လူသားများသည် လက်နက်များအတွက် စွမ်းအင်ရရှိရန် ဇွန်ဘီများကို အများအပြား လိုက်လံသတ်ဖြတ်ကြရသည်ဟူသော အချက်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ရှီချုန်မှာ မျက်မှောင်ကြုံ့မိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဇွန်ဘီသလင်းကျောက်များကို လိုအပ်နေသော်လည်း ဇွန်ဘီဘဝသို့ ရောက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း အထွေအထူး စစ်ခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည့် အချိန်ကလွဲလျှင် ဇွန်ဘီများကို အကြီးစား လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည့် ဇွန်ဘီဟူသမျှမှာလည်း သူ့ကို အရင်ဦးအောင် တိုက်ခိုက်ရလောက်အောင် မိုက်မဲကြသူများချည်းသာ ဖြစ်ကြသည်။
ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကဲ့သို့ သလင်းကျောက်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားရမည့် အကြံအစည်မှာ ရှီချုန်၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ဘောင်ကို ကျော်လွန်နေပေသည်။ ထိုသို့ လုပ်မည့်အစား ရေနံသွားထုတ်ခြင်းကမှ ပို၍ ကောင်းဦးမည်။
အင်း... ရေနံကွက်များ ရှိရာနေရာက လင်မြို့ နှင့် ဝေးလွန်းလှသည်။ ရေနံကိုသာ အားကိုးနေ၍လည်း အကောင်းဆုံး အဖြေတစ်ခု ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
ဒီဇယ်ဆီ မရှိလျှင် သလင်းကျောက်စွမ်းအင်ကို အသုံးချ၍မရနိုင်ဘဲ ရှေးဦးဆန်ဆန် စိုက်ပျိုးရေးနည်းလမ်းများနှင့် မြေဓာတ်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်များ ဆိုသည့် နည်းလမ်းနှစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။
ရှီချုန်သည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ မြေဓာတ်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်များက အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှပေသည်။ သူတို့သည် ထွန်စက်ကြီးများထက်ပင် မြေကို ပို၍မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွန်ယက်နိုင်ကြပြီး ဒီဇယ်ဆီလည်း မလိုအပ်ပေ။ သူတို့ သုံးစွဲလိုက်ရသည့် မြေဓာတ်စွမ်းအင်များမှာ အနားယူလိုက်သည်နှင့် ပြန်လည်ပြည့်ဝလာမည် ဖြစ်သည်။ စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်များသာ မရှားပါးခဲ့လျှင် ရှီချုန်အနေဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းအတွက် မြေဓာတ်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင် အုပ်စုတစ်စုကို ငှားရမ်းလိုစိတ် အလွန်ပင် ရှိနေမိသည်။
လောလောဆယ်တွင်မူ စိုက်ပျိုးရေးသုံး စက်ကရိယာများနှင့် ဒီဇယ်ဆီများကို တတ်နိုင်သမျှ ရှာဖွေရန်သာ ရှိတော့သည်။ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့လျှင်လည်း မွေးမြူထားသော ဗီဇပြောင်းနွားများကို လေ့ကျင့်ပေးပြီး လယ်ထွန်ခိုင်းရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ရှီချုန်သည် လူများကို ပဲများကို စတင်ရိတ်သိမ်းခိုင်းပြီး ညီညာပြန့်ူးသော ကျောက်ပြားကွင်းပြင်ပေါ်တွင် နေလှန်းစေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရှီချုန် ကိုလည်း မြေထွန်ယက်ရာတွင် ကူညီပေးရန်၊ မြေပေါ်သို့ ကြွေကျနေသော ပဲစေ့များကို မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည်မြှုပ်နှံပေးပြီး သူ၏ မွေးဖခင်ရင်း၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်စွာဖြင့် အသီးအပွင့်များ အမြန်ဖြစ်ထွန်းလာစေရန် လုပ်ဆောင်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပဲသီးများမှာ ထပ်မံကွဲအက်သွားခြင်း မရှိတော့ဘဲ အထွက်နှုန်းမှာလည်း ပထမအကြိမ်ထက် သေချာပေါက် ပိုမိုများပြားလာမည် ဖြစ်ပေသည်။
တောင်ပိုင်းမြို့တော်ရှိ စိုက်ပျိုးရေးဇုန်မှာ ကျယ်ဝန်းပြီး သီးနှံအမြောက်အမြားလည်း ရှိသည်။ ရှောင်ဟန့်အနေဖြင့် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွင်းရှိ အခြားသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများကို ခေတ္တရပ်ဆိုင်းထားလိုက်ရပြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း ဆက်လက်မလုပ်ဆောင်မီ သီးနှံများကို အမြန်ဆုံး ရိတ်သိမ်းသိမ်းဆည်းကြရန် လူများကို စေခိုင်းခဲ့ရသည်။
ရှီချုန်သည် ဤကိစ္စရပ်များကို ရှောင်ဟန့်ထံ လွှဲအပ်ခဲ့ပြီးနောက် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ ကားမောင်းသွားကာ ချန်ဗိုးဟိန်းနှင့်အတူ မြို့ရိုးများနှင့် စိုက်ပျိုးရေးဇုန်ဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။
ဤကာလအတွင်း ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှာ ကမ္ဘာမြေကြီး ပုံစံပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုကြီးများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ချန်ဗိုးဟိန်းက အဖွဲ့အစည်း အသေးအမွှားလေးများကိုပါ သူ့လက်အောက်သို့ အားလုံးသိမ်းသွင်း ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ယခုအခါတွင် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။
ရှီချုန် ရှန်ခရိုင် သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဖြင့် စည်ကားနေသည့် မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း လူသူအလွန်ပင် ကျပ်သိပ်နေပြီး တဲငယ်များနှင့် ယာယီတဲအိမ်လေးများ နေရာအနှံ့ အပြည့်ရှိနေကာ ခန်းနားမှုမရှိဘဲ ရှုပ်ပွပوضုတ္တ ဖြစ်နေပေသည်။
ရှီချုန် ချန်ဗိုးဟိန်းကို ရှာတွေ့ချိန်တွင် သူသည် မြေဓာတ်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်များကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ရိုးများကို ချဲ့ထွင်ဆောက်လုပ်နေခဲ့သည်။ ချန်ဗိုးဟိန်း လှည့်ကြည့်လိုက်စဥ် ရှီချုန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်ဝမ်းသာ သွားခဲ့သည်။ “ဒေါက်တာရှီ... မဟုတ်ဘူး... အရှင်ရှီချုန်၊ ဘယ်လိုအကြောင်းရင်းကြောင့် ရှန်ခရိုင် ကို အချိန်ရလာရတာပါလဲဗျ”
လင်မြို့ တွင် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ဘဲ ချန်ဗိုးဟိန်းလည်း အကြောင်းစုံကို ကောင်းကောင်းသိရှိထားပေသည်။ ထို့အပြင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် အဝေးမှပင် လှမ်းမြင်နေရသည်။
ရှီချုန်၏ အကြည့်တို့သည် မြေဓာတ်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင် အချို့ထံသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် “အခု အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ လူဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ချန်ဗိုးဟိန်းမှာ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် ရှိနေသည်။ “အရှင်ရှီချုန် ကျေးဇူးကြောင့် လက်ရှိ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှာ လူဦးရေ တစ်သောင်းခွဲလောက် ရှိနေပါပြီ”
ရှီချုန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “လင်မြို့ ပတ်ဝန်းကျင်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အားလုံးကို စုစည်းပြီး လန်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို ယူလိုက်ပါ။ ပြီးရင် စူပါ-ဧရာမ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ပါ”
ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ဗိုးဟိန်းနှင့် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှ အခြားသော အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ အိပ်မက်မက်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ရူးသွပ်နေကြပြီဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။ ခရိုင်အဆင့် မြို့ပြဒေသ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၊ ခရိုင်ခွဲအဆင့် မြို့ပြဒေသ ရာပေါင်းများစွာနှင့် မြို့နယ်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးကို စုစည်းပြီး လန်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်မှုအောက် တည်ထောင်ရမည်တဲ့လေ— သူတို့မှာ အလွန်အမင်း အသေစောချင်နေကြသည်ဟု ထင်နေကြောက်လို့လား။ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ လူဦးရေ တစ်သောင်းကျော်လေးသာ ရှိနေသေးချိန်မှာ လန်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေက သုညနီးပါးလောက်ပါပဲ။
ချန်ဗိုးဟိန်း-
“မ... မလုပ်နိုင်ပါဘူးဗျာ”
ချန်ဗိုးဟိန်းမှာ တုန်လှုပ်ောက်ခြားသွားပြီး သူ၏ အပြုံးပင် ပျက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ “အရှင်ရှီချုန်၊ တကယ်ပြောနေတာများလားင်”
ရှီချုန်က သူ့ကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူထက်ပင် ပို၍ စိတ်ဓာတ်ကျနေသူ တစ်ဦးကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားလေသည်။ သူက စေတနာအပြည့်ဖြင့် အကြံပေးလိုက်သည်၊ “လူတစ်ယောက်မှာ မြင့်မားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိသင့်တယ်။ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆားနယ်ထားတဲ့ ငါးခြောက်လိုမျိုး အမြဲတမ်း ပျင်းရိတွေးတောနေလို့ မရဘူး။ ရေတိုကာလအတွင်းမှာ မအောင်မြင်နိုင်ရင်တောင်မှ အချိန်တန်လာတဲ့အခါ အကောင်အထည် ပေါ်လာမှာပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရမယ်၊ ပျင်းရိနေလို့ မဖြစ်ဘူး”
ချန်ဗိုးဟိန်း-
ဒါက ငါးခြောက်လို ပျင်းရိနေတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ဆိုင်လို့လား။ ဤကဲ့သို့သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အောင်မြင်မှုမျိုးကို အကောင်အထည် ဖော်ပြရိုက်ရန် မပြောနှင့်၊ သူ့အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဤအချက်မှာ သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ တုန်ယင်နေပြီး နှလုံးသားသာမက ဝိညာဉ်ပါ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေရသည်။
ဝမ်ချူ ကမူ သူမ၏ ချစ်သူကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျ လုံးဝမသွားဘဲ အတော်အတန် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်ကို နှစ်ချက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးမှ ပြောဆိုလိုက်သည်၊ “အရှင်ရှီချုန်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်က အကန့်အသတ်နဲ့ပါ။ လူတစ်သောင်းအတွက် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်တာက တော်ရုံတန်ရုံ အောင်မြင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ လန်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေက အရမ်းကို နည်းပါးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ တဖက်မှာလည်း...”
ဝမ်ချူ သည် ရှုပ်ပွနေသော အခြေစိုက်စခန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ထို့အပြင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက အရမ်းကို သေးငယ်ပါတယ်။ လူဦးရေ တစ်သောင်းကျော်လောက်နဲ့တင် ကျပ်သိပ်နေပါပြီ။ လန်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အားလုံးကို လက်ခံဖို့ ကြိုးစားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ စဉ်းစားလို့တောင် မရဲပါဘူး။ လူဦးရေက ရုတ်တရက် တိုးလာတဲ့အခါ စားနပ်ရိက္ခာ ရှားပါးမှုက အလွန်တရာ ဆိုးရွားလာမှာဖြစ်ပြီး အနီးအနားမှာရှိတဲ့ ဗီဇပြောင်းတိရစ္ဆာန်တွေလည်း အကုန်နီးပါး အသတ်ခံရပြီး ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်”
လူများက ဝဝလင်လင် မစားရသည့်အခါ သို့မဟုတ် နွေးထွေးစွာ မနေရသည့်အခါ ပို၍ ဆူပူအုံကြွလွယ်ကြသည်။ ရွေယွမ်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှ လာကြသူများသည်သာ ရှီချုန်နှင့် ရှောင်ဟန့်ကို မကြောက်ရွံ့ကြပါက ယခုအချိန်တွင် ပုန်ကန်ကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်လျှင်တောင်မှ သူတို့မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး ခက်ခဲနက်နဲသော ပြဿနာအားလုံးကို သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ထံသို့ ပုံချကာ အစွမ်းကုန် မကြိုးစားဘဲ အကျိုးအမြတ်များကိုသာ ခံစားချင်နေကြသည်။
ရှီချုန်က ချန်ဗိုးဟိန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဗိုးဟိန်းက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “အစပိုင်းမှာတော့ ဘယ်တော့မဆို ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ရှိမှာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို အချိန်အနည်းငယ်ပေးပါ၊ အရာရာကို အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်အောင် စီစဉ်နိုင်ပါမယ်”
သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤကဲ့သို့ ကတိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှီချုန်က သူတို့အတွက် အဓိက ပြဿနာကြီးများကို ဖြေရှင်းပေးပြီး ဖြစ်ကာ ကျန်ရှိနေသည်မှာ အသေးအမွှား ပြဿနာများသာ ဖြစ်သည်။ ချန်ဗိုးဟိန်းအနေဖြင့် ရှီချုန်၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်အပေါ် သံသယဝင်သွားစေရန် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။
ရှီချုန်က ပြောလိုက်သည်၊ “ရှန်ခရိုင် မြို့ဟောင်းကို ပြန်သွားကြပါ”
လင်မြို့ မှာ မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး အနီးအနားရှိ ခရိုင်သုံးခုတွင်လည်း သိသာထင်ရှားသော လူဦးရေ ရှိနေသည်။ မြို့တော်မှာ အဆောက်အအုံ မြင့်မားစွာဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ခရိုင်မြို့ဟောင်းသို့ ပြန်သွားနိုင်ကြမည်ဆိုပါက ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်ကြရမည် မဟုတ်ပေ။ ရှိပြီးသား အဆောက်အအုံများကို ပြုပြင်မွမ်းမံ၍ မရနိုင်ဘူးလား။
လူတိုင်း-
သူတို့လည်း မြို့ဟောင်းသို့ ပြန်သွားလိုကြသော်လည်း ခရိုင်မြို့ထဲရှိ ဇွန်ဘီများက ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍သာ ထိုဇွန်ဘီညီအစ်ကိုများက မြို့တော်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိကြမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းကို ခရိုင်မြို့နှင့် ဝေးကွာသော လူသူကင်းမဲ့သည့် မြို့ငယ်လေးတစ်ခုတွင် တည်ထောင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ချန်ဗိုးဟိန်းကတော့ ဇွန်ဘီပြဿနာကို သူကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ် မဖြေရှင်းနိုင်ပေ။ ရှန်ခရိုင် မြို့ထဲတွင် အနည်းဆုံး ဇွန်ဘီ အနည်းဆုံး ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ၎င်းတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။
ဝမ်ချူက “ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ရှန်ခရိုင် မြို့ထဲက ဇွန်ဘီတွေကို ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်စွန်းကို ကျွန်တော် ရွှေ့ပေးလို့ရပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့က ရှန်ခရိုင် မှာ နေကြပေါ့၊ ပြီးတော့ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်လိုပဲ အဲဒီပတ်လည်မှာ မြင့်တဲ့နံရံကြီးတစ်ခု ဆောက်လိုက်ပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ရှန်ခရိုင် က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် ခုန်ပျံမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဒေါက်တာဝမ်၏ ဇွန်ဘီအုပ်စုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းအကြောင်းကို သူတို့ ကြားဖူးကြပြီးဖြစ်ကာ ဒေါက်တာဝမ်သာ ဇွန်ဘီများကို မောင်းထုတ်ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက ရှန်ခရိုင် သို့ ပြန်သွားရန် ဖြစ်နိုင်ခြေကိုပင် စဉ်းစားခဲ့ကြဖူးသည်။ ထိုနေရာတွင် မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများနှင့် အိမ်များစွာ ရှိနေပါလျက်နှင့် သူတို့၏ ဘဝများက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ရှုပ်ပွနေရမည်နည်း။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ချန်ဗိုးဟိန်းနှင့် ဝမ်ချူတို့မှာ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိပုံပေါ်ကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် ဝမ်ချူကို အကူအညီတောင်းရန် ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ချန်ဗိုးဟိန်းက ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဝမ်ချူသည် သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သူသိထားပြီး ဤကိစ္စကြောင့် ဝမ်ချူ၏ အမြင်တွင် သူနာမည်ပျက်မည်ကို မလိုလားပေ။ ဤကဲ့သို့ မုချမဖြစ်နိုင်သော တောင်းဆိုမှုကို လုပ်မည့်အစား သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်၍ လူများကို အခြေစိုက်စခန်း ချဲ့ထွင်ရန်သာ ပို၍လုပ်ချင်ခဲ့သည်။
ဝမ်ချူက ဤကိစ္စကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ ပြောလာလိမ့်မည်ဟု ချန်ဗိုးဟိန်း လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချန်ဗိုးဟိန်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကာ ဝမ်ချူကို လေးစားသမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ဒေါက်တာဝမ်၊ ခင်ဗျားသာ အပြစ်မမြင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းက ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ လက်အောက်ခံ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် ချန်ဗိုးဟိန်းနဲ့ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းထဲက လူတွေအားလုံးက အချိန်မရွေး ခင်ဗျားရဲ့ အမိန့်ကို နာခံဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ”
ဝမ်ချူက တုံ့ပြန်မှုကင်းမဲ့သော မျက်နှာပေးဖြင့် မျက်တောင်ကို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်သည်။ “ငါ့မှာ လက်အောက်ခံ အခြေစိုက်စခန်း မလိုပါဘူး”
ထို့အပြင် ၎င်းက လူသားအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု မဟုတ်လော။ သူက ၎င်းကို ဘာလုပ်ရမည်နည်း။
ချန်ဗိုးဟိန်း၏ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အသေးစိတ် ဆွေးနွေးနိုင်ရန် ဝမ်ချူကို အစည်းအခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ချန်ဗိုးဟိန်း၏ လူယုံများဖြစ်ကြသော အခြေစိုက်စခန်းမှ အထက်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များကလည်း လိုက်ပါလာကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လူထုရှေ့တွင် မဆွေးနွေးသည်က ပိုကောင်းပေသည်။
ချန်ဗိုးဟိန်းက ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းက ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ လက်အောက်ခံ အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် လစဉ် စုစုပေါင်း ဝင်ငွေရဲ့ ရာခိုင်နှုန်းငါးဆယ်ကို ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”
ဝမ်ချူက သူတို့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့က မစားနိုင်မသောက်နိုင်အောင် ဆင်းရဲနေတာတောင်မှ ဝင်ငွေရှိသေးလို့လား”
ရှိနေကြသူ အားလုံး-
၎င်းမှာ သူတို့၏ ဒဏ်ရာပေါ်ကို ဆားနဲ့ ပွတ်သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မျက်နှာစရာပင် မကျန်တော့ပေ။
ချန်ဗိုးဟိန်းက “ဒေါက်တာဝမ် မသိသေးတာ ဖြစ်မှာပါ။ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း က အရင်တုန်းက နေ့စဉ် စွမ်းအင်သလင်းတုံး အများအပြားကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ နေချင်တဲ့ အပြင်ဘက်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက နေထိုင်ခွင့်လက်မှတ် ရရှိဖို့ လိုအပ်ပြီး အဲဒီအတွက် စွမ်းအင်သလင်းတုံးတွေ ပေးရပါတယ်။ အိမ်ငှားတာတွေအတွက်လည်း စွမ်းအင်သလင်းတုံးတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒီစွမ်းအင်သလင်းတုံးတွေ အားလုံးက အခြေစိုက်စခန်းကို ပိုင်ဆိုင်တာပါ။ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းက ဘယ်လိုလှုပ်ရှားမှုမဆို အခွန်ဆောင်ရပြီး အဲဒါကလည်း စွမ်းအင်သလင်းတုံးတွေနဲ့ပါပဲ” ဟု ရှင်းပြသည်။
ဝမ်ချူက သူ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း သို့ အလည်အပတ် သွားခဲ့စဉ်က ဝင်ကြေးတစ်မျိုးတည်းနှင့်ပင် သာမန်စွမ်းအင်သလင်းတုံး ၁၀ တုံး ကျသင့်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးလေးလှပေသည်။
ဝမ်ချူက အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို စနစ်တကျ မစီမံဖူးသေးသောကြောင့် ရှုပ်ထွေးသော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မသိပေ။ သူ၏ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တွင် သူသည် ပုပ်ရိနေသော ဇွန်ဘီများကို ပြောင်းလဲသည့်အခါနှင့် သွေးပန်းပွင့် အစေ့များကို ဝယ်ယူသည့်အခါများတွင်သာ စွမ်းအင်သလင်းတုံးများကို ကောက်ခံခဲ့သည်။ စွမ်းအင်သလင်းတုံး ပေးချေရန် လိုအပ်သည့် အခြားသော လုပ်ငန်းစဉ်များ ရှိပုံမပေါ်ပေ။
လူသားအခြေစိုက်စခန်းများ၏ စီမံခန့်ခွဲမှု နည်းလမ်းများမှာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွက် မသင့်လျော်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ချူသည် သူ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် စွမ်းအင်သလင်းတုံးများ လိုအပ်သည့်အခါ ယဉ်ကျေးမှုဇွန်ဘီများက သူတို့၏ စွမ်းအင်သလင်းတုံး အားလုံးကို ဆန္ဒအလျောက် အပ်နှံကြသောကြောင့်တည်း။ သို့သော် လူသားအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုတွင် ခေါင်းဆောင်က အခြေစိုက်စခန်းကို ကာကွယ်ရန် စွမ်းအင်သလင်းတုံးများ လိုအပ်လာပါက မည်သူက မိမိဆန္ဒအလျောက် စွမ်းအင်သလင်းတုံးများကို အပ်နှံမည်နည်း။ အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
ချန်ဗိုးဟိန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ “အခြေစိုက်စခန်းကို အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို တက်တက်ကြွကြွ မလိုက်လံ စုဆောင်းတော့ဘူးဆိုရင်တောင်မှ အခြေစိုက်စခန်းအကြောင်း သတင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားရုံနဲ့တင် အရပ်ရပ်ကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အလហို လာရောက်စုဝေးကြပါလိမ့်မယ်။ အခြေစိုက်စခန်းက ပိုပိုပြီး ဖွံ့ဖြိုးစည်ပင်လာမှာဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း ဝင်ငွေလည်း တိုးလာမှာပါ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားဆီကို ကျွန်တော်တို့ ပံ့ပိုးပေးမယ့် စွမ်းအင်သလင်းတုံး ပမာဏကလည်း တိုးလာမှာပါ”
ဝမ်ချူ-
သေချာပါတယ်၊ သူ စတင် စိတ်ဝင်စားလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။
ဝမ်ချူက “နေရာတိုင်းမှာ စွမ်းအင်သလင်းတုံးတွေ လိုအပ်တယ်ဆိုတော့ ဇွန်ဘီအများကြီးကို သတ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်ဗိုးဟိန်းက ဝမ်ချူ၏ စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ အခြားသူများက ဇွန်ဘီများကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဘီလူးများအဖြစ် ရှုမြင်ကြသော်လည်း ဝမ်ချူကမူ ၎င်းတို့ကို လက်အောက်ငယ်သားများကဲ့သို့ သဘောထားသည်။ အမိန့်တစ်ချက်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ဇွန်ဘီစစ်တပ်က သူ့အမိန့်ကို နာခံကြသည်။ ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ဝမ်ချူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်းတွင် မည်သူ့ကိုမျှ ဇွန်ဘီများကို ထိခွင့်မပေးခဲ့ခြင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤအချက်ကို သိရှိနိုင်ပေသည်။
ချန်ဗိုးဟိန်းက “ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့အတွက် ဇွန်ဘီအနည်းငယ်ကို မသတ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူ ဘယ်သူရှိမလဲ။ လူတိုင်းမှာ စွမ်းအင်သလင်းတုံး စုဆောင်းထားမှုတွေ အနည်းနဲ့အများ ရှိကြပါတယ်။ ဒေါက်တာဝမ်က စွမ်းအင်သလင်းတုံးတွေကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင် တန်ဖိုးတူ တခြားပစ္စည်းတွေနဲ့လည်း လဲလှယ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချူ-
မဟုတ်ပေ၊ သူ စွမ်းအင်သလင်းတုံးများကို လိုအပ်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဇွန်ဘီများသည် လူသားများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ လူသားများတွင် ကောင်းသူနှင့် ဆိုးသူ ရှိသကဲ့သို့ ဇွန်ဘီများတွင်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။ အချို့ဇွန်ဘီများဆိုလျှင် ဝမ်ချူကိုပင် တိုက်ခိုက်ဝံ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သာ မသေဆုံးကြလျှင် မည်သူက သေဆုံးရမည်နည်း။
ဝမ်ချူက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားကာ “ရာခိုင်နှုန်းငါးဆယ်ဆိုတာတော့ ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိပါဘူး။ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်ပေးဖို့နဲ့ ခင်ဗျားတို့အတွက် ရှန်ခရိုင် ထဲက ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ရှန်ခရိုင် နဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကြားမှာ စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာတစ်ခုကိုလည်း ဖန်တီးပေးပါမယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ စုစုပေါင်း ဝင်ငွေရဲ့ ရာခိုင်နှုန်းခုနစ်ဆယ်ကို ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ခြင်္သေ့ကြီးက ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ပိုဟလိုက်သည် မဟုတ်ပါလော။
လူတိုင်းက ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်ထံသို့ အကြည့်များ ပို့လိုက်ကြပြီး ဒေါက်တာဝမ်နှင့် ထပ်မံညှိနှိုင်းပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။ သို့သော် ချန်ဗိုးဟိန်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ “ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒေါက်တာဝမ်က ရာခိုင်နှုန်းခုနစ်ဆယ်ဆိုရင် ရာခိုင်နှုန်းခုနစ်ဆယ်ပါပဲ” ဟု ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
အားလုံး-
ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘယ်လောက်အထိ အသာတကြည် လိုက်လျောနေတဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။
ချန်ဗိုးဟိန်းက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းကြရန် သူတို့၏ အကြည့်များဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ သူက ဒေါက်တာဝမ် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာဝမ် တောင်းဆိုလေလေ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကို တန်ဖိုးထားကြောင်း ပြသလေလေ ဖြစ်ပေသည်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ အကာအကွယ်ဖြင့် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှာ စိုးရိမ်စရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဇွန်ဘီဒီလှိုင်းများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည့်အရေးကို ပူပန်စရာ မလိုတော့ဘဲ စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာတစ်ခုပင် ရရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ချန်ဗိုးဟိန်းက တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ “ဘယ်လို စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာမျိုးလဲ”
ဝမ်ချူက “ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်စွန်းက ဇွန်ဘီတွေကို အရှေ့ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက်ကို စုစည်းပေးပြီး တောင်ဘက်ဒေသကို လွတ်လပ်အောင် လုပ်ပေးပါမယ်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်နဲ့ ရှန်ခရိုင် ကြားက တောရိုင်းမြေပြင်ကို နံရံခတ်ပြီး စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာအဖြစ် အသုံးပြုလို့ ရပါတယ်။ အလုံပိတ်ဧရိယာရဲ့ တိကျတဲ့ ပမာဏက ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက်ကြီးကြီး လိုချင်လဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာမှာ စိုက်ပျိုးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖူလုံအောင် နေနိုင်ပါတယ်” ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။
လူတိုင်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။
ထိုကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို ဖူလုံ၍ ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝမျိုးဖြင့် ရှင်သန်ရန်ဆိုသည်မှာ သူတို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဝံ့ကြပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလမျိုးတွင် ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို တကယ်ရော ရရှိနိုင်ကြပါမည်လော။
ဝမ်ချူက “ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သီးနှံတွေ အမြန်ရင့်မှည့်လာအောင် အပင် သို့မဟုတ် သစ်သားစွမ်းရည်ပိုင်ရှင် အချို့ကိုပါ ခေါ်ယူနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။
လူတိုင်းမှာ အိပ်မက်ထဲတွင် ရောက်နေကြသလို ခံစားနေကြရသည်။ မိမိကိုယ်ကို ဖူလုံ၍ ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝတစ်ခုအကြောင်း တွေးလိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် မျက်ရည်ကျချင်လာကြသည်။ အကယ်၍သာ ထိုကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ရှင်သန်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ရာခိုင်နှုန်းခွဲဝေမှုများအကြောင်း ပြောဆိုနေရန် လိုသေးသနည်း။ ရှီချုန်သခင်ထံသို့ ရာနှုန်းပြည့် ပေးအပ်ရလျှင်တောင်မှ ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ “ငါတို့ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်နိုင်ကြမှာလား”
သူတို့သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာပေပြီ။ အပြင်မထွက်၍ မုဆိုးလုပ် မတိုက်ခိုက်ကြရပါက ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကြရမည်။ ရိက္ခာမရှာဖွေကြပါကလည်း ငတ်မွတ်ကြရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ တပ်မက်လိုလားနေသော မျက်နှာအမူအရာများကို မြင်သောအခါ ရှီချုန်က သူတို့၏ အမြင်အာရုံကို ကျယ်ပြန့်စေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ရှန်ခရိုင် မှ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကိုလည်း ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ရှီချုန်သခင်က ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော် အပြင်ဘက်ရှိ စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာကို သူတို့အား လိုက်လំပြသလိုသည်ဟု ချန်ဗိုးဟိန်း ကြားလိုက်ရချင်းတွင်ပင် လေ့လာရန်နှင့် စူးစမ်းရန်အတွက် လူအုပ်စုတစ်စုကို ချက်ချင်း စီစဉ်ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ ရှီချုန်သခင်က ရှန်ခရိုင် ရှိ ဇွန်ဘီများကို ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာလိုကြောင်း ကြားရသောအခါတွင်မူ သူ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်အောက်ငယ်သား အချို့ကို ရွှေ့ပြောင်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်များ စီစဉ်ရန် ချန်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြေဓာတ်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်များကို ပြင်ဆင်ခိုင်းကာ ရှန်ခရိုင် ၏ အပြင်ဘက်တွင် မြို့ရိုးများ စတင်ဆောက်လုပ်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်စေခဲ့သည်။
ထိုလူအုပ်စုသည် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်သို့ ကားဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့ကြသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မြို့ရိုးကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားကြစဉ် မနာလိုဝန်တိုဖြစ်မိကြဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ မော်တော်ယာဉ်တန်းကြီး မြို့တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော ကောက်နှံများ ပေါများကြွယ်ဝနေသည့် ရှုခင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူတို့က ရိတ်သိမ်းခြင်း၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းနှင့် ကုန်တင်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး နေရာအနှံ့အပြားတွင် ကောက်နှံများ ပြည့်နှက်နေကာ အလွန်ပင် ပေါများလှပေသည်။
ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှ လူများမှာမူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့် မိန်းမောသွားကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် မြင်နေရသော စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများဖြင့် ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားနေသည့် မြုှင်ကွင်းကြီးမှာ စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေရသကဲ့သို့ အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘဲ အလွန်တရာ အတုအယောင်ဆန်နေသလို ထင်မှတ်ရသည်။ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်များက အတုအယောင် ဖြစ်နေသလော၊ သို့မဟုတ် သူတို့ ယခုထိ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသည့် သွေးထွက်သံယိုနှင့် ကြမ်းတမ်းခက်ထက်လှသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘဝကြီးကသာ အတုအယောင် ဖြစ်နေသလောဆိုသည်ကို သူတို့ မခွဲခြားတတ်တော့ပေ။ သူတို့သည် စိတ်တွေ လွင့်မျောလျက်ဖြင့် လယ်ကွင်းများဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဂျုံနှံကြီးတစ်နှံကို ကောက်ယူပြီး အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြလေသည်။
ရှီချုန်က သူတို့ကို လက်တွေ့ဘဝထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာစေရန် ပြောလိုက်သည်၊ “မနာလိုမနေကြနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာ တည်ဆောက်ပြီးသွားပြီဆိုရင် ခင်ဗျားတို့လည်း ပေါများကြွယ်ဝတဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုကို ရရှိလာမှာပါ”
ချန်ဗိုးဟိန်းက အရင်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်နေပြီး အကြည့်များကလည်း ခိုင်မာပြတ်သားနေ၏။ “ကျွန်တော် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကို ကောင်းမွန်အောင် အစွမ်းကုန် တည်ဆောက်သွားမှာဖြစ်ပြီး ရှီချုန်သခင် စိတ်ပျက်ရအောင် မလုပ်ပါဘူး”
ရှီချုန်- ???
ဒါက သူ့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းမှ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာကြောင့် စိတ်ပျက်ရမှာလဲ။ အများဆုံး လုပ်နိုင်တာကတော့ ပူဇော်သက္ကာ (အခွန်) မရတာပဲ ရှိမှာပေါ့။
အပြင်ဘက်မှ လူများအနေဖြင့် ပြင်ပမြို့တော်၏ အဝင်ဝတွင်သာ ရပ်တန့်နေခဲ့ကြရသည်။ ကောက်နှံများ ပေါများကြွယ်ဝမှုကို ပြသပြီးနောက် ရှီချုန်က သူတို့ကို ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ မထွက်ခွာမီတွင် ချန်ဗိုးဟိန်းသည် ရှီချုန်ထံမှ ဂျုံနှံတစ်စည်းနှင့် စပါးတစ်စည်းကို တောင်းခံခဲ့ပြီး ပြောင်းပင် အချို့နှင့် ပဲပင်တစ်ဆုပ်တို့ကိုလည်း ယူဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူသည် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှ လူများကို သူတို့၏ ကောင်းမွန်သော အနာဂတ်နေ့ရက်များ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဆိုသည်ကို မြင်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ အခြေစိုက်စခန်းကို ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲရန်နှင့် စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်အတွက် အားလုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြမည်ဆိုပါက လူတိုင်းအတွက် စားနပ်ရိက္ခာ ဖူလုံပြည့်စုံခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ရှီချုန်သခင်က ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်နေစဉ်အတွင်း တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ သူတို့သည် အခြေစိုက်စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထွက်ခွာသွားနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။