ကျန်းလန် သည် အခြေစိုက်စခန်းထဲတွင် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများ သူတို့အလိုလို ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်လာကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သူသာ အခြေစိုက်စခန်းထဲတွင် ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ထိုသူတို့ဘက်က မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ လုပ်ဆောင်လာခြင်း မရှိပေ။ ဝင်ချင်းလင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ချောင်းကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများ ရှိနေသလောဟု စတင်သံသယဖြစ်လာသည်။ မဟုတ်ပါက တစ်ဖက်လူက သူ့၏တည်နေရာကို မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။
ဤကဲ့သို့ ဆက်သွား၍ မဖြစ်ပေ။ ဝင်ချင်းလင် တစ်ဖက်လူများကို ကျင်းထဲမှ ထွက်လာစေရန် မြှူဆွယ်သည့် မဟာဗျူဟာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မထွက်ခွာမီ သူက “သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းထားဖို့ ကြိုးစားပါ။ ကျွန်တော် အရိပ်အမြွက် သဲလွန်စတွေ လိုအပ်တယ်” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ မှာကြားခဲ့သည်။
အကယ်၍ ကူးစက်ရသည့်ရင်းမြစ်ကို မရှင်းလင်းနိုင်ပါက အမြစ်မပြတ် နွယ်ပင်ကို ရှင်းနေရသကဲ့သို့ အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
သူ၏မိဘများတွင် သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံများ ရှိပြီးသားဖြစ်၍ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ချက်ချင်းပင် အာမခံလိုက်ကြသည်၊ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီအဆင့်နိမ့် ဖင့်သွားတဲ့ဖုတ်ကောင်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ငါတို့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ ငါတို့လက်ထဲမှာပဲ အပ်လိုက်ပါ”
ဝင်ချင်းလင်သည် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရုံမြို့တော်သို့ သွားရောက်ကာ ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်လေးနှင့် စံနှုန်းများ၊ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအကြောင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုရန်နှင့် ဖုတ်ကောင်လူမျိုးများအား လုံခြုံစိတ်ချမှုရရှိစေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်မှသာလျှင် သူတို့အနေဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ လာရောက်၍ ပြဿနာရှာဝံ့ကြမည် မဟုတ်ပါလော။
ယခုလက်ရှိ သူရရှိထားသည့်သဲလွန်စမှာ ထိုသေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများသည် သွေးပင်စည်ပန်း ကို ခိုးယူလိုကြခြင်းပင်တည်း။ သူတို့၏ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားခြင်းမရှိသေးသောကြောင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင်လုပ်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံရောက်ရှိလာကြဦးမည်မှာ အသေအချာပင်။
ဝင်ချင်းလင် ခန့်မှန်းခဲ့သည်မှာ လုံးဝမှန်ကန်နေသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် လင်မြို့ မှ သူထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှောင်တိမ်းနေတတ်သော ထိုသူများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့၏အရေအတွက်မှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး လေးဘက်လေးတန်မှ လင်မြို့ အတွင်းသို့ အလုအယက်ဝင်ရောက်လာကြကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အခြေစိုက်စခန်းဘက်သို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျန်းလန်၊ ဝမ်ကျန့်၊ ညီအစ်မများနှင့် သွေးအလောင်းကောင်တို့အားလုံးသည် အခြေစိုက်စခန်းအနီးတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ဝင်ချင်းလင်၏အမိန့်ဖြစ်သော “သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးကြရန်” ဆိုသည့် အမိန့်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် စောင့်ပြီးရင်းစောင့်နေခဲ့ကြရာ သတင်းပေးပို့ချက်ရရှိပြီးကတည်းက တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုသူများ၏အရိပ်အယောင်ပင် လုံးဝမတွေ့ရသေးပေ။ သူတို့သည် ခြေလှမ်းများ မြန်ဆန်ဖျတ်လတ်ကြသည်ဟု ဆိုကြသည်၊ ခြေတို၍ ခုန်ပျံသွားရလျှင်တောင်မှ ဤမျှကြာမြင့်သည့်အချိန်အတွင်း ရောက်ရှိလာသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။
ကျန်းလန် မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူတို့ လမ်းပျောက်သွားကြသည်များ ဖြစ်လေမည်လော။
သူတို့သည် တစ်မနက်လုံး ပုန်းအောင်းစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပြီး အစာကိုစောင့်နေသော ငါးမျှားချိတ်သဖွယ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အစာမှာ အဘယ်မှာနည်း။
ဝမ်ကျန့် က တည်ကြည်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “သူတို့က လမ်းတောင်ရှာမတွေ့နိုင်လောက်အောင် အသုံးမကျဘူး ဖြစ်စရာမရှိပါဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာတွေ လုပ်နိုင်မှာလဲ”
သွေးအလောင်းကောင်သည် တစ်ခွန်းတစ်လေမျှပင် မပြောတော့ဘဲ ပုန်းအောင်းရာနေရာမှ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ “ငါ သွားကြည့်မယ်”
ကျန်းလန် က အသံကိုတိုး၍ အော်ပြောလိုက်သည်၊ “ပြန်လာခဲ့စမ်း၊ ရန်သူကို သတိပေးမိလိမ့်မယ်!”
തീർച്ചပါက သွေးအလောင်းကောင်က ပြန်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အမိန့်နာခံတတ်သော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်မဟုတ်ပေ၊ ဝင်ချင်းလင်မှလွဲ၍ မည်သူကမျှ သူ့ကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။ သို့သော်လည်း သွေးအလောင်းကောင် ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် အစောကြီးပြေးထွက်သွားခဲ့သည့်အတိုင်း အစောကြီးပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ “ပြီးသွားပြီ၊ အကုန်ပြီးသွားပြီ! သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေ အကုန်လုံး သေကုန်ကြပြီ”
အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ပုန်းအောင်းနေရာမှ ထွက်လာကြပြီး ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ “ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ”
သွေးအလောင်းကောင်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။ “သူတို့ အကုန်သေကုန်ကြပြီ”
ညီအစ်မများက သူ့ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကြသည်။ “မင်း အကုန်လုံးကို သတ်လိုက်တာလား”
သွေးအလောင်းကောင်: “……”
သူ့မှာ ဤမျှလောက်အထိ သံသယဝင်ခံရလောက်အောင် တန်ဖိုးရှိနေပါသလော။
ဝမ်ကျန့် က ပြောလိုက်သည်၊ “သူ့မှာ အကုန်လုံးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြုတ်သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိပါဘူး”
သွေးအလောင်းကောင်: “……”
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဝင်ပြောပေးပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြပေးတဲ့အတွက်။
အုပ်စုလိုက်လူတစ်စုသည် သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများ၏အလောင်းများကို တွေ့ရှိခဲ့သည့်နေရာဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ မြင်ကွင်းမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး အလောင်းများမှာ နေရာအနှံ့ အပြန့်လိုက်ရှိနေသည်။ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရပြီး သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများ၏အလောင်းအများစုမှာ တစ်စစီဖြစ်နေကာ တစ်စုံတစ်ရာ၏ စားသုံးခြင်းကို ခံထားရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
အားလုံးသည် အချင်းချင်း တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို လုံးဝမသိရှိကြပေ။
သွေးအလောင်းကောင်က သူ့ခေါင်းကိုသူ လက်ဖြင့်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ “ယဉ်ကျေးတဲ့ဖုတ်ကောင်တွေကို ဘယ်သတ္တဝါကမှန်းမသိ စားပစ်လိုက်ကြပြီ၊ အခုဆိုရင် သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေကိုပါ စားနေတဲ့သတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိနေပြီ။ ဒါက ဝင်ချင်းလင်ပြောတဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့အခြေစိုက်စခန်းဆိုတာ ဟုတ်ရဲ့လား။ ကျွန်တော့်အမြင်တော့ ဒါက ယဉ်ကျေးတဲ့အခြေစိုက်စခန်းမဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာအခြေစိုက်စခန်းကြီး ဖြစ်နေပြီ!”
သူသည် ပိုမိုလူသားဆန်လာခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သွေးအလောင်းကောင်မှာ လူသားများကို စားသုံးခွင့်ပိတ်ပင်ခံထားရသည်။ လူသားအသား၏အရသာကို မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ ဤကဲ့သို့ ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုများ၏ရလဒ်မှာမူ မသိရသေးသော မိစ္ဆာအချို့က ယဉ်ကျေးသည့်ဖုတ်ကောင်များကို သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အဆက်မပြတ်ဝါးမြိုနေသည်ကို ကြည့်နေရခြင်းပင်တည်း။ သွေးအလောင်းကောင်မှာ အလွန်တရာ စိတ်တိုဒေါသထွက်နေ၏။ သူလည်း ယဉ်ကျေးသောဖုတ်ကောင်များကို စားသုံးပြီး ပိုမိုသန်မာလာချင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဝင်ချင်းလင်၏အဆင့်အတန်းကြောင့် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခံနေရခြင်းမှာ အလွန်ပင်ခံရဆိုးလှပေသည်!
အုပ်စုလိုက်လူတစ်စုသည် လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး ဝင်ချင်းလင်ပြန်လာကာ အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမည်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် စဉ်းစားလိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ဤမျှလောက်ကြာအောင် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဆံချည်တစ်မျှပင် မဖမ်းမိခဲ့ဘဲ အလောင်းပုံကြီးတစ်ပုံသာ ချန်ထားခဲ့ရသည်။ သူတို့လောက် ကံဆိုးသူများ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ညနေပိုင်းတွင် ဝင်ချင်းလင်သည် ရုံမြို့တော်မှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လင်မြို့ သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ရုံမြို့တော်ရှိ ဖုတ်ကောင်များနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအားလုံးမှာ ဘီလူးမင်းကြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်မံစစ်ဆေးရန် ရောက်မလာတော့ဘဲ ဖြစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
ဝင်ချင်းလင် အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ဆေးခန်းတွင် သူ့မိဘများနှင့် ညီအစ်မများ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သွေးအလောင်းကောင်ကိုမူ အဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ပေ။
ဝင်ချင်းလင် မမေးရသေးမီမှာပင် ကျန်းလန် က ပြောလိုက်သည်၊ “အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ၊ လင်မြို့ မှာ သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေကို သီးသန့်လိုက်လံကိုက်ဖြတ်စားသောက်တတ်တဲ့ မိစ္ဆာအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပုံရတယ်”
ဝင်ချင်းလင်: ???
သူတို့က အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီးနောက် ဝင်ချင်းလင်သည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အလွန်အမင်း ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ သူ့အဖေမှာ မိမိ၏စွမ်းပကားကို မပြသဘဲ နာမကျန်းဖြစ်နေသည့် ကြောင်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေတော့မည်လော။ လင်မြို့ တွင် အမျိုးမျိုးသောမိစ္ဆာများက မည်သို့လုပ်၍ ဝင်ရောက်လာကာ ဖရိုဖရဲဖျက်ဆီးဝံ့ကြပါသနည်း။
ဝင်ချင်းလင်သည် သူ၏စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ခဲ့သည်။ အလောင်းများနေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော ရှုပ်ပွနေသည့်မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း သူ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများ၏အလောင်းများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုဆိုးရွားစွာ အစအနမကျန်ဖြစ်နေကြပြီး ဖုတ်ကောင်များ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
သွေးကွက်များကို လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း ဝင်ချင်းလင်သည် ရှေ့သို့ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားရာ အကြီးဆုံးတိုက်ပွဲဖြစ်ရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်၊ “ငါ့ကို လှုပ်ရှားခိုင်းမနေနဲ့၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထွက်လာခဲ့ကြစမ်း”
သူ့ကို တစ်ချိန်လုံး နောက်ကလိုက်ပါလာခဲ့ကြသော အရိပ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကြပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများကို ကိုယ်စီခြုံထည့်ထားကြကာ ၎င်းတို့၏စစ်မှန်သောမျက်နှာများကို ဖုံးကွယ်ထားကြပြီး အနက်ရောင်လင်းနို့အုပ်စုတစ်စုနှင့် တူနေကြသည်။
ဝင်ချင်းလင်သည် ထိုသူတစ်ဦးချင်းစီကို တစ်ချက်စီအကဲခတ်လိုက်သည်။ “မင်းတို့တွေ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဲဒီလောက်အများကြီး ဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့ကြလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ တကယ်လေးစားမိတယ်။ အထည်စက်ရုံတစ်ရုံကိုများ ဝင်ခိုးခဲ့ကြတာလား”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများ: “……”
ဒီခေါင်းဆောင်ရဲ့အာရုံစိုက်ရာအချက်က နည်းနည်းလေးဆန်းသစ်လွန်းနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများထဲမှ တစ်ဦး ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့ပြီး သူတို့၏အသံမှာ ပျက်စီးနေသောလေထိုးတံတစ်ခုကဲ့သို့ အက်ရှနေသည်။ “မင်းက ယဉ်ကျေးတဲ့အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား”
ဝင်ချင်းလင်က သူတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါက ခေါင်းဆောင်မဟုတ်ဘူး၊ မြို့သခင်ပါ”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ: “……”
ဝင်ချင်းလင်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူကို စိုက်ကြည့်ရင်း “မင်းတို့ကို ဒီလိုပုံစံမျိုး ဝတ်ဆင်မနေဖို့ ငါအကြံပေးပါရစေ။ ငါ့မှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံတွေနဲ့ပတ်သက်လို့ သဘာဝကျတဲ့ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတစ်ခု ရှိတယ်။ သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေရဲ့ခေါင်းဆောင်ကလည်း ဒီလိုပုံစံမျိုးပဲ ရှိတယ်။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ အမှတ်မထင်အသတ်ခံလိုက်ရရင်တော့ အပြင်ထွက်ခါနီး ရက်ရာဇာမကြည့်မိလို့ပဲလို့ပဲ မှတ်ပေတော့”
ဤအနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများသည် သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများမဟုတ်ကြောင်း ဝင်ချင်းလင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏အနံ့အသက်မှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း လူသားများလည်း မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့၏အနံ့မှာ ဖုတ်ကောင်များနှင့် ပို၍တူနေကြသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများအားလုံး ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှဦးဆောင်နေသူမှာ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်မှ “ငါတို့ရဲ့ပုံစံပန်းကန်က နည်းနည်းတော့ ကြည့်ရဆိုးနေပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က စဉ်းစားလိုက်သည်၊ ပုပ်ပွနေတဲ့ဖုတ်ကောင်တွေထက်တောင် ပိုပြီးကြည့်ရဆိုးနေသေးလို့လား။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ပုပ်ပွနေတဲ့ဖုတ်ကောင်တွေထက်စာရင် အများကြီး ရုပ်ပေါ်မျက်နှာပေါ် ရှိပါတယ်။
ကျန်းလန် က မေးလိုက်သည်၊ ဒါဖြင့်ရင် ဘာလို့ ခေါင်းတွေကိုဖုံးကွယ်ပြီး အများကြီးတွေကို ထုတ်ပြနေကြတာလဲ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက ခဏတာတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သစ်ပင်ခြောက်ကြီးတစ်ခုလို ခြောက်သွေ့နေကာ အညိုရောင်နှင့် အမည်းရောင်ရောစပ်နေသော အရေပြားရှိသည့် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့က ကျန်းလန် ကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး ကျန်းလန် ထံတွင် ထိတ်လန့်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် အချိန်အလုံအလောက်ပေးလိုသည့်အလား ခေါင်းစွပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းချွတ်လိုက်လေသည်။ ထိုခြောက်သွေ့နေပြီး အညိုရောင်နှင့် အမည်းရောင်ရောစပ်နေသော တူညီသည့်မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က ရုပ်ဆိုးဆိုးအမျိုးမျိုးသောမျက်နှာများကို မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း သူ၏ရှေ့မှပုံစံကြောင့်မူ အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားဆဲပင်။ အခြားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများက ဤမျှလောက်ဖြင့် မတုန်လှုပ်သေးဟု ထင်မှတ်ကြပြီး ကျန်းလန် ကို အပြည့်အဝထိတ်လန့်စေလိုကြသည်။ သူတို့လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့၏ခေါင်းစွပ်များကို ချွတ်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သွင်ပြင်များကို ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။
ကျန်းလန် က အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ မင်းတို့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အကဲဖြတ်တဲ့နေရာမှာ အမှန်အတိုင်းမမြင်တတ်ကြဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်းမြင့်မားနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာပဲ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများ:
သူတို့က ဒီလောက်တောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရမှာလား။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့မှာ အင်္ဂါဇာတ်တွေ အစုံအလင်ရှိနေပြီး လူသားနဲ့နည်းနည်းတော့ တူနေသေးတာပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေကြတာလဲ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူတို့၏ခေါင်းဆောင်က ကျန်းလန် ကို မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင်ရောစပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း အက်ရှသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ ကျန်းလန်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။
ကျန်းလန် က သူ့ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုခြောက်သွေ့နေသော အမည်းရောင်သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့်တူသည့် မျက်နှာထက်တွင် ရင်းနှီးသည့်အရာဟူ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
ကျန်းလန် က စဉ်းစားလိုက်သည်၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ:
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူမှာ ရုတ်တရက် စကားပြောနိုင်စွမ်းပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကာ အပင်ပန်းခံ၍ အသံထွက်လာခဲ့သည်၊ မင်း တကယ်မသေသွားဘူးဆိုတာကို ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘူး။
ကျန်းလန် က သူ့ကို အမူအရာကင်းမဲ့သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး ခက်ခဲစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ မင်းက ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်ကို ကိုယ်ခံအားရှိပြီး အဲဒီကံကောင်းတဲ့လူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ အခုကြည့်ရတာတော့ ကံကောင်းခြင်းဆိုတာ အဲဒီလောက်နဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူရလာတာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။
မဟုတ်ပေ၊ ကံကောင်းခြင်းဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်လွယ်ကူစွာ ရောက်လာတတ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မင်းတို့နှင့် ငါ့ရဲ့ဆွေမျိုးကောင်းတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဝမ်ကျန့် တို့လိုမျိုးပေါ့။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အရမ်းကို ကံကောင်းကြတယ်။ ဤအချက်အရာအထိ ရောက်လာပြီးမှသာလျှင် ကျန်းလန် က သူမည်သူဖြစ်ကြောင်း မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ဦးနှောက်ကို ဆေးကြောပစ်ရပေတော့မည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ: ငါက ကံကောင်းတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။
ကျန်းလန်: သေချာတာပေါ့။ မင်းတို့သာ မကံကောင်းခဲ့ရင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်လာမှာ မဟုတ်သလို သတိပြန်ဝင်လာဖို့လည်း လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။ အကြည့်ရဆုံးပုံစံတော့ မဟုတ်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အချင်းချင်းဆက်သွယ်လို့ ရနေတာပဲလေ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ကျန်းလန် က သူတို့ကို ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်၊ ငါမေးပါရစေဦး၊ မင်းတို့တွေ သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေရဲ့အလောင်းတွေကို စားသုံးခဲ့လို့ ဒီလိုပုံစံဖြစ်သွားကြတာလား။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများမှာ အံ့သြသွားကြပြီး ကျန်းလန် က ဤမျှတိကျစွာ ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။
မှန်ပေသည်၊ သူတို့သည် သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများ၏အလောင်းများကို စားသုံးပြီးနောက် ဗိုင်းရပ်စ်ပြောင်းလဲမှုဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ကာ လူသားလည်းမဟုတ်၊ ဖုတ်ကောင်လည်းမဟုတ်သည့် ဤသရဲကဲ့သို့သတ္တဝါများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြခြင်းပင်တည်း။
အသားနှင့်သွေးကို လိုအင်ဆန္ဒပြင်းပြမှုမှာ ဖုတ်ကောင်များ၏အရိုးစွဲနေသည့်သဘောသဘာဝပင် ဖြစ်သော်လည်း သိစိတ်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျန်းလန် ၏ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုအောက်ရှိ ယဉ်ကျေးသောဖုတ်ကောင်များမှာမူ ၎င်းတို့၏ဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ပုပ်ပွနေသောဖုတ်ကောင်များမှာမူ ထိန်းချုပ်မှုနည်းပါးကြပြီး ကျန်းလန် လည်း ၎င်းတို့ကို တားမြစ်ကန့်သတ်မည် မဟုတ်ပေ။ ရုတ်တရက် လန်းဆန်းသော အလောင်းများစွာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပုပ်ပွနေသောဖုတ်ကောင်များမှာ မြှူစွယ်မှုကို မခုခံနိုင်ကြတော့ပေ။
ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့အနေဖြင့် [[NAMELOCK_0004]] တွင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းမရှိဘဲ ချန်ထားခဲ့သော သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများ၏အလောင်းများက ကွဲပြားခြားနားသော ဖုတ်ကောင်အမျိုးအစားသစ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု မခန့်မှန်းမိခဲ့ကြပေ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများက လေးလံသောလေသံဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်၊ ဟုတ်ပါတယ်။
ကျန်းလန် နားလည်သွားခဲ့သည်၊ ယနေ့အခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ဖုတ်ကောင်တွေကိုလည်း မင်းတို့ပဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့ကြတာပေါ့ ဟုတ်လား။ သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေကို စားသုံးလိုက်တာက မင်းတို့ရဲ့စွမ်းအားကို ပိုပြီးတိုးပွားစေတာလား။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများ: ဟုတ်ပါတယ်။
ကျန်းလန် က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်၊ ငါပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းနဲ့ ဝမ်ကျန့် က တကယ်ကို ကံကောင်းကြတာပဲ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများ: ဒါက ကံကောင်းတာမဟုတ်ဘူး။ သူက ငါတို့ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကြားက သံယောဇဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်၊ ငါတို့တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ငါတို့တွေကို အခုလိုအနေအထားမျိုး ရောက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ သူ သေသင့်တယ်!
အကယ်၍သာ သူမအနေဖြင့် ကျန်းလန် ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းမှုနှင့် [[NAMELOCK_0004]] အား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတို့ကို မလုပ်ခဲ့လျှင် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးက အခြေစိုက်စခန်းကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင်တောင် သူတို့သုံးယောက်၏စွမ်းအားဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လုံခြုံစွာဖြင့် ခေါ်ဆောင်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ယခင်က ဤကဲ့သို့ပင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း [[NAMELOCK_0004]] ၏ ပေါ်ထွက်လာမှုက အရာရာတိုင်းကို ဖရိုဖရဲဖြစ်စေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော သူ့မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်၊ မင်း သူတို့ကို မုန်းလား။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက သွားများကိုကြိတ်လိုက်သည်၊ ငါ့မှာ မုန်းဖို့အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလား။
ကျန်းလန် က မေးလိုက်သည်၊ မင်းစားခဲ့တဲ့ သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေကို သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်းသိလား။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ မင်းက ပိုပြီးသေချာအောင် ပြောသင့်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်တယ်မဟုတ်ဘဲ သူမက တကယ့်ကြိုးကိုင်သူပဲ။
ကျန်းလန် က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်၊ ဩော်... အဲဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလား။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက သူ၏ခြောက်သွေ့နေသောလက်ချောင်းများကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ ငါခံစားမိနေတယ်။ အလွန်တရာမှေးမှိန်နေပေမယ့်လည်း သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေကို ထိန်းချုပ်နေတာ သူမပဲဆိုတာကို ငါ အသေအချာသိတယ်။
ဤအရာက ကျန်းလန် အတွက် အလွန်တရာအံ့အားသင့်စရာကောင်းနေခဲ့သည်၊ ဒါက သွေးကြောဆိုင်ရာပဲ့တင်ထပ်မှုတစ်ခုလား။
မိခင်ဖုတ်ကောင်မှ ထိန်းချုပ်မှုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း၊ လင်မြို့ ဖုတ်ကောင်များက သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူများကို စားသုံးခြင်းတို့က ဆွေမျိုးဝေးများကဲ့သို့သော သွေးကြောဆိုင်ရာဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို တည်ဆောက်သွားခဲ့ခြင်းပင်လော။ ဤတွေးခေါ်ပုံအရဆိုလျှင် မိခင်ဖုတ်ကောင်၏ဗိုင်းရပ်စ်နှင့် ခိုင်မာသောဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေပေသည်။ [[NAMELOCK_0004]] မည်သို့ပင်ပြီးဆုံးသွားပါစေ ကျန်းလန် က သူမအနေဖြင့် သူ့ကိုနှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ ၎င်းမှာ ၎င်းတို့၏သွေးကြောမှ ဆင်းသက်လာသည့်ယုံကြည်မှုဖြစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်မျိုးစိတ်မည်သည့်အမျိုးအစားကိုမဆို မကြောက်မရွံ့ဖြစ်စေသည်။
ကျန်းလန် ၏ မှောင်မည်းပြီးတောက်ပနေသောမျက်ဝန်းများမှာ တဖိတ်ဖိတ်တောက်ပသွားခဲ့သည်၊ သူမက မိခင်ဖုတ်ကောင်ဆိုတာကို မင်းသိရက်နဲ့ ဘာလို့ သူမရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကို မခံခဲ့ရတာလဲ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ ငါလည်း အတိအကျမသိဘူး။ ငါ ကြာမြင့်စွာလှည့်လាត់သွားလာနေခဲ့ပြီး ပူပန်သောကတွေနဲ့ လမ်းပျောက်နေခဲ့တာ။ သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေရဲ့အလောင်းတွေကို မတော်တဆစားသုံးမိပြီးမှသာ ငါ့ရဲ့သိစိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့တာ။ သိစိတ်ရှိလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကဆဲလ်တိုင်းက ငါ့ကို အခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး သွေးပင်စည်ပန်း ကို ခိုးယူဖို့ သတိပေးနေခဲ့တယ်။ ဒီသတိပေးချက်က အတင်းအကျပ်ဖိအားပေးတာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီသတိပေးချက်က သေကောင်ရှင်ကောင်မသိသူတွေရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ဆန္ဒဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါစားသုံးခဲ့တာကြောင့် ငါဒါကို ရရှိခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက မိခင်ဖုတ်ကောင်ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာတော့ မရှိပါဘူး။
နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းမှာ ဗိုင်းရပ်စ်ပြောင်းလဲမှု၏ အားနည်းလာသောစွမ်းအားပင်တည်း။
ကျန်းလန် ၏ အကြည့်တို့မှာ ပို၍လေးနက်လာခဲ့သည်၊ မင်းတို့ သွေးပင်စည်ပန်း ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သိကြလား။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက ဖြေကြားလိုက်သည်၊ သိစိတ်ရဲ့သတိပေးချက်ကနေတစ်ဆင့် ငါသိလိုက်ရတာက သွေးပင်စည်ပန်း ဆိုတာ ပင်လယ်ပန်းသစ်ပင်နဲ့တူတဲ့ သွေးနီရောင်သက်ရှိတစ်မျိုး ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ သူက ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်ကို ကြားနေအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပြီး ပဋိပစ္စည်းတွေကို ချန်ထားခဲ့နိုင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သွေးပင်စည်ပန်း က ဖုတ်ကောင်တွေကို လူသားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းလည်း ရှိပါတယ်။
လူသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ် ဟုတ်စ။
ဤအရာက လှပသော အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
ကျန်းလန် မည်မျှပင်သန်မာပါစေ သူသည် ဖုတ်ကောင်များကို လူသားများအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲပေးနိုင်ပေ။ သူအများဆုံးလုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ ၎င်းတို့ကို လူ့အရေခြုံကာ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိကြသည့် ယဉ်ကျေးသောဖုတ်ကောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် ၏အကြည့်တို့မှာ အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ချိန်လုံး အရာတစ်ခုကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိပုံရသည်— [[NAMELOCK_0004]] ၏မိဘများမှာ တောင်မြို့တွင် ဖုတ်ကောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။
[[NAMELOCK_0004]] သည် အပြင်ပန်းတွင် မည်ကဲ့သို့သောလူစားမျိုးဖြစ်ပါစေကာမူ သူမ၏မိဘအပေါ်ထားရှိသည့် သစ္စာတရားနှင့် ကျေးဇူးသိတတ်မှုမှာ စစ်မှန်ပေသည်။ ၎င်းကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး သူမ၏သာမန်မိဘများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော [[NAMELOCK_0001]] သည် သူမ၏မိဘများကို မလွဲမသွေ ရှာဖွေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏မိဘများ၏ကားