ကျီယုံ၏ ကျီယုံ စိတ်စွမ်းအင်သည် မြောင်ဘို နောက်သို့ အမြဲတမ်း လိုက်ပါနေခဲ့သည်။ ယွဲ့ကျန်းအခြေစိုက်စခန်းသည် ယွဲ့ကျန်းမြို့၏ အပြင်ဘက်နားတွင် တည်ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် ဖုတ်ကောင်များကိုပင် လုံးဝနီးပါး မတွေ့ရပေ။ အခြေစိုက်စခန်းကို စပါးကျီပတ်လည်တွင် တည်ဆောက်ထားကာ စပါးကျီကို အတွင်းဘက်၌ သိမ်းသွင်းထားသည်။ ယွဲ့ကျန်းမြို့သူမြို့သားများသည် စပါးကျီ၏ အပြင်ဘက်စွန်စွန်များတွင် နေထိုင်ကြသည်။ မူလအဆောက်အအုံများက လူတိုင်းကို လက်ခံဆံ့နိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့ဘာသာလျှင် တဲများနှင့် အိမ်များကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ အခြေစိုက်စခန်းသည် လူသူထူထပ်ပြီး ရှုပ်ပွနေပေသည်။
မြောင်ဘို သည် အခြေစိုက်စခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့ရာ ဂိတ်စောင့်များ၏ သတိထားစောင့်ကြည့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ရှင်းပြချက်မှာ သူတို့နှင့်အတူ အတူတကွ ထွက်သွားကြသော ရဲဘော်များသည် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေကြသဖြင့် အင်အားဖြည့်တင်းရန် သူ ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟူ၏။
ဂိတ်စောင့်များက သူ့ကို အခက်အခဲ မတွေ့စေခဲ့ပေ။ မြောင်ဘို သည် ယွဲ့ကျန်း၏ စစ်မှန်သော ရပ်ကွက်နေသူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ယွဲ့ကျန်းအခြေစိုက်စခန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော စွမ်းအင်ရှင်ဖြစ်နေပြီး အခြေစိုက်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကလည်း သူ၏ စွမ်းအင်ကို တန်ဖိုးထားလေသည်။
မြောင်ဘို သည် အခြေစိုက်စခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး စပါးကျီ တည်ရှိရာ တစ်ခုတည်းသော ဦးတည်ရာဆီသို့ တန်းတရုတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ လူများစွာ နေထိုင်နိုင်ရန် အခန်းငယ်လေးများအဖြစ် ပိုင်းခြားထားသော လူမရှိတော့သည့် စပါးကျီတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
မြောင်ဘို သည် အခန်းငယ်လေးတစ်ခု၏ တံခါးဝကို ဖြတ်သွားစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မြေမြှုပ်မိုင်းများကို ရှောင်ရှားရန် သတိထားခဲ့သည်။ အခန်းငယ်လေးများသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး အများစုမှာ ပြတင်းပေါက်များပင် မရှိကြပေ။ လေဝင်လေထွက်ကောင်းစေရန် တံခါးများကို ဖွင့်ထားကြရာ အတွင်းဘက်မှ မြင်ကွင်းများကို ထင်ရှားစေသည်။
မြောင်ဘို သည် စတုရန်းမီတာအနည်းငယ်သာ ကျယ်ဝန်းသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခု၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် ပုံပျက်ပန်းပျက် သစ်သားခုတင်တစ်လုံး ရှိပြီး ရှပ်အင်္ကျီမဝတ်ထားသော အမျိုးသားလေးဦးက ထိုပေါ်တွင် ဖဲရိုက်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ငြီးငွေ့စရာကောင်းလှသဖြင့် အချိန်ကုန်စေမည့် အရာများကို ရှာဖွေရင်း နေ့စဉ် အခြေစိုက်စခန်းတွင်း၌သာ နေထိုင်ကြသည်။
အခန်း၏ တည့်တည့်အရှေ့ဘက်တွင် ရှိနေသော မျက်လုံးသေးသေးနှင့် အမျိုးသားမှာ ကျီယုံနှင့် ရှောက်ဟိန်းတို့ ရှာဖွေနေခဲ့ကြသော ဖန်ကျန်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျီယုံသည် သူ့ကို မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် မြင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူက သာမန်ရုပ်ရည်ရှိပြီး မျက်လုံးသေးသေး၊ အရပ်ပုပုနှင့် အနည်းငယ် ကြက်သီးထစရာကောင်းသော ပုံစံရှိသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်စွမ်းရှိသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးပင်တည်း။
မြောင်ဘို က တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ "ဖန်ကျန်း" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ဖန်ကျန်းက အစံ (၈) ကဒ်နှစ်စောင်ကို ပြလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရန် မျက်စိကို ပင့်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်သည် - "ဟေး၊ ဒုတိယအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် မြောင်ဘို၊ လူတွေနဲ့အတူ မင်း ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။"
