ဝမ်ချူ က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်ဖက်သို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။ မြောင်ဘို။
မြောင်ဘို မှာ ကုသမှုခံယူပြီးခါစဖြစ်ကာ သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းမှာလည်း ပြန်လည်ပေါက်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူက ဝမ်းသာအားရနှင့် အသစ်ထွက်လာသော လက်ဖျံနှင့် ညာလက်ဝါးကို စမ်းသပ်ကြည့်နေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သဖြင့် အလန့်တကြား တောင့်သွားလေသည်။
မြောင်ဘို က သဘောကျတက်ကြွစွာဖြင့် သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန် သွားလိုက်တော့လေ။"
မြောင်ဘို ဘက်သို့ နောက်လှည့်ကြည့်ရင်း လျှောက်သွားနေသည့် မြောင်ဘို မှာ စကားဆိုရမလိုလိုနှင့် နှောင့်နှေးနေလေသည်။
ဝမ်ချူ က ပြောလိုက်သည် - "မြောင်ဘို မှာ ကိုယ်ခံအား ပဋိပစ္စည်း ပါပြီးသားမို့ ထပ်သောက်ဖို့ မလိုပါဘူး။"
ကာကွယ်ဆေးက ဆယ်လုံးသာ ရှိသဖြင့် မြောင်ဘို က သူ ပါလာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ဝမ်ချူ ၏ အာမခံစကားကြောင့် သူလည်း စိတ်အေးသွားကာ စင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ တက်သွားခဲ့သည်။
မြောင်ဘို ၏ ညာလက်မောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးကြောင်း သူ့ကို အရင်က မြင်ဖူးသူတိုင်း သိကြသည်။ ယခုအခါ လက်နှစ်ဖက်စလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ပြည့်စုံနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အရင်က သိကျွမ်းသူများပါ အံ့သြသွားကြသည်။
ဝမ်ချူ က ဆိုသည် - "ခင်ဗျားတို့အတွက် တာဝန်တစ်ခု ပေးမယ်။ ကာကွယ်ဆေးကို တစ်လုံး စမ်းသပ်ကြည့်ပေးပါ။"
မြောင်ဘို က တွေဝေမနေဘဲ "ကောင်းပြီလေ" ဟု ထူးလိုက်သည်။
ဝမ်ချူ က လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အများစုမှာ ရုပ်ချင်းစိမ်းနေကြသော်လည်း ရင်းနှီးသူ အချို့လည်း ပါဝင်သည်။ ဝမ်ချူ နှင့် အခြားသူအချို့က တစ်စုတဝေးတည်း ရပ်နေကြကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ ဝမ်ချူ က အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ လူငယ်ယောကျာ်းလေးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး၊ သာမန် ဆယ်ကျော်သက်ယောကျာ်းလေးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး၊ စွမ်းအားရှင် အလယ်အလတ်အရွယ် ယောကျာ်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ဆေးစမ်းသပ်မှုဖြစ်သည့်အတွက် အသက်အရွယ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပေမည်။ မြောင်ဘို မှလွဲ၍ ကျန်လူကိုးယောက်စလုံးမှာ ဝမ်ချူ နှင့် စိမ်းနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှင့် အရင်က မရင်းနှီးကြသော်လည်း လူဆယ်သောင်းကျော်ထဲမှ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်းပင်။ သူတို့၏ ကံကောင်းမှုကို လူတိုင်းက အားကျနေကြသည်။
မရွေးချယ်ခံရသူများမှာ စိတ်ပျက်သွားကြသော်လည်း စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်သည်နှင့် ကာကွယ်ဆေးကို ဝယ်ယူနိုင်မည်ဟု တွေးမိသည်နှင့် ရွှင်လန်းလာကြရသည်။
