရင်းနှီးထားသည့် ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ပေ။
ယန်ဟဲ ဆေးဝါး မဲဆောက်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရောဘတ်သည် သူ့ထံသို့ တာဝါတစ်ခု ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ရေချိုးရန် လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။
သူသည် သန့်ရှင်းသည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ တဖန် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသောအခါ အသံတစ်သံထက်မက ကြားလိုက်ရသည်။ အခန်းထဲတွင် အိမ်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များကို လုံးဝ မသိရှိသည့် ကလေးတစ်ယောက်၏ တောက်ပပြီး စင်းလုံးချော ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထွက်နေခဲ့သည်။
ယန်ဟဲသည် ရပ်တန့်ကာ ကျန်းမြောင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ သားနှင့်အတူ ဘောလုံး လှိမ့်ကစားနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်က သူ့ကို ပထမဦးစွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဘောလုံးကို ဝေးရာသို့ လှိမ့်လိုက်သည်။ ဘောလုံးသည် ဝက်ဝက်ကွဲ လေးဖြစ်သည့် ကျန်းရုဲ၏ ဘေးမှ လှိမ့်ထွက်သွားခဲ့ရာ ထိုကလေးလေးသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အရပ်ရှည်သည့် အမျိုးသားက ခါးကို ကိုင်းကာ ဘောလုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ပါပါ!" ဝက်ဝက်ကွဲ လေး၏ မျက်နှာသည် တောက်ပသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်များကို ဖြန့်ကာ ထိုအမျိုးသားထံသို့ ယိမ်းယိုင်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် မည်သည့် အချိန်တွင်မဆို ဟန်ချက်ပျက်ကာ လဲကျသွားနိုင်သည့် ပုံစံရှိသည်။ အမှန်တော့ သူသည် အသက် ခုနစ်လသာ ရှိသေးသည်; ဤအသက်အရွယ်ရှိ ကလေးအများစုသည် ထိုင်ရန်နှင့် ထိန်းရန် စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများသည် လမ်းလျှောက်ရန်အတွက် သန်မာခြင်း မရှိသေးပေ။
ကလေးလေး လဲကျတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယန်ဟဲသည် ဘောလုံးကို အမြန် ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကာ ကျန်းရုဲ မလဲမီ ချက်ချင်း ဖမ်းယူလိုက်သည်။
သူသည် ကျန်းရုဲကို ဂျိုင်းအောက်မှ ပွေ့ချီလိုက်ရာ သူ၏ လက်များသည် တင်းကြပ်ပြီး ဖြောင့်မတ်နေခဲ့သည်၊ သိမ်မွေ့ပြီး ထိခိုက်လွယ်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။
ကျန်းရုဲသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ "?"
ကျန်းမြောင် လျှောက်လာခဲ့ပြီး ယန်ဟဲကို အကြည့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
စစ်မြေပြင်တွင် သူသည် သူ၏ ရဲဘော်များ၏ သင်္ကေတ အားလုံးကို လွယ်ကူစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖော်နိုင်သော်လည်း ကျန်းမြောင်၏ အကြည့်က ဘာကို အဓိပ္ပာယ်ရသလဲဆိုတာကိုတော့ တကယ်ကို မသိခဲ့ပေ။
ကျန်းမြောင်သည် မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။
"ပါပါ~ ဖက်မယ်! ဖက်မယ်~" ကျန်းရုဲသည် သူ၏ ဝက်ဝက်ကွဲ လက်လေးများကို ဖြန့်ကာ သူ၏ ခြေတိုလေးများကို ဆက်လက် ကန်ကျောက်နေခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဂရုတစိုက်ဖြင့် သူသည် သူ၏ လက်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းရုဲ၏ ပြည့်ဖြိုးသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နီးကပ်စွာ ဆွဲကပ်လိုက်ကာ ထို့နောက် သူ့ကို လုံခြုံစွာ ထိန်းသိမ်းရန် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို သာသာလေး တင်းကျပ်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲသည် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် နီးကပ်စွာ ထိတွေ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပါ; ဒါသည် သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ဒီလောက် သေးငယ်ပြီး ဒီလောက် နူးညံ့နေတာ၊ သူ၏ ခွန်အားကို အလွန် ဂရုစိုက်ရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်၊ အနည်းငယ်မျှ အပို ဖိအားပေးလိုက်ရုံဖြင့် သူ့ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။
ယန်ဟဲသည် မနေနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ကပ်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက... နို့နဲ့ အခြားတစ်ခုခု ရောနှောထားတာနဲ့ တူတယ်? အံ့ဩစရာကောင်းတာက ဒါဟာ အရမ်း မွှေးကြိုင်နေတာပဲ။
သူ မနေနိုင်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်— အမှန်ပင် သာယာသည့် အနံ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး မငိုမိအောင် အတင်း ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သူမ၏ နှာခေါင်းကို သုတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ၏ ဖြူလျော်သည့် ဘေးမျက်နှာ ပုံစံ၊ သူမ၏ သိမ်မွေ့သည့် မေးစေ့၊ လုံးဝိုင်းသည့် နားရွက်သီးများ၊ ပြေပြစ်သည့် လည်ပင်း။
ဤ လူငယ် အမျိုးသမီးသည် တည်ငြိမ်ပြီး သန်မာစွာ တည်ရှိနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့... သူမသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့ရရပါလိမ့်မည်။