ကျန်းလန် သည် လင်မြို့ သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်မြို့ လမ်းများတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ကြည့်ရှုပြီး မြို့တည်ဆောက်ပုံအကြမ်းကို စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားပြီးနောက် သူသည် ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဗဟိုမြို့တော်၏ မြို့ရိုးများကို စတင်တည်ဆောက်လေတော့သည်။ ဗဟိုမြို့တော်မြို့ရိုးမှာ အမြင့် ၁၅ မီတာရှိပြီး အတွင်းမြို့နှင့် အဓိကမြို့တော်တို့ထက် ပတ်လည်အဝန်းအဝိုင်း ပိုမိုကြီးမားပေသည်။
တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းလန် ၏ သစ်ပင်စွမ်းအင်များမှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။ သူသည် တက်ကြွထက်သန်စွာဖြင့် အပြင်မြို့ရိုးကိုပါ ဆက်လက်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ အပြင်မြို့ရိုး၏ အမြင့်မှာ အဓိကမြို့တော်မြို့ရိုးကဲ့သို့ပင် ၂၀ မီတာ ရှိပေသည်။ ထို့အပြင် အပြင်မြို့ရိုး၏ အရပ်လေးမျက်နှာကို ပိုမိုစနစ်တကျနှင့် ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားပြီး တစ်မြို့လုံးကို ကာကွယ်ပေးမည့် အဓိကခံတပ်များအဖြစ် ရှေ့တန်းစခန်းမြို့လေးခုကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ဤခံတပ်များကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထား၍ မရပေ။
ကျန်းလန် သည် အပြင်မြို့ရိုး တည်ဆောက်ရေးတွင် သူ၏သစ်ပင်စွမ်းအင်များကို အကုန်အစင်နီးပါး အသုံးပြုခဲ့သည်။ ကြီးမားခမ်းနားလှသည့် အတိုင်းအတာနှင့် လက်ရာမြောက်သော ဗိသုကာလက်ရာများက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီအားလုံးအပေါ် ကြီးမားသော အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
အပြင်မြို့ရိုးအပြင် ကျန်းလန် သည် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပုံစံ အတွင်းမြို့ရိုးများဖြင့် အရှေ့မြို့၊ အနောက်မြို့၊ တောင်မြို့နှင့် မြောက်မြို့ ဟူ၍ အရပ်လေးမျက်နှာ မြို့တော်များအဖြစ် ပိုင်းခြားထားလိုက်သည်။ ဗဟိုမြို့တော်မှာမူ အရပ်မျက်နှာအလိုက် မပိုင်းခြားဘဲ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး အတွင်းမြို့၊ ဗဟိုမြို့နှင့် အပြင်မြို့တို့ကိုမူ အရပ်လေးမျက်နှာအလိုက် အပိုင်းပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အတွင်းမြို့ကို အရှေ့အတွင်းမြို့၊ အနောက်အတွင်းမြို့၊ တောင်အတွင်းမြို့နှင့် မြောက်အတွင်းမြို့ ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။ အရပ်မျက်နှာအလိုက် မြို့တော်တစ်ခုချင်းစီတွင် မြို့တံခါးများနှင့် ဒေသအသီးသီးမှ လူဦးရေများ ရောနှောနေထိုင်ခြင်းကို တားဆီးရန်အတွက် ရှေ့တန်းစခန်းမြို့ငယ်များကို ထည့်သွင်းထားသည်။
အရပ်လေးမျက်နှာ မြို့တော်တစ်ခုစီတွင် မြို့ငယ်ခွဲအကြီးအကဲ သုံးဦးနှင့် မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲ တစ်ဦးစီ ရှိကြသည်။ မြို့ငယ်ခွဲအကြီးအကဲများသည် ၎င်းတို့၏မြို့များကို တာဝန်ယူအုပ်ချုပ်ရပြီး မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲထံသို့ စာရင်းတင်ပြရသည်။ မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲများသည် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်အတွင်းသာမက ၎င်းတို့၏ တာဝန်ယူမှုနယ်ပယ်အောက်ရှိ ပြင်ပကိစ္စရပ်များကိုပါ မိမိတို့၏မြို့တော်အတွင်းရှိ အရေးကိစ္စအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ကြသည်။
အရေးကြီးဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်များကိုမူ ဗဟိုမြို့တော်ရှိ အဓိကမြို့တော်အကြီးအကဲ ကျန်းလန် ထံသို့ ပေးပို့ရမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းလန် သည် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်နှင့်ဆိုင်သော ဤကိစ္စရပ်များကို ကိုယ်တိုင်ဦးစီးကိုင်တွယ်မည်လော ဆိုသည်မှာ တစ်ပိုင်းထားသော်လည်း ဤသည်မှာမူ အထွေထွေအစီအစဉ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်၏ ဗိသုကာစီမံကိန်း ရေးဆွဲမှုအားလုံးသည် လင်မြို့ ၏ ရှိရင်းစွဲ အခြေအမြစ်ပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ညစ်ပတ်ပြီး ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများကို သန့်စင်ပြုပြင်ခဲ့သည်။ ကျန်းလန် သည် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင်သာမက အပြင်ပန်း παρουσία (အသွင်အပြင်) တွင်ပါ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
မြင့်မားသော မြို့ရိုးများက ပိုင်းခြားထားလိုက်သဖြင့် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသော ဇွန်ဘီများသည် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ရွှေ့ပြောင်းကြရတော့သည်။ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်၏ အပြင်မြို့ရိုးသည် ကျန်းလန် မူလက ရေးဆွဲထားသော နယ်နိမိတ်ထက် ကျော်လွန်၍ တိုးချဲ့ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီများအတွက် ကနဦးသတ်မှတ်ပေးထားသည့် မြို့ဆင်ခြေဖုံးဧရိယာကြီး လေးခုစလုံးမှာ အပြင်မြို့ရိုးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်း၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဆင်ခြေဖုံးဧရိယာကြီး လေးခုတွင် ဗီလာဧရိယာများနှင့် နေရာလွတ်ပိုမိုများပြားသော လူနေရပ်ကွက်များစွာ ရှိသည်။ ကျန်းလန် သည် မြို့တွင်း၌ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ရန် ပိုမိုအဆင်ပြေစေရန်အတွက် ဤနေရာလွတ်များကို လိုလားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်မြို့ရိုးအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားသော ဆင်ခြေဖုံးဧရိယာများအပြင် ကျန်းလန် သည် အပြင်မြို့ရိုး၏ အပြင်ဘက်ရှိ ဒေသများကိုပါ စိုက်ပျိုးရေးဇုန်များအဖြစ် ပိတ်လှောင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဤသို့ဖြင့် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်၏ စုစုပေါင်းဧရိယာသည် မူလ လင်မြို့ ထက် ပိုမိုကြီးမားလာမည်ဖြစ်ကာ လူဦးရေပိုမိုများပြားစွာကို လက်ခံဆံ့ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမည်ဆိုပါက ၎င်းသည် သေချာပေါက် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသည့် စူပါမြို့တော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
စိုက်ပျိုးရေးဇုန်များ စီမံကိန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ကျန်းလန် သည် ၎င်းတို့ကို တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ တောင်ဘက်တွင် ရှန်ခရိုင် ရှိပြီး လင်မြို့ မှ ရှန်ခရိုင် သို့ အကွာအဝေးကို စိုက်ပျိုးရေးဇုန်အဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေနိုင်ပေသည်။
အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ အရိုးရှင်းဆုံး ဇွန်ဘီများကို ကာဆီးနိုင်ရုံမျှဖြင့် မြင့်လွန်းလှခြင်းမရှိသော ကာရံတံတိုင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လင်မြို့ မှ ရှန်ခရိုင် အထိ တံတိုင်းတည်ဆောက်ခြင်းမှာ ကြီးမားလှသည့် စီမံကိန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျန်းလန် တစ်ဦးတည်းနှင့်တော့ မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။ ရှန်ခရိုင် က လင်မြို့ ကို မှီခိုလိုသည်မှန်လျှင် ၎င်းတို့ဘာသာ အဖြေရှာရပေမည်။ မဟုတ်ပါက ကျန်းလန် အနေဖြင့် ရှန်ခရိုင် မှ လာရောက်ကြသူများ၏ အန္တရာယ်ကင်းရှင်းမှုကို အာမမခံနိုင်ပေ။ သူသည် လူတိုင်းကို ၂၄ နာရီပတ်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်သည့် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးမှ မဟုတ်ဘဲကိုး။
ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှ လိုက်ပါပို့ဆောင်ရေး တာဝန်ပြီးဆုံး၍ လင်မြို့ သို့ အပြန်ခရီးတွင် ဝမ်ကျန့် နှင့် အခြားသူများသည် ခရီးတစ်ဝက်၌ တောရိုင်းပြင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော ဇွန်ဘီအမြောက်အမြားကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ရှေ့သို့ ဆက်သွားသည်နှင့်အမျှ ဇွန်ဘီအရေအတွက်မှာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ တောင်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည့် မိုးထိအောင် မြင့်မားသော မြို့ရိုးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူလေးဦးစလုံး အင်မတန် အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။
သူတို့ ထွက်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်ရက်နှင့် တစ်ညသာ ရှိသေးသော်လည်း လင်မြို့ မှာမူ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ ဤသည်မှာ လျင်မြန်ပြတ်သားသည့် ကျန်းလန် ၏ လုပ်ဟန်ကို အမှန်တကယ် ထင်ဟပ်နေပေသည်။ မြို့ကို နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုမရှိဘဲ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
ရှေ့တန်းစခန်းမြို့များ၏ ခိုင်ခံ့သော မြို့တံခါးများပေါ်တွင် “တောင်ဘက်တံခါး” ဟူသော စာသားများကို ရေးထိုးထားပြီး ပင်မမြို့တံခါးကမူ “ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်” ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။ ရှေ့တန်းစခန်းမြို့များ၏ မြို့တံခါးများနှင့် ပင်မမြို့တံခါးတို့မှာ ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လှစ်ထားကာ စောင့်ကြပ်သူ မရှိကြဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတွင်းဘက်မှ ဇွန်ဘီများ ထွက်လာကာ လှည့်လည်သွားလာနေတတ်ကြသည်။
မြို့ရိုးများကို ကျန်းလန် အခုမှ အပြီးသတ် တည်ဆောက်ပြီးစသာ ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး အတွင်းရှိ ဇွန်ဘီများကိုလည်း မနှင်ထုတ်ရသေးကြောင်း ရှီချုန် သိလိုက်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်အတွင်း၌ နေထိုင်ကြသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ဇွန်ဘီဦးရေ များများစားစား မရှိသေးပေ။ ကျန်းလန် သည် စီမံကိန်း၏ မူဘောင်ကိုသာ စတင်ချမှတ်ပေးရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန့် နှင့် အခြားသူများ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပင် ကျန်းလန် က အစည်းအဝေးအတွက် ခေါ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အစည်းအဝေးတွင် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်နှင့် ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင် တည်ဆောက်ရေးအပြင် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်အတွက် ကျန်းလန် ၏ အထွေထွေ အစီအစဉ်တို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ကျန့် နှင့် သူ၏ မိဘများအပြင် ညီအစ်မများနှင့် သွေးသေလောင်းကောင်တို့လည်း တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ကျန်းလန် က စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုများမှတစ်ဆင့် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့သော အရည်အချင်းရှိသည့် ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီအချို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။
သူတို့တွင် ကျန်းလန် ၏ အစီအစဉ်အပေါ် ကန့်ကွက်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြပေ။ ကန့်ကွက်သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့ရာ ၎င်းမှာ သွေးသေလောင်းကောင် ဖြစ်ပြီး သူက အရပ်လေးမျက်နှာ မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာလိုနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
အရပ်လေးမျက်နှာကို အုပ်ချုပ်ကြမည့် အရပ်လေးမျက်နှာ မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲ လေးဦး ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် မြို့တော်အကြီးအကဲ၏ အောက်တွင် အမြင့်ဆုံး ရာထူးများကို ရရှိထားကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လူတိုင်းထက် မြင့်မားသော ရာထူးနေရာတွင် ရှိသည်ဟုပင် ယူဆနိုင်ပေသည်။
ကျန်းလန် နှင့် ညီအစ်မများ မည်မျှပင် ကြည့်ကြစေကာမူ သွေးသေလောင်းကောင်အား မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် သင့်လျော်သည်ဟု မထင်မြင်ကြပေ။ သူမှအစပြု၍ ညီအစ်မများအထိပါ ထိုကဲ့သို့ပင် ခံစားကြရသည်။
သွေးသေလောင်းကောင်မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည်။ “ဒါ လူမျိုးရေးခွဲခြားတာပဲ! တခြားသူတွေက မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲ ဖြစ်နိုင်는데 ငါကျတော့ ဘလို့ မဖြစ်နိုင်ရတာလဲ?”