ဝမ်ချူ က ဆေးများကို ၎င်းတို့အား ခွဲဝေပေးလိုက်ရာ လူဆယ်ယောက်က တန်းစီရပ်နေကြသည်။ ဆေးသောက်ပြီးနောက် ဆေးပုလင်းများကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ကာကွယ်ဆေး၏ အာနိသင်ပြလာမှုကို စောင့်ဆိုင်းရပေမည်။ ဝမ်ချူ က ပထမဦးစွာ အဆိပ်ဖြေဆေး သောက်ထားခဲ့ကြသည့် လူခုနစ်ယောက်ထံ သွားကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ ယခင်က မည်းညစ်နေသော ဒဏ်ရာများမှာ ယခုအခါ ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် ပန်းရောင်သမ်းလာပြီး ထွက်လာသော သွေးများမှာလည်း ကျန်းမာရေးနှင့်အညီ နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကပင် ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် ကင်းစင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း လုံလောက်စွာ သက်သေပြနေပေသည်။
ဆေးသောက်ခဲ့ကြသော လူခုနစ်ဦးစလုံးမှာ အပြုသဘောဆောင်သည့် ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။
အဆိပ်ဖြေဆေး အောင်မြင်သွားသည်ကို လူတိုင်း ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ကြရသည်။ ၎င်းတို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ကာ လက်ခုပ်တီးကြပြီး လူတိုင်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေကြသည်။
ကာကွယ်ဆေး၏ အာနိသင်စတင်ပြသချိန်မှာ နာရီဝက်မှ နှစ်နာရီအထိ ကြာမြင့်တတ်သည်။ ဤစမ်းသပ်မှုမှာ ကာကွယ်ဆေး၏ ထိရောက်မှုကို အတည်ပြုရန်ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ချူ က မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မယူဘဲ စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် နှစ်နာရီတိတိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ ရလဒ်များကို စတင်စစ်ဆေးခဲ့သည်။
စစ်ဆေးသည့်နည်းလမ်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ အလောင်းကောင်ဗိုင်းရပ်စ် စွန်းထင်းနေသော ဓားမြောင် ကိုသုံးကာ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ အရေပြားကို အနည်းငယ် ရှပ်ခုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖုတ်ကောင်ကူးစက်ခံထားရသူများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ထွက်လာသော သွေးများမှာ လတ်ဆတ်နီရဲနေဆဲဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် အဆိပ်ပြင်းသော ဓားမြောင် မှာ အတုများဖြစ်နေလေသလောဟု ၎င်းတို့က သံသယဝင်လာကြသည်။
ကာကွယ်ဆေး၏ စစ်မှန်မှုကို သက်သေပြရန်အတွက် ရှန်ခရိုင် က တွေဝေမနေတော့ပေ။ စဉ်းစားမနေဘဲ ဓားမြောင် ကို ယူကာ သူ၏လက်မောင်းကို ကိုယ်တိုင် ရှပ်ခုတ်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းနက်သွားပြီး ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခံရကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေသည့် မည်းနက်သောသွေးများ စီးထွက်လာတော့သည်။
ဝမ်ချူ - "ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ။ ရူးသွားပြီလား။"
ရှန်ခရိုင် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - "သခင်လေးဆီမှာ အဆိပ်ဖြေဆေး သုံးလုံး ကျန်သေးတာ ခင်ဗျား မသိလို့လား။ ကျွန်တော် စမ်းကြည့်လိုက်တာလေ။"
လူတိုင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည် - လှည့်ကွက်၊ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်သော လှည့်ကွက်ပင်တည်း။
ဝမ်ချူ က သူ့ကို အဆိပ်ဖြေဆေး တစ်လုံးပေးရင်း ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည် - "အဆိပ်ဖြေဆေးဆိုတာ အဆိပ်ဖြေရုံပဲ၊ ကိုယ်ခံအား ပဋိပစ္စည်း အာနိသင်တော့ မရှိဘူး။"
ရှန်ခရိုင် - "..."
