ဟီယန် က တစ်ခါက တောင်းဆိုဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က လက်စွပ်မပါခဲ့ပေ။ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းဆိုင်ရာ လက်စွပ်များသည် လူသားသမိုင်းကြောင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်က ကျန်းမြောင် က သူ့ကို ရှင်းပြပေးခဲ့ဖူးပြီး သူသည်လည်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျန်းမြောင် ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့်အညီ စစ်မှန်သော လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခြင်းမျိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် ထိတ်လန့်သွားသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ သူမ ထိတ်လန့်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် တစ်ကိုယ်တည်းသမားဘဝဖြင့် ကြာရှည်နေခဲ့ရသူတစ်ယောက်အတွက် အနည်းငယ်သော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆,၀၀၀ က လူတိုင်း အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြရပြီး အတင်းအဓမ္မ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုများပင် ရှိခဲ့သော်လည်း သူမကမူ တစ်ကိုယ်တည်းနေရန်နှင့် ကလေးမယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့်အချက်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေသည်။ ယခု နှစ်ပေါင်း ၆,၀၀၀ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ မည်သူမျှ အိမ်ထောင်မပြုကြတော့ဘဲ ကလေးတစ်ယောက်ရပြီးမှ သူမက အိမ်ထောင်ပြုရတော့မည်တဲ့လား။
၎င်းသည်…။
ကောင်းပါပြီ၊ ဤအရာအားလုံးမှာ အကြောင်းပြချက်များသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ်မှာ သူမသည် စိတ်၏အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် တောင့်တခဲ့ရသည့်အရာကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမကို ကြောက်ရွံ့သွားစေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“အင်း…” သူမ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး “လက်ထပ်ဖို့က မဖြစ်မနေ လိုအပ်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့၊ မလိုအပ်ပါဘူး” ဟု ဟီယန် က ပြန်ပြောသည်၊ “ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ့ဇနီးအဖြစ် လိုချင်တာက ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပဲ”
အိပ်မက်၊ ဟုတ်လား။
ဟီယန် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ချက်ချင်း လက်ထပ်လို့ မရသေးဘူး။ ဂီတာရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဥပဒေတွေက နိုင်ငံတကာ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို အသိအမှတ်မပြုဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်က ငါးနှစ်ရှိသေးတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အားလပ်ရက်မှာ နာရှ် ကို ပြန်သွားပြီး အဲဒီမှာ အရင် မင်္ဂလာဆောင်ကြမလား…”
သြော်! ဒါဆို ချက်ချင်းဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့!
ကျန်းမြောင် ၏ ထိတ်လန့်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပြေပျောက်သွားပြီး “အရေးမကြီးပါဘူး၊ ငါးနှစ်ဆိုတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ဘက်က နိုင်ငံတကာ အိမ်ထောင်ပြုတာကို အသိအမှတ်ပြုရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ပြုပါတယ်” ဟု ဟီယန် က ပြန်ဖြေသည်၊ “ကျွန်တော်တို့က ဂီတာနဲ့ မတူဘူး။ ဂီတာက အရင်က အထီးကျန်ဆန်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ နိုင်ငံတကာ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို အမြဲတမ်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့တာပါ”
သူသည် ပြုံးလျက် ပြောဆိုနေရင်း လက်များကလည်း ငြိမ်မနေပေ။ ကျန်းမြောင် သတိပြုမိချိန်တွင် လက်စွပ်မှာ သူမ၏ လက်ချောင်းတွင် ဝတ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းမြောင်: “…” သူမ တကယ်ပဲ သဘောတူလိုက်တာလား။
လက်စွပ်က လှပလွန်းလှသည်… ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူမ သဘောတူလိုက်တယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါတော့။
ကျန်းမြောင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်နေပြီး နေရောင်အောက်တွင် လက်စွပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဒါက ဘာလဲ။ စိန်လား” ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ရပါဘူး” ဟု ဟီယန် က ပြောသည်၊ “ဒါက ဂရေလနိုက် (Gralanite) ပါ”
စိန် သို့မဟုတ် ကာဘွန်နာဒိုကျောက်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် စက်မှုလုပ်ငန်းများတွင်သာ အသုံးပြုကြသည်။ ၎င်းတို့ကို အလွယ်တကူ ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသည်မဟုတ်ပေ။
ရှားပါးဒြပ်စင်များ ပါဝင်သည့် ဂရေလနိုက်ကျောက်မှာမူ ဂြိုဟ်အချို့တွင်သာ တွေ့ရပြီး အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသည်။
“ဂရေလနိုက်?” ကျန်းရွီ သည် ကျန်းမြောင် ၏ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ဒါကိုသုံးပြီး လေဆာထုတ်စက် လုပ်လို့ရမလား။ ဂရေလနိုက်နဲ့ဆိုရင် စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ထိ ရောက်နိုင်လဲဆိုတော့…” ဟု မေးသည်။
“မရဘူး!” ကျန်းမြောင် နှင့် ဟီယန် တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ပြောလိုက်ကြသည်။
ကျန်းရွီ ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံ ဖြစ်သွားသည်။
ဟီယန်/ကျန်းမြောင်: “…” အို!
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဖေဖေ နောက်တစ်ခု ရှာပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုတော့ မထိနဲ့၊ ဒါက မေမေ့ရဲ့ လက်စွပ်လေ” ဟု ဟီယန် က အမြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းရွီ က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ဂရေလနိုက်က ရဖို့ ခက်တာကို” ဟု ပြောသည်။
“ထောက်ပံ့မှုက အလွန်နည်းတယ်၊ ထွက်လာသမျှ အသုတ်တိုင်းကိုလည်း ချက်ချင်းပဲ အလုအယက် ဝယ်ယူကြတာလေ”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဖေဖေ့မှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိပါတယ်” ဟု ဟီယန် က ကတိပေးသည်။
“တကယ်လား” ကျန်းရွီ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
“တကယ်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မေမေ့ရဲ့ ကျောက်ကို မထိဘူးလို့ ကတိပေးရမယ်နော်” ဟု ဟီယန် က ပြောသည်။
ကျန်းရွီ သဘောတူလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းရွီ က ကျန်းမြောင် ကို “မေမေ၊ ဖေဖေက နောက်တစ်ခါ ထွက်သွားဦးမှာလား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင် က “ဘာလို့ အဲဒါကို မေးတာလဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
“ဖေဖေ ထွက်သွားတာကို မလိုချင်ဘူး” ဟု ကျန်းရွီ က ပြောသည်၊ “ဖေဖေ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ရှိနေတာကို သဘောကျတယ်”
ထို့နောက် သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ့တာဝန်က ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ အဲဒီပြီးရင် ဖေဖေ ထွက်သွားမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဟု ဆိုသည်။
ကောင်လေးငယ်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။
ယခု “သတို့သမီးလောင်း” ဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိထားသည့် ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ဂရေလနိုက်လက်စွပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ပြီး “အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
“ဟင်”
“ကျွန်မတို့ နာရှ် ကို လိုက်သွားလို့ ရတာပဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။
ကျန်းရွီ မှာ အံ့အားသင့်သွားသလို ဝမ်းလည်းသာသွားပြီး “တကယ်လား? တကယ် လိုက်သွားလို့ ရမှာလား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဂီတာပဲဖြစ်ဖြစ် နာရှ် ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်အတူတူ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်နေရာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်။ နိုင်ငံတကာ လမ်းကြောင်းတွေက မကြာခင် ပွင့်တော့မှာပါ၊ အဲဒီလမ်းကြောင်းတွေအားလုံးက ဝပ်စပိ (warp speed) ကို သုံးကြမှာဆိုတော့ ခရီးသွားရတာ မြန်ပါတယ်။ နာရှ် ရဲ့ မြို့တော်ကြယ်ကနေ ဂီတာရဲ့ မြို့တော်ကြယ်ကို ရောက်ဖို့ နှစ်လပဲ ကြာမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
အရပ်ဘက် လေကြောင်းအင်ဂျင်များ မပြုပြင်မီက ကျန်းမြောင် ၏ ဇာတိဖြစ်သော ဒူဖာကြယ်မှ ဂီတာမြို့တော်ကြယ်သို့ ခရီးသွားရန် တစ်လခွဲခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊ ယန်ဟဲ ၏ ယခင်နေထိုင်ရာ ရိုမိုကြယ်မှဆိုလျှင် သုံးလအပြည့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ဂီတာနှင့် နာရှ် တို့သည် ယခုအခါ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ပညာအရည်အချင်းများကို အပြန်အလှန် အသိအမှတ်ပြုကြပြီး သာမန်နိုင်ငံသားများအတွက် ခရီးသွားဗီဇာ၊ ကျောင်းသားဗီဇာနှင့် အလုပ်ဗီဇာများကို စတင်ထုတ်ပေးနေပြီဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး အလဲအလှယ်ကျောင်းသားအဖွဲ့မှာလည်း ဘွဲ့ရပြီး ပြန်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
အရာရာတိုင်းမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ယခု ဟီယန် နှင့်အတူ နာရှ် သို့ လိုက်သွားမည်ဆိုလျှင်ပင် ၎င်းမှာ တရားဝင်ပြီး သင့်လျော်သည့် ကိစ္စဖြစ်ကာ မသွားရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိတော့ပေ။
တကယ်တော့ မကြာသေးမီကပင် သူမသည် နာရှ် သို့ သွားရောက်မည့် နောက်တစ်ကြိမ် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန် အစိုးရထံမှ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဟီယန် က ဤနေရာသို့ လာရောက်ရန် စီစဉ်ပြီးဖြစ်သည့်အတွက် သူမ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
နှစ်နိုင်ငံ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေး ပွင့်လင်းလာသည်နှင့်အမျှ နောင်တွင် အလည်အပတ်နှင့် အလဲအလှယ်လုပ်ရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိလာဦးမည်ဖြစ်သည်။
Spatial button နည်းပညာ၏ မူပိုင်ခွင့်ရှင်ဖြစ်သည့်အတွက် သူမနှင့် တာနာကာ တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အစိုးရနှစ်ရပ်စလုံးအတွက် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များ စာရင်းတွင် ပါဝင်နေသည်။ နာရှ် သည် ဂီတာအစိုးရထံသို့ ဖိတ်ကြားချက်များစွာကို ပေးပို့ထားပြီး သူမအား အလဲအလှယ်ပြုလုပ်ရန် လာရောက်စေလိုကြောင်း စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။
လက်မထပ်ရသေးသော်လည်း ထိုစုံတွဲသည် သုံးယောက်မိသားစုအဖြစ် သာယာပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်ကြသည်။
ဟီယန် သည် သံရုံးတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ပြီး ကျန်းမြောင် ၏ အိမ်နှင့် နှစ်ရပ်ကွက်သာ ကွာဝေးသည်—ဤခေတ်ကာလ၏ စံနှုန်းအရဆိုလျှင် အလွန်နီးကပ်သော အကွာအဝေးဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဟီယန် သည် ယန်ဟဲ အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေစဉ်က အလုပ်လုပ်ရန် လကမ္ဘာသို့ နေ့စဉ် သွားလာနေခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် နှင့် ကျန်းရွီ တို့နှင့်အတူ နေထိုင်သည်။ သူသည် နေ့စဉ် အလုပ်မှ ပြန်လာလျှင် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်လေ့ရှိပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။
တာနာကာ သည်လည်း မကြာခဏဆိုသလို အစားအသောက် လာစားလေ့ရှိသည်။
ချမ်းသာလာပြီးနောက် သူသည် တစ်ခဏတာ စည်းစိမ်ယစ်မူးမှုများတွင် ပျော်မွေ့ခဲ့သော်လည်း မကြာမီပင် ပျင်းရိလာခဲ့သည်။ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်လာသဖြင့် သူသည် ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး အမျိုးမျိုးသော ကိရိယာများဖြင့် အလုပ်လုပ်ခုံတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိမှသာ စိတ်အေးချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို ခံစားရသည်။
မျိုးဗီဇဆိုသည်မှာ ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့သည် ငွေအတွက် အလုပ်လုပ်ရန် မလိုတော့ဘဲ မိမိတို့ စိတ်ဝင်စားသည့်အရာကိုသာ လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ အိမ်ရှိ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ရာ အရာအမျိုးမျိုးတို့မှာ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများပင် ဖြစ်စေတတ်သည်။
ဘဝသည် အလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်၊ ဟီယန် ၏ သံတမန်စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့် ဒုတိယနှစ်အထိ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အစိုးရများသည် ဝေးကွာသော သွေးသားတော်စပ်သူများဖြစ်သည့် Beastmen အကြောင်းကို အများပြည်သူအား စတင်ဖော်ပြလာခဲ့သည်။
နာရှ် နှင့် ဂီတာတို့ကြား အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးကတည်းက ပြောင်းလဲမှုများစွာနှင့် သတင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ Beastmen အကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ ထိတ်လန့်စရာ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ထမင်းဝိုင်းတွင် ပြောစမှတ်ပြုရမည့် ရေပန်းစားသော အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မကြာမီပင် သတင်းများတွင် ပူးတွဲစစ်တပ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအကြောင်း စတင်ဖော်ပြလာကြသည်။
၎င်းမှာ နာရှ် နှင့် ဂီတာတို့သာမက လူသားတို့ နေထိုင်ရာ ဤဒေသရှိ နိုင်ငံရေး အင်အားစုအားလုံး၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက ကိုလိုနီအုပ်စုတစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာသူအားလုံးတို့သည် ဤပူးတွဲစစ်တပ်ကို တည်ဆောက်ရန် လူအင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်များကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း နည်းပညာပိုင်းတွင် အဓိက တိုးတက်မှု နှစ်ခု ရှိခဲ့သည်။
တစ်ခုမှာ အာကာသနည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ဝပ်စပိ (warp) နည်းပညာ တိုးတက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနည်းပညာနှစ်ခုကို အခြေခံ၍ နိုင်ငံပေါင်းစုံ အစိုးရကောင်စီက ဘီစ်မန်း (Beastmen) တို့ကို ကြိုတင်ရင်ဆိုင်ရန်နှင့် လူသားတို့နေထိုင်ရာ ဒေသများမှ စစ်ပွဲကို ဝေးကွာစေရန်အတွက် ပူးတွဲစစ်တပ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းမြောင် ဤသတင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ စစ်ပွဲဖြစ်ပွားရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုသေးသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သို့သော် ဟီယန် ကတော့ ထိုအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ပေ။ သူသည် နေ့စဉ် အချိန်မှန် အိမ်ပြန်လာပြီး စစ်ပွဲနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်အကြောင်းအရာကိုမျှ ပြောပြခြင်း မရှိခဲ့။
ကျန်းမြောင် သည် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဟီယန် သည် ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝတွင် အသားကျနေပြီဖြစ်၍ စစ်ပွဲ သို့မဟုတ် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာကို အာရုံစိုက်တော့မည် မဟုတ်ဟု တွေးမိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူပြောခဲ့သည့် စကားများကို သူ မေ့သွားပြီဟုပင် ထင်မိသည်။
ဤငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သူမှာ ယန်ဟဲ ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့သည် လီလီကြယ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်ပိုင်း ယန်ဟဲ နှင့် ယခင်ကလောက် ရင်းနှီးမှု မရှိတော့သော်လည်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအနေဖြင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး တစ်လတစ်ကြိမ် ငွေကြေးဆိုင်ရာကိစ္စများအတွက် ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ၊ ကျန်းယာ နှင့် ကိုဆို တို့နှင့်အတူ ဗီဒီယိုကွန်ဖရင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
တကယ်တမ်းတွင် တွေ့ဆုံရန် မလိုသော်လည်း အဆက်အသွယ်ပြတ်မသွားစေရန် ဗီဒီယိုလက်ဖက်ရည်ဝိုင်းလေးအဖြစ် ပြုလုပ်ခြင်းက ပို၍သင့်လျော်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယန်ဟဲ သည် သူတို့ကို လာရောက်လည်ပတ်ရန် မြို့တော်ကြယ်သို့ ရောက်လာတတ်သည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင် ဝပ်စပိ အာကာသယာဉ်ကို ဝယ်ယူထားသဖြင့် လီလီကြယ်မှ မြို့တော်ကြယ်သို့ ခရီးသွားရာတွင် တစ်ရက်ပင် မကြာပေ။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အကြောင်းကြားခြင်းမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့သည်။
ဟီယန် သည် ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ အကြည့်ဖြင့်ပင် မနှစ်မြို့ကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြသလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ကို “ရွီရွီ ဘယ်ရောက်နေလဲ” ဟု မေးသည်။
“သူ သိပ္ပံစခန်းမှာ ရှိနေတယ်။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတာလဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က မေးသည်။
ယန်ဟဲ သည် သူ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ရောက်လာရသည်ကို ရှင်းပြမနေဘဲ လေထဲသို့ အနံ့ခံလိုက်ပြီး “ဒါ ဘာအနံ့လဲ၊ မွှေးလိုက်တာ!” ဟု မေးသည်။
“မီးဖိုချောင်မှာ ဝက်နံရိုးချက်ထားတာ” ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် မပြောပြသည့်အတွက် “စားပြီးပြီလား” ဟုသာ မေးလိုက်သည်။
“နေ့လယ်စာ မစားရသေးဘူး”
“ညစာ စားတော့မှာ၊ အတူတူစားမလား”
“အင်းလေ၊ ဒီလောက် နွေးထွေးတဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကိုတော့ ငြင်းဖို့ ခက်တာပေါ့”
ယန်ဟဲ သည် ကျန်းမြောင် ကို စကားပြောနေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များကမူ ဟီယန် ဆီသို့ ရောက်နေသည်။
သူသည် ညစာစားရန် ကျန်ခဲ့ရသည့်အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရသည်။
စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာလား? ကောင်းတာပေါ့။
ယန်ဟဲ သည် သူ၏ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
အလွန်အမင်း ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ရှိသော ဤလူများနှင့် အတူစားသောက်ရခြင်းမှာ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် အဝေးဆုံးဖြစ်သည်။
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အစားအစာလုရင်း တူများ ကျိုးသွားသည့်အထိ ဖြစ်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် စိတ်မရှည်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ “စားမစားရင် ဧည့်ခန်းမှာ သွားစောင့်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ သူတို့ ခဏတာ ငြိမ်ကျသွားသော်လည်း မကြာမီပင် ပန်းကန်ထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်နေသော ဝက်နံရိုးကို လုယူရန် သွယ်ဝိုက်၍ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ တူများ ထိခိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကျန်းမြောင် သည် ဘာမျှ မဖြစ်သလို မျက်နှာပေးဖြင့် နောက်ဆုံးကျန်သော ဝက်နံရိုးကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ကိစ္စပြီးသွားပြီ။
ညစာစားပြီးနောက် သူတို့သည် ဧည့်ခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြသည်။ တစ်ဖက်တွင် လက်ဖက်ရည်၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် ကော်ဖီဖြင့်ဖြစ်သည်။
“ဒါဆို မင်း ရုတ်တရက် ရောက်လာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က မေးသည်။
ယန်ဟဲ သည် ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဒါလေး မင်းကို ပေးချင်လို့”
“ဒါ ဘာလဲ” ကျန်းမြောင် သေချာ မကြည့်မိခဲ့ပေ—အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ယန်ဟဲ ၏ လက်က အရာဝတ္ထုကို အကုန်ဖုံးထားမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြုံးလျက် လက်ခံယူလိုက်ပြီး “ဘာလို့ လက်ဆောင်တွေ ပေးနေတာလဲ…” ဟု ပြောသည်။
“ငါ့ သုက်ပိုးတွေ” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကြက်တစ်ကောင်ကို လည်ပင်းညှစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ထိုအခါမှသာ သူမ သေချာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဇီဝနမူနာများကို အေးခဲသိမ်းဆည်းထားသည့် ကွန်တိန်နာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ…။
ဒီဘဝမှာတင်မကဘဲ သူမ၏ ယခင်ဘဝပေါင်းများစွာကို ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် လက်ဆောင်ပေါင်းများစွာ လက်ခံရရှိဖူးသော်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့သုက်ပိုးကို လက်ဆောင်ပေးသည်မှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။
သူမ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဝေးကို ပစ်ပေါက်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြေးသွားပြီး လက်ကို ဆေးကြောပစ်ရမလား။
သူမ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ကျန်းမြောင် ၏ မျက်နှာသည် ပူနွေးနေသော အရာဝတ္ထုကို ကိုင်ထားရင်း ဖြူဖျော့သွားလိုက်၊ နီရဲသွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။
ဟီယန် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် ဘာမျှ မလုပ်ဆောင်မီတွင် ယန်ဟဲ က “ငါ ရှေ့တန်းကို သွားတော့မှာ” ဟု ပြောသည်။
ဟီယန် နှင့် ကျန်းမြောင် နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
နာရှ် နှင့် ဂီတာတို့သည် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်လာသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်ရာ “ရှေ့တန်း” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာမှာ…
“ဟုတ်တယ်, ငါ လျှောက်ထားခဲ့ပြီး အတည်ပြုချက် ရခဲ့ပြီ” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။ “ငါ ပူးတွဲစစ်တပ်ထဲ ဝင်တော့မှာ”
ယန်ဟဲ ၏ လက်ရှိ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုအရ သူသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် စစ်တပ်ကို အားကိုးစရာ မလိုတော့ပေ။ စစ်တပ်တွင် သူ ဆက်ရှိနေခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ ဤနေ့ရက်အတွက် ဖြစ်သည်။
စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ခြင်းသည် သူ၏ သွေးထဲတွင် ရှိနေသည်။
“ဒါက…” ကျန်းမြောင် သည် သူမလက်ထဲရှိ အရာကို ကြည့်ကာ အလေးချိန်ကို ခံစားနေရသည်။
“မင်းနဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လောက်တော့ ရချင်သေးတယ်” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်း မလိုလားရင်လည်း ငါ့အတွက် သိမ်းထားပေးပါ။ ငါ ပြန်မလာနိုင်တော့ရင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ငါ့ DNA ကို ဆက်ခံခိုင်းလိုက်ပါဦး။ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေခံအကျဆုံးနဲ့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ မျိုးပွားလိုစိတ်ဆိုတာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်နော်”
ကျန်းမြောင် ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ “အခုပဲ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး သာမန်အတိုင်း ကလေးယူလိုက်လို့ မရဘူးလား”
“ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ, ဒါပေမဲ့ ငါ စိတ်ကျေနပ်မယ့်သူ မတွေ့သေးဘူး” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် က သူ့နှင့်အတူ ကလေးမယူလိုကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်ကတည်းက ယန်ဟဲ သည် မျိုးရိုးလိုက်ဖက်ညီမှု စစ်ဆေးခြင်းတွင် ပါဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် လိုက်ဖက်မည့်သူ၏ အချက်အလက်ကို ကြည့်တိုင်း ကျန်းမြောင် နှင့် နှိုင်းယှဉ်မိနေတတ်သည်။
မရနိုင်သည့်အရာက အကောင်းဆုံးဟု ထင်မှတ်ရသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာလည်း လူ့သဘာဝ၏ အားနည်းချက်တစ်ခုပင်။
နောက်ဆုံးတွင် မည်သူမျှ ကျန်းမြောင် နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ—သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်က သူမထက် နိမ့်ကျနေသည် သို့မဟုတ် သူမလောက် မလှပကြပေ။ အရာအားလုံး ပြည့်စုံသူများပင်လျှင် မြင့်မားသော ဆွဲငင်အားရှိသည့် ဂြိုဟ်၏ မျိုးဗီဇမျိုး မရှိကြ။ သူတို့နှင့် ကလေးယူလျှင် ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။
စံနှုန်းများ အလွန်မြင့်မားနေသည့်အတွက် ယန်ဟဲ သည် သင့်လျော်သော အဖော်ကို ရှာမတွေ့တော့ရန် ကံကြမ္မာက ဖန်တီးထားပုံရသည်။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာသော်လည်း သူ ကလေးမရသေးပေ။
“ငါ ပြန်မလာနိုင်ရင် တတ်နိုင်သလောက် အကောင်းဆုံးသူကို ရှာလိုက်ပါ” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ သေတမ်းစာကို ရေးပြီးသားမို့လို့ သူတို့ နစ်နာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူ အသက်ရှင်နေစဉ်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း ရွေးချယ်တတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ခက်ခဲအောင် လုပ်နေနိုင်သည်။ သို့သော် သူ သေဆုံးသွားလျှင်မူ ၎င်းမှာ သူ၏ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျန်းမြောင် ၏ တာဝန် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
အလွန် အဆင်ပြေလိုက်သည့် ကိစ္စပင်။
“တကယ်တော့ မင်းပဲ ဖြစ်စေချင်တာပါ” ဟု ယန်ဟဲ က ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြုံး၍ ထပ်ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ဒါဟာ တာဝန်မဲ့ရာ မရောက်ဘူးလား။
ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ကို သူမဆီ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပစ်ချရက်တာလဲ။
“မင်းမှာ အုပ်ထိန်းသူ မရှိဘူးလား? သူ့ကို ပေးလိုက်လေ!” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။
ယန်ဟဲ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “သူလည်း ပူးတွဲစစ်တပ်ထဲ ဝင်သွားပြီလေ”
ကျန်းမြောင် ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ယန်ဟဲ သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစားတွင် နေခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ လက်ထောက်နှင့် ဆက်သွယ်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော အုပ်ထိန်းသူမှာလည်း ယခု စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် တခြား သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ယောက်ကို အကြံပေးရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း သူ သတိရသွားသည်။ ယန်ဟဲ ၏ သူငယ်ချင်းအားလုံးနီးပါးမှာ စစ်သားများသာ ဖြစ်ကြသည်။
သူမလက်ထဲရှိ အရာဝတ္ထုမှာ မီးခဲကဲ့သို့ ပူလောင်နေဆဲဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ဟီယန် ဘက်သို့ အကူအညီတောင်းလိုသည့်အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်မျှ ငဲ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ယန်ဟဲ သူမနှင့် ရင်းနှီးမှုရှိနေခြင်းကို, အထူးသဖြင့် ကလေးယူခြင်းကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးတွင် မနှစ်သက်မှန်း သူမ သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ ထင်မှတ်မထားသည်မှာ ဟီယန် ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း သူ ဘာမျှ ပြောမလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယင်းအစား ယန်ဟဲ က ဟီယန် ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အရေးကြီးသည့်အကြောင်းအရာ ရှိနေပုံရသည်။
ထိုအကြည့်ကြောင့် ကျန်းမြောင် စိတ်ထဲတွင် သတိဝင်သွားသည်။
ယန်ဟဲ က “ငါ မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်” ဟု ပြောကာ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ သူမ သည်းခံနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဟီယန် ဘက်သို့ လှည့်ကာ “မင်း ငါ့ကို ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟီယန် သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ “လာမယ့်ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ မင်းကို ပြောပြဖို့ အချိန်ကောင်းကို စောင့်နေတာ။ အဲဒီကောင်က ဒီလိုမျိုး… လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ဟဲ ရုတ်တရက် ရောက်လာခြင်းက ဟီယန် ၏ အစီအစဉ်များကို ဖျက်ဆီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး သူ ပြောပြချင်သည့် အမှန်တရားကို စောစီးစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားစေသည်။
“ငါ့ လျှောက်လွှာကိုလည်း အတည်ပြုပေးလိုက်ပြီ။ ငါလည်း ပူးတွဲစစ်တပ်ထဲ ဝင်တော့မယ်” ဟု ဟီယန် က ပြောသည်။ “ငါ သူနဲ့ တစ်တပ်တည်းမှာပဲ ရှိနေမှာပါ”
ကျန်းမြောင် သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
သူမ သိလိုက်ပါပြီ။
Sansukini: ပြီးတော့ ဒါဟာ ဟီယန် နဲ့ ယန်ဟဲ တို့ရဲ့ Bromance (သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ရင်းနှီးမှု) စတင်ခြင်းပဲ ဖြစ်တော့သည်။