ဝမ်ကျန့် က မညှာမတာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ “မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲ လုပ်ဖို့ဆိုတာ ဉာဏ်ပညာ လိုအပ်တယ်။ မင်းမှာ အဲဒါ ရှိလို့လား?”
သွေးသေလောင်းကောင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ဝမ်ကျန့် နှင့် လူချင်းရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မည်ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။ “အရှေ့မြို့က ငါ့နယ်မြေပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့အရှေ့မြို့ကို ယဉ်ကျေးတဲ့မြို့တော်ထဲ အလွယ်တကူ ထည့်သွင်းလိုက်ရုံတင်မကဘဲ မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲလည်း မလုပ်ခိုင်းဘူးပေါ့။ မင်းတို့က လွန်လွန်ကျွုကျွု လုပ်နေပြီနော်!”
ကျန်းလန် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အုပ်ချုပ်ခြင်းနဲ့ စစ်ပညာနဲ့ အုပ်ချုပ်ခြင်းပေါ့။ မင်းက ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အုပ်ချုပ်တာကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး၊ စစ်ပညာဘက်ကဆိုရင်လည်း... နည်းနည်းတော့ စိတ်ပူစရာကောင်းနေတယ်လေ။”
သွေးသေလောင်းကောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “ကျန်းလန်!”
ကျန်းလန် က သူ့ကို အော်ဟစ်ခွင့်မပေးတော့ဘဲ တားလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ... မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲ၊ မြို့နယ်ခွဲတပ်မှူးချုပ်နဲ့ ဒုတိယတပ်မှူးချုပ်တို့အပြင် မြို့နယ်ခွဲတစ်ခုချင်းစီမှာလည်း အရပ်ဘက်နဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ တာဝန်ယူရမယ့် မြို့နယ်ခွဲမြို့တော်အကြီးအကဲ၊ တပ်မှူးချုပ်နဲ့ ဒုတိယတပ်မှူးတွေ ရှိလာမယ်။ မင်းကို အရှေ့မြို့နယ်ခွဲရဲ့ ဒုတိယတပ်မှူးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ရင်ော ဘယ်လိုလဲ? မင်းက စစ်ရေးအင်အားကို တာဝန်ယူရမယ်။”
ဤသည်မှာ ကျန်းလန် ပေးနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံး ရာထူးနေရာ ဖြစ်သည်။ သွေးသေလောင်းကောင်၏ သူပုန်ထတတ်သော စိတ်နေသဘောထားကြောင့် ကျန်းလန် က သူ ပြဿနာရှာမည်ကို စိုးရိမ်နေသလို အရှေ့မြို့နယ်ခွဲ၏ တပ်မှူးချုပ်ကလည်း သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
သွေးသေလောင်းကောင်က ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ဘာလို့ ငါက အရှေ့တပ်မှူး မဖြစ်ရတာလဲ?”
ကျန်းလန် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “မင်းက ဒုတိယတပ်မှူးပဲ ဖြစ်လို့ရမယ်။ တပ်မှူးလုပ်ဖို့ဆိုတာ ခွန်အားတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ ဦးနှောက်လည်း ရှိဖို့လိုတယ်။”
သွေးသေလောင်းကောင်- ???
သူ့အား ကျန်းလန် က စော်ကားနေသလို ခံစားရသော်လည်း သူပ်မှာ သက်သေပြစရာ မရှိပေ။
ဝမ်ကျန့် က တင်းမာသွားသည်။ သူ့အမြင်တွင် သွေးသေလောင်းကောင်၌ အရှေ့ပိုင်း ဒုတိယတပ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း မရှိပေ။ သူက စီမံခန့်ခွဲမှု အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦးဟု သူ မမြင်ခဲ့ဘဲ အရေးပါသော်လည်း မသင့်လျော်သည့် ရာထူးနေရာတွင် ထားရှိခြင်းက ပြဿနာများကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေမည်သာ ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိသည့် ဒုတိယတပ်မှူးတစ်ဦး ရှိနေခြင်းက အရှေ့တပ်မှူးအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သွေးသေလောင်းကောင်က အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ဝမ်ကျန့် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ “သူ့ရာထူးက ဘာလဲ?”
ကျန်းလန် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ရဲ့ စစ်ရေးအင်အားအားလုံးကို တာဝန်ယူရမယ်။”
သွေးသေလောင်းကောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဒေါသပေါက်ကွဲတော့သည်၊ “ဒါဆိုရင် ငါက သူ့အောက်မှာ နေရမှာပေါ့? ဘာလို့လဲ?! ငါ လင်မြို့ မှာ ရှိတုန်းကဆို သူ ဘယ်မှာမှန်းတောင် မသိသေးဘူး။ ဘာလို့ ငါ့ကို နှိမ်ချရတာလဲ?!”
ကျန်းလန် က သူ့၏ အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် စိတ်တိုလာကာ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်စိတ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် ဝမ်ကျန့် က ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲ လေးဦးနဲ့ တပ်မှူးချုပ် လေးဦးအပြင် ‘ဇွန်ဘီတပ်မှူးချုပ် လေးဦး’ ကိုရော ဘလို့ မဖွဲ့စည်းရတာလဲ? သူတို့က ဇွန်ဘီလေးဘက်လေးတန်ကို တာဝန်ယူလိမ့်မယ်။ ဇွန်ဘီတပ်မှူးချုပ် လေးဦးရဲ့ ရာထူးက တပ်မှူးချုပ် လေးဦးနဲ့ တန်းတူဖြစ်ပြီး အဆင့်ခြောက် အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ဦးဆောင်မှုကို ခံယူလိမ့်မယ်။”
ဝမ်ကျန့် က သွေးသေလောင်းကောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “သွေးသေလောင်းကောင်က ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ခွန်အားက ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနဲ့ တန်းတူညီမျှမှုရှိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက အရှေ့ပိုင်းရဲ့ ဇွန်ဘီတပ်မှူးချုပ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဟီလင် နဲ့ ရှီချုန် က အနောက်ပိုင်းရဲ့ ဇွန်ဘီတပ်မှူးချုပ်တွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ?”