ဒဏ်ရာက အလွန်ပင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းနာကျင်လာပြီး ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် သေချာပေါက် မှန်သွားပြီဖြစ်သည်။
ရှန်ခရိုင် ၏ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိသော မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှန်ခရိုင် က သူအမှားလုပ်မိမှန်း သဘောပေါက်ကာ အကူအညီမဲ့နေမိသည်။
ဝမ်ချူ က ရှန်ခရိုင် ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်လိုက်ကာ ပြောသည် - "မင်းက တုံးတာလား။ ကုသတဲ့နည်းလမ်းချင်းမှ မတူတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်ခံအား ပါမယ်လို့ ထင်ရတာလဲ။"
ဝမ်ချူ မှာ သွေးပင်စည်ပန်း ဖြင့် ကုသခံထားရပြီးသားဖြစ်၍ ကိုယ်ခံအား ပဋိပစ္စည်း ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ ရှန်ခရိုင် က ခဏတာ မေ့လျော့သွားကာ အဆိပ်ဖြေဆေးမှာလည်း ကိုယ်ခံအား ပဋိပစ္စည်း ပါဝင်သည့် လုပ်ဆောင်ချက် ရှိမည်ဟု ထင်မိခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ မပါပေ။
ရှန်ခရိုင် က နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ကာ သဘောပေါက်သွားသည်။ အဆိပ်ဖြေဆေးမှာသာ ကိုယ်ခံအား ပါဝင်နေမယ်ဆိုရင် ကာကွယ်ဆေးက ဘာအတွက် လိုအပ်ဦးမှာလဲ။
ကဲပါလေ၊ သူ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။ ၎င်းကို ခေါင်းဆောင်၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်လွှတ်မှုတစ်ခုအဖြစ်သာ မှတ်ယူလိုက်ကြပါစို့။
ဤအံ့ဖွယ်အခိုက်အတန့်ကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ပြီးနောက် ရှန်ခရိုင် က လူအုပ်ကြီးကို လူစုခွဲပေးလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ လုပ်စရာရှိသည်များကို ဆက်လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချူ က ချက်ချင်းမထွက်ခွာသေးဘဲ မြောင်ဘို နှင့် မြောင်ဘို တို့ကို ရှာဖွေကာ တာဝန်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မြောင်ဘို ၏ မျက်လုံးများ အပြူးသား ဖြစ်သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို သွားရောက်သိမ်းပိုက်ခိုင်းမည်တဲ့လား။
ဝမ်ချူ ၏ လေးနက်သော အမူအရာသာ မရှိခဲ့ပါက မြောင်ဘို က နောက်ပြောင်နေသည်ဟုသာ ထင်မိပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ချူ က ပြောသည် - "ခင်ဗျားတို့နောက်ကို လိုက်လိုစိတ်ရှိတဲ့သူတွေကို ခေါ်သွားလို့ရတယ်။ ရှန်ခရိုင် ကို စိုးရိမ်မနေနဲ့၊ သူခွင့်ပြုပေးဖို့ ငါလုပ်ပေးမယ်။"
ဝမ်ချူ က သူတို့၏ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည် - "ကြိုးစားကြပါ။ ငါ ခင်ဗျားတို့ကို ယုံကြည်တယ်။ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်တာနဲ့ အဲ့ဒီမှာ ခင်ဗျားတို့ပဲ အဓိက တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်တွေအနေနဲ့ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ လက်အောက်ခံအဖြစ်နဲ့ ထာဝစဉ် နေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"
തീർച്ചပါပဲ၊ သူတို့ မနေလိုကြပါ။ သို့သော် အခြေအနေက အင်အားထက်နေပေသည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်စရာ မရှိသည့်အခါ လက်အောက်ခံအဖြစ် နေရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ယခုမူ ဤအခွင့်အရေးကို ဝမ်ချူ က သူတို့ရှေ့မှောက်သို့ တင်ဆက်ပေးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ မသေမချင်း လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို အသေအချာ သိမ်းပိုက်ပြပါမယ်။"
မြောင်ဘို မှာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသားဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ညာလက်မောင်းနှင့် လက်ဝါးတို့ ပြန်လည်ပေါက်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများလည်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ အနာဂတ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။ ၎င်းသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ နယ်မြေချဲ့ထွင်မှုကို အထောက်အကူပြုမည့် လူသားတို့၏ ထွန်းကားရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ တည်ရှိမှုမှာလည်း တန်ဖိုးရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချူ က ညွှန်ကြားလိုက်သည် - "လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်း အနီးနားက ဖုတ်ကောင်တွေအားလုံးကို ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ ပြင်ပစွန်းဘက်ကို ငါ စုစည်းပေးမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ ပြင်ပဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ဖိအား ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို ဘယ်လိုသိမ်းမလဲဆိုတာကတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။"
မြောင်ဘို က ပြန်ပြောလိုက်သည် - "နားလည်ပါပြီ။"
တာဝန်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဝမ်ချူ နှင့် မြောင်ဘို တို့ ကားမောင်းကာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ တာဝန်မှာ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ပိုမိုအောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ပေသည်။
ပြန်လာသည့်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝမ်ချူ က ပါရမီရှင်များကို မည်သို့ စုဆောင်းရမည်နည်းဟူသော အချက်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွင်းရှိ သုတေသီအရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ အဆိပ်ဖြေဆေး၊ ကာကွယ်ဆေးနှင့် ပြောင်းလဲရေးဆေးရည်များကိုသာ အောင်မြင်စွာ သုတေသနပြုနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ၎င်းတို့ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြန့်ဝေရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ ဆေးရည်ထုတ်လုပ်သည့် အမြန်နှုန်းမှာ လိုအပ်ချက်ကို မမီနိုင်ပေ။
မြောင်ဘို က မေးလိုက်သည် - "သုတေသီတွေအပြင် အရှားပါးဆုံး ပစ္စည်းက ခင်ဗျားရဲ့ သွေးပင်စည်ပန်း မဟုတ်ဘူးလား။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချူ တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်စွမ်းရည်ကို သံသယဝင်နေတာလား။ ပြောပြရဦးမယ်၊ သွေးပင်စည်ပန်း ရရှိနိုင်မှုက ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ အဲ့ဒါကို ကြီးမားတဲ့ သွေးပင်စည်ပန်းကြီး ဖြစ်လာအောင် ငါ စိုက်ပျိုးလိုက်တာနဲ့ အပင်တစ်ပင်တည်းကနေ ဆေးရည်အများအပြားကို ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါက ငါ့အတွက် ဘယ်လိုမှ မခက်ခဲပါဘူး။"
မြောင်ဘို က ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်သည် - "ဒါဆို ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။"
ဝမ်ချူ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကနေ သွားပြီး လူခိုးထုတ်လာကြရင်ရော ဘယ်လိုနေလဲ။"
မြောင်ဘို က —
မြောင်ဘို က ကားကို လမ်းဘေးမြောင်းထဲ မထိုးကျသွားစေရန် စတီယာရင်ကို အရေးတကြီး ထိန်းလိုက်ရသည်။ "ချူချူ၊ ခင်ဗျားက သိုးမွှေးညှပ်မယ်ဆိုရင် သိုးတစ်ကောင်တည်းကိုပဲ လိုက်ညှပ်နေလို့တော့ မရဘူးလေ၊ အလင်းစံခံရလိမ့်မယ်။"
ဝမ်ချူ က သူ့ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်လဲကျသွားကာ ဆားနယ်ငါးခြောက်တစ်ကောင်လို ပုံစံဖြင့် လှဲနေလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ထဲက စိုက်ပျိုးရေးကိစ္စတွေကိုတော့ စိုက်ပျိုးရေးပညာရှင်တွေနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရပါတယ်။ ယဉ်ကျေး ဖုတ်ကောင်တွေကို စေလွှတ်ပြီး လယ်ယာသုံးစက်ကိရိယာတွေနဲ့ ဒီဇယ်ဆီတွေကို ရှာခိုင်းလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သုတေသီတွေကို ဘယ်လိုရှာရမလဲ။"
အပြင်ဘက်က သုတေသီတွေက အသက်ရှင်မနေကြတော့ဘူး၊ အသက်ရှင်နေတဲ့ သုတေသီတွေကလည်း အပြင်မှာ မရှိကြဘူး။ ယဉ်ကျေး ဖုတ်ကောင်တွေကို လမ်းမှာတွေ့သမျှ ဖုတ်ကောင်တိုင်းကို သူတို့က သုတေသီ ဟုတ်မဟုတ် လိုက်မေးခိုင်းလို့မှ မဖြစ်တာ။
မြောင်ဘို က ပြောလိုက်သည် - "စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိတာဝန်တွေကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ပြီးတာနဲ့ ခင်ဗျားကို သုတေသီတွေ သွားရှာပေးမယ်။ တခြားနေရာက သုတေသီတွေကို အားကိုးရတာထက် ကိုယ်တိုင်သွားရှာတာက ပိုကောင်းပါတယ်။"
ဝမ်ချူ ၏ အတွေးလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ "ကောင်းသားပဲ။ ပြီးတော့ လူဖုန်ကျူ ကိုလည်း တစ်ချက်လောက် လိုက်ရှာကြရအောင်။ သူ့အဖေက ငါ့ဆီမှာ ရှိနေပေမဲ့ သူ ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ သူ မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတယ်လို့တော့ မှတ်မိတယ်။"
မြောင်ဘို က —
မြောင်ဘို က ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း လူဖုန်ကျူ သည် ဝမ်ချူ ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ ချစ်သူပြိုင်ဘက် တစ်ဦး ရှိနေကဲ့သို့ပင်။
ချစ်သူပြိုင်ဘက် အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် မြောင်ဘို မှာ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်း တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သူ တစ်ဦးကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
မြောင်ဘို မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။ လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ အရင်ကတည်းက တုံးအနေပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါ ဖုတ်ကောင်ငယ်လေး တစ်ကောင် ဖြစ်လာသည့်နောက်တွင် ရှိသမျှ စိတ်ခံစားချက် အနည်းငယ်မှာပင် စကြာဝဠာကြီးကို ကျော်လွန်၍ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုစက်ကွန်းကြီး ကမ္ဘာမြေဆီသို့ အချိန်ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်လာမည်နည်းဟု သူ တွေးမိနေသည်။
ဝမ်ချူ က မေးလိုက်သည် - "ဗဟိုမဟာမြို့တော် က မြောက်ဘက်မှာ ရှိတာ မဟုတ်လား။ လူဖုန်ကျူ က ဗဟိုမဟာမြို့တော်ဆီကို ရောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်လား။"
စိတ်မပါ့တပါဖြင့် မြောင်ဘို စကားပြောလိုက်ရသည် - "လင်မြို့ ကနေ မြောက်ဘက်ကိုသွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အကြီးစားနဲ့ အသေးစား အခြေစိုက်စခန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဗဟိုမဟာမြို့တော်က အတော်လေး ဝေးတယ်၊ ပြီးတော့ သူက လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ တစ်ယောက်တည်း အဲ့ဒီအထိ ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဝမ်ချူ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်။ ဒီအကြောင်းကိုသာ စောစောသိခဲ့ပါက လူဖုန်ကျူ နေထိုင်ရန် လူသားအခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုခုကို ရှာဖွေပေးခဲ့မိမှာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သဲလွန်စအစအနမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဖြစ်မလာသင့်ပေ။ ယခုတော့ သူတို့ကို ဘယ်မှာ သွားရှာရတော့မည်နည်း။ ထိုစဉ်က သူ့၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ တောင်ဘက်မြို့ တွင် နယ်မြေငယ်လေးတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်သာဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် နေ့တိုင်း ဆားနယ်ငါးခြောက်လို လှဲနေကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အလုပ်ရှုပ်ခံ စဉ်းစားနေမည်မဟုတ်ပေ။ ယခုထိ ဆားနယ်ငါးခြောက်လို ဆက်လက် လှဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အနည်းတော့ လုပ်စရာ အလုပ်တစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ လူဖုန်ကျူ မှာမူ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။
ဝမ်ချူ က ဆေးစမ်းသပ်မှု ရလဒ်များကို အဘိုးဇူ ထံသို့ တင်ပြလိုက်ပြီး ယခုအခါတွင် ဓာတ်ခွဲခန်းမှ ဆေးရည်များကို အုပ်စုလိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ချူ က မြို့တော်သခင်စံအိမ်၏ အမိုးပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ဖုတ်ကောင်ဟိန်းသံကို လွှတ်လိုက်ကာ လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်နှင့် အဓိကခရိုင်သုံးခု တစ်ဝိုက်ရှိ ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ဖုတ်ကောင်များသည် လာလိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေကြပြီး ဝမ်ချူ ကလည်း ၎င်းတို့ကို တစ်စုံတစ်ရာ တားဆီးကန့်သတ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ယခုကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ စုစည်းခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်များကို စည်းကမ်းမဲ့၊ ဦးတည်ရာမဲ့ လှည့်လည်သွားလာခြင်း မပြုရန် တားမြစ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ လှည့်လည်ချင်ကြလျှင်တောင် သူတို့의 ကိုယ်ပိုင်ဖုတ်ကောင်နယ်မြေအတွင်း၌သာ လှည့်လည်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဝေးဝေးသို့ မသွားရပေ။
ဝမ်ချူ က အမိုးပေါ်တွင် လှဲနေရင်း ဖုတ်ကောင်အုပ်စု၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကာ စိတ်စွမ်းအင်များကို လွှတ်ထုတ်ကာ ပျံ့နှံ့စေလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ ကွဲထွက်သွားကြသည်။ သူသည် အရာရာကို ခံစားသိရှိနိုင်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားရသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အာရုံငါးပါးနှင့် အသိစိတ်တို့မှာ ဝေဝါးဖြူစင်သော ကုလားကာတစ်ချပ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲနေသည်။
ဝမ်ချူ က သူကိုယ်တိုင် လေနှင့် မေဃာတိမ်တိုက်များဖြစ်နေကာ ကောင်းကင်ယံတွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ မျောလွင့်နေပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးကို အထက်စီးမှ ကြည့်ရှုနေရသလို ခံစားနေရသည်။ ရုတ်တရက် ဝေဝါးနေသော ဖြူစင်သည့်ကုလားကာကြီး ပြဲထွက်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုကို ဝမ်ချူ ကြားလိုက်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူသားများ ဖုတ်ကောင်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လူသားတို့၏ သံချပ်ကာယာဉ်များပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိ လက်နက်များ တပ်ဆင်ထားကြပြီး ပစ်ခတ်လိုက်သည့်အခါ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကြီးကို ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်များကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရှင်းလင်းပစ်လေသည်။ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ဝမ်ချူ ခံစားမိလိုက်ရာ ၎င်းမှာ လူသားတို့၏ တီထွင်မှုအသစ်ဖြစ်သော စွမ်းအင်လက်နက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သိလိုက်ရသည်။
မြို့ထဲရှိ ဖုတ်ကောင်များမှာ မကြောက်မရွံ့ဘဲ ဝိုင်းအုံထွက်လာကြသည်။ စွမ်းအင်လက်နက်များ တပ်ဆင်ထားသည့် သံချပ်ကာယာဉ်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့တိုးလာကာ ဖုတ်ကောင်များကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းနေကြသည်။ ယာဉ်များ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည့် ခြေလျင်တပ်သားများက ကျန်ရစ်နေသေးသော ဖုတ်ကောင်များကို ရှင်းလင်းပစ်ကြသည်။
ဖြူစင်သော မြူခိုးများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တိုက်ပွဲဖြစ်ရာနေရာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဝမ်ချူ ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ဧရာမမြို့ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မြို့ထဲတွင် လူသားများ ရုန်းရင်းနှက်နှက်ဖြင့် ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေကြသည်။ မြို့ကြီးမှာ သေးငယ်သည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း လူဦးရေ သိပ်သည်းဆ များပြားလှသည်။ ဧရာမမြို့တော်ကြီး၏ တံခါးများ ပွင့်လာပြီး ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားသော ဘက်စုံသုံးယာဉ်များမှာ ရဲကဲ့သို့ ဟိန်းမြည်လျက် ဖုတ်ကောင်များ သိမ်းပိုက်ထားရာ ဝေးလံသောမြို့များဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြသည်။