မြောင်ဘို က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည် - "ထွက်လာခဲ့စမ်း၊ ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိလို့။"
"ခဏစောင့်ဦး၊ ဒီလက်ကို အရင်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုက်ပါဦး... အစံ (အေ) တစ်စုံပဲ!" ဖန်ကျန်းက သူ့လက်ထဲက ဖဲချပ်များကို ကစားပြီးဆုံးသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါပဲ ထပ်နိုင်သွားပြီ။ ဒီနေ့အတွက် စာရင်းရှင်းကြစို့။"
"ဟေး၊ မင်းက နိုင်တာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားချင်နေတော့တာပဲ။ အဲဒါတော့ မတရားဘူးလေ။"
ဖန်ကျန်းက တစ်ဖက်လူကို ကန်ထုတ်လိုက်သည် - "မင်းက ဘောင်းဘီတောင် အရှုံးပြနေပြီ၊ အဲဒါကိုများ အာကျောင်နေသေးတယ်။ မင်း ငါ့ကို ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေ ပေးစရာရှိသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။"
"သိပါတယ်၊ သိပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် နိုင်မှာပါ။"
ဖန်ကျန်းက အခြားလူတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည် - "မင်းကော ငါ့ကို ဘယ်လောက် ပေးစရာရှိလဲ။"
"ဆန် တစ်ဝက်... စုတ်ပဲ့လိုက်တာ၊ ငါ့ရဲ့ သုံးရက်စာ ရိက္ခာတွေတောင် ရှုံးကုန်ပြီ။"
ဖန်ကျန်းက ထိုသုံးယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ခုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပြောလိုက်သည် - "မြန်မြန်လုပ်ကြ၊ ငါ့ပိုက်ဆံတွေကို လိမ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့။"
"သိပါတယ်၊ ဘယ်သူမှ မပြေးပါဘူးကွာ။"
ဖန်ကျန်းက လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည် - "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"
ဖန်ကျန်းသည် ယွဲ့ကျန်းအခြေစိုက်စခန်းတွင် မြောင်ဘို နှင့် ဖန်ရှင့်လုံတို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့စဉ်ကတည်းက စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ ဤလူနှစ်ဦးက ရှောက်ဟိန်းကို သူတို့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး လျှို့ဝှက်စွာ ဒုက္ခပေးမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန်ကျန်းတွင် ခေါင်းဆောင်၏ အလေးစားခံရသော ဆွေမျိုးတစ်ဦး ရှိပြီး ထိုသူက သူတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ကာ ကုန်းချောတိုင်တန်းခဲ့ဖူးသည်။ ယွဲ့ကျန်းအခြေစိုက်စခန်း ခေါင်းဆောင်သည် မြောင်ဘို နှင့် ဖန်ရှင့်လုံတို့ကို အပြည့်အဝ ဘယ်သောအခါမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူက ညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းကာ အန္တရာယ်များသော အလုပ်မှန်သမျှကို ၎င်းတို့အားသာ အမြဲလုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဖန်ကျန်းက လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်း ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရကြောင်းနှင့် မြောင်ဘို နှင့် ဖန်ရှင့်လုံတို့ ထွက်ပြေးလာကြကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။ ဖန်ရှင့်လုံ၏ ပြတ်ကျသွားသော လက်သည် ရှောက်ဟိန်း၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အပေါ်ထားရှိသော ဖန်ကျန်း၏ ကြံစည်ချက်များ လျော့ပါးသွားပြီး သူတို့နှင့် ရင်းနှီးရန် ဦးဆောင်လုပ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရန်သူ၏ ရန်သူသည် မိတ်ဆွေပင်တည်း။ အထူးသဖြင့် လူသောင်းပေါင်းများစွာရှိသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု၏ ယခင်ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဒုတိယခေါင်းဆောင်ဟောင်းတို့သည် သူနှင့် အဆင့်အတန်းတူရာသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ မည်သူက ဝမ်းသာအားရ မဖြစ်ဘဲ နေမည်နည်း။
မြောင်ဘို က ဖန်ကျန်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသော စိတ်ထားရှိသူဖြစ်ကြောင်း အမြဲတည်းက သိထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့တွင် ယွဲ့ကျန်းအခြေစိုက်စခန်း၌ အားကိုးစရာ သို့မဟုတ် တန်းတူအခွင့်အရေး တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ အရာရာကို သည်းခံကြရသည်။ ဖန်ရှင့်လုံသာ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားခြင်း မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား များစွာ ကျဆင်းမသွားခဲ့ဘဲ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်း၏ ထိုးနှက်ချက်နှင့်သာ မကြုံခဲ့ရပါက သူတို့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စုစည်းကာ ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြပေ၊ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် ယာယီ ခိုလှုံရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
မြောင်ဘို က ပြောလိုက်သည် - "မင်းက စွမ်းအင်ရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါ့ကို ကူညီပါဦးလား။ ဖန်ရှင့်လုံက ငါ့ကို ကယ်တင်ရင်းနဲ့ ဖုတ်ကောင်အုပ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး ခဏတာ ရုန်းမထွက်နိုင်ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ကို ကယ်ထုတ်ပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် စွမ်းအင်ရှင်တွေကို ငါ ရှာချင်နေလို့ပါ။"
မြောင်ဘို သည် အခြားသူများကို သတိပေးနှိုးဆော်လိုခြင်း မရှိပေ။ ဖန်ကျန်းကို လှည့်စားပြီး အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်လျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ မရပါက အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ စဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။
ဖန်ကျန်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် - "မင်းနဲ့အတူ ထွက်သွားကြတဲ့ တခြားညီအစ်ကိုတွေကော ဘယ်မှာလဲ။"
မြောင်ဘို က ပြောလိုက်သည် - "သူတို့က ဟိုဘက်မှာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာကို ငါစိုးရိမ်လို့ အင်အားဖြည့်တင်းဖို့ ပြန်လာခဲ့တာ။"
ဖန်ကျန်း၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများတွင် စူးရှသော လှည့်စားလိုစိတ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည် - "လူကို သယ်ထုတ်ကယ်တင်ရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် မင်းတွေ့သင့်တာက ငါ့ကို မဟုတ်ဘူး၊ ခေါင်းဆောင်ကို ဖြစ်ရမယ်။ ခေါင်းဆောင်က စွမ်းအားကြီးမားတယ်၊ သူ့အကူအညီနဲ့ဆို မင်း သေချာပေါက် ကယ်တင်နိုင်မှာပါ။"
မြောင်ဘို သည် အနည်းငယ် အနေခက်သွားသည် - "ဒီကိစ္စကို ခေါင်းဆောင် သိသွားစေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းနဲ့ မတူတာက ငါ့မှာ အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ မိသားစုဝင်တွေ မရှိဘူး။ ငါ့အမေနဲ့ အဘိုးအဘွားတွေက ယွဲ့ကျန်းက ဖြစ်ကြပေမဲ့ သူတို့က ဆုံးပါးသွားကြပြီလေ။ ငါ့အတွက် သက်သေခံပေးဖို့ ရင်းနှီးတဲ့ အိမ်နီးနားချင်း အနည်းငယ်ကို အားကိုးတာက ဘာမှ သိပ်မထူးခြားလှဘူး။ တစ်ဖက်မှာလည်း ဖန်ရှင့်လုံက လုံးဝ တစိမ်းတစ်ရံစာပါ၊ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ကယ်ဖို့အတွက် လူအင်အား သုံးစွဲချင်မှ သုံးစွဲလိမ့်မယ်။"
ယွဲ့ကျန်းအခြေစိုက်စခန်းသည် မြောင်ဘို နှင့် ဖန်ရှင့်လုံတို့ကဲ့သို့ ယွဲ့ကျန်းနှင့် ဆက်နွှယ်မှု နည်းပါးသူများအတွက်ပင် အမှန်တကယ်ပင် သီးသန့်ဆန်လှသည်။ မြောင်ဘို နှင့် ဖန်ရှင့်လုံတို့နှင့်အတူ မကြာခဏ အပြင်ထွက်လေ့ရှိကြသူ အများစုမှာ ယွဲ့ကျန်းနှင့် ဆက်နွှယ်မှု အနည်းဆုံးလူများပင် ဖြစ်ကြသည်။
ဖန်ကျန်းက ရယ်မောလိုက်သည် - "မြောင်ဘို၊ မင်းက အလွန်အကျွံ ပူပန်နေတာပဲ။ ခေါင်းဆောင်က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့ သွားပြီး မမေးကြည့်တာလဲ။"
ဖန်ကျန်းသည် အလွန်တရာ သတိကြီးသူဖြစ်ပြီး မြောင်ဘို ၏ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ပို၍ပင် သတိဝီရိယ ရှိလာခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
မြောင်ဘို သည် ခဏမျှ နှောင့်နှေးသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည် - "ထားလိုက်တော့၊ တခြားလူကိုပဲ ငါ သွားမေးတော့မယ်။ ခေါင်းဆောင်ကို မနှောင့်ယှက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။"
မြောင်ဘို သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီးမှ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အခန်းထဲရှိ လူများကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - "မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို ကူညီပေးချင်ကြသေးလား။ ကူညီချင်တယ်ဆိုရင် အပြင်မှာ သတ်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ချင်းစီအတွက် ပုံဆောင်ခဲစေ့ ၁၀ စေ့စီနဲ့ ငါ လျော်ကြေးပေးမယ်။"
အခန်းထဲရှိ လူသုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ဝင်စားသွားကြသော်လည်း ဖုတ်ကောင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အန္တရာယ်နှင့် အသက်ကို ရင်းရမည့်အရေးကို စိုးရိမ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
မြောင်ဘို က ဆက်လက်ပြောလိုက်သည် - "မင်းတို့ တိုက်ခိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ ကားမောင်းပြီး ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။ လူကို ကယ်ထုတ်ဖို့အတွက် စွမ်းအင်ရှင်တွေကို ငါ ရှာပေးပါ့မယ်။"
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည် - "ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါဆိုရင် ဖုတ်ကောင်တွေကို လမ်းကြောင်းလွှဲပြီး ခေါ်ထုတ်သွားရမှာပေါ့။ အဲဒါက ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်။ ပုံဆောင်ခဲစေ့ ၁၀ စေ့တည်းနဲ့ ဘယ်သူမှ လုပ်ချင်ကြမယ် မထင်ဘူး။"
မြောင်ဘို က အကျပ်ရိုက်နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "တစ်ယောက်ကို ပုံဆောင်ခဲစေ့ ၂၀ စေ့ပေးမယ်၊ ဒီထက်ပိုပြီးတော့ ငါ မပေးနိုင်တော့ဘူး။ တခြား စွမ်းအင်ရှင်တွေကိုလည်း ငါ ငှားရဦးမှာဖြစ်ပြီး ငါ့မှာရှိတဲ့ ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေကလည်း ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။ နားလည်ပေးကြပါ။"
ထိုလူသုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည် - "လုပ်မယ်လေ!"
ကားတစ်စီးနဲ့ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကို လမ်းကြောင်းလွှဲပြီး ခေါ်ထုတ်သွားရုံပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့က ကားကို ပတ်မောင်းရုံပါပဲ၊ ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မဆွဲဆောင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ အဲဒါက တစ်ပိုင်းပေါ့။ သွားသမျှ ကာလပတ်လုံး မြောင်ဘို က သူတို့ကို ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေ ပေးရမှာပဲလေ။
မြောင်ဘို သည် ဖန်ကျန်းဘက်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူက မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းသည့်လက္ခဏာမှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ဖန်ကျန်းကို အပြင်သို့ မဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပါက အရာရာတိုင်း အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ဖန်ကျန်းကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးပြီး အပြင်သို့ အတင်းအကျပ် ခေါ်ထုတ်သွားရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဖန်ကျန်းကို အနိုင်ယူနိုင်မလားဆိုတာ မပြောနဲ့၊ တံခါးဝမှာတင် သူ မိသွားလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ဖန်ကျန်းသာ အခြေစိုက်စခန်းထဲကနေ ထွက်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျီယုံ လည်း အထဲကို အတင်းဝင်ရောက်လာပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖမ်းဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။
သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အဝေးတစ်နေရာမှ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် - "သူတို့ကို တားကြ! သူတို့က စပါးကျီဘက်ကို ဦးတည်သွားနေကြပြီ! အကူအညီ သွားရှာကြ! ခေါင်းဆောင်ကို ရှာကြ!"