ဝမ်ကျန့် စကား ဆုံးသွားသောအခါ ကျန်းလန် ၏ သဘောထားကို တောင်းခံလိုက်သည်။
လင်မြို့ တွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော ဇွန်ဘီအမြောက်အများ ရှိနေသဖြင့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပေသည်။ ဤအစီအစဉ်က သွေးသေလောင်းကောင်နှင့် ညီအစ်မနှစ်ဦးအတွက် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ကာ လုပ်စရာအလုပ်တစ်ခုလည်း ရရှိသွားစေမည် ဖြစ်သည်။
သွေးသေလောင်းကောင်က ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများနှင့် လူသားများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ထက် ဇွန်ဘီများနှင့်အတူ ရှိနေရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်ပေသည်။ ဇွန်ဘီတပ်မှူးချုပ် လေးဦး၏ ရာထူးမှာ တပ်မှူးချုပ်များနှင့် တန်းတူညီမျှမှု ရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်းသည် ရာထူးအဆင့်အတန်း မြင့်မားသည့် ပုံစံပေါ်နေသဖြင့် သွေးသေလောင်းကောင် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။
သွေးသေလောင်းကောင်၏ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ကျန်းလန် က ညီအစ်မများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ “ညီအစ်မတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ?”
ဟီလင် က ပြန်ဖြေသည်၊ “ကျွန်မတို့က အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာပါမယ်။”
ရှီချုန် က ဖြည့်စွက်ပြောသည်၊ “မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့က ဇွန်ဘီတွေနဲ့အတူ ရှိနေတာက ပိုပြီး သင့်လျော်ပါတယ်။”
အားလုံးက သဘောတူညီကြသဖြင့် ကျန်းလန် က ဇွန်ဘီတပ်မှူးချုပ် လေးဦး ရာထူးကို ထည့်သွင်းရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ယခုအခါ အနောက်ပိုင်းနှင့် အရှေ့ပိုင်းတို့တွင် ဇွန်ဘီတပ်မှူးချုပ်များ ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းအတွက် ရာထူးနေရာများမှာမူ လစ်လាត់နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလန် က လေဆိပ်ကို စောင့်ကြပ်ရန် ရုံမြို့တွင် ချန်ထားခဲ့ရသည့် မိန်းကလေးငယ်လေးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသော်လည်း ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်သည်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဒုက္ခမပေးတော့တာ ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရိုးသားစွာနေထိုင်ကာ လေဆိပ်ကို စောင့်ကြပ်နေသင့်သည်။ ခေါင်းဆောင်များကို ရှာဖွေရသည်မှာ တပ်မှူးများထက် ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။
ကျန်းလန် တွင် မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲ လေးဦးအတွက် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများ လက်တလော မရှိသေးသော်လည်း တပ်မှူးချုပ် လေးဦးအတွက်မူ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ကျီယုံ ကို အရှေ့တပ်မှူးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်။ အရှေ့တပ်မှူးနှင့် အရှေ့ပိုင်း ဇွန်ဘီတပ်မှူးချုပ်တို့မှာ အချင်းချင်း ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မရှိမဖြစ် ရှိလာပေလိမ့်မည်။ ကျီယုံ ၏ စွမ်းအားမှာ သွေးသေလောင်းကောင်ထက် မညံ့ပေ၊ ထို့ကြောင့် ထိုနှစ်ဦးကို အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ဒုက္ခပေးစေလိုက်ပါစေ။
ဝမ်ကျန့် ၏ အဖွဲ့ဝင် သုံးဦးစလုံးတွင် စွမ်းအားရော ဉာဏ်ပညာပါ ရှိကြရာ လူသားစစ်တပ်အတွင်း ထိပ်တန်းအရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ ကျန်းလန် က သူတို့၏ အလားအလာများကို အလဟဿ အضیမခံဘဲ ပြောလိုက်သည်၊ “ရှီချုန်၊ မင်းက အနောက်တပ်မှူး လုပ်ပါ။”
ရှီချုန် က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ “နားလည်ပါပြီ။”
ကျန်းလန် က ဆက်ပြောသည်၊ “ဟီလင်၊ မင်းက တောင်တပ်မှူး လုပ်ပါ။”
ဟီလင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် သူ့အရည်အချင်းကို သူသိပြီး တောင်တပ်မှူး ရာထူးအတွက် မသင့်လျော်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိထားသည်။
ကျန်းလန် က သူ့ကို အားပေးနှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေက လုံလောက်ပါတယ်၊ စွမ်းအားအတွက် စိုးရိမ်မနေနဲ့။ သုတေသနဌာနကို သုတေသနပြုမှုတွေ အမြန်လုပ်ခိုင်းပြီး မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေကို မြှင့်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှိမရှိ ငါ စစ်ဆေးခိုင်းပါမယ်။”
ဟီလင် က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က ဝမ်ကျန့် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ “သင့်လျော်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း တစ်ဦးကို မတွေ့မချင်း ခင်ဗျားက မြောက်တပ်မှူး ရာထူးကို ယာယီ ရယူထားပါ။”
ဝမ်ကျန့် မှာ ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ ကျန်းလန် က သူ့အား လင်မြို့ မှ ထွက်ခွာခွင့်မပေးခြင်းမှာ အမြတ်ထုတ်ရန်နှင့် ခိုင်းဖတ်အဖြစ် အသုံးချရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ယခုအခါ သံသယဝင်လာခဲ့သည်။
လူအင်အား ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသဖြင့် ကျန်းလန် က တောင်ပိုင်းနှင့် အရှေ့ပိုင်း ရာထူးများကို ဝမ်ကျန့် နှင့် သူ့ကိုယ်သူ ယာယီ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ အနောက်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းတို့ကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီစစ်တပ်မှ ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့သော အရာရှိများကို တောင်ပိုင်းနှင့် အရှေ့ပိုင်းတို့တွင် ဒုတိယတပ်မှူးများအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ တောင်ပိုင်း၏ မြို့နယ်ခွဲ ဒုတိယမြို့တော်အကြီးအကဲ သုံးဦးနှင့် အရှေ့ပိုင်း၏ မြို့နယ်ခွဲ ဒုတိယမြို့တော်အကြီးအကဲ သုံးဦးတို့ကို ကျန်းလန် ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ယဉ်ကျေးသော အခြေစိုက်စခန်းမှ ဝါရင့်သူများ ဖြစ်ကြပြီး လူသားများအနေဖြင့် သူတို့၏ နောက်ခံများမှာ ရိုးရှင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အသစ်ထူထောင်လိုက်သော ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ကို အုပ်ချုပ်ရာတွင် ၎င်းတို့၏ အကူအညီကို ရရှိခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
