မြောင်ဘို က တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ "ဝမ်ချင်းလင်၊ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်ကြရအောင်။ လူတစ်ယောက်နဲ့ ဖန်းရှင်းလုံရဲ့ အသက်လုံခြုံမှုကို ငါလဲလှယ်မယ်။"
ဝမ်ချင်းလင်က ပုံစံပျက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "မင်းမှာ ငါစိတ်ဝင်စားမယ့် လူမျိုး ရှိ၊ မရှိ ဆိုတာကိုတော့ ငါမသိဘူး။"
မြောင်ဘိုက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားမှာပါ။"
ဝမ်ချင်းလင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။ "ဆက်ပြောပြလေ။"
မြောင်ဘို၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။ "မင်း လင်မြို့ခြေစိုက်စခန်း ကို သွားရှာခဲ့တဲ့ လူကို မှတ်မိသေးလား။"
ဝမ်ချင်းလင် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားပြီး မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။
သူ့တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြောင်ဘိုက အလုပ်ဖြစ်မည်ကို သိလိုက်သည်။ "မင်းရှာနေတဲ့ လူ ဖန်းကျန်းက ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်း မှာ ရှိတယ်။"
ဝမ်ချင်းလင် ထရပ်လိုက်ကာ ကားခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး မြောင်ဘို အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဖန်းကျန်း ဆိုတာ သေချာရဲ့လား။"
မြောင်ဘိုက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ၏အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ "သေချာပါတယ်။ သူ အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ သူ့မှာ ယွဲ့ခရိုင်မှာ ဆွေမျိုးတွေ ရှိပြီး အဲဒီမှာ အወሰန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရာထူးနေရာလည်း ရှိတယ်။ သူက ဆွေမျိုးတွေဆီ ခိုလှုံဖို့ ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ သူ့ကို ငါအရင်က မြင်ဖူးတယ်။"
ဝမ်ချင်းလင် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်လိုက်ရာ မြောင်ဘို လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က မေးလိုက်သည်၊ "သူတစ်ယောက်တည်းလား။ သူ့မှာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် အရပ်ရှည်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်များ ပါလာသေးလား။"
မြောင်ဘိုက ပြန်ဖြေသည်၊ "အမျိုးသမီး ပါ၊ မပါတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားတဲ့သူတော့ မရှိဘူး။ ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ပိတ်ပင်တားဆီးမှု စည်းမျဉ်းတွေကို မင်းသိပ်ပါတယ်။ အစိမ်းသက်သက်လူတွေ ဒါမှမဟုတ် နောက်ခံမသေချာတဲ့လူတွေဟာ ယွဲ့ခရိုင်ထဲ ဝင်လာတာနဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရပြီး အခြေစိုက်စခန်းအထိတောင် ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဝမ်ချင်းလင်က သံသယဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေ ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်ကြဘူးလား။"
မြောင်ဘို သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ဝင်ဖို့တောင် မလွယ်တာဘဲနဲ့ ဘယ်သူက အပြင်ထွက်ဝံ့မှာလဲ။ တခြားတစ်ဖက်မှာလည်း အပြင်မှာ ဇွန်ဘီတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ အပြင်ထွက်တာက လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်လာနိုင်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူးလေ။"
ဝမ်ချင်းလင်သည် ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်း၏ တင်းကျပ်လွန်းသော လုံခြုံရေး အစီအမံများကို လေးစားမိသွားသည်။ ပြင်ပလူများကို အဝင်မခံသလို သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အပြင်မထွက်ကြပေ။ ၎င်းတို့က မရည်ရွယ်ဘဲ ဇွန်ဘီအုပ်စု၏ ကျူးကျော်မှုကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းအတွက် ကံကောင်းခြင်းလား သို့မဟုတ် ထိုနေရာမှလူများက အလွန်တရာ ရက်စက်လွန်း၍ ဇွန်ဘီများကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းလား ဆိုတာကို သူ မဆုံးဖြတ်တတ်ပေ။
ဝမ်ချင်းလင်က ပြောလိုက်သည်၊ "ငါက မတရားတဲ့ အရောင်းအဝယ်မျိုး မလုပ်ဘူး။ မင်းက ဖန်းကျန်းနဲ့ ဖန်းရှင်းလုံကို လဲလှယ်ချင်တယ်ဆိုတော့ သွားပြီး ဖန်းကျန်းကို ရှာပေော့။ သူ့ကို ငါမြင်တာနဲ့ ဖန်းရှင်းလုံကို သဘာဝကျကျပဲ လွှတ်ပေးမှာပါ။"
မြောင်ဘို သွားကိုကြိတ်လိုက်သည်။ "သဘောတူတယ်။"
ဝမ်ချင်းလင် လှည့်ထွက်လာပြီး လက်ပြ အချက်ပြလိုက်သည်၊ ကျီယုံ၊ ကားမောင်းတော့။ ဒုတပ်စုမှူး မြောင်ဘိုကို ခေါ်ပြီး အဲဒီလူကို သွားရှာမယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေက ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ။"
ကျီယုံက လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး မွမ်းမံထားသော လူစီးကားပေါ်သို့ ဦးစွာ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
ရှုံရှု အပါအဝင် ချန်ရစ်ခဲ့ကြသော လူများမှာ တုန်ယင်လျက် မေးကြသည်၊ "သူဌေး၊ ဒီမှာ ဇွန်ဘီတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ပြန်လာရင် ကျုပ်တို့ကို တွေ့ရဦးမှာလား။"
ချန်ဗိုးဟេង ကဲ့သို့သော အခြားသူများလည်း အလားတူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ရှုံရှုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူကြနဲ့။ ဒီဇွန်ဘီတွေက လူတွေထက် အများကြီး ပိုလိမ္မာကြတယ်။ မင်းတို့ ဘာမဆင်မခြင် အလုပ်တွေ မလုပ်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့က မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဝမ်ချင်းလင်၏ စကားကြောင့် အမှန်တရားကို သိကြသူများမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကြပြီး မသိကြသူများမှာမူ ဇွန်ဘီများသည် မည်သည့်အခါမျှ လိမ္မာလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးကာ မျက်ရည်ကျမတတ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ကြိုးစားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။
ရှုံရှုက သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ 'ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က ငါ့ကို ကိုက်လိုက်ရင် ပိုတောင် မကောင်းဘူးလား။'
ထို့နောက် သူဌေးက သူ့ကို ကုသပေးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ့တွင် ပဋိပစ္စည်းများ ရှိလာကာ ဇွန်ဘီများနှင့် ဘယ်တော့မှ ရုန်းကန်နေရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အလွန်ပင် စုံလင်ပြည့်စုံနေပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ချင်းလင်က အေးစက်စက်ဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်၊ "မင်း စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဇွန်ဘီ မိသားစုကြီးက မင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်။"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျီယုံ၊ ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် ကဲ့သို့သော ဇွန်ဘီမိသားစုဝင်များက ၎င်းကို ရှုံရှုအတွက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ရှုံရှုအတွက်မူ ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်မှာ သူဌေးက သူ့ကို ကယ်တင်မည်မဟုတ်ということပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အကိုက်ခံရပါက သူဌေးက သူ့ကို စွန့်ပစ်ထားခဲ့ပြီး ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေလိမ့်မည်။
ရှုံရှု တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးစွာ နေထိုင်ရန် နာခံမှုရှိရှိ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် လိုချင်တပ်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အခြေစိုက်စခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို လွဲချော်သွားခဲ့ရသည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် မြောင်ဘို ကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျန်လူများကို ဇွန်ဘီများနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ချန်ထားခဲ့သည်။ သဘာဝကျကျပင် ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းမှ လူများက မြောင်ဘို ကို လွှတ်ပေးရန် မဆန္ဒရှိကြသော်လည်း မြောင်ဘို က ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်ရာ မည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက သူတို့ကားပေါ်တက်ကာ ဇွန်ဘီအုပ်စုထဲသို့ မောင်းနှင်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ဇွန်ဘီများ၏ ဝိုင်းဝန်းဖိနှိပ်ခြင်း ခံရမည့် မြင်ကွင်းက သူတို့မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ဇွန်ဘီအုပ်စုက ကားအတွက် ဆန္ဒအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးခဲ့ကြပြီး လူစီးကား ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် ထွက်ပေါက်ကို ပြန်လည်ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ မည်သူမျှ ထွက်သွား၍မရနိုင်တော့ပေ။
ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းမှ လူများ - ဒါ ဘယ်လို စုန်းပညာမျိုးလဲ။ ဇွန်ဘီအုပ်စုက လူတွေစီးတဲ့ကားအတွက် တကယ်ပဲ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်တာလား။ သူတို့ မျက်စိကန်းနေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဇွန်ဘီတွေ ရူးသွားကြတာလား။
ရှုံရှုနှင့် သူ၏အဖော်များ - သူဌေးကတော့ အမှန်တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။ သူ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီပဲ။
ချန်ဗိုးဟេងနှင့် သူ၏အုပ်စု - ဒေါက်တာဝမ်က တကယ်ပဲ ဒေါက်တာဝမ် ဖြစ်ထိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုသူဌေးမျိုးက ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားတော့ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းက ဘာလို့ တစ်စုတစ်စည်းတည်း မဖြစ်လာနိုင်ရမှာလဲ။
ဝမ်ချင်းလင်၏ အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်နှင့် ရှောင်ဟိန်းသည် သူရှိနေသည့်နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အမိုးပေါ်တွင် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအဆောက်အအုံအမြင့်ကြီးက ရှုခင်းများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မြင်တွေ့စေနိုင်သည်။ ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းနှင့် စပါးကျီတို့ တည်ရှိရာနေရာကို ဝမ်ချင်းလင်က သူ့အား မပြောပြထားခဲ့သောကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။
ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်း၏ တည်နေရာကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် ရှောင်ဟိန်းသည် ထိုနေရာမှ တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ့စွမ်းအားများကို ချွေတာရန်အတွက် သူသည် အာကာသဆိုင်ရာ ရွေ့လျားမှုကို အဆက်မပြတ် မသုံးဘဲ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ အားသာချက်ဖြစ်သော ခုန်ပျံခြင်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ၏ခုန်နှုန်း အမြန်နှုန်းမှာ အံ့မခန်းပင်ဖြစ်သော်လည်း ခွန်အားအချို့ကိုမူ စားသုံးစေသည်။
ရှောင်ဟိန်း ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်း၏ တံတိုင်းများပြင်ပသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အာကာသဆိုင်ရာ ရွေ့လျားမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် အကွာအဝေးအတွက် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေပြီး စပါးကျီ၏ တိကျသော တည်နေရာကို သူ မဆုံးဖြတ်နိုင်သောကြောင့် လမ်းကြောင်းကို ချိန်ညှိရန်အတွက် သူသည် မကြာခဏဆိုသလို ရုပ်ဝတ္ထုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေါ်လာခဲ့ရသည်။ အခြေစိုက်စခန်းမှ လူများနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည့် အဖြစ်အပျက် နှစ်ခု ရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ရှောင်ဟိန်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သက်သေများကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်အာရုံကိုပင် သံသယဝင်သွားစေခဲ့သည်။
အကြိမ်ကြိမ် ချိန်ညှိပြီးနောက် ရှောင်ဟိန်းသည် စပါးကျီအတွင်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ့အတွက် အံ့အားသင့်စရာမှာ သူပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစားအစာများ၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ မမှန်ကန်တော့ဘဲ ရှောင်ဟိန်းသည် အစားအသောက် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူသည် ထိပ်ဆုံးသို့ ကပ်သီးကပ်သပ် တက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ပုံပုံထားသော စပါးပုံကြီးထဲတွင် အသက်ရှူကြပ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
စပါးကျီအတွင်းတွင် ရပ်နေရင်း ရှောင်ဟိန်းသည် သူ၏ခြေရင်းတွင် မြင့်မားစွာပုံထားသော ဂျုံစပါးများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စပါးကျီ၏ အရွယ်အစားကို ခန့်မှန်းကြည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ပြင်ပသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မြေပြင်အထက် နှစ်မီတာခန့်တွင် ရှိပြီး ၎င်း၏ရှေ့တွင် အခြားစပါးကျီ တန်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ထောင့်ကျဉ်းမြောင်းမှုကြောင့် ရှောင်ဟိန်းမှာ ပို၍မမြင်ရတော့ပေ။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် နံရံကိုမှီကာ အပြင်ဘက်အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ကင်းလှည့်နေကြသော လူအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က မည်သူ့ကိုမျှ စပါးကျီအနီးသို့ အကပ်မခံပေ။
ရှောင်ဟိန်းသည် စပါးကျီ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်သွားပြီး အစားအစာမည်မျှ ယူဆောင်သွားရမည်ကို တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ အသံက အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ "နိုင်သလောက် အများကြီး ယူခဲ့ပါ။"
ရှောင်ဟိန်းသည် ချင်းလင် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေဖွယ်ရှိကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ဘယ်လို အစားအစာမျိုးကို လိုချင်တာလဲ။"
ဝမ်ချင်းလင်က “ရှိတာကို အကုန်ယူခဲ့။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဘာစပါးစေ့မှ မကျန်ခဲ့စေနဲ့” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
ကားပေါ်ရှိ မြောင်ဘို -
သူက အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြوتသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ရှောင်ဟိန်းတွင် ထိုမျှကြီးမားသော သိုလှောင်ခန်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မြောင်ဘို မယုံကြည်ပေ။ သိုလှောင်ခန်း၏ ဧရိယာသည် အသုံးပြုသူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်ပေသည်။ ရှောင်ဟိန်း ထိုမျှအထိ အစွမ်းထက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့အား ထိုအကြောင်းကို ပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။ ယနေ့ခေတ် ရှောင်ဟိန်းသည် မနေ့က ရှောင်ဟိန်းနှင့် မတူတော့ပေ။ ဇွန်ဘီဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားစဉ်အတွင်း ရှောင်ဟိန်း၏ ပုန်းကွယ်နေသောစွမ်းရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး စွမ်းရည်ရှင်အဆင့် C အဆင့် အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ C အဆင့်ဆိုသည်မှာ လူသားစွမ်းရည်ရှင်များကြားတွင် ထိပ်တန်းစွမ်းအားတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး ရှောင်ဟိန်း၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကာလအတွင်း ဝမ်ချင်းလင်နှင့် ဇွန်ဘီဗိုလ်ချုပ်ကြီးတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသာမက စွမ်းရည်အဆင့်မှာလည်း B အဆင့်အထိ အလွန်အမင်း မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင် သိရှိထားသည့် အချက်အလက်များအရ C အဆင့်ရှိ လူသားစွမ်းရည်ရှင်များပင် မများပြားလှဘဲ B အဆင့်ဆိုလျှင် အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။ ပိုမိုမြင့်မားသည့်အဆင့်ရှိ စွမ်းရည်ရှင်များ ရှိ မရှိကို သူ မသိသော်လည်း နိုင်ငံတွင်း၌ မရှိလျှင်တောင် နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် ရှိနေနိုင်သည်ဟူသော ဖြစ်နိုင်ခြေကို သူ လုံးဝမပယ်ချခဲ့ပေ။
ရှောင်ဟိန်း၏ စွမ်းအားများ သိသိသာသာ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ကျီယုံ နှင့် ရှီချုန် တို့၏ စွမ်းရည်အဆင့်များလည်း တစ်ဆင့်စီ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် D အဆင့်တွင် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အသွင်ပြောင်းပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့၏ စွမ်းရည်အဆင့်များ အားလုံး C အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။
တစ်ადတည်းသော နောင်တရစရာမှာ ဟီလင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်စံစနစ်ကျပြီး သန့်စင်လှသဖြင့် ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သူ၏ စွမ်းရည်ကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။
ရှောင်ဟိန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ခန်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ အာကာသစွမ်းရည်ရှိသော B အဆင့်စွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူတွင် သိုလှောင်ရန်နေရာ သိသိသာသာ ကျယ်ဝန်းသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်လည်း အစားအစာများ အလွန်များပြားနေသဖြင့် အကုန်ယူရန် ခက်ခဲနိုင်ပေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ အသံက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည် - “မင်းရှိနေတဲ့ စပါးကျီကို အခြေခံပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းက စပါးကျီမှာ ပြောင်းဖူးတွေရှိတယ်၊ တည့်တည့်ရှေ့က စပါးကျီမှာ ဆန်တွေရှိပြီး ရှေ့ညာဘက်က တစ်ခုမှာတော့ ပဲတွေရှိတယ်။ ကျန်တဲ့ စပါးကျီတွေက အလွတ်တွေမို့လို့ အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့။”
မြောင်ဘို မှာ ငိုချင်လာတော့သည်။ ဝမ်ချင်းလင်၏ စိတ်စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာလဲ။ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေ တောင် သူ့ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ မြင်နေရသလိုမျိုး အတိအကျ သုံးသပ်နိုင်နေတယ်။ ဒါက ယုံနိုင်စရာကို မရှိဘူး။
ရှောင်ဟိန်းတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ရှုပ်ထွေးမှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် သူ၏ သိုလှောင်ခန်းကို ပြန်လည်စီစဉ်ရတော့သည်။ သူ၏ သိုလှောင်ခန်း၏ အကျယ်အဝန်းအပေါ် မူတည်၍ တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံး ယူဆောင်ရန်သာ ကြိုးစားရပေမည်။
ဝမ်ချင်းလင်က စပါးကျီအတွင်းမှ အစားအစာများ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရှောင်ဟိန်း၏ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စပါးကျီတစ်ခု ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူက နောက်တစ်ခုသို့ ဆက်သွားသည်။ ဝမ်ချင်းလင် ပြောထားသည်မှာ အားလုံးကို လိုချင်သည်ဖြစ်ရာ သူ အကုန်ယူရုံသာ ရှိတော့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် ရှောင်ဟိန်း၏ အလုပ်လုပ်ကိုင်ပုံသဘောထားကို ကျေနပ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းတွင် ရှိနေသော ဖန်းကျန်း၏ အခြေအနေကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ရှောင်ဟိန်းမှာ သူ၌ ဤမျှကံကောင်းခြင်းမျိုး ရှိနေမည်ဟု မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က “ကျီယုံ နဲ့ ငါက အခြေစိုက်စခန်းအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေမယ်။ မင်းပြန်လာတဲ့အခါ မြောင်ဘို ကို လွှတ်ပြီး ဖန်းကျန်းကို ရှာခိုင်းမယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က မြောင်ဘို ကို ယခုအချိန်တွင် ပြန်လွှတ်လိုက်ပါက စပါးကျီထဲတွင် ရှောင်ဟိန်းရှိနေခြင်းကို ဖော်ပြမိသလို ဖြစ်သွားပြီး မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ဆွဲဆောင်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ဟိန်း နားလည်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟိန်းသာ အစားအစာများကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး ပြန်လာပါက အရာရာတိုင်း ပြီးစီးသွားလိမ့်မည်။ သူတို့ သိသွားလျှင်တောင် ဘာမှ အထောက်အကူ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ရှောင်ဟိန်း၏ လက်ထဲမှ သူတို့ ပြန်လွှطယူနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဝမ်ချင်းလင်က အခြေစိုက်စခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ဟိန်းသည် အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ရနိုင်သမျှနေရာလပ် အားလုံးကို အစားအစာများဖြင့် ဖြည့်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် မဆံ့တော့ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစားအစာအချို့ ရှိသေးသော်လည်း လက်လျှော့လိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ရှောင်ဟိန်းသည် ဝမ်ချင်းလင်၏ ကားပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မြောင်ဘို ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က “ဒုတိယအုပ်စုခေါင်းဆောင် မြောင်ဘို၊ ခင်ဗျား အခု ကျန်တဲ့လူတွေကို သွားရှာလို့ရပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မြောင်ဘို မလှုပ်ရှားဘဲ ရှောင်ဟိန်းကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ “ဗိုလ်မှူးကြီးရှောင်၊ ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းထဲက လူတစ်သောင်းကျော်က အစားအစာတွေ အကုန်ပါသွားရင် ဘယ်လိုဆက်ရှင်သန်ကြမယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားဖူးပါသလား။”
ရှောင်ဟိန်းက ပြန်ပြောခဲ့သည် - “အဲ့ဒီတုန်းက လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း မှာ လူသုံးသောင်းနီးပါး ရှိပြီး စပါးကျီဆိုလို့ လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး။ ဇွန်ဘီဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ဇွန်ဘီသီးကို မလှုံ့ဆော်ခဲ့ဘူးဆိုရင် လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ဆက်ပြီး တည်ရှိနေဦးမှာပဲ။ သူတို့ ဘယ်လိုရှင်သန်ခဲ့ကြလဲ။”
မြောင်ဘို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း သည် မြို့နှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိပြီး ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ရရှိရန်အတွက် အသက်ကို ရဲရဲစွန့်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရိက္ခာရှာဖွေကြရသည်။ အချို့မှာ အောင်မြင်ကြပြီး အချို့မှာမူ သေဆုံးကြရသည်။ လူတို့သည် ရှင်သန်ရန်အတွက် မိမိတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကိုသာ အားကိုးခဲ့ကြရပြီး ခက်ခဲသော်လည်း ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းတွင်မူ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။ လုံလောက်သော အစားအစာများ ရှိနေပြီး ရှင်သန်ရေးဖိץအား မရှိကြသောကြောင့် အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်ခွာသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ လူအများစုမှာ အခြေစိုက်စခန်းအပြင်ဘက်သို့ အန္တရာယ်ခံ၍ ထွက်ရန် မလိုလားကြပေ။ အခြေစိုက်စခန်းမှ ပုံမှန်ထွက်ခွာလေ့ရှိသူများမှာ မြောင်ဘို နှင့် ဖန်းကျန်းကဲ့သို့ အခြေစိုက်စခန်း၏ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူရသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်သို့ထွက်ကာ အပြင်လူများကို မောင်းထုတ်ရန် သို့မဟုတ် အမဲလိုက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
သူတို့သည် သိုလှောင်ထားသည်များကို စားသုံးနေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း မြောင်ဘို နားလည်ထားသော်လည်း ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းတွင် ၎င်း၏ စည်းမျဉ်းများ ရှိနေပေသည်။ အဆုံးတွင် သူနှင့် ဖန်းကျန်းတို့မှာ အပြင်လူများပင် ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အခြေစိုက်စခန်းတွင် နေထိုင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းအတွက် အလုပ်လုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အခြေစိုက်စခန်းတွင် အလကားထိုင်စားကာ ပေးကမ်းသမျှရိက္ခာအနည်းငယ်ကိုသာ မှီခိုနေထိုင်ရင်း ပိုးကောင်များကဲ့သို့ နေထိုင်ရန် မကျင့်သားရကြပေ။
ရှောင်ဟိန်းက ဆက်ပြောခဲ့သည် - “ဒီကိုလာလမ်းမှာ မြေရိုင်းတွေပေါ်မှာ တောမြက်တွေ အနှံ့ပေါက်နေတာကို ငါမြင်ခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ မြေကို မထွန်ယက်ကြဘူး။ ယွဲ့ခရိုင်ရဲ့ စပါးကျီတွေကို သာ အကုန်သိမ်းလိုက်မယ်ဆိုရင် လင်မြို့ က စိုက်ပျိုးရေးထုတ်လုပ်မှုကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
စူပါမားကတ်များတွင် များသောအားဖြင့် ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များသာ ပြည့်နေတတ်ပြီး ၎င်းတို့ကို စိုက်ပျိုး၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များ ရှားပါးနေသော်လည်း ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများစွာက အရင်းအမြတ်များကို ရှာဖွေရင်း သူတို့၏ ရှင်သန်မှုအတွက် နေ့စဉ်တိုက်ပွဲဝင်နေကြရာ စားစရာများကို သူတို့ မည်သို့ လျစ်လျူရှုနိုင်မည်နည်း။
မြောင်ဘို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ခင်ဗျားတို့က စိုက်ပျိုးရေးထုတ်လုပ်မှုကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ စီစဉ်နေကြတာလား။”
ရှောင်ဟိန်းသည် ဝမ်ချင်းလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော်တို့က အစက ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းနဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံအချို့ လဲလှယ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ဤအရာအတွက် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကိုပင် မထုတ်လွှတ်ခဲ့ရဘဲ ရလဒ်မှာမူ ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းက ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများကို လွှတ်၍ တိုက်ခိုက်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ မလိုက်လာခဲ့ပါက ရှုံရှုနှင့် အခြားသူများ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသွားကြပေလိမ့်မည်။ ဝမ်ချင်းလင်၏ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရပြီး ရှောင်ဟိန်းကို စပါးကျီများအား အကုန်သိမ်းဆည်းစေရန် တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။
မြောင်ဘို ၏ အကြည့်များ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။ “ဒေါက်တာဝမ်က ဇွန်ဘီတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း လူအသေအပျောက် မရှိစေရေး ဖယ်ရှားနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းလဲဖောက်ပြန်နေတဲ့ အပင်တွေ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ စိုက်ပျိုးရေးက တကယ်ပဲ ဖွံ့ဖြိုးလာနိုင်လို့လား။”
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့လက်များကို ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် ချိတ်ထားလိုက်သည်။ “ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။ ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ သစ်သီးတွေကို နေ့တိုင်း စိုက်ပျိုးနေတာပဲ။ တစ်ခါတလေ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာရင်တောင် ပုံစံနဲ့ အရွယ်အစား ပြောင်းလဲသွားတာလောက်ပါပဲ။ စားသုံးလို့ရခြင်းကို မထိခိုက်ပါဘူး။”
မြောင်ဘို သည် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ထိုကဲ့သို့ ကိုယ့်အားကိုယ်ကို ကိုးကွယ်နိုင်သော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုသာ ရှိမည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် ရှင်သန်ရန် ရှာဖွေနေကြသော ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများအတွက် အသေအချာပင် အကံကောင်းဆုံး အရာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။