Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 77 | NovelPing

ကျန်းလန် သည် ကျူပိုက်ကျန်းနှင့်အတူ သုတေသနဌာနသို့ သွားသည့်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤမေးခွန်းကို တွေးတောနေခဲ့သည်။

ရှောက်ဟန်သည် သုတေသနဌာနမှ လူလေးဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းလန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လူသားဆွေမျိုးများ၏ စီစဉ်ပေးမှုအတွက် ဆက်လက်ခေါင်းစားနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ရန် ဆွဲခေါ်လိုက်မိတော့သည်။

ထိုစဥ်က လူ့အသက်ကို အရေးမစိုက်သကဲ့သို့ ရှိခဲ့ပုံကို ပြန်တွေးမိကာ မိမိရှေ့တွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရှိဘဲ ရှိနေကြသည့် လူလေးဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောက်ဟန်မှာ ရယ်မောမိတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူတွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် အာရုံခံစားချက် အကောင်းဆုံးနှင့် အကြင်နာဆုံး ဇွန်ဘီလေးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းလန် က "ငါ့ကို လာမထိနဲ့" ဟူသော မျက်နှာပေးဖြင့် သူ့ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှောက်ဟန်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ကြည်လင်ပျော်ရွှင်နေ၏။ "သူတို့ကို ဇွန်ဘီစာကျွေးဖို့ ပစ်ချခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။

ကျန်းလန် က "ဇွန်ဘီစာသာ မကျွေးခဲ့ရင် သူတို့က ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာမှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ရှောက်ဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ပြောတော့လည်း ဟုတ်တာပဲ"

ကျူပိုက်ကျန်းက ထိုသူလေးဦးမှာ မုန်လျန်ဟုန်၏ လက်ထောက်များ ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မုန်လျန်ဟုန်ရဲ့ လက်ထောက်တွေ ဖြစ်ကြတဲ့အတွက် ငါ့ရဲ့ သုတေသန တိုးတက်မှုတွေကို လိုက်မီနိုင်မှာပါ။ ငါတို့ ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်နိုင်အောင် လက်ရှိ သုတေသန ရလဒ်တွေကို ငါ့ကို ပြပါ" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

သုတေသန လက်ထောက်လေးဦးမှာ ကျန်းလန် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ချင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဗိုင်းရပ်စ် သုတေသနပြုရာတွင် ဦးဆောင်ပေးမည့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို သူတို့ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်းလန် က ဤမျှလောက်အထိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော သုတေသနပညာရှင်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

မုန်လျန်ဟုန်ကို အလေးစားဆုံးဖြစ်သည့် ရှီချုန် က တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် "သုတေသနပညာရှင်... ရှင်... ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးအစီအစဥ် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ မြို့တော်ဝန်က ရှင့်ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။ ရှင် မသိသေးဘူးထင်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့သာ ရှင် ကူးစက်ခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရချိန်မှာ ဗိုင်းရပ်စ် သုတေသနဌာနက လူတိုင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့ကြတာပါ..." ဟု ပြောလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျူပိုက်ကျန်းမှာ စမ်းသပ်မှု မှတ်တမ်းများကို ကြည့်ရှုပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ သူတို့အပေါ်ထားရှိသည့် အကြည့်များလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "မင်းတို့က တကယ်ပဲ မုန်လျန်ဟုန်ရဲ့ သုတေသန လက်ထောက်တွေ ဟုတ်ရဲ့လား"

သူ့အသံတွင် အထናအမြင် သဘောများ လွှမ်းမွှားနေပြီး သူတို့၏ ပညာရေးအဆင့်အတန်းအပေါ် အယုံအကြည်ကင်းမဲ့နေသည်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်နေသည်။

သုတေသန လက်ထောက်လေးဦးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။ ငြိမ်းချမ်းသော ကာလများတွင်ဆိုပါက သူတို့၏ အရည်အချင်းနှင့် ပညာရေးအဆင့်အတန်းအရ သုတေသနဌာနတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ဤကဲ့သို့သော အရေးပါသည့် သုတေသန ပရောဂျက်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ရန်ဆိုသည်မှာ ဝေးစွပင်တည်း။ သို့သော် ယခု ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလတွင် ပညာရှင်ရှားပါးနေချိန်ဖြစ်ရာ မုန်လျန်ဟုန်၏ သုတေသန လက်ထောက်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရခြင်းမှာ သူတို့ မိသားစု၏ နောက်ခံဩဇာကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျူပိုက်ကျန်း၏ စီစဥ်ညွှန်ကြားချက်အရ ရှောက်ဟန်သည် ယူဆောင်လာခဲ့သော သုတေသန ပစ္စည်းကိရိယာများကို အစီအစဥ်တကျ နေရာချထားပေးပြီးနောက် ကျန်းလန် နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မထွက်ခွာမီ ကျန်းလန် သည် ကျူပိုက်ကျန်းအား သူ၏ အရေးပေါ် သုတေသန တွေ့ရှိချက်များကို ရှင်းပြခဲ့ပြီး အောက်ပါ အရေးကြီးဆုံး ဖော်မြူလာနှစ်ခုကို ဦးစားပေး၍ အာရုံစိုက် သုတေသနပြုလုပ်ရန် မှာကြားခဲ့သည်—

တစ်ခုမှာ သွေးပင်စည်ပန်း ကို အကျိုးရှိဆုံး အသုံးချနိုင်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းအားဖြင့် အနည်းဆုံး သွေးပင်စည်ပန်း ပမာဏကို အသုံးပြုကာ ဇွန်ဘီများကို တတ်နိုင်သမျှ များများ ကယ်တင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုမှာ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် ကာကွယ်ဆေး ဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာသည် လူသားများ အလိုချင်ဆုံး အရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ကာကွယ်ဆေးကိုသာ သူတို့ လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားမည်ဆိုပါက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီများလည်း ပြောပိုင်ဆိုပိုင်ခွင့် ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူသားများထံမှ လိုချင်သမျှကို လဲလှယ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းလန် ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ကျောက်တုံးအမြုတေ အမြောက်အများ လိုအပ်နေသည်။ ကျောက်တုံးအမြုတေများအပြင် သေဆုံးခြင်းကို အကြောင်းပြု၍လည်း သူ့စွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်သော်လည်း နောက်နည်းလမ်းမှာ ရက်စက်လွန်းလှသည်။ မည်သူက အကြောင်းမဲ့ သေဆုံးချင်ကြမည်နည်း။ စွမ်းအားတိုးတက်စေရန်အတွက်ပင်လျှင် ဤနည်းလမ်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းလန် ကိုယ်တိုင်အပြင် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းတွင် စွမ်းအားမြှင့်တင်ရန် ကျောက်တုံးအမြုတေ လိုအပ်နေသည့် အခြား ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီ သုံးဦးလည်း ရှိသေးသည်။ အစကမူ လေးဦး ရှိသင့်သော်လည်း ဟီလင် မှာမူ အသွင်ပြောင်းလဲသည့် ဖြစ်စဉ် မတူညီခြင်းကြောင့် သူ၏ စွမ်းအားများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ခြုံငုံတွေးတောကြည့်လျှင် ကျောက်တုံးအမြုတေဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလန် တွင် ဇွန်ဘီများကို ကယ်တင်နိုင်သည့် စွမ်းရည် ရှိသော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဇွန်ဘီများက တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် များပြားလွန်းလှသည်။ ထို့အပြင် လူသားများကို ဇွန်ဘီမလိုက်ရန် သူ တားမြစ်၍မရသကဲ့သို့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ဇွန်ဘီများကိုလည်း လူသားမစားကြရန် သူ အမိန့်ပေး၍ မရနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ သဘာဝတရားအရ အကောင်းဆုံးနှင့် အသန်ဆုံးသာ ဆက်လက်ရှင်သန်ရေးပင်တည်း။ လင်မြို့ တွင် မဖြစ်ပျက်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူ့အနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မရှိပေ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဇွန်ဘီ လက်အောက်ငယ်သားများကိုမူ သူ ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ မဟုတ်ကြပါက အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။

ကျန်းလန် သည် ရှီချုန် ၏ ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံလိုသဖြင့် ရှောက်ဟန်က သူ့ကို မြို့စွန်သို့ ကားမောင်း၍ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ရှောက်ဟန်က "ရှင်တို့မှာ အကြံဉာဏ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလား" ဟု မေးမြန်းသည်။

ကျန်းလန် တွင် အချို့သော အကြံအစည်များ ရှိနေသည်။ "ငါ အရင်ဆုံး ဒီလူကို စောင့်ကြည့်ပြီး ငါ့ရဲ့ အချိန်ကုန်ခံရလောက်အောင် တန်ဖိုးရှိမရှိ အတည်ပြုမယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။

ရှောက်ဟန်က တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းလန် တွင် အခြားသူများ၏ အတွေးများကို ဖတ်ရှုနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသည်ကို သိထားသဖြင့် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တိကျလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

ရှောက်ဟန် အချိန်ဆွဲနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ကားပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး လေညှင်းခံရန် အပြင်ထွက်ရပ်နေကြသော ကျီယုံ နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရသည်။

ရှီယွန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော ဇွန်ဘီများကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရှုရင်း "ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှာတောင် ဒီအကြောင်းကို ကြားဖူးတယ်။ လင်မြို့ က ဇွန်ဘီအများဆုံးရှိရာ ဇွန်ဘီမြို့တော် လို့ လူသိများတယ်။ တကယ်ရော လူတွေ ဒီမှာ နေလို့ရလို့လား" ဟု ပြောလေသည်။

ကျီယုံ က ရယ်မောလျက် "သူဌေး ဝင်သွားတာ မင်း မမြင်လိုက်ဘူးလား။ အထဲမှာ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီကစပြီး ငါတို့အားလုံး အဲ့ဒီအခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်လာကြတော့မှာ" ဟု ဆိုသည်။

ရှီယွန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "လင်မြို့ က ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ မင်းတို့လေးယောက်လုံးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်၊ အထူးသဖြင့် ရှောက်ဟန်ပေါ့။ သူက ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကို ထားခဲ့နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။ ရှောက်ကျန်းတောင် သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်တယ်တဲ့။ မယုံနိုင်စရာပဲ" ဟု ပြောသည်။

ကျီယုံ: ......

ဟီလင်: ......

ရှီချုန်: ......

သူက ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာတော့ ဖြစ်မယ်မထင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူဌေးက ဒီလောက်တောင် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလာစရာ မလိုလောက်ဘူး။

လင်မြို့ မှ နယ်မြေကြမ်းမောင်းနှင်သည့် ယာဉ်တစ်စီး ထွက်လာပြီး ကျီယုံ တို့အနားတွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။ ရှောက်ဟန်နှင့် ကျန်းလန် တို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

ရှောက်ဟန်က ကျန်းလန် ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး "မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒီဘက်ကတော့ ယဉ်ကျေးမှု အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျန်းလန် ပါ" ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ကျန်းလန် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုသို့ မိတ်ဆက်ပေးခြင်းကို သဘောမကျဘဲ "ငါက ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ဘူး၊ မြို့တော်ဝန်" ဟု ပြင်ပြောလိုက်သည်။

သူ့အနေဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဟူသော ဘွဲ့အမည်မှာ မြို့တော်ဝန်ကဲ့သို့ ဩဇာတိက္ကမ မရှိဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဉာဏ်ရည်ရှိသော ယဉ်ကျေးသည့် ဇွန်ဘီများကပင် သူ့ကို မြို့တော်ဝန်ဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း သူ၏ မြို့တော်ဝန် ရာထူးကို လက်မခံလိုကြသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရှောက်ဟန်မှာ မတတ်နိုင်တော့သည့် ပုံစံဖြင့် "နောင်ဆိုရင် လင်မြို့ ကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ မြို့တော်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး၊ ဒီဘက်ကတော့ အနာဂတ် မြို့တော်ဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု တစ်ဖန် ပြန်လည် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် မှာ ကျေနပ်သွားလေသည်။

ရှောက်ဟန်က ဆက်လက်၍ "ပြီးတော့ ဒီဘက်ကတော့ ရှီချုန် ရဲ့ ဦးလေး ရှီယွန်းပါ" ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ရှောက်ဟန်၏ မိတ်ဆက်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှီယွန်းမှာ ကစားနေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေခဲ့သည်။ သူသည် အနာဂတ် မြို့တော်ဝန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြို့တော်ဝန်မှာ အတော်လေး ငယ်ရွယ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းလန် မှာ ငယ်ရွယ်ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နုပျိုသော အသွင်အပြင်ကြောင့် ပို၍ပင် ငယ်ရွယ်ပုံ ပေါ်နေသည်။

ရှီယွန်းက ရှေ့တိုးလာပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ "မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ရှီချုန် ရဲ့ ဦးလေးပါ။ နောင်လာမည့်ရက်တွေမှာ အနှောင့်အယှက် ပေးရပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းလန် က ရှီယွန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လျက် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး "အနှောင့်အယှက် မရှိပါဘူး။ ငါက ခင်ဗျားကို စောင့်ရှောက်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှီယွန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ကျီယုံ ကိစ္စများ မပြီးပြတ်သေးဘူးလားဟု မေးမြန်းလိုသည့် ပုံစံဖြင့် မျက်စိမှိတ်ပြကာ သူဌေးဖြစ်သူနှင့် အလျင်အမြန် ဆက်သွယ်နေတော့သည်။ ဦးလေးဖြစ်သူ ရှီယွန်းကို ဘယ်လို စီစဉ်ပေးသင့်ပါသနည်း။

ကျန်းလန် က "မစ္စတာရှီကို ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းဆီ ပို့လိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှီချုန် ကလည်း သူတို့၏ မြို့တော်ဝန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် သေကောင်ပေါင်းလဲ မသေနိုင်သော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များ၏ ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိနေချိန်တွင် သူ၏ ဦးလေးမှာ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။ လုံခြုံရေး အပြည့်အဝ မရှိသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုတွင် သူ့ကို ထားခဲ့ရမည်ကို သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

ဝမ်ကျန့် ကမူ ကျန်းလန် ဆက်ပြောမည့်စကားကို စောင့်ဆိုင်းရင်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေနေသည်။ ရှီယွန်း၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ လုံးဝယုံကြည်စိတ်ချရကြောင်း သူ သိထားပြီး၊ ကျန်းလန် လည်း ဤအချက်ကို မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျန်းလန် က ဆက်လက်၍ "ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ မြို့တော်ကို မဆောက်လုပ်ရသေးခင်မှာ အပြင်မှာရှိတဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို အရင်ဆုံး ရှန်ခရိုင် ဆီ ပို့ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရေး ဆိုတဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သဘောတရားကို စမ်းသပ်နိုင်ဖို့ ရှန်ခရိုင် မှာ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို နေထိုင်ဖို့ ငါ စီစဉ်ပေးမယ်။ သူတို့ကို ငါ့နားနဲ့ လင်မြို့ နဲ့ အနီးကပ်ဆုံးမှာ နေထိုင်ခွင့် ပေးမယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အနာဂတ် ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မှာပေါ့" ဟု ပြောလေသည်။

ဝမ်ကျန့် က ကျန်းလန် ဤမျှလောက် အမြန်ကြီး စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ၏ အတွေးအခေါ်ကို ပြောင်းလဲရန် အချိန် ပိုယူရလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထားခဲ့သော်လည်း သူ အထင်လွဲခဲ့ပုံ ရပေသည်။ သို့တတည်းမဟုတ်လျှင်လည်း ကျန်းလန် က မိမိလူဟု သတ်မှတ်ထားသူများအပေါ်တွင် ပင်ကိုဗီဇအရ ဘက်လိုက်မှုနှင့် ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ အကယ်၍သာ ဝမ်ကျန့် သာ ယခုထိ လူသားတစ်ဦးအဖြစ် ရှိနေသေးပါက ကျန်းလန် အနေဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ ပယ်ချမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ကွယ်တွင် မရိုးသားသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်ဟု သံသယဝင်နေမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှီချုန် လည်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်တော့သည်။ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ လုံခြုံမှုကို အာမခံချက် ပေးနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူလည်း စိတ်အနည်းငယ် ပိုအေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းလန် က ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ စေလွှတ်လိုက်သည့် အဖွဲ့မှာ ပုံမှန်စစ်သည်တော်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စည်းကမ်းကို ကျန်းလန် ယုံကြည်သည်။ လူသားများကြားတွင် သွားလာနေထိုင်ကြရလျှင်တောင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

စစ်သည်တော်များသည် အပြာရောင် ပစ်ကပ်ထရပ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ ဇွန်ဘီဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် သပ်ရပ်သော ဖက်တီးစစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ တူညီသော စက်သေနတ်များကို ကိုင်စွဲလျက် တန်းစီရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် စည်းကမ်းကြီးမားပုံ ပေါ်နေကြသည်။

ကျန်းလန် က "ပညာရှင်နဲ့ဆိုင်တဲ့ အလုပ်တွေကို ပညာရှင်တွေကိုပဲ အပ်လိုက်ပါ။ နောင်လာမယ့် အချိန်တွေမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ မြို့တော်ရဲ့ စစ်တပ်ကို ခင်ဗျားဆီ အပ်နှံသွားမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့် မှာ အံ့ဩသွားပြီး "ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ စစ်ရေးအာဏာမျိုးကို ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပြီး အပ်လိုက်တာလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

စကားထွက်လာသည်နှင့် ဝမ်ကျန့် လည်း မိမိကိုယ်တိုင် မိုက်မဲသည့် မေးခွန်းကို မေးမိမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီအားလုံးသည် ကျန်းလန် အပေါ် သစ္စာစောင့်သိကြသည်။ ကျန်းလန် သာ ဆန္ဒရှိမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ကျန်းလန် သာ အာဏာအားလုံးကို ခွဲဝေပေးလိုက်လျှင်တောင် သူ့ကို မည်သူကမှ သစ္စာဖောက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုပေ။

ကျန်းလန် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး "ကျီယုံ၊ ဟီလင် နဲ့ ရှီချုန် တို့က ခင်ဗျားရဲ့ လက်ယာရုံးလက်ဝဲရုံး တာဝန်ခံတွေပဲ။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ သူတို့ကိုလည်း အလုပ်တွေ ခွဲဝေပေးနိုင်ပါတယ်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ မြို့တော်ရဲ့ ကိစ္စဝဝတ္တရားမှန်သမျှကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ခင်ဗျားပဲ အကုန် တာဝန်ယူ လုပ်ဆောင်ပေးရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ကျန့်: ......

ဝမ်ကျန့် က "ကိစ္စအားလုံးကို ကျွန်တော်ပဲ လုပ်ရမယ်ဆိုရင် ရှင်ကရော ဘာလုပ်မှာလဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် က မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ငါက မြို့တော်ဝန်လေ" ဟု ဖြေသည်။

ရှိနေကြသူအားလုံး: ......

မြို့တော်ဝန်ဆိုတဲ့ တာဝန်က နာမည်ခံသက်သက် လွန်လွန်းမနေဘူးလား။

ကျန်းလန် မှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို မပေါ်သွားစေရန်အတွက် အရာရာကို အမိအရ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် သူ ကြိုးစားဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် နှစ်နှစ်ကျော်ကြာ ကျင်လည်ခဲ့ရသော်လည်း သူသည် အသက် ၂၁ ပြည့်ရန်ပင် မပြည့်သေးသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ရှိသေးသည်။ အကယ်၍သာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် သာ မဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက သူသည် ယခုထက်ထိ ကျောင်းတက်နေဆဲ လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေမည်။ မြို့တစ်မြို့ကို မည်သို့ စီမံခန့်ခွဲရမည်ကို မဆိုထားနှင့်၊ စစ်တပ်တစ်ခုကို မည်သို့ အမိန့်ပေးရမည်ကိုပင် သူ လုံးဝ အတွေ့အကြုံ မရှိပေ။

အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေသော ကိစ္စရပ်များကို ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ကသာ စီမံခန့်ခွဲနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့်လည်း ခြုံငုံသုံးသပ်နိုင်သည့် အမြင်ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မရှိဘဲ ကိစ္စအတော်များများကို စီမံနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းလန် တွင် အရာရာကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည့် အရည်အချင်းရှိသူများကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေပြီး၊ လက်ရှိတွင် ဝမ်ကျန့် က အကောင်းဆုံးသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ကျန့် က ကျန်းလန် တွင် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ မရှိဘဲ မာန်တင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ပြုံးမိသွားပြီး "စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဘက်ကတော့ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပေးပါမယ်။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေမှာလည်း အကူအညီလိုရင် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ရှိနေကြတာပဲဟာ" ဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းလန် က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါက မြို့တော်ဝန်ပဲ၊ စစ်ရေးအာဏာကို ကိုင်တွယ်ထားတာပဲ၊ စိုးရိမ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူ့ကို မနာခံသူမှန်သမျှ တိုက်ရိုက် အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။ သူက ထိုမျှလောက်အထိ ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေသူ ဖြစ်ပေသည်။

ကျီယုံ နှင့် အခြားသူများမှာ အသံထွက်မရယ်မိအောင် အပြင်းအထန် ထိန်းချုပ်နေကြရသည်။ အနည်းငယ် မောက်မာဟန် အငွေ့အသက်လေးများ ပါဝင်နေသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ကျန်းလန် မှာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု ရှိလာခဲ့ပြီး ချဉ်းကပ်ရ ခက်ခဲပုံ မပေါ်တော့ပေ။

ချန်းဘိုးဟိန်းနှင့် ဝမ်ချူ တို့ ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ကို လုံးဝ မစိုးရိမ်ဘဲ မော်တော်ယာဉ် သုံးစီးသည် ရှန်ခရိုင် ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူတို့ ရောက်ရှိလာစဉ်က ကျန်းလန် နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြသည်။ ယခုအကြိမ်တွင် ကျန်းလန် က အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ချန်းဘိုးဟိန်းနှင့် ဝမ်ချူ တို့မှာ မိုက်မဲသူများ မဟုတ်ကြဘဲ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံကြမည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ချန်းဘိုးဟိန်းသည် လူအုပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အကြိုဆို ထွက်လာခဲ့သည်။ ဖက်တီးစစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော စစ်သည်တော်အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ ရပ်တည်ဟန် အနေအထားကိုကြည့်ရုံဖြင့် ယာယီဖွဲ့စည်းထားသော စစ်တပ်မျိုးမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော စစ်သည်တော်များဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။

ချန်းဘိုးဟိန်းနှင့် ဝမ်ချူ တို့က နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြပြီး၊ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသော အကြည့်များစွာကို ခံခဲ့ရသည်။ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ လူများမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။ ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ ထွက်သွားသည်မှာ ရက်ပိုင်းသာ ရှိသေးသဖြင့် ကျောက်တုံးအမြုတေများ ကုန်သွား၍ အမြုတေအသစ် ရှာဖွေရန် ပြန်လာကြခြင်း လောလား။ သို့တတည်းမဟုတ်လျှင် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်ပြီလော ဟု တွေးတောနေကြသည်။

ချန်းဘိုးဟိန်းက သူတို့ကို အခြေစိုက်စခန်း၏ အရေးပါသော အဖွဲ့ဝင်များ စုဝေးရာ အစည်းအဝေးခန်းမဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းလန် က ကိစ္စရပ်များကို တန်းပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လူအချို့ကို ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှာ ခေတ္တနေထိုင်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒါ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းသည်။

ချန်းဘိုးဟိန်းနှင့် ဝမ်ချူ တို့က ရှီယွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ ရှီယွန်းမှာ ရှီချုန် ၏ ဦးလေးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ချန်းဘိုးဟိန်းနှင့် ဝမ်ချူ တို့က မစ္စတာရှီကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးသွားမည်ဟု ကျန်းလန် ကို အာမခံချက် ပေးလိုက်ကြသည်။

ကျန်းလန် ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မည်သည်ကိုမျှ အတိအလင်း ဖွင့်ပြောပြရန် မလိုပေ။ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းအနေဖြင့် ကျန်းလန် နှင့် ဆက်သွယ်မှု ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့အားလုံး ကောင်းစွာ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ငြင်းပယ်ရန်အတွက် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မှ မရှိပေ။

ကျန်းလန် က "လူဆယ်ယောက်ကို ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ ထားခဲ့ပေးမယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်အခြေစိုက်စခန်းက ဖြစ်ပြီး သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖြေရှင်းရာမှာ ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ သူတို့နဲ့ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ စိတ်ချနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ပိုပြီး ယုံကြည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေအကြောင်း သူတို့ နားလည်ထားတာက ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး ထက်မြက်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

ချန်းဘိုးဟိန်းနှင့် ဝမ်ချူ တို့က "စိတ်ချပါ၊ ခင်ဗျား ချန်ထားခဲ့တဲ့လူတွေကို ကျွန်တော်တို့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားမှာပါ" ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောဆိုကြသည်။

ကျန်းလန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ လူတွေ ထပ်ရောက်လာဦးမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ချန်းဘိုးဟိန်းက "ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ဘာတွေလိုသေးလဲဆိုတာကိုသာ အချိန်မရွေး ပြောပြပေးပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းလန် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူနှင့် ပြောဆိုဆက်ဆံရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို တောင်းဆိုလိုနေပုံ ရပေသည်။ "ခင်ဗျားမှာ ဘာလိုချင်တာ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းဘိုးဟိန်းနှင့် ဝမ်ချူ တို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးမှ "ကျွန်တော်တို့မှာ တောင်းဆိုချင်တာ တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ အကယ်၍ အခြေစိုက်စခန်းထဲက ဘယ်သူမဆို ရောဂါကူးစက်ခံရမယ်ဆိုရင် ဒေါက်တာဝမ် က ကူညီလက်ဆန့်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကုသမှုအတွက် လိုအပ်တဲ့ အခကြေးငွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အပြည့်အဝ ပေးဆောင်သွားမှာပါ" ဟု ပြောဆိုကြသည်။

ကျန်းလန် က လက်ခံလိုက်သဖြင့် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်း၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင်များလည်း စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ အာမခံချက် ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ပိုမို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ တွန့်ဆုတ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဟီလင် မှာ တစ်လျှောက်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် အရာရာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ကျန်းလန် နှင့် ဤလူတို့၏ သူတို့အပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားများကို လေ့လာနေခဲ့သည်။ သူ့မှာ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ရှီချုန် က သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ရှီချုန် ၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေစိုက်စခန်းထဲသို့မူ သူ့ကို ဝင်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ ယင်းအစား အခြားအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုဆီသို့ လူအများအလယ်တွင် ထင်ရှားစွာဖြင့် အပ်နှံခဲ့လေသည်။ ဤအချက်ကို သူ မည်သို့လျှင် ထူးဆန်းသည်ဟု မယူဆဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ ပို၍ပင် တွေးတောစရာဖြစ်နေသည်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ကူးစက်ခံရပါက ဒေါက်တာဝမ်ထံတွင် အကူအညီတောင်းခံကြလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ပင်တည်း။ ဒေါက်တာဝမ်က ကူးစက်ခံထားရသူများကို တကယ်ပင် ကုသပေးနိုင်ပါသလော။

လင်မြို့ မှ သယ်ဆောင်လာခဲ့သော သတင်းများကို အထက်ပိုင်းလူကြီးများက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်အောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသဖြင့် သာမန်ပြည်သူများ မသိရှိကြပေ။ ဟီလင် မှာလည်း ဘာမှမသိရသူများထဲတွင် ပါဝင်နေသူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်စရာ လက္ခဏာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။