မြို့နယ်ခွဲအကြီးအကဲများ၊ ဒုတိယမြို့တော်အကြီးအကဲများ၊ တပ်မှူးများနှင့် ဒုတိယတပ်မှူးများထဲမှ မည်သူပင်ဖြစ်စေ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းအားလုံးမှာ ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများ ဖြစ်ရမည်။ လူသားများက အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှပြီး ဇွန်ဘီများနှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့က ပို၍ ရိုးရှင်းကြသည်။ ကျန်းလန် က ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများနှင့်ဆိုလျှင် ပို၍ စိတ်အေးချမ်းရသည်ဟု ခံစားရသည်။
ဇွန်ဘီတပ်မှူးချုပ် လေးဦးသည် လူသားများအကြောင်း မပြောနဲ့ဦး၊ စွမ်းဆောင်ရည်ပိုင်းတွင်ပင် လုံလောက်သည်ထက် ပိုမိုစွမ်းဆောင်နိုင်ကြသည်မှာ အထူးပြောစရာပင် မလိုပေ။
ရာထူးနေရာများကို အပြီးသတ် သတ်မှတ်ပြီးနောက် တောင်မြို့နှင့် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းတို့အကြား တည်ဆောက်ရေး ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရမည့် အချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ကျန်းလန် တစ်ဦးတည်းနှင့် ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်နိုင်သည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူသည် ရှန်ခရိုင် ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် တွေ့ဆုံရမည် ဖြစ်သည်။ ရှန်ခရိုင် မှာ လက်ရှိတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေဖွယ်ရှိသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ကျန်းလန် က ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ချန်ဗိုဟိန် ကို နောက်မှ ချဉ်းကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လက်တလောတွင် အရေးအကြီးဆုံး တာဝန်မှာ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပြင်ဆင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ရာထူးများကို ခန့်အပ်ပြီးနောက် ကျန်းလန် တစ်ယောက် စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပြေးလွှားကာ တိုးတက်မှုများကို တွန်းအားပေးခြင်း၊ အပြင်မြို့ရိုး၏ ဆင်ခြေဖုံးများကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းနှင့် စိုက်ပျိုးရေးဇုန်ကို မည်သို့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ကို စဉ်းစားတွေးတောခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
စိုက်ပျိုးရေးဇုန်မှာ လက်ရှိတွင် ဒူးဆစ်ခန့် မြင့်သော မပေါင်းမြက်များနှင့် အလှစိုက်သစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လိုအပ်သည့် သစ်ပင်များမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသည်များကို အကုန်ရှင်းလင်းပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလန် သည် မြေဓာတ်စွမ်းအားရှင် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ အပင်များ ကြီးထွားမှုကို တွန်းအားပေးနိုင်သလို အပင်များ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူကာ ခြောက်သွေ့သေဆုံးသွားစေရန်လည်း ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် မပေါင်းမြက်များနှင့် အလှစိုက်သစ်ပင်များကို ခြောက်သွေ့သွားအောင် လုပ်ရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ စိုက်ပျိုးရန်အတွက် မြေကိုထွန်ယက်ပြင်ဆင်ပြီး အမြစ်များကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် လိုအပ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ကျန်းလန် သည် ထွန်စက်ကြီးကို အထူးပင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမိတော့သည်။ ထွန်စက် မရှိကြသဖြင့် ရှီချုန် ကို လူပုံစံ ထွန်စက်ကြီးအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲကာ အသုံးချရုံသာ ရှိတော့သည်။ ရှီချုန် မှာမူ စိတ်ဆင်းရဲလှပြီဖြစ်သော်လည်း တောင်ပိုင်းမြို့တော် စိုက်ပျိုးရေးဇုန်တွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လှည့်လည်သွားလာကာ သူ့စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မြေကို ထွန်ယက်ပေးနေရလေသည်။ တောင်ပိုင်းမြို့တော် စိုက်ပျိုးရေးဇုန်အတွင်းရှိ မြေနေရာများ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသောအခါ ကျန်းလန် က ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများကို ခေါ်ယူကာ မျိုးစေ့ချစိုက်ပျိုးခြင်း လုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ကူညီစေခဲ့သည်။
ဂျုံ၊ ပြောင်း၊ ခြောက်သွေ့စပါး၊ ပဲပုပ်၊ ပဲတီစိမ်း၊ ပဲနီလေး၊ ပဲမည်း စသည်ဖြင့် အပင်တို့၏ သဘောသဘာဝ သို့မဟုတ် ရာသီဥတုကို ပဓာနမထားဘဲ အကုန်အစင် စိုက်ပျိုးခဲ့ကြသည်။ တောင်ပိုင်းမြို့တော်၏ စိုက်ပျိုးရေးဇုန်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားသည်အထိ ဆက်တိုက် စိုက်ပျိုးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများအနေဖြင့် ယခုအခါတွင် အနားယူခွင့်ရပြီဟု တွေးတောနေကြဆဲ အချိန်တွင်ပင် ကျန်းလန် က အားကောင်းမောင်းသန် မြေဓာတ်စွမ်းအားကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ တောင်ပိုင်းမြို့တော် စိုက်ပျိုးရေးဇုန်တစ်ခုလုံး အလျှိုအလျှို အသီးအပွင့်များ ဝေဆာလာကာ ရိတ်သိမ်းချိန်တန် تر အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းလာတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှေဝါရောင် သီးနှံများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ရိတ်သိမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီအားလုံး-
သူတို့မှာ အနားယူချိန်လေးတောင် မရှိရတော့ဘူးလား။ မြို့တော်ဝန်ကြီး ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဖျက်ဆီးမှုဒဏ်ကို ဘယ်သူကမှ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး!
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့က လူသားများ မဟုတ်တော့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ကျန့် နှင့် အဖွဲ့ဝင်များမှာ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ကို စီစဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေကြစဉ် တောင်ပိုင်းမြို့တော်ရှိ စိုက်ပျိုးရေးဇုန်မှာမူ ကြီးမားသော သီးနှံရိတ်သိမ်းမှုကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများမှာ ဓားအမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆွဲကာ ကိုင်းညွှတ်ပြီး သီးနှံများကို ရိတ်သိမ်းကြရသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားများမှာ တောင့်တင်းခက်ထန်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း နှေးကွေးကာ ကျွမ်းကျင်မှု ကင်းမဲ့နေသည်မှာ အထူးပြောစရာပင် မလိုပေ။
ကျန်းလန် သည် ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော လယ်ကွင်းပြင်ကြီးနှင့် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်နေကြသော ရိတ်သိမ်းသူများကို ကြည့်ရင်း စိုက်ပျိုးရေးသုံး စက်ယន្តတရားများ လိုအပ်ကြောင်းကို တွေးတောမိလေသည်။ လူအင်အားကိုသာ အဓိကထား အားကိုးနေခြင်းမှာ အလွန်တရာ နှေးကွေးလွန်းပြီး စွမ်းအင်ရော အချိန်ပါ ဆုံးရှုံးစေသည်။
ဝန်းကျင်ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကျန်းလန် ၏ စွမ်းအားများကြောင့်လား မသိရသော်လည်း ဂျုံနှင့် စပါးနှံများမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ပွားမီကထက် နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆ ပိုမိုကြီးမားနေသည်။ ပြောင်းဖူးဆံများမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းနေပြီး ပြောင်းဖူးဖူး တစ်ခုချင်းစီမှာ လက်မောင်းတစ်ဖက်စာမျှ ရှည်လျားကာ ပြောင်းဖူးပင်တစ်ပင်လျှင် ပြောင်းဖူးဖူး ၅ ခုမှ ၆ ခုအထိ ပါရှိကြသည်။ ပြောင်းဖူးစေ့များမှာ ဝביတင်းနေပြီး အရည်ရွှမ်းလှသည်။ ကျန်းလန် က အချို့ကို တမင်တကာ မမှည့်သေးဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်။
ပြောင်းခင်းထဲတွင် ရပ်ကာ မော့ကြည့်ရင်း ကျန်းလန် က သူသည် ပြောင်းပင်များလောက်ပင် မမြင့်သေးကြောင်း ဝမ်းနည်းဖွယ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပြောင်းပင်များမှာ မြင့်မား၍ တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်ကြသည်။ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူသည် ပြောင်းပင်အချို့ကို အမြစ်ပါမကျန် ဆွဲနှုတ်ကာ ကားအမိုးပေါ်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို ပြန်ယူသွားရန် သူ ရည်ရွယ်ထားသည်။ လတ်ဆတ်သော ပြောင်းဖူးစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ အရသာကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ အဝစားလိုသည်။
ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်အဆင်အယင်ပါရှိသော ကားဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက် သွားလာရာတွင် သိလိုစိတ်ပြင်းပြသော အကြည့်များစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ မြို့တော်ဝန်ကြီးက ပြောင်းပင်တွေကို ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ ဟरု လူတို့က တွေးတောနေကြသည်။ ပြောင်းဖူးဖူးတွေကိုပဲ ယူလာရင် ပိုမိုလွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်လော။
ကျန်းလန် သည် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျန်းလန် သည် အစိမ်းရောင် ပြောင်းပင်အချို့ကို ဆွဲငင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းလန် သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ အံ့သြတကြီး ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “သား၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
ကျန်းလန် တွင် ပျင်းရိတွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာ ရှိသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ “ပြောင်းဖူး စားချင်လို့။”
ဝတ်စုံလေး ဝတ်ဆင်ထားသော ကွေ့ပေါင် သည် ဒုတိယထပ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ပြောင်းပင်များကို အဝိုင်းလိုက် အနည်းငယ် ပတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အနံ့ခံကြည့်ရာ ၎င်း၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ၎င်း၏ အစားအသောက် စံနှုန်းများနှင့် ကိုက်ညီခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
ကျန်းလန် ၏ မျက်နှာတွင် ‘ငါ့သားက တုံးအနေတာလား’ ဟူသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်၊ “ပြောင်းဖူးဖူးတွေကိုပဲ ဖြုတ်ယူလာခဲ့ပေါ့။ ဘာလို့ ပင်စည်တစ်ခုလုံးပါ ယူလာတာလဲ? ပင်စည်ပါ စားမလို့လား?”
ကျန်းလန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ပင်စည်ကော စားလို့ မရဘူးလား?”
ကျန်းလန် မှာ ချက်ချင်းပင် ဟိန်းဟောက်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ “မရပါဘူး သားရယ်! သား ငယ်ငယ်တုန်းက လယ်ယာလုပ်ငန်း အတုအယောင် လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးလား? သားမှာ အခြေခံ အသိတရားဆိုတာ မရှိဘူးလား? ပြောင်းဖူးက စားရတာ၊ ပြောင်းပင်စည်ကို မစားရဘူး!”
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြို့ပြတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ကျန်းလန် သာ ငယ်စဉ်က လယ်ယာလုပ်ငန်း လှုပ်ရှားမှုများတွင် မပါဝင်ခဲ့ဖူးပါက ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ဂျုံပင်ငယ်များကိုပင် ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏ မိဘများက သူ့အား ဤလှုပ်ရှားမှုများသို့ မကြာခဏ ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသောကြောင့် စတော်ဘယ်ရီသီးများ မည်သို့ ကြီးထွားလာသည်၊ အစားအစာများ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသည်ကို သူ သိရှိခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်စဉ်များကို သူ ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ဖူးပြီး ပါဝင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အဆင့်ဆင့်ကို နားလည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ “တကယ်ရော စားလို့ မရဘူးလား?”
ကျန်းလန် မှာ ခေတ္တမျှ စကားဆို့သွားပြီး သူတို့၏ လက်ရှိဘဝ အခြေအနေမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ကြောင်း သတိရသွားသည်။ လူများစွာတွင် စားစရာ မရှိကြပေ၊ အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်သည့် အခြေအနေတွင်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့သည် လတ်ဆတ်သော ပြောင်းပင်စည်များကိုပင် ပဓာနမထားတော့ဘဲ သစ်ခေါက်များကိုပါ စားသုံးကြလိမ့်မည်။
ကျန်းလန် သည် လေသံကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ “ဒါဆိုလည်း သား စားကြည့်လေတော့။”
ကျန်းလန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဓားတစ်လက်ကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် အရင်းပိုင်းကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အရွက်များကို ဖယ်ရှားကာ အခွံကို ခွာချလိုက်ရာ ချောမွတ်နေသော ပြောင်းပင်စည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကြံကဲ့သို့ အခွံခွာကာ အស្នိုးကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။ ‘ခွပ်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ အလွန်တရာ กรွပ်ဆက်နေသည်။ ကျန်းလန် က ဝါးစားရင်း အမျှင်အချို့ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။
ကျန်းလန် က သူ၏ ဝေဖန်သုံးသပ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း သူက စားသည်နှင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူမက မေးလိုက်သည်၊ “ဘယ်လိုနေလဲ? အရသာက ဘယ်လိုရှိလဲ?”
ကျန်းလန် က ဓားဖြင့် အပိုင်းအစ လှီးဖြတ်ကာ သူ့အမေအား လှမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ “ချိုတယ်၊ ပြီးတော့ အရည်တွေ အများကြီးပဲ။”
ကျန်းလန် က ကျန်းလန် ၏ အမူအရာကို အတုယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သံသယဝင်လျက်ဖြင့် သူမ စားနေသည်များကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက ပြောင်းပင်စည်လား၊ သို့မဟုတ် ကြံလား?
ကျန်းလန် က ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါက ပြောင်းပင်စည်လေ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ချိုနေရတာလဲ? ပြီးတော့ ဘာလို့ အရည်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ? ဒါက ကြံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား?”
ကျန်းလန် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မျိုးဗီဇပြောင်းသွားတာ ဖြစ်မယ်။”
ဝမ်ကျန့် နှင့် ရှီချုန် တို့ ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ ကျန်းလန် နှင့် ကျန်းလန် တို့ ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို စားသုံးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင်လည်း အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြသော်လည်း သူတို့ စားနေသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည့်အခါတွင်မူ အံ့သြမှုမှာ ပိုမိုကြီးမားလာကြသည်။
ဝမ်ကျန့် က ခြောက်သွေ့သော လေသံဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်၊ “ငါတို့မိသားစုက ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲသွားပြီလား၊ ပြောင်းပင်စည်တွေတောင် စားနေကြရအောင်?”
ကျန်းလန် မှာ ပြန်ပြောရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။ သူမသည် မေးစေ့ကို မြှင့်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ “အရသာရှိတယ်။ သားတို့ စားကြည့်ကြစမ်းပါ။”
ဝမ်ကျန့် နှင့် ရှီချုန် တို့မှာ သံသယရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်စားကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချက်ချင်းပင် ချိုမြိန်သော အရည်များကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ ပေါများပြီး ချိုမြိန်သော်လည်း ကြံ၏ ချိုမြိန်မှုနှင့်မူ ကွာခြားနေသည်။ ပြောင်းပင်စည်၏ ချိုမြိန်မှုမှာ ကြည်လင်ပြီး လန်းဆန်းစေတတ်သည်။ သူတို့ တစ်ခါမှ ဤကဲ့သို့သော အရသာမျိုးကို မစားဖူးကြပေ၊ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တရာ အရသာရှိလှသည်။
ရှီချုန် မှာ ဤကာလအတွင်း ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို စီမံခန့်ခွဲရင်း အလွန်အမင်း အလုပ်များနေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျန့် ကလည်း ကူညီပေးခဲ့ပြီး စားသောက်ရန် ပြန်လာတိုင်း ရှီချုန် ကိုပါ ခေါ်လာလေ့ရှိသည်။ မိသားစုမှာ ရှီချုန် အတွက် ပန်းကန်တစ်ချပ် အပိုပြင်ဆင်ထားရန် အလေ့အထ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှီချုန် သည် အပိုင်းအစတစ်ခု ကုန်အောင် စားပြီးနောက် ချီးကျူးလိုက်သည်၊ “တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ။ ပြောင်းဖူးတွေ ရင့်မှည့်သွားတဲ့အခါ ပြောင်းပင်စည်ထဲက ရည်တွေ သိသိသာသာ လျော့သွားမှာပဲ။ ဒီလို အရသာရှိတာကို ဆုံးရှုံးသွားရတာ နှမြောစရာပဲဗျ။”
ကျန်းလန် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မဆုံးရှုံးပါဘူး။”
ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံဖူးထားသဖြင့် ကျန်းလန် က ပြောင်းဖူးများ ရင့်မှည့်လာသောအခါ ရွက်ဖျားများ ခြောက်သွေ့သွားသော်လည်း ပြောင်းပင်စည်များမှာမူ လှပစိမ်းစိုနေဆဲဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ အရည်များစွာ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။
သေချာစေရန်အတွက် သူတို့လေးဦး နေ့လယ်စာကို အမြန်စားပြီးနောက် မြို့၏ တောင်ဘက်စွန်းရှိ စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာသို့ ကားဖြင့် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ရင့်မှည့်နေသော ပြောင်းပင်စည်များကို ကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းကြည့်ရန် သူတို့ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လတ်ဆတ်သော ပြောင်းဖူးမှာ အလွန်တရာ အရသာရှိကာ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်လှသည်။ ပြောင်းပင်စည်များမှာ ကြီးမားသော်လည်း လူတိုင်းတွင် တစ်ပင်စီ ရှိနေကြသည်။ ကြီးမားသော ပြောင်းဖူးဖူးကြီး တစ်ဖူးစီ စားပြီးသွားကြသည့်အခါတွင်မူ အခြားဟင်းပွဲများကို များများစားနိုင်တော့ဘဲ ဗိုက်ပြည့်သွားကြသည်။
သုံးဦးသားက ကျန်းလန် နောက်မှ လိုက်ပါလာကာ စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာကြရာ ရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ တစ်ခုလုံး ရွှေဝါရောင် လွှမ်းနေသည်။ ကောက်ပဲသီးနှံများကို ရိတ်သိမ်းနေကြသည့် ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်များစွာ ရှိနေသော်လည်း ဧရာမ ကောက်ပဲသီးနှံ ပမာဏကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လူဦးရေမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
ဤကာလအတွင်း ကျန်းလန် ၏ အလုပ်လက်မဲ့ အပန်းဖြေနေမှုမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။ ရှီချုန် မှာ အထူးပင် အလုပ်များနေပြီး ဝမ်ကျန့် ကလည်း သူ့အား လုပ်ငန်းများကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ကူညီပေးနေသည်။ ကျန်းလန် ကတော့ အလားအလာရှိသော အထောက်အထားများ ပိုင်ဆိုင်သည့် ပုပ်စပ်နေသော ဖုတ်ကောင်များကို အသွင်ပြောင်းလဲပေးရန် တာဝန်ယူထားသည်။ လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် ကျန်းလန် က မြို့ပြင်တွင် ဤမျှကြီးမားသော လယ်ယာမြေကြီးကို တိတ်တဆိတ် ဖန်တီးခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။
ဝမ်ကျန့် က ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိပြီး ကျန်းလန် ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် သူ၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ “မင်းက ရင့်မှည့်နှုန်းကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန် အမြန်လုပ်လိုက်တာပဲ။ ရိတ်သိမ်းဖို့ ပြဿနာကိုရော စဉ်းစားခဲ့ရဲ့လား?”
ကျန်းလန် က ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
ထိုစဥ်က သူ အမှန်တကယ်ပင် ထိုအကြောင်းကို မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ လယ်ယာလုပ်ငန်း အသိပညာ နည်းပါးမှုကို မပေါ်လွင်စေရန် သူ ထိုသို့ မပြောရဲခဲ့ပေ။
ဝမ်ကျန့် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “ကံကောင်းလို့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပြီးကတည်းက မိုးက သိပ်မရွာတာ။ သသာ မိုးရွာခဲ့ရင် ဒီသီးနှံတွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးကုန်မှာပဲ။”
ကျန်းလန် က အခြေအနေကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ “အင်း၊ မိုးရွာမယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူးလေ။”
ဝမ်ကျန့် က သူ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မိုးရွာတာ တစ်ခုတည်းပဲလို့ ထင်နေတာလား? ပဲပင်တွေကို ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်လိုက်စမ်းပါ။”
ဝမ်ကျန့် က ကျန်းလန် အား ပဲခင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကြည့်ရှုစေခဲ့သည်။ ပဲတောင့်များမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုကြီးနေပြီး အပင်များလည်း ပိုရှည်ကြသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဖောင်းကြွဝိုင်းစက်နေသော ပဲတောင့်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အပင်များ အားလုံး ရင့်မှည့်နေပြီဖြစ်ကာ မြေပြင်တွင် အဝါရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အလွန်အမင်း ရင့်မှည့်နေကြပြီဖြစ်သောကြောင့် အပင်များမှာ ကြွပ်ဆတ်နေပြီး ပဲစေ့များမှာ အလွယ်တကူ ကြွေကျကုန်ကြသည်။
ဝမ်ကျန့် က ပြောလိုက်သည်၊ “မြင်လား? ပဲပင်တွေ အရမ်းရင့်မှည့်သွားရင် ဒီလိုဖြစ်တာပဲ။ တို့လို့တောင် မတို့ရဲဘူး၊ ပဲစေ့တွေ ကြွေကျကုန်မှာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရိတ်သိမ်းကြမလဲ?”
ရိတ်သိမ်းထားသော အပင်များမှာ အခွံလွတ်များသာ ဖြစ်လာပြီး အစစ်အမှန် ပဲစေ့များက မြေပေါ်သို့ ကြွေကျကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က တစ်စေ့ချင်းစီ လိုက်ကောက်ရမည်လော။
ထို့အပြင် ပဲတောင့်များစွာမှာလည်း အလိုလို ကွဲအက်ကုန်ကြပြီး အတွင်းရှိ ပဲစေ့များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ကြည့်နေလိုက်ပြီး သူ၏ အမှားကို အပြည့်အဝ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က ပြောလိုက်သည်၊ “လောလောဆယ်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ရိတ်သိမ်းကြတာပေါ့။ ကြွေကျနေတဲ့ ပဲစေ့တွေကို လိုက်မကောက်နဲ့တော့။ မြေကြီးကိုပဲ လှန်လိုက်၊ ငါ အပင်ရင့်မှည့်တာကို ထပ်ပြီး အမြန်လုပ်ပေးမယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အချိန်ကို သေချာ ဂရုစိုက်တော့မယ်။”
ဝမ်ကျန့် က သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်သည်၊ “အရွက်တွေ ကြွေကျပြီး ပင်စည်တွေ အဝါရောင် ပြောင်းသွား ترောက်အောင် အထိပဲ အမြန်လုပ်ရမယ်။”
ကျန်းလန် က ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ပြီး ရင့်မှည့်နေသော ပြောင်းပင်စည် တစ်ပင်ကို ဖြတ်ယူရန် သူတို့အား ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အခွံခွာလိုက်ပြီးနောက် သူတို့လေးဦး သုံးဆောင်လိုက်ကြသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အရည်များက ပုံမှန်အတိုင်း ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရင့်မှည့်နေသော ပြောင်းပင်စည်များမှာ လတ်ဆတ်သော ပင်စည်များထက် အနည်းငယ် ပို၍ ချိုမြိန်သော အရသာ ရှိနေသည်။
ဤရှာဖွေတွေ့ရှိချက်နှင့်အတူ ပြောင်းဖူးရိတ်သိမ်းသည့်အခါ ပြောင်းပင်စည်များကိုပါ သိမ်းဆည်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ပြောင်းရွက်များကိုမူ ဗီဇပြောင်း နွားများနှင့် သိုးများအတွက် အစာအဖြစ် ကျွေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အိမ်မွေးဗီဇပြောင်း ကြက်ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များမှာ ၎င်းတို့၏ မွေးရာပါ သဘာဝအတိုင်း ပြန်သွားသင့်ပေသည်။ ၎င်းတို့ မစားသင့်သည်များကို မစားသင့်ပေ။ နွားများနှင့် သိုးများ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း မြက်ကိုသာ ကောင်းကောင်း စားသင့်ပြီး အသားကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။
အလုပ်ရှုပ်နေကြသော ရိတ်သိမ်းသူများ၏ ပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း ရှီချုန် က ပြောလိုက်သည်၊ “စိုက်ပျိုးရေး စက်ကိရိယာတွေ မပါဘဲနဲ့တော့ အဆင်မပြေဘူး။ လူအင်အား သက်သက်ကိုပဲ အားကိုးနေလို့ကတော့ ထိရောက်မှု မရှိဘူးလေ။”
ကျန်းလန် လည်း ဤပြဿနာကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ “ငါ စိုက်ပျိုးရေး စက်ကိရိယာ အချို့ သွားရှابပေးမယ်။”
အောက်ဘက်ရှိ မြို့ငယ်များတွင် စိုက်ပျိုးရေး စက်ကိရိယာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ဒီဇယ်ဆီ ထောက်ပံ့မှုက ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက ဓာတ်ဆီဆိုင် အများစုမှာ ဆီကုန်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
လူ့အသက်များ တန်ဖိုးမရှိတော့သည့် ဤခေတ်ကြီးတွင် မည်သူကမှ ရေနံကြမ်းများကို ထုတ်ယူပြီး ဓာတ်ဆီဆိုင်အသီးသီးသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။ ဗဟို မီဂိုမြို့တော်ကြီးတွင် ပုံဆောင်ခဲ နူကလီးယား စွမ်းအင်ကို အောင်မြင်စွာ တီထွင်ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလော။