ကျီယုံ ၏ သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မြောင်ဘို သည် ဤလူသည် လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးအတွက်နှင့် ရစခန်းတွင်းမှ လူများကို အန္တရာယ်များသော ခရီးထွက်စေမည် မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ မြောင်ဘို က အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည် - "ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဆက်စောင့်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး!"
မြောင်ဘို က တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောနေဆဲဖြစ်သည် - "မြောင်ဘို၊ မင်းတူက အပြင်ကလူတွေနဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ်ရင် သူတို့က ဘာလို့ လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့ ရစခန်းအထိ အန္တရာယ်ခံပြီး လာဝံ့မှာလဲ။"
မြောင်ဘို က စိုးရိမ်တကြီး ပြန်ပြောသည် - "ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော့်ကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပေးပါ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ပြီး လိုက်သွားမယ်!"
မြောင်ဘို က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည် - "အစမလိုပါဘူး။ မြောင်ဘို ပြန်လာတာကို စောင့်ကြစို့။ သူတို့တောင် ပြန်မလာနိုင်ဘူးဆိုရင် လူတွေ ထပ်လွှတ်တာက သေလမ်းကို စေလွှတ်တာပါပဲ။ လုံခြုံရေးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဦးစားပေးပဲ၊ အန္တရာယ် မခံနိုင်ဘူး။"
မြောင်ဘို သည် ဖန်းကျန်းနှင့် မြောင်ဘို တို့သည် ရစခန်း၏ လုံခြုံရေးကို အန္တရာယ်ပြုလောက်အောင် တန်ဖိုးမရှိကြကြောင်း တိုက်ရိုက်မပြောရုံတမယ် ဖြစ်နေတော့သည်။ မြောင်ဘို မှာ စကားပင် ဆို့သွားကာ ဒေါသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသည်အထိ ဖြစ်သွားရသည်။
ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ဦး အလောတကြီး ပြေးဝင်လာပြီး "ဆိုးတာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ!" ဟု အော်ပြောလေသည်။
မြောင်ဘို က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည် - "ဘာတွေ အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ရှင်းပြစမ်းပါ။"
သတင်းလာပို့သူမှာ အမောတကော အသက်ရှူရင်း ပြောသည် - "အစားအစာ... အစားအစာတွေ ကုန်သွားပြီ!"
မြောင်ဘို ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားသည် - "မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်? အစားအစာတွေ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?!"
သတင်းလာပို့သူမှာ ငိုချင်လာကာ - "ကုန်သွားပြီ၊ အစားအစာတွေ အကုန်ကုန်သွားပြီ! ဂိုဒေါင်လေးခုလုံးမှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ အစားအစာတွေ အကုန်ပြောင်သွားပြီ၊ အောက်ခြေမှာ ပါးပါးလေးပဲ ကျန်တော့တယ်။ သုံးရက်စာတောင် မလောက်တော့ဘူး။"
မြောင်ဘို အံ့အားသင့်သွားသည် - "ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိတာ! အစားအစာတွေ အများကြီး ဘယ်လိုပျောက်သွားရတာလဲ။ ခိုးခံရရင်တောင် အရိပ်အမြွက် ကျန်ခဲ့မှာပေါ့! စစ်ဆေးကြ! သေချာစစ်ဆေးကြ! အစားအစာတွေကို ရှာတွေ့ကို ရှာရမယ်!"
"ကျွန်တော် ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကို မေးကြည့်ပြီးပြီ။ သူတို့ မနေ့ညက အစားအစာတွေ လက်ခံရယူပြီးကတည်းက ဂိုဒေါင်တွေကို လုံးဝမဖွင့်ခဲ့ရဘူး၊ ဘယ်သူမှလည်း အနားကို မကပ်ခဲ့ကြဘူး။ ခုနက အပြင်လူတစ်ယောက် ဝင်လာတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်လို့ ဂိုဒေါင်ကို သွားစစ်ကြည့်တာ... ဂိုဒေါင်တွေက ရှင်းလောနေပြီး အစားအစာတွေ အကုန် ပျောက်နေတာပဲ။"
"မဖြစ်နိုင်တာ! အစားအစာတွေ အများကြီး ဘယ်လိုပျောက်သွားရတာလဲ။ ခိုးခံရရင်တောင် အရိပ်အမြွက် ရှိရမယ်လေ! သေချာစစ်ဆေးကြ! သေချာကို စစ်ဆေးကြ! အစားအစာတွေကို မဖြစ်မနေ ရှာတွေ့ရမယ်!" မြောင်ဘို ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ယခုအခါ သူသာလျှင် အစွန်းရောက်အောင် စိုးရိမ်ပူပန်လာရသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ထိုအစားအစာများသည် ရစခန်းတစ်ခုလုံး၏ အသက်ဆက်စရာ ဖြစ်သည်။ ခြိုးခြံခြွေခြွေနှင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ရှောက်ထားခဲ့ပါလျက်နှင့် ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ရတာလဲ။
သတင်းလာပို့သူက သက်ပြင်းချလျက် ပြောသည် - "ဘာမှကို မရှိတော့တာ အမှန်အတိုင်းပါ။ ဂိုဒေါင်တွေရဲ့ ပတ်လည်ကို ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးပြီးပြီ၊ ဆန်စေ့တစ်စေ့တောင် မတွေ့ရတော့ဘူး။"
အကယ်၍သာ တကယ်ခိုးခံရသည် ဆိုလျှင်ပင် ထိုမျှများပြားလှသော အစားအစာများကို ဂိုဒေါင်များထဲမှ သယ်ထုတ်ရန် လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ကို ဖြတ်သန်းသွားရပေမည်။ ထိုသို့ ကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှုကြီးတစ်ခုမှာ မည်သူ့မျက်စိမှ မမိဘ ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။
မြောင်ဘို နှင့် ဖန်းကျန်းတို့သည် သူတို့၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် တွက်ချက်နေကြသည် - "ခေါင်းဆောင်၊ ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ အထူးစွမ်းရည်တွေ ခဏခဏ ပေါ်လာတာကို မေ့နေပြီလား။ အာကာသ ထိန်းချုပ်စွမ်းရည်ဆိုတာ ရှိသေးတယ်လေ။ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မမြင်နိုင်တဲ့ အာကာသ မေတ္တာထဲမှာ ထည့်သိမ်းလို့ရတယ်။ အစားအစာတွေ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပျောက်သွားတာက အာကာသစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်နဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေမှာပဲ။"
မြောင်ဘို လည်း ဤစွမ်းရည်အကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူတို့ရစခန်းတွင် ထိုစွမ်းရည်မရှိသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်မူ အာကာသ ထိန်းချုပ်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်များ ရှိနေကြသည်။ သေချာသည်မှာ အစားအစာများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည် အာကာသစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး၊ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ယနေ့တွင် အပြင်လူများ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
"ဒါ အဲဒီလူတွေ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်!"
မြောင်ဘို သည် အရေးပေါ် အမိန့်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်သည် - "အထူးစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်တွေနဲ့ သန်မာတဲ့လူတွေ အားလုံး ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ။ အစားအစာတွေကို ပြန်ယူကြမယ်!"
ယခုအခါ အတောမသတ် စိုးရိမ်နေသူမှာ မြောင်ဘို မဟုတ်တော့ပေ။ မြောင်ဘို က အဆိုပါ အခန်းကဏ္ဍကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်လေပြီ။ လူတိုင်းသည် ခေါင်းဆောင်၏ ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်ကြရသည်။ အပြင်ဘက်တွင် အန္တရာယ်ရှိမှန်း သိကြပြီး မသွားလိုကြသော်လည်း မသွားမဖြစ် သွားကြရတော့မည်။ သူတို့၏ အစားအစာများ ခိုးယူခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကာ အသက်ဆက်ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ရှာဖွေယူဆောင်ရပေမည်။
ကျီယုံ သည် ဇွန်ဘီဝိုင်းဝန်းထားရာ နေရာသို့ အမြန်နှုန်းအပြည့်ဖြင့် မောင်းနှင်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူတို့ ပြန်လာမည်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆောက်နေကြသော လူများက ဤမျှမြန်မြန် ပြန်လာကြလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။ သူတို့ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ကျီယုံ ကားပေါ်မှဆင်းလာကာ ကိုယ်လုံးတီး လူတစ်ဦးကို ကားနောက်ဖုံးထဲမှ ဆွဲထုတ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချလာသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။
"ကျွတ်၊ ငါ့မျက်စိတွေ!" ကျီယုံ က သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က အမြန်ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကျီယုံ ၏ ရှေ့တွင် ကာရပ်လိုက်ကာ ထိုသို့သော မသန့်စင်သည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ မမြင်စေလိုပေ။
ကျီယုံ ကမူ အတော်လေး စာနာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လမ်းဘေးရှိ ဟိုတယ်ငယ်လေးထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားပြီး အထဲမှ အိပ်ရာခင်းတစ်ထည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟန်က ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ဖန်းကျန်း၏ ကိုယ်ကို အုပ်ပေးလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါတွင် သူတို့သည် အဝတ်စ တချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျီယုံ ကမူ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သို့မျှ မဖြစ်သလို ရှိနေသည် - "မင်းရဲ့ ပုံစံပြောင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်က အတော်လေး အသုံးဝင်တာပဲ။ ဒီအထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ အလကားတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။"
ပုံစံပြောင်းနိုင်စွမ်း - ရေလူသား။
မှန်ပေသည်၊ ပုံစံပြောင်းနိုင်စွမ်းရှိသူ အများအပြား ရှိကြသော်လည်း အများစုမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းများကိုသာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပုံစံပြောင်းနိုင်ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဖုန်းယီ၏ လက်မောင်းများ ဓားသွားကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားခြင်းမျိုးမှာ သာမန်စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ပုံစံပြောင်းနိုင်သူမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ကျီယုံ သိထားသည်မှာ ထိုစွမ်းရည်ပိုင်ဆိုင်သူ နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဖန်းကျန်းနှင့် လုဖုန်းကျွဲတို့ ဖြစ်ကြသည်။
လုဖုန်းကျွဲ၏ စွမ်းရည်ပြောင်းလဲရာ လမ်းကြောင်းမှာ သဲလူသား ဖြစ်သည်။ သူသည် သဲწვားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး မြေကြီးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနိုင်ကာ လေကိုအသုံးချ၍ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လုဖုန်းကျွဲသည် ဤစွမ်းရည်ကို ရွံရှာတတ်ပြီး များသောအားဖြင့် သူ့လက်နက်များကိုသာ အဓိက အားကိုးတတ်သည်။ အသက်ရှင်ရေးနှင့် သေရေးရှင်ရေး အနားစွန်းသို့ ရောက်နေမှသာလျှင် သူ့စွမ်းရည်ကို အသုံးချလေ့ရှိသည်။ သူ့စကားအရဆိုလျှင် သူသည် လက်ပစ္စည်းများကို ဆုံးရှုံးပြီး လက်နက်မဲ့ ဖြစ်သွားမည်ကို မလိုလားပေ။
ခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ပုံစံပြောင်းနိုင်သူများအဖို့ သူတို့၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ အတော်လေး အားနည်းလှသည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် ၎င်းသည် ကူညီထောက်ပံ့ရန်အတွက် အသုံးဝင်သော်လည်း တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက်မူ မသင့်လျော်သော ဓားသွားနှစ်ဘက်ပါ သစ်သားချွန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
ဖန်းကျန်းသည် သူ့ကိုယ်ကို အိပ်ရာခင်းဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားလိုက်သည်။ ကျီယုံ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ပခုံးမှ နာကျင်မှုကိုပင် ကျော်လွန်၍ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့လာရသည်။ သူသည် အောက်ကျို့၍ အသက်ဆက်ခဲ့ရခြင်း၊ ကြီးကျယ်သော ရည်မှန်းချက်များ ရှိခဲ့ဖူးခြင်းနှင့် အောင်မြင်မှု အသိအမှတ်ပြုခြင်းတို့ကို ခံစားခဲ့ဖူးကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ သူသည် လများစွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင် လှည့်လည်ခဲ့ရသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ကျီယုံ ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
ဖန်းကျန်းသည် ယနေ့သည် သူ၏ အဆုံးသတ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်၊ အကြောင်းမှာ ကျီယုံ ထားရစ်ခဲ့သော အရိပ်အယောင်များမှာ ယခုတိုင် လွှမ်းမိုးနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သို့သော်လည်း သူသည် ဤကဲ့သို့ ရိုးရိုးလေးနှင့် သေဆုံးသွားရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ အသက်ရှင်ရန် အနည်းငယ်မျှသော အခွင့်အလမ်းလေး ရှိနေသမျှ ကာလပတ္တောက် သူ သေလိုစိတ် မရှိပေ။
တုန်ယင်နေသော လေသံဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည် - "ငါ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ့မယ်။ ခင်ဗျား သိချင်သမျှကို ငါပြောပြမယ်၊ ငါ့အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ။"
ထိုသို့သော အချိန်မျိုးတွင် ကျီယုံ အနေဖြင့် ဝန်ခံခိုင်းရန်ပင် လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဖန်းကျန်းသည် အလိုလိုနေရင်း ဖွင့်ပြောလာပေလိမ့်မည်။ သူသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်အပေါ် မည်ကဲ့သို့ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်ရမည်ကို ကောင်းစွာသိသော လိမ္မာပါးနပ်သူ တစ်ဦး ပီပီသသပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျီယုံ က သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမည်၊ မပေးမည်ကို တစ်ခွန်းတစ်ပါမျှ မပြောပေ။ သူသည် ရှူးရှင်းဖေး အမည်ရှိ မိန်းမပျိုတစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုသာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှူးရှင်းဖေး အကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်သောအခါ ဖန်းကျန်း၏ မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာကြသည်။ "ဒီမိန်းမ... အဲဒီမိန်းမက အရမ်းကို အဆိပ်ပြင်းတယ်။ သူက ရူးကြောင်ကြောင် မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။"
ဖန်းကျန်းသည် ရှူးရှင်းဖေးကို အချိန်အကြာကြီးကတည်းက သိထားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ၏ ခေါင်းဆောင် မြောင်ဟွားသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလအတွင်း အာဏာရှိပြီး သြဇာတိက္ကမ ကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက အစွမ်းသတ္တိကို လေးစားမြတ်နိုးကြပြီး အစွမ်းထက်သော ခေါင်းဆောင်မြောင်ဟွား၏ နောက်ကိုလိုက်ကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အောင်မြင်မှုများကို ရယူလိုကြသည်။ ဖန်းကျန်းလည်း ကင်းလွတ်ခွင့်မရှိပေ။ သို့သော် သူသည် မြောင်ဟွားထံ သွားရောက် ပူးပေါင်းစဉ်က ခေါင်းဆောင်နှင့် ကိုယ်တိုင်မတွေ့ဆုံရသေးမီမှာပင် သူနှင့်အတူ နေထိုင်ကြသော လှပသည့် မိန်းမပျိုနှစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရလေသည်။
ဖန်းကျန်းက ရုပ်ရည်ချောမောသူ မဟုတ်သော်လည်း ရဲတင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မြောင်ဟွား၏ နှမတော်ကိုမူ မဝံ့မရဲဖြင့် မစော်ကားဝံ့သော်လည်း သူ၏ အပေါင်းအပါ မိတ်ဆွေမမလေးကိုမူ လိုက်လံပစ်စင်ပြောင်ခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဤအကြောင်းအရာမှာ မြောင်ဟွား၏ နားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ရှူးရှင်းဖေးသည် မြောင်ဟွား၏ အိပ်ယာထက်က အမြဲတမ်း အဖော်ပြုပေးရသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြောင်ဟွားမှာ လူအများရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ အသရေဖျက်ခံရခြင်းကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဖန်းကျန်းသည် ခေါင်းဆောင်မြောင်နှင့် မတွေ့ဆုံရုံသာမက ဆဲရေးမောင်းထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရကာ စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အောင်မြင်မှုရရှိရန် ရည်မှန်းချက်ကြီးများမှာလည်း လေထဲတွင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဖန်းကျန်းသည် ရှူးရှင်းဖေးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ့တွင်လည်း သူ့မာနနှင့်သူ ရှိပြီး မြောင်ဟွား၏ စော်ကားမှုကို ခံခဲ့ရသောကြောင့် သူသည် နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ပြမည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေစဉ် သူသည် စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံတစ်ရုံကို မတော်တဆ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သူ့အမြင်တွင် ရတနာတစ်ပါးဟု ယူဆရသည့် အရာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းပစ္စည်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဖန်းကျန်းသည် သူ ထွန်းတောက်လာမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။
လူသားတို့၏ လောဘတရားသည် အမြဲတမ်း ကြီးမားတတ်သည်။ သူသည် တောင်ပိုင်းမြို့တွင် အဆိုပါ ရတနာကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ပင်စည်သုံးခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သူက ပို၍လိုချင်သဖြင့် လူများကို နောက်မှခေါ်ဆောင်ကာ ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ဝမ်ချင်းလင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ရတနာတစ်ပါး အခိုးခံလိုက်ရကာ ကျန်နှစ်ခုမှာမူ သူ့ဇနီးနှင့် ညီမငယ်၏ လက်ထဲတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
စခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဖန်းကျန်းသည် ပို၍ သတိကြီးလာခဲ့သည်။ သူသည် ရတနာကို အသုံးပြု၍ ရောဂါကူးစက်ခံထားရသူများကို တိတ်တဆိတ် ကုသပေးခြင်း၊ ပုံဆောင်ခဲស្នေများကို ရှာဖွေခြင်း၊ ထောက်ပံ့ရေးကွန်ရက်တစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ကိုယ့်ဩဇာအာဏာကို ချဲ့ထွင်ခြင်းစသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ အအောင်မြင်ဆုံးနှင့် အာဏာအရှိဆုံးဟု ခံစားခဲ့ရချိန် ဖြစ်ပေသည်။ စခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကားတစ်စီး မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ကားမှန်ချလိုက်ပြီး အတွင်းမှ လူက တံခါးစောင့်နှင့် စကားပြောဆိုနေစဉ် ဖန်းကျန်းသည် ထိုကားထဲတွင် ရှူးရှင်းဖေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန်တရာ ဆိုးဝါးသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲတော့မည့် အစွန်းရောက်အနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း ဖန်းကျန်းကို မြင်လိုက်ရပြီး သူစိုက်ကြည့်ကာ အကူအညီတောင်းခံကြောင်း နှုတ်ခမ်းလှုပ်၍ အဆက်မပြတ် တောင်းပန်နေခဲ့သည်။
ဖန်းကျန်းကမူ သူ၏ ရတနာသည် သူမကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသည်။ သူမကို ကယ်တင်ပြီးနောက် သူ့မိန်းမအဖြစ် သိမ်းပိုက်ရန် သူ ကြံစစ်ထားခဲ့သည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ မာနသည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားသည့်အခါ ရရာနေရာမှ ပြန်လည်လျော်ကြေးတောင်းခံချင်တတ်စမြဲပင်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လူများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ကားနောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါကာ စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရှူးရှင်းဖေးကို မြောင်ဟွား၏ လူများထံ အပ်နှံပြီးနောက် ဖန်းကျန်း ထွက်သွားခဲ့သည်။ မြောင်ဟွား၏ လူများကမူ ရှူးရှင်းဖေး၏ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် လွတ်မြောက်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြဘဲ ပေါ့ဆနေခဲ့ကြသည်။ ဖန်းကျန်းက ၎င်းတို့၏ ပေါ့ဆမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှူးရှင်းဖေးကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် ပြန်ပေးဆွဲလာနိုင်ခဲ့သည်။
ရှူးရှင်းဖေး၏ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ ဆိုးဝါးလှပြီး အသွင်ပြောင်းလဲမည့် အကြပ်အတည်း အစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖန်းကျန်းသည် ကားပေါ်တွင်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ရှူးရှင်းဖေးကို ကုသရန်အတွက် ရတနာကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် မည်သူကမျှ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ဖန်းကျန်းသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေလျက် - "အရင်တုန်းကဆိုရင် လူတွေကို ကုသပေးတဲ့အခါ ရတနာကို အလိုအလျောက် ဆေးထိုးသွင်းခိုင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရူးကြောင်ကြောင် ရှူးရှင်းဖေးကျတော့ ရတနာက သူမရဲ့ လည်ပင်းသွေးကြောမကြီးထဲကို အမြစ်တွေ ထိုးထည့်တဲ့အချိန်မှာ ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး ရတနာကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်" ဟု ပြောပြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ မျက်လုံးများ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားပြီး - "သူ မျိုချလိုက်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဖန်းကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ - "အင်း၊ သွေးတွေနဲ့ ရွှဲနေတာတောင် သူ မျိုချပစ်လိုက်တာ" ဟု ဆိုသည်။
သွေးပင်စည်ပန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိထားကြသော ရှောင်ဟန်နှင့် ကျီယုံ တို့မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သွေးပင်စည်ပန်း သည် ဇွန်ဘီများကို လူသားပြန်ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်ကို သူတို့ သိထားကြသော်လည်း လူတစ်ဦးတစ်ယောက်က ၎င်းကို စားသုံးမိပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကိုမူ မသိကြပေ။ သို့မဟုတ် ထိုအချိန်က ရှူးရှင်းဖေးသည် လူသားတစ်ဦးအဖြစ် မယူဆတော့သည်ပင် ဖြစ်နိုင်ပေမည်။ သို့သော် သူမသည် လုံးဝ အသွင်မပြောင်းသွားသေးဘဲ အသိဉာဏ်လည်း မပျောက်ဆုံးသေးပေ။ သူမသည် သွေးပင်စည်ပန်းကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၌ အသိစိတ်များ ရှိနေသေးသည်မှာ ထင်ရှားနေပေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်တရာ နုနယ်ပြီး အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး - "သူ့မှာ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မှုတွေ ဖြစ်လာလဲ" ဟု ဆက်မေးလိုက်သည်။
ဖန်းကျန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်ပြောင်းသတိရသွားဟန်ဖြင့် - "ငါ ရတနာကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်က လုံးဝ ကင်းစင်သွားတာ မဟုတ်သေးဘူး။ သူမက တက်လာပြီး အသားအရေတွေက ရေဓာတ်ခန်းခြောက်သွားတဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ ပန်းသီးတစ်လုံးလို တွန့်လိမ်ရှုံ့တွသွားတယ်။ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ငါ သူမကို ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီလို့ ထင်လိုက်မိတာနဲ့ ကားပေါ်ကနေ ကန်ချလိုက်ပြီး မောင်းထွက်လာခဲ့တာပဲ" ဟု ပြောပြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ညီမငယ်လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ရတနာသည် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို အလွန်အမင်း စုပ်ယူခဲ့မိခြင်းကြောင့် မိစ္ဆာငယ်လေး တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းက ဆေးခန်းရှိ လူအားလုံးကို နီရဲနေသော မျက်လုံးများရှိသည့် ဇွန်ဘီများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ ဖန်းကျန်းသည် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ဖန်တီးမိကြောင်း သဘောပေါက်သွားကာ ကျန်ရှိနေသေးသော ရတနာကို ယူဆောင်၍ စခန်းမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ အကြောင်းမကြားဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်မြို့ နှင့် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် နားနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နောက်ကို လိုက်လံစောင့်ကြည့်နေကြောင်း သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။
သူ့နောက်ကို လိုက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်, ယခုအခါ လူအသွင်မပေါ်တော့သော ရှူးရှင်းဖေးပင် ဖြစ်နေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ခြုံလွှမ်းထားကာ သူမသည် ဖန်းကျန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုခဲ့သည်။
ဖန်းကျန်းသည် ထိုစဉ်က သူမ၏ အလှအပကို ကြည့်၍ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ မည်သို့မျှ မလုပ်ရဲတော့ပေ။ သူသည် ရှူးရှင်းဖေးကို သူ့နောက်မလိုက်လာရန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူမကမူ သူမတွင် သွားစရာနေရာ မရှိတော့ကြောင်းနှင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
ဖန်းကျန်းသည် ဤရူးကြောင်ကြောင် မိန်းမကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရှူးရှင်းဖေးမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ရူးသွပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကန်ချက်တစ်ခုဖြင့် ဖန်းကျန်းကို ဝေးလံသည့် နေရာသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ ဖန်းကျန်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး ရှူးရှင်းဖေး သူ့ဆီသို့ ခုန်ဝင်လာချိန်တွင် သူသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ့စွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်တော့သည်။ သူသည် အဝတ်အစားပုံတစ်ပုံနှင့် ကျောပိုးအိတ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့ကာ လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုစဉ်က သူတို့သည် တောရိုင်းပြင်တွင် ရောက်ရှိနေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြက်ပင်ရှည်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ဖန်းကျန်း၏ ရေလူသား ပုံစံသည် ထူထပ်သော မြက်ပင်များကြားတွင် ကောင်းစွာ ပုန်းအောင်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ ထိုနည်းလမ်းဖြင့် သူ သည်းထိတ်ရင်ဖို လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှူးရှင်းဖေး သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ယူသွားသည်ကို လှမ်းမြင်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ရတနာမှာလည်း ထိုအိတ်ထဲတွင် ပါသွားခဲ့သည်။
ဖန်းကျန်းက ဆက်လက်၍ - "နောက်ဆုံးရတနာကို ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက်မှာ ငါ့မှာ သွားစရာနေရာ မရှိတော့ဘူး။ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့အတူ လှည့်လည်သွားလာနေရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ယွဲ့ခရိုင်စခန်းနားကနေ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ အဲဒီကလူတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေမလောက် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ငါ့ကို ငါ ယွဲ့ခရိုင်ရဲ့ တစ်ဝက်သားလိုလိုနဲ့ ငါ့ဦးလေးက အဲဒီမှာ နေထိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အံ့ဩစရာကောင်းတာက ငါ့ဦးလေးက အဲဒီစခန်းထဲမှာ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ ငါ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး အဲဒီကတည်းက ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာဖို့ စခန်းထဲမှာပဲ ဆက်လက် ခိုလှုံနေခဲ့တာပါ" ဟု ပြောပြလေသည်။