မြောင်ဘို သည် အတားအဆီးများကို အမှုမထားဘဲ တန်း၍ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်သူများကလည်း အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ကာ သတိဝီရိယအပြည့်ဖြင့် နောက်မှ အမြန် လိုက်ပါလာကြသည်။
မြောင်ဘို ကိုယ်တိုင် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဖမ်းခံထားရသော လူလေးယောက်က လူထပ်ခေါ်ပြီး လက်စားချေရန် အနောက်သို့ ပြန်လှည့်သွားဖို့ အသံကုန် အော်ဟောက်ကြသည်။
ဝမ်ချင်လင်သည် ၎င်းတို့၏ အော်ဟောက်သံများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာကာ၊ "မင်းတို့က ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးကို လှုံ့ဆော်မိမှာ မကြောက်ဘူးလား။ မင်းတို့ရဲ့ ဦးနှောက်တွေ နိုးထလာအောင်ရော ဇွန်ဘီအုပ်စုထဲ ငါ ပစ်ထည့်ပေးရမလား" ဟု ပြောလေသည်။
"ဒေါက်တာဝမ်၊ ကျွန်တော့်ကို ဖြေရှင်းခွင့်ပြုပါ။ သူတို့ကို အချိန်မကုန်ပါနဲ့" ဟု မြောင်ဘို က ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် ကားအမိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ချင်လင်ထံမှ ဆယ်လှမ်းခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ကားအမိုးပေါ်တွင် ပုဆိန်တံကို ခွေထိုင်လျက်၊ "မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်ဗျ။ ကျွန်တော်တို့က ယုတ္တိရှိတဲ့ လူတွေပါ။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းတို့နဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ ရောက်လာတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အခြေစိုက်စခန်းဆီ မရောက်သေးခင်မှာပဲ ဘယ်သူကမှန်းမသိ ကျွန်တော်တို့ကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ညစ်ပတ်ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကောင်ဆိုးကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ဖြိုလဲနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု ပြောသည်။
မြောင်ဘို က သူ့ကိုယ်သူ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ လာနေကြသည်မှာ ဤသူ들ဖြစ်ကြောင်းသာ ကြိုသိခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း အကွက်ချစရာ လိုမည်မဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဝမ်ချင်လင်ထံ လာရောက် စကားပြောဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤအစီအမံမှာ ၎င်းတို့ဘက်က ဦးဆောင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လုံးဝ တရားမျှတသည်ဟု မဆိုသာသော်လည်း...
"ဒေါက်တာဝမ် စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေး အစီအမံတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့က စပါးသိုလှောင်ရုံကို စောင့်ကြပ်နေရတာလေ။ အရာရာကို သတိကြီးကြီးထားရတယ်" ဟု မြောင်ဘို က ဆက်ပြောသည်။ "မင်းတို့ပြောသလိုပဲ ကောင်ဆိုးကြီးက မင်းတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကွက်ဆင်မှုဟာ မရိုးသားခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးကို တုံ့ပြန်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့က လက်စားချေနေတာပါ"
ဝမ်ချင်လင်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့်၊ "ဒါဖြင့်ရင် ငါတို့ဘက်က မှားနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးသည်။
မြောင်ဘို က၊ "ဒေါက်တာဝမ် မှန်တာလား၊ မှားတာလားဆိုတာကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ။ မင်းတို့လူတွေက လင်မြို့ ထဲမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားလာနေကြလို့ ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက နှင်ထုတ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီနောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အလောင်းဝံပုလွေတွေကို လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒဏ်ရာရပြီး ရောဂါပိုးကူးစက်ခံထားရတဲ့ လူတွေက အခုထိ ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ လဲလျောင်းနေတုန်းပဲ။ အခု မင်းတို့ကို ထပ်တွေ့ရတော့ ကျွန်တော်တို့ဘက်က လက်စားချေတာ တရားမျှတတယ် မဟုတ်လား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က တွေးတောကာ၊ "ကြားရတာတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သလိုပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ရှုံရှုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟောက်လိုက်သည် - "သောင်းကျန်းတဲ့ စကားတွေ! မင်းတို့လို ရက်စက်တဲ့လူတွေက ငါတို့ကို လင်မြို့ မှာ သေစေချင်နေတာလား။ ငါတို့က ပြန်မတိုက်ဘဲ အသတ်ခံရဖို့ စောင့်နေရမှာလား"
ဝမ်ချင်လင်က ခေါင်းညိတ်ကာ၊ "ရှုံရှုပြောတာ မှန်တယ်။ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းက အဓမ္မဝါဒကို တရားမျှတမှုလို့ မှတ်ယူနေတာလား" ဟု ဆိုသည်။
မြောင်ဘို က အတင်းပြုံးပြရင်း၊ "ဒေါက်တာဝမ်၊ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှုလွဲတာများ ရှိနေလို့လား" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်လင်က၊ "နားလည်မှုလွဲတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းက အပြင်လူတွေကို လုံးဝ မဝင်ခိုင်းဘဲ သီးသန့်ဆန်လွန်းတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိကြတဲ့ အရာပဲ။ ဝင်သွားရင် အသက်နဲ့ပြန်ထွက်လာဖို့ မရှိဘူးလေ။ လင်မြို့ ရဲ့ လူတွေကလည်း သူတို့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ လွှတ်ပေးခဲ့ရတာပဲ။ ရှုံရှုတို့အုပ်စုလိုပေါ့၊ သူတို့မှာ အလောင်းဝံပုလွေဆိုတဲ့ အကြွေစေ့လက်နက် မရှိခဲ့ရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ချေ ရှိမယ်တောင် မထင်ဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"လင်မြို့ ထဲ ဝင်လာတဲ့ ဘယ်သူမဆို သေသင့်တယ်! သူတို့က သိုလှောင်ရုံကို လိုချင်မက်မောနေကြတာ၊ ဒါကြောင့် သေသင့်တယ်!" ဟု ချုပ်နှောင်ခံထားရသော အကျဉ်းသားတစ်ဦးက အော်ဟောက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က မျက်လုံးအပြဲသားဖြင့်၊ "လင်မြို့ ထဲ ဝင်လာတယ်ဆိုတာက သိုလှောင်ရုံကို လိုချင်မက်မောတာကို ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးသည်။
အကျဉ်းသား (၁) က၊ "လင်မြို့ က သိုလှောင်ရုံအကြောင်း ဘယ်သူမှ မသိဘဲ ရှိမလဲ။ သူတို့သာ သိုလှောင်ရုံအတွက် မလာဘူးဆိုရင် ဘာအတွက် လာကြမှာလဲ။ သူတို့က ခိုးတယ်၊ ငါတို့က သတ်တယ်။ ဘာက အမှားလဲ။ ပြီးတော့ မင်းရော၊ မင်းကလည်း သိုလှောင်ရုံအတွက် ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သိုလှောင်ရုံကို လိုချင်နေတာပဲဟာ၊ ဘာလို့ လူကောင်းယောင်ဆောင်နေကြတာလဲ?!" ဟု ပြောသည်။
အကျဉ်းသား (၂) က ဖြည့်စွက်ကာ၊ "သူများဟာတွေကို လိုချင်မက်မောတဲ့ ဘယ်သူမဆို သေထိုက်တယ်!" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ပါးကိုလက်ထောက်လျက် အေးအေးလူလူဖြင့်၊ "ငါက မင်းတို့နဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ ရောက်လာတာပါ။ လင်မြို့ ရဲ့ သိုလှောင်ရုံက မင်းတို့ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ နိုင်ငံပိုင် ပစ္စည်းလေ။ အစိုးရ မရှိတော့လို့သာ အခုအချိန်ထိ အများပြည်သူပိုင် အရင်းအမြတ်တွေကို မင်းတို့ သိမ်းပိုက်ထားတာကို ငါ ဘာမှမပြောသေးတာ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲမှာက အနိုင်ကျင့်စိုးမိုးတဲ့ တောရိုင်းဥပဒေပဲ ရှိတော့တာပဲ၊ ဘယ်သူက သိမ်းပိုက်နိုင်လဲ အဲဒါ အဲဒီလူ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲပေါ့။ မင်းတို့မှာ စွမ်းအားရှိလို့ ဒီအချိန်အထိ စောင့်ကြပ်နိုင်ခဲ့တာဆိုရင် အဲဒါ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ မင်းတို့ပစ္စည်း သက်သက်ဖြစ်ပြီး ဘယ်သူပဲ ခိုးခိုး သေသင့်တယ်လို့တော့ မယူဆလိုက်နဲ့။ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ဟာ ဖြစ်နေပေမဲ့၊ နက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ဟာ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
အကျဉ်းသားများက အေးစက်စက် ရယ်မောကြရင်း၊ "ဒါဖြင့်ရင် မင်းတို့ကလည်း သိုလှောင်ရုံကို ခိုးဖို့ ရောက်လာတာပဲပေါ့!" ဟု ဆိုကြသည်။
ဝမ်ချင်လင်က၊ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က သိုလှောင်ရုံကို ခိုးဖို့ ရောက်လာတာ" ဟု တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေသည်။
အကျဉ်းသားများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မာန်တင်းကာ မထီမဲ့မြင် ရယ်မောကြသည် - "မင်းတို့က လူအင်အား နည်းနည်းလေးနဲ့ သိုလှောင်ရုံကို ခိုးလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အိပ်မက် မမက်နဲ့! မှန်တာပြောရရင် ရှကျူ့မြို့က အခြေစိုက်စခန်းက လူတစ်သောင်းကျော် စုဝေးပြီး သိုလှောင်ရုံကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားလုံး ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ကြတာ။ မင်းတို့လို လူဆယ်ဂဏန်းလောက်နဲ့ သိုလှောင်ရုံကို ခိုးမယ်လို့ ရဲရဲတင်းတင်း ပြောရဲတာ သာယာနာပျော်စရာ ကောင်းလိုက်တာ!"
ဝမ်ချင်လင်က သက်ပြင်းအသာချလိုက်ကာ၊ "မှန်ပါတယ်၊ လူဆယ်ဂဏန်းဆိုတာ များလွန်းနေနိုင်ပါတယ်။ မင်းတို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ဆိုရင် ငါတို့မှာ လူတစ်ယောက်တည်း လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
အကျဉ်းသားများ ရယ်မောသံ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့ကို ကယ်ထုတ်ရန် ရောက်လာကြသည့် အခြေစိုက်စခန်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများပါ ရယ်မောကြသည်။ မြောင်ဘို ကမူ ရယ်မောနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဝမ်ချင်လင် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည့်အတွက်ကြောင့် ၎င်းတို့တွင် အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိကောင်း ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူ တွေးမိသည်။
ဝမ်ချင်လင် ရည်ညွှန်းနေသည့် လူသည် မည်သူဖြစ်မည်ကို မြောင်ဘို တွေးတောနေမိသည်။ ဝမ်ချင်လင်က အာရုံလွှဲရန် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သိုလှောင်ရုံကို ခိုးရန် တကယ်ကြံစွယ်နေသူမှာ အခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြစ်နေမလား။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်စရာ မရှိပေ။ လင်မြို့ ဝင်ပေါက်အားလုံးတွင် စောင့်ကြည့်ရေး ကင်မရာများ ရှိနေပြီး အခြေစိုက်စခန်းအနေဖြင့် မည်သူမျှ ဝင်မလာဘဲ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယနေ့ ရောက်လာကြသူများမှာ ဤလူများသာဖြစ်ပြီး အခြားမည်သူမျှ မပါလာပေ။ သို့ဆိုလျှင် အမှန်တကယ် ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။
ဝမ်ချင်လင်က ကားအမိုးပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မြောင်ဘို သည် ရှောက်ဟိန်းကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည် - ရှောက်ဟိန်း ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ မြောင်ဘို သည် ရှောက်ဟိန်းမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ထွက်သွားမှန်း မသိလိုက်ရဘဲ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။
မြောင်ဘို ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားကာ နောက်သို့လှည့်၍ ထွက်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ ရှိနေသည့် လမ်းမကြီးသည် ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးဖြင့် အပြည့် ပတ်လည်ဝိုင်းခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ရှေ့နားမှ လမ်းတစ်ဝက်လောက်သာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မျှ မရှိဘဲ သန့်ရှင်းနေပြီး ကျန်နေရာများအားလုံး ဇွန်ဘီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ကယ်ဆယ်ရန် ရောက်လာကြသည့် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တင်းမာမှုများဖြင့် အုပ်စုဖွဲ့ကာ သတိဝီရိယဖြင့် ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ "ဒု-တပ်စုခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ဝိုင်းခံထားရပြီ!"
မြောင်ဘို က မျက်စိကန်းနေသည် မဟုတ်ပါပေ၊ သူလည်း မြင်နေရသည်။
ဝမ်ချင်လင်က၊ "ရောက်လာမှတော့ အမြန်ကြီး မထွက်သွားပါနဲ့ဦး။ ခဏလောက် စကားစမြည် ပြောကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။
"အရူးကောင်! ငါတို့ ဇွန်ဘီဝိုင်းခံနေရပြီလေ၊ မင်း သေမှာ မကြောက်ဘူးလား?!" လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် စိတ်အေးလက်အေး မနေနိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟောက်ကြတော့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က၊ "ရှုံရှု ဆိုတာ မင်းတို့ရဲ့ အိမ်မဟုတ်ဘူးလား။ ရှုံရှုက ဇွန်ဘီတွေကော မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူတို့နဲ့ သွားပြီး မဆွေးနွေးကြည့်တာလဲ၊ မိသားစုချင်းအတူတူ သူတို့က မင်းတို့ကို သက်ညှာပေးမလားလို့လေ" ဟု ပြောသည်။
ရှုံရှုအခြေစိုက်စခန်းမှ လူများမှာ ရူးချင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဘယ်လို ရူးချောင်ကြောင် လူမျိုးနဲ့ လာတွေ့နေရတာလဲ။
မြောင်ဘို က သူ့လူများ စကားမဆက်နိုင်ရန် လက်ကိုမြှောက်ကာ တားလိုက်ပြီး ဝမ်ချင်လင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ၊ "မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်လင်က၊ "မင်းက ရှုံရှု ဒေသခံလား" ဟု မေး၏။
မြောင်ဘို က၊ "မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေက ရှုံရှုက ဖြစ်ပြီး ငါ့အဘိုးနဲ့ အဘွားတွေလည်း ဒီမှာပဲ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့ကြတာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က၊ "ဩဇာတိက္ကမ ကြီးလှချည်လား၊ လူဦးရေ စာရင်းကောက်တာတောင် တော်တော် တင်းကြပ်တာပဲ။ အဲဒါက လုံလောက်ပြီလား" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။
သူတို့ ပတ်လည်ကို ဝိုင်းရံထားသော ဇွန်ဘီများသည် ဝမ်ချင်လင်နှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း မြောင်ဘို ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ဝမ်ချင်လင်၏ စိတ်စွမ်းအားသည် သူ့ထက် အများကြီး ပိုမိုအားကောင်းပြီး၊ အကယ်၍ ဝမ်ချင်လင်သာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက ရှောက်ဟိန်း ထွက်သွားသည်ကို သူ ရိပ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ချင်လင်က၊ "ဖန်ရှန်လုံကလည်း ရှုံရှုကပဲလား" ဟု မေးသည်။
မြောင်ဘို ၏ ကျောင်းသားများ ကျုံ့သွားသည်။ ဝမ်ချင်လင်နှင့် အခြားသူများ ဖန်ရှန်လုံ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း မသိစေရန် သူ တမင်တကာပင် ဖန်ရှန်လုံကို ဤနေရာသို့ မလာခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်လင်က ဟန်ဆောင်နေတာလား၊ သို့တည်းမဟုတ် တကယ်ပဲ သိနေတာလား။
မြောင်ဘို က လောင်းကြေးထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ငါ မသိဘူး။ ငါ သူ့နဲ့ အတူတူ မနေခဲ့ရဘူး"
ဝမ်ချင်လင်က သူ၏ မှောင်မည်းပြီး ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရင်း၊ "လိမ်တာက ပျော်စရာ မကောင်းပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
မြောင်ဘို က သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က၊ "ဩော်... မင်းတို့ကို ပြောဖို့ မေ့သွားလို့၊ မင်းတို့ လာတုန်းက ဖန်ရှန်လုံက နောက်ကနေ အမြဲ လိုက်လာနေတာ။ မင်းတို့က သူ့ကို ခေါ်သွားချင်ပုံ မပေါ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို တားထားလိုက်တယ်။ အခုတော့ သူ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြားမှာ ပိတ်မိနေပြီ" ဟု ပြောသည်။
မြောင်ဘို တည်ငြိမ်နေခြင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ တစ်စက္ကန့်တောင် မကြာလိုက်ပေ။ သူ အမြန်ရှေ့တိုးလာကာ၊ "ဝမ်ချင်လင်၊ သူ့ကို မထိနဲ့။ သူ မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ ထိခိုက်နစ်နာအောင် မလုပ်ဖူးဘူး။ မင်းနဲ့ သူ့ကြားမှာ အရင်ကလည်း ရန်ငြိုးမရှိခဲ့ဘူးလေ။ သူ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံမနေနဲ့!" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က အံ့ဩဟန်ဖြင့်၊ "မှန်ပါတယ်၊ အရင်က ရန်ငြိုးမရှိခဲ့တာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့က ရိက္ခာတွေ လုယူဖို့ ရောက်လာပြီဆိုတော့ မင်းတို့က ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။
မြောင်ဘို သည် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ "ဖန်ရှန်လုံက ရှုံရှုက မဟုတ်ဘူး။ သူ ဒီမှာနေခွင့်ရတာ ငါ့ကြောင့်ပဲ။ သူက လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို လက်တစ်ဖက်လည်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတယ်။ သူ အရမ်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာ။ သူ့ကို အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာ ငါ့စိတ်မချလို့ အခြေစိုက်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကို သူ နေခွင့်ပေးဖို့ ငါ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ..."
ဝမ်ချင်လင်က၊ "သူက ရန်သူပဲလေ, မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။
မြောင်ဘို ဆက်၍ အသံမထွက်တော့ပေ။
ရှုံရှုအခြေစိုက်စခန်းမှ လူများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်၊ "ဒု-တပ်စုခေါင်းဆောင်၊ သူ့ကို အချိန်ကုန်ခံ စကားပြောမနေနဲ့တော့။ သူက ငါတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရှင်းပစ်နိုင်တယ်ဆိုပြီး ခြိမ်းခြောက်နေရုံ သက်သက်ပါ။ ငါတို့ ရှုံရှုအခြေစိုက်စခန်းက စက္ကူနဲ့ လုပ်ထားတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေတာလား။ သူ ဝင်လာလို့ရအောင် အခြေစိုက်စခန်း တံခါးတွေ ဖွင့်ပေးလိုက်ရင်တောင် ရိက္ခာတွေကို သူ ဘယ်လို တစ်ယောက်တည်း လုယူမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့!" ဟု အော်ကြသည်။
"ဟုတ်တယ်! ကြွားတတ်ပေမဲ့ သွားကျိုးမှာတော့ မကြောက်ဘူး။ အခုလို အားလုံး ဒီမှာ ပိတ်မိနေမှတော့ ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒု-တပ်စုခေါင်းဆောင်၊ အချက်ပြလိုက်ပါ။ အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေကို အကူအညီ လာခိုင်းလိုက်ရအောင်။ အင်အားစုပေါင်းပြီး သူတို့ကို သေချာပေါက် ရှင်းပစ်လို့ ရပါတယ်!"
"အားလုံးပါပဲ၊ ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ!" မြောင်ဘို ဒေါသတကြီး အော်ဟောက်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင် မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း မြောင်ဘို ကတော့ အကောင်းဆုံး သိထားသည်။ ကျန်တာတွေထားဦး၊ ဝမ်ချင်လင်သည် ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းကပင် အကြောက်ရဆုံး စွမ်းရည် ဖြစ်နေသည်။ ဇွန်ဘီ ဗိုင်းရပ်စ်ကို မကြောက်သူ မရှိသလို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအနေဖြင့် ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။
"ဗိုလ်မှူးကြီး ရှောက် ဖြစ်နေတာလား" မြောင်ဘို က ဝမ်ချင်လင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက ရှုံရှုအခြေစိုက်စခန်းဆီကို သွားနှင့်နေပြီလား"
ဝမ်ချင်လင်က ပျင်းရိရိဖြင့် ကိုယ်ကိုဆန့်လိုက်ကာ၊ "ခန့်မှန်းကြည့်လေ" ဟု ဆိုသည်။
မြောင်ဘို ကျိန်ဆဲမိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ခန့်မှန်းစရာ လိုသေးလို့လား။ မျက်စိရှေ့မှာတင် အသက်ရှင်လျက် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာ၊ တခြားဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲလေ။
အစပိုင်းတွင် ရှောက်ဟိန်းနှင့် အခြားသူများသည် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းမှ အထက်ပိုင်း အရာရှိများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံစဉ်က ရှောက်ဟိန်းတို့ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကြကြောင်း ဖန်ရှန်လုံရော မြောင်ဘို ပါ သိရှိခဲ့ကြသည်။ ပုံမှန်အခြေအနေများတွင် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို အထူးသဖြင့် ရှောက်ဟိန်းအနေဖြင့် မသုံးတတ်ပေ။ သူသည် စွမ်းအားကို အလွန်ရှားပါးစွာသာ သုံးလေ့ရှိပြီး သုံးခဲ့လျှင်တောင် မည်သူမျှ မရိပ်မိနိုင်ပေ။
နေရာလွတ် ထိန်းချုပ်စွမ်းအားများက ရိုးရှင်းသော်လည်း နေရာလွတ် အသုံးချစွမ်းအားများကမူ ထိုမျှ မရိုးရှင်းလှပေ။ ဤအဆင့်အထိ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသူမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ မြောင်ဘို နှင့် ဖန်ရှန်လုံတို့သည် ရှောက်ဟိန်း၏ စွမ်းအားနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ကြိမ်တလီးက မက ပုံဖော်တွေးတောခဲ့ဖူးကြသည်။ ဝမ်ချင်လင်၏ စကားများကို ရှောက်ဟိန်း၏ ယခင် အပြုအမူအမျိုးမျိုးနှင့် ပေါင်းစပ်တွေးတောကြည့်လိုက်လျှင်၊ စိတ်စွမ်းအားထက်ပင် ပိုမိုရှားပါးလှသော နေရာလွတ် ထိန်းချုပ်စွမ်းအားကို မြောင်ဘို မစဉ်းစားမိလျှင်တောင် ဤကဲ့သို့ပင် ခန့်မှန်းရပေလိမ့်မည်။
မြောင်ဘို သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။ အကယ်၍ ရှောက်ဟိန်းသာ နေရာလွတ် ထိန်းချုပ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင် ရိက္ခာများ ဆုံးရှုံးရတော့မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံးမှ လူများကသာ ရိက္ခာများကို စောင့်ကြပ်နေကြလျှင်တောင် အလကားသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ နေရာလွတ် ထိန်းချုပ်သူများသည် ပစ္စည်းများကို နေရာလွတ်အတွင်း သိမ်းဆည်းနိုင်သည့်စွမ်းအားနှင့် အလိုရှိသည့်နေရာတွင် အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်၊ ပျောက်သွားနိုင်သည့် စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ရိက္ခာများ အကုန်အစင် သယ်ဆောင်သွားခံရမည်ဖြစ်ပြီး အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းမှ မည်သူမျှပင် သိရှိမည် မဟုတ်ပေ။ အခြေအနေကို ပြန်လည် သတင်းပို့ရန်အတွက်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ရှောက်ဟိန်း၏ နေရာလွတ် သိုလှောင်မှုက မလုံလောက်ဘဲ ရှုံရှုအခြေစိုက်စခန်းအတွက် အစားအစာအချို့ ချန်ထားခဲ့ပေးဖို့ကိုသာ သူတို့ မျှော်လင့်ရတော့မည်လော။