မြောင်ဘို -
သူတို့ တကယ်ပဲ ဝင်လာကြပြီလား။ ဤသည်မှာ လူသောင်းပေါင်းများစွာရှိသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလော။
ဆူညံသံများနှင့်အတူ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော ခြေသံများလည်း ဤဘက်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ဖန်ကျန်းလည်း ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိတော့သဖြင့် လုံခြုံရေးအတွက် လှည့်ပြေးကာ ပုန်းအောင်းစရာနေရာရှာပြီး အခြေအနေကို သုံးသပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ဖန်ကျန်း အနည်းငယ်မျှသာ ပြေးရသေးချိန်တွင် မြေကြီးထဲမှ အနက်ရောင် ဆူးညှောင့်များပါသော နွယ်ပင်တစ်ပင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ခြေထိုးမိစေခဲ့သည်။ ဖန်ကျန်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော နွယ်ပင်များကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ ထရပ်ပြီး ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို အနက်ရောင်နွယ်ပင်များက ရစ်ပတ်ထားပြီး ထက်ရှသော ဆူးများက သူ၏ အသားထဲသို့ စူးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဖန်ကျန်း နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ထွက်ပြေးရန် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူသည် ခါးကြားမှ ဓားမြောင် တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နွယ်ပင်များကို အသည်းအသန် ခုတ်ထစ်ခဲ့သည်။
ဤနွယ်ပင်များသည် သာမန်နွယ်ပင်များ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ကြံ့ခိုင်ပြီး ပျော့ပျောင်းကာ ဖြတ်ရလွယ်ကူသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဆူညံသံများ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ဖန်ကျန်းသည် သူ့စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကျွတ်ကျသွားပြီး ဖန်ကျန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
မြောင်ဘို သည် ဖန်ကျန်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ ယခုမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထိုဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ ဖန်ကျန်းမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျီယုံ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည် - "အာကာသပိုင်းဆိုင်ရာ လှိုင်းခတ်မှုတွေ မရှိဘူး။"
ကျီယုံ သည် ပတ်ဝန်းကျင် အာကာသကို အစောတည်းက အလုံပိတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖန်ကျန်းသာ အာကာသကိုဖြတ်၍ ထွက်သွားခဲ့ပါက လှိုင်းခတ်မှုများ ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ကျီယုံ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဖန်ကျန်းမှာ ဤနေရာတွင်သာ ရှိနေသေးရန် အလွန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
ဝမ်ချင်းလင် သည် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသော အုပ်စုကို အာရုံမစိုက်ဘဲ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်သည် နံရံဘေးရှိ စိုစွတ်နေသော ကြီးမားသည့် နေရာတစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော စိုစွတ်စွတ် အစွန်းအထင်းမျိုးကို နေရာတိုင်းတွင် တွေ့နိုင်ပြီး အနံ့ကိုခံရုံဖြင့် အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို အလွယ်တူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် အခြားနေရာများရှိ စိုစွတ်မှုများမှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး ပုံစံမကျလှပေ၊ နံရံဘေးရှိ စိုစွတ်မှုကမူ ဧရိယာအတော်များများကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ဤမျှကြီးမားသော ဆီးသွားရာကွက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာရန် လူအမြောက်အမြား လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ လက်ထဲတွင် သစ်သားစူးချွန်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ စိုစွတ်နေသော အစွန်းအထင်းမှာ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာဟန်ဖြင့် မြေပြင်တစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ စပါးကျီ တံခါးမှာ ပွင့်နေပြီးသားဖြစ်ကာ လူအုပ်ကြီးက အော်ဟစ်ရင်း အထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။
ကျီယုံ က မြောင်ဘို ကို ဆွဲကိုင်ကာ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချင်းလင်သည် စိုစွတ်နေသော မြေပြင်ပေါ်မှ ပုံရိပ်နောက်သို့ လိုက်မီသွားခဲ့သည်။ လက်နက်စူးချွန်သည် ထိုပုံရိပ်၏ ပခုံးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး လူတစ်ဦးမှာ စိုစွတ်နေသော မြေပြင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အဝတ်အစား လုံးဝမပါရှိဘဲ သူ့ပခုံးကို သစ်သားစူးချွန်တစ်ခုက ထိုးဖောက်စူးဝင်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ လက်ထဲတွင် နွယ်ပင်များ ပေါ်လာပြီး အသက်ရှိသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖန်ကျန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်က နွယ်ပင်များကို ဆွဲကိုင်ကာ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျီယုံ လည်း သူနှင့်အတူ အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ခုန်ပျံကာ အခြေစိုက်စခန်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ဖမ်းဆီးခံထားရသော ဖန်ကျန်းမှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေခဲ့သည်။
"ဦးလေး၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး! ဦးလေး၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး!"
ဝမ်ချင်းလင်နှင့် ကျီယုံတို့က လူတစ်ဦးစီကို ဖမ်းဆီးကာ အခြေစိုက်စခန်း၏ နံရံများကို ကျော်ဖြတ် ခုန်တက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဖန်ကျန်းကို ကားနောက်ဖုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ချင်းလင်၊ ကျီယုံနှင့် မြောင်ဘို တို့ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ ကျီယုံ က ချက်ချင်း ကားစက်နှိုးကာ သူတို့လာခဲ့ရာ လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ယွဲ့ကျန်းအခြေစိုက်စခန်းမှ လူများက လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ကြသော်လည်း အခြေစိုက်စခန်းအပြင်ဘက်အထိ ဆက်လိုက်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ထံ သတင်းပေးပို့ရန် လူတစ်ဦး သွားနှင့်ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် ခေါင်းဆောင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။ အသိတရားမဲ့စွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းသည် သေလမ်းကို သွားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
နျူလျန်ကုန်းနှင့် ဆွန်ရှီကျယ်တို့ လိုက်လာပြီးမှ ဖန်ကျန်း၏ အကူအညီတောင်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဆွန်ရှီကျယ်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတစ်ဦးကို ဆွဲလှည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်သူက ရှောက်ကျန်းကို ခေါ်သွားတာလဲ။"
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး၊ အပြင်လူတွေ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ လူနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူတို့က ခုန်တာ အရမ်းတော်တာပဲ။ လူတစ်ယောက်ကိုပါ ထမ်းပြီး ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းနံရံကို တစ်ရှိန်ထိုး ခုန်ကျော်သွားကြတာ။"
ဆွန်ရှီကျယ်က ထိုသူကို ဒေါသတကြီး တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "ဖန်ရှင့်လုံနဲ့ မြောင်ဘို တို့ အဖွဲ့လိုက် ထွက်သွားပြီး ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် အပြင်လူတွေက အခြေစိုက်စခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး လူကို ပြန်ပေးဆွဲသွားနိုင်ရတာလဲ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းကို လုံးဝ အလေးမထားကြဘူးပဲ! ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအပြင်လူတွေကို ချက်ချင်း လူအင်အားနဲ့ လိုက်လံ သုတ်သင်ရမယ်!"
တစ်ယောက်ယောက်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည် - "ဒုခေါင်းဆောင်မြောင် လည်း ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရတယ်။"
"ဘာ?!" ဆွန်ရှီကျယ် အံ့သြသွားသည်။ "မြောင်ဘို က ဖန်ရှင့်လုံနဲ့အတူ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘယ်တုန်းက ပြန်လာတာလဲ။"
တံခါးစောင့်က အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "သူ မကြာသေးခင်ကမှ ပြန်လာတာပါ။ ကပ္ပတိန်ဖန် ဖုတ်ကောင်အုပ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်လို့ ပြောပြီး အကူအညီတွေ သွားခေါ်ဖို့ ဒုခေါင်းဆောင်မြောင် ပြန်လာတာပါ။"
ဆွန်ရှီကျယ်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ဖန်ရှင့်လုံသာ ဖုတ်ကောင်အုပ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပါက သူ တစ်ယောက်တည်း မည်သို့ ပြန်လာနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ ဖန်ရှင့်လုံသာ တကယ် ပိတ်မိနေခဲ့ပါက အကူအညီသွားခေါ်ရန် အချိန်ရမည် မဟုတ်ပေ။
ဆွန်ရှီကျယ်က ပြောလိုက်သည် - "ခေါင်းဆောင်၊ မြောင်ဘို မှာ သံသယဖြစ်စရာတွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း လူစုပြီး လိုက်ရမယ်!"
ခေါင်းဆောင် နျူလျန်ကုန်းမှာ ဖော်ရွေသော ပုံစံရှိသည့် အလတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာဖြင့် အခြေစိုက်စခန်း နံရံများကို မော့ကြည့်လိုက်သည် - "ဒီလောက်မြင့်တဲ့ နံရံကို လူတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ခုန်ကျော်သွားနိုင်လို့လား။"
လူတိုင်းက ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုကြသည်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့ရတာဖြစ်လို့ အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ပေ။