Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 95 | NovelPing

မြင်ကွင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောင်းလဲသွား၏။ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ပြိုပျက်နေသော မြို့ပျက်ကြီးတစ်ခုအတွင်း ဧရာမအသားတုံးကြီးတစ်တုံးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားတွားသွားနေသည်။ ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့်အတူ ပုံအံနေသော အဆီပိုများသည် လှိုင်းထသကဲ့သို့ တွန့်လိမ်လျက်ရှိရာ ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားသယောင် ထင်ရ၏။ အသားတုံးကြီး ရွေ့လျားသွားစဉ် လမ်းဘေးရှိ အဆောက်အအုံများကို ပိရိပြားဝပ်သွားအောင် ဖိချေဖျက်ဆီးပစ်သည်။ ရမ်းသန်းနေသော သံကူကွန်ကရစ်တုံးများသည် အဖြူရောင် အသားတုံးတောင်ကြီးကို ပွတ်တိုက်မိသော်လည်း မည်သည့်ထိခိုက်ပျက်စီးမှုမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ပြောင်းလဲလာသော မျိုးဗီဇရှိ နွားကြီးတစ်ကောင်သည် အသားတုံးတောင်ကြီးဘေးမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားသော်လည်း ထိုလေးလံထိုင်းမှိုင်းသော အသားတုံးကြီးက ရုတ်တရက် အကျိအချွဲများ ပစ်လွှတ်ကာ ထိုနွားကြီးကို မြေကြီးပေါ်တွင် ကပ်တွယ်သွားစေသည်။ အသားတုံးကြီးမှာ ဆက်လက်၍ ဖြည်းညင်းစွာ တွားသွားနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ခေါင်းပိုင်းတွင် အမည်းစက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ထိုအမည်းစက်ထဲတွင် ထက်ရှပြီး ချွန်ထက်သော သွားများရှိသည်။ ခေါင်းပိုင်းသည် ရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး ထူထဲစွာ ခေါက်တွန့်နေသော အသားလွှာများကို ဖြန့်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုခေါက်တွန့်များကြားမှ ပုံဆောင်ခဲ အဆောက်အအုံများကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရသည်။ အသားတုံးကြီးသည် ပြောင်းလဲထားသော နွားကြီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မျိုချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ချီတက်သွားလေတော့သည် —

ရှုခရီးစဉ်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် မြေကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်လာကာ ကြီးမားလှသည့် ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အပေါ်၌ ဝေဟင်မှ စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်း၏ မြေကြီးများပေကျံနေသော ထူထဲသော အမြစ်များနှင့်အတူ တောအုပ်ကြီးမှ ထွက်ခွာလာပြီး ဇွန်ဘီများ သိမ်းပိုက်ထားသော လူသားမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေ၏။ ၎င်းသည် ထိုမြို့တော်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်ဝင်ရောက်ကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သက်ရှိများ ဖြတ်သန်းလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သက်ရှိဟူသမျှ ဖြတ်သန်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရေအတွက်မက များပြားလှသည့် နွယ်ပင်များက ၎င်းတို့ကို ဖဲ့ထုတ်ပစ်ကြပြီး အဆိုပါ သစ်ပင်ကြီး၏ အာဟာရအဖြစ် အသားနှင့် သွေးများကို မြေကြီးထဲသို့ မြှုပ်နှံပစ်ကြလေသည်။

အမြင်အာရုံများသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီးနောက် မြို့တော်တစ်ခု၏ အထက်နားတွင် လာရောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ မြို့တော်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ဇွန်ဘီများက မြို့တွင်းအနှံ့ အသံတိတ် လှည့်လាត់နေကြသည်။ အရာရာတိုင်းသည် ရင်ထိတ်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ကျန်းလန်သည် ဤနေရာသည် စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံရေး၏ ဗဟိုချက်မဖြစ်သော ယွန်းကျင်းမြို့ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ယွန်းကျင်းမြို့ကို စူးစမ်းလေ့လာနေစဉ်အတွင်း မြို့တော်ထဲရှိ တစ်စုံတစ်ရာကလည်း သူ့ကို ပြန်လည် စူးစမ်းစောင့်ကြည့်နေကြောင်း ကျန်းလန် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အာရုံကို စူးစိုက်ကာ ဂရုတစိုက် ရှာဖွေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို အတိအကျ ဖမ်းမိလိုက်လေသည်။

ထိုသူမှာ ပိန်ပါးသော ကိုယ်ဟန်နှင့် ဖျော့တော့သော အသားအရေရှိသည့် လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အနက်ရောင် လေကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံ၏ ထိပ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျန်းလန်၏ သတိလက်လွတ် စိတ်အသိကို စူးစိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် နောက်ပစ်ထားသော လက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြန့်လိုက်ရာ အဆောက်အအုံ၏ ပတ်လည်တွင် ဧရာမ အလောင်းကောင် တောင်ကြီးများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းကာ ကျန်းလန်ဆီသို့ ပြိုဆင်းလာကြသည်။ ကျန်းလန်လည်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏စိတ်အသိမှာ မည်သို့သောနည်းဖြင့် မှန်းမသိ ချုပ်နှောင်ခံထားရကာ လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ရုန်းကန်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည် —

ကျန်းလန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ပွင့်လာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာတစ်ခုနှင့် တည့်တည့်ကြီး ဆုံလိုက်ရသည်။

သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် ဝမ်ကျန့်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ရန်လိုမှုတို့မှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။ ကျန်းလန် နိုးလာပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် ထိုအဆိုးမြင် စိတ်ခံစားချက်အားလုံးမှာ တစ်ရှိန်ထိုး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"နိုးလာပြီလား" ဝမ်ကျန့်၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေသကဲ့သို့ အက်ရှနေသည်။

ကျန်းလန် ထိုင်လိုက်ပြီး သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပြင်ပကောင်းကင်ကြီးမှာ လင်းထိန်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ သတိရနေသည်မှာ ဝမ်ကျန့် အိမ်တော်၏ ကျက်သရေဆောင် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ မည်သို့လုပ်၍ ဤအခန်းထဲသို့ ရောက်လာခဲ့ပါသနည်း။ ကျန်းလန်သည် ဝမ်ကျန့်ကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ "မင်း ငါ့ကို သယ်လာတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ကာ ကျန်းလန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းလန် အခုမှ သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ဝမ်ကျန့်က သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်ထားပြီး "ခဏလောက် ဒီအတိုင်း ဖက်ထားခွင့်ပြုပါ" ဟု ပြောနေခြင်းပင်တည်း။

ကျန်းလန် မသိခဲ့သည်မှာ ဝမ်ကျန့်သည် ဤလွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နေ့ရောညပါ အနားမယူဘဲ မည်မျှပင်ပန်းခဲ့ရသည်ဆိုသည်ကိုပင်။ သူသည် နေ့ဘက်တွင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ ကိစ္စရပ်များဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ညဘက်ရောက်လျှင် ကျန်းလန်၏ ဘေးတွင် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းလန် နိုးလာစေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းလန်၏ ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုထက်မြက်လာခဲ့ပြီး ဝမ်ကျန့်၏ စိတ်ခံစားချက်များကိုပါ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိနေရသည်။

ကျန်းလန်သည် လက်ကို အနည်းငယ်မြှောက်ကာ ဝမ်ကျန့်၏ ကျောပြင်ကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးရင်း "မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့် တောင့်ခဲသွားပြီး နှစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ရုတ်တရက် ကျန်းလန်ကို ပင့်ထူလိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လျက် "မင်း သက်သာသွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေပြီး "ဘာက သက်သာသွားတာလဲ" ဟု ပြန်မေး၏။

ဝမ်ကျန့်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် ဂရုတစိုက်ဖြင့် "မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေလေ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းလန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ "အဲဒါတွေက ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ဟာတွေ။ ငါ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ခံစားနေရတယ်။ မင်း ဘာလို့ စိုးရိမ်ပြီး ဝမ်းနည်းနေတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်သည် သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် "မင်း ဘာလို့ဆိုတာ မသိဘူးလား" ဟု မေး၏။

ကျန်းလန်က ထပ်မံခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အဲဒါတွေက မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေလေ" ဟု ဆိုပြန်သည်။

ဝမ်ကျန့်သည် သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "မင်း ခေါင်မိုးပေါ်မှာ လဲနေတုန်းက ဘယ်လိုမှ နိုးလာအောင် လုပ်လို့မရဘူး။ ငါ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်ဟာမှ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ မင်း တာဝန်ခံအိပ်စက်တဲ့ အနေအထားထဲ ရောက်နေပြီလို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ငါ မင်းကို အစားအစာတွေနဲ့ သွေးတွေ ကျွေးခဲ့ပေမဲ့ မင်း လုံးဝမနိုးလာဘူး။ အိုဇူးတောင် မင်းကို လာကြည့်ပေးဖူးပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ရှင်းပြမပြနိုင်ခဲ့ဘူး၊ မင်း အိပ်ပျော်နေတာပါလို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ ဇွန်ဘီတွေက အိပ်စက်ဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း အိပ်နေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်း နိုးလာမယ့်အချိန်ကို ငါ နေ့တိုင်း စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ၊ ရက်တွေ ကြာလာလေလေ ငါ့ရင်ထဲမှာ ပိုပြီး နစ်ဝင်လာလေလေပဲ။ ငါ ဘာလို့ စိုးရိမ်ပြီး ဝမ်းနည်းနေလဲဆိုတာ မင်း မတွေးမိဘူးလား" ဟု ပြောပြလေသည်။

ကျန်းလန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး "မင်း ငါ့အတွက် စိုးရိမ်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဆင့် (၈) ရှိသော မျိုးဗီဇပြောင်း ဇွန်ဘီတစ်ကောင်တောင်မှ အိပ်ပျော်နေစဉ် အသတ်ခံရမှာကို သူ မကြောက်ဘဲ နေမည်လော။

ဝမ်ကျန့်က "စိုးရိမ်ရုံတင် မကဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ဝမ်ကျန့်၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်နေပြီး ယခုအခါ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း မြင့်မားနေသော ကျန်းလန်အဖို့ ၎င်းတို့ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိနေရသည်။

ကျန်းလန်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဝမ်ကျန့်၏ ပါးပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် "ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်က မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် "မေးလေ" ဟု ဆို၏။

ကျန်းလန်က အနည်းငယ် ဗျာများနေဟန်ဖြင့် "ငါက မင်းဟာ ငါ့လူ ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်နေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ငါက ခင်ဗျားရဲ့ ဇွန်ဘီ လက်အောက်ငယ်သားတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် ဒီကိစ္စကို ဂရုတစိုက်နှင့် အလေးအနက် စဉ်းစားကြည့်သည်။ ဝမ်ကျန့်သည် အခြားသော ဇွန်ဘီ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် မတူဘဲ ကွဲပြားခြားနားနေကာ ဝမ်ကျန့်သာ သူ့ကို နမ်းလျှင်ပင် ဒေါသ نهထွက်ဘဲ သူ့အပေါ် ပို၍ပင် အလိုလိုက်မိကြောင်း ခံစားရ၏။

ကျန်းလန်က အလေးအနက်ထားကာ "မင်းက အထူးခြားဆုံး ဇွန်ဘီ လက်အောက်ငယ်သားပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပြီး "ခင်ဗျားရဲ့ ဇွန်ဘီ လက်အောက်ငယ်သားဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ငါ လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်လို့ မရဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန်က အလွန်တရာ တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် "မင်းက တခြားနဲ့ မတူဘူး" ဟု ဆို၏။

ဝမ်ကျန့်က တਸိမ့်စိမ့် ခံစားရလျက် "ကျုပ်တို့အားလုံးက ဇွန်ဘီ လက်အောက်ငယ်သားတွေချည်းပဲလေ။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က ပုံမှန် ဇွန်ဘီ လက်အောက်ငယ်သားနဲ့ မျိုးဗီဇပြောင်း ဇွန်ဘီ လက်အောက်ငယ်သားကြားမှာပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုလေသည်။

ဝမ်ကျန့်သည် ဤရလဒ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူ ဆက်လက် ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးသည်။ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်လေး တစ်စွန်းတစ်စသာ ရှိလျှင်ပင် သူ လက်မလျှော့လိုပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ ကျန်းလန်က သူ့ကို အမြဲတမ်း ဇွန်ဘီ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးအနေဖြင့်သာ ရှုမြင်နေဆဲဖြစ်သည် — ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ပျော့ပျောင်းပြီး နွေးထွေးသော အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိရုံလေး ထိလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ကျန့်မှာ မယုံနိုင်စရာဟန်ဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားလေသည်။

ကျန်းလန်က သူ၏ တည်ကြည်သော အမူအရာကို ဆက်ထိန်းထားရင်း "မင်းက တခြားနဲ့ မတူဘူး။ ငါ မင်းကို နမ်းလို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ "ငါ — ငါရော ခင်ဗျားကို နမ်းလို့ရလား" ဟု မေး၏။

ကျန်းလန်က အေးအေးလူလူ အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ "ရပါတယ်၊ မင်း ငါ့ကို နမ်းလို့ရတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ကျန့်သည် သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လိုက်တော့သည်။ သို့သော် သူ မနမ်းရသေးမီမှာပင် "ဘန်း" ဟု အသံမြည်လျက် အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ကျန်းလန်သည် ဒေါသတကြီး ဝင်ရောက်လာကာ "သားလေး၊ နိုးလာပြီလား။ သားရဲ့ အသံကို ငါ ကြားလိုက်ရလို့ — ဪ" ဟု အော်ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းလန်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုးသွားပြီးမှ ရုတ်တရက် အသံကို မြှင့်တင်ကာ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု အော်ပြောလိုက်လေသည်။

ဤသို့ အမိဖမ်းခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်ကြောင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရပြီးမှ ဇွန်ဘီလေးထံမှ နမ်းခွင့်ကို က 겨우 ရယူနိုင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဤကဲ့သို့ မမျှော်လင့်ဘဲ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ အနမ်းမှာ ပျက်စီးသွားရတော့မည်လော။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် အလွန်တရာ နှမြောတသဖြစ်ကာ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ကြည့်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကျန်းလန် ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရသည်။ ဇွန်ဘီလေး၏ မိဘများ၏ အမျက်ဒေါသကို သူ မခံလိုပေ။

ဝမ်ကျန့် သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး "လူငယ်တွေပဲလေ၊ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကမ္ဘာပျက်ကပ် က အလုပ်နဲ့ အိမ်ကြားမှာ ပြေးလွှားပြီး အနားမယူရဘဲ အများကြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာပါ။ အခု ကျန်းလန် နိုးလာပြီဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့လည်း ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်ပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းလန် ထိုင်နိုင်ရန် နေရာဖယ်ပေးကာ "ကျန်းလန် နိုးလာတာနဲ့ တင် တော်လှန်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် မပင်ပန်းပါဘူး" ဟု ဆို၏။

ကျန်းလန် ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုသူနှစ်ဦးကြားတွင် အပြန်အလှန် ရွေ့လျားနေပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခဏတာ ထိုင်ခဲ့သည့်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ စာရင်းရှင်းရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။ "မင်းက တကယ်ကို လက်စွမ်းပြတာပဲ။ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ အော်တယ်၊ ပြီးတော့ မေ့လဲသွားတယ်။ မင်း အသက်နဲ့ရင်းပြီး အော်ခဲ့တာလား။ ကမ္ဘာပျက်ကျလာသလိုမျိုး အဲ့လောက်တောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ။ မင်းအဖေနဲ့ ငါတို့က မင်း နိုးလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ!"

ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် ကြီးမားသော ပခုံးများနှင့် ရှည်လျားသော ခြေတံများဖြင့် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ ကျန်းလန် က ကုတင်ကို ပုတ်ပြကာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နွေးထွေးတတ်သော ဇွန်ဘီလေးကို ချက်ချင်း ဖက်တွယ်ကာ သေသေချာချာ နမ်းလိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ သို့သော် ကျန်းလန် ၏ မိဘများရှေ့တွင် သူ အလွန်အကျွံ ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာမျိုး မလုပ်ရဲပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က အမည်းစက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူသည် တောက်ပကာ လင်းလက်နေပုံ ပေါ်နေ၏။ သူက ကျန်းလန် ကို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူ မတ်တပ်ရပ်နိုင်သေးကြောင်း၊ ကျန်းလန် သည် သူ၏ အဖေ ရပ်နေသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရလေသလောဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းလန် သည် ၎င်းတို့၏ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း မျက်စိစွေပြလိုက်သည်။ ඇယ်မဝင်သင့်သည့် အချိန်မှန်း သူမ သိသော်လည်း အတင်းအကျပ် ဆက်နေကာ ၎င်းတို့အား ချစ်ခင်ယုယခွင့် အခွင့်အရေး မပေးလိုပေ။

ကျန်းလန် က သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ လူမိုက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် က သူ့ကို လှည့်စားသွားခွင့် မပေးနိုင်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေရမည် ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် က တကယ်ရော ဘယ်ဘက်ကလဲ။ သက်ကြီးရွယ်အို စုံတွဲက ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။ အကယ်၍သာ သူသည် ကျန်းလန် နှင့် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အပေါ် စစ်မှန်သော သစ္စာရှိမှု ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့က ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အတားအဆီး မလုပ်ကြပါ၊ ဆപတ္ထအနေဖြင့် ၎င်းတို့ ပိုမိုနီးစပ်လာစေရန် ကြိုးစားပေးကြပေမည်။ ထိုကဲ့သို့ သံသယ အနည်းငယ်မျှ ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်သာ ၎င်းတို့က အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့် သည် သူ့ဇနီး၏ ပခုံးကို ပုတ်ယမ်းကာ ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သမျှ အရာရာကို သူ မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍သာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးများ သို့မဟုတ် ကြံစည်မှုများ ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကျန်းလန် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည့် အချိန်ကာလသည် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်တည်း။ သို့သော် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် က သတင်းအချက်အလက်များကို ပိတ်ပင်ပေးခဲ့고၊ ပြည်သူများကို စိတ်အေးချမ်းသာ ဖြစ်စေခဲ့ကာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို လုံ့လဝီရိယရှိရှိ စီမံခန့်ခွဲခဲ့သည်။ သူသည် အားလပ်ချိန်တိုင်း ကျန်းလန် ၏ ဘေးတွင် ရှိနေရန် အချိန်ပေးခဲ့သေးသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ ကျန်းလန် အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုတို့သည် သူတို့၏ မိဘနှစ်ပါးထက်ပင် ပိုမိုလွန်ကဲနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော စေတနာ မဟုတ်လျှင် မည်သည့်အရာက စစ်မှန်သော စေတနာ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် ဝမ်ကျန့် သည် သူ၏ သားဖြစ်သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်းကို ယုံကြည်နေသည်။ သူသည် ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး ရှိသူတစ်ဦးကို ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းလန် သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်သည်။ သူမတွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကို ကန့်ကွက်လိုစိတ် မရှိသော်လည်း သူမ၏ သားဖြစ်သူအပေါ်တွင်မူ ကြီးမားသော အမြင်မကြည်လင်မှုများ ရှိနေဆဲပင်။ သူမက "ငါတို့ကို ပြောစမ်းပါဦး၊ အမှန်တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲကျသွားပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် သည် သူမ၏ မိခင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် က "တစ်လနဲ့ ငါးရက်ပါ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ကျန်းလန်:

သူသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ခရီးစဉ်တစ်ခုသာ ထွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ မည်သို့လုပ်၍ ထိုမျှကြာမြင့်သွားရပါသနည်း။

ကျန်းလန် သည် တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်ထိန်းထားကာ "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ပြေလျော့သွားတဲ့အခါ မတော်တဆ အဆင့်တက်သွားလို့ပါ။ အတားအဆီးတွေကို ဖြတ်ကျော်ရာမှာ အနည်းငယ် အခက်အခဲ ရှိခဲ့လို့ အချိန်အနည်းငယ် ပိုကြာသွားတာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်း အဆင့် (၈) ကို ရောက်သွားပြီလား"

ကျန်းလန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဆင့် (၈) ကို ရောက်သွားပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ အဲ့ဒီ [[NAMELOCK_000]] ကို သွားပြီး လက်စွမ်းပြတော့လို့ ရပြီ"

ကမ္ဘာပျက်ကပ်:

အဆင့်တက်သွားတာက [[NAMELOCK_000]] ကို ရိုက်နှက်ဖို့ သက်သက်အတွက်လား။

[[NAMELOCK_000]] နှင့် တိုက်ပွဲဝင်စဉ်ကတည်းက ကျန်းလန် ၏ စွမ်းအားမှာ အဆင့် (၈) သို့ နီးကပ်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူက အချိန်အတော်ကြာအောင် အတားအဆီးကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ အခွင့်အရေးက ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အဆင့်တက်မြောက်မှုကို ပြီးမြောက်ရန် အချိန်အတော်ကြာမြင့်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်စရာပင်။

ကျန်းလန် သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အဆင့်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ သာမန်ဇွန်ဘီများနှင့် လူသား စွမ်းရည်ရှင်များထက် ကွာခြားနေသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ထူးခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အဆင့် (၇) စွမ်းအားဖြင့် အဆင့် (၈) မျိုးဗီဇပြောင်း [[NAMELOCK_000]] ကို အိမ်မှ ထွက်ပြေးစေရန် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

ယခုအခါ သူက အဆင့် (၈) သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ မည်မျှအထိ သန်မာလာခဲ့ပြီနည်း။ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ကျန်းလန် က "ကျွန်တော် သက်သာပါတယ်၊ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါနဲ့များ မကြာသေးခင်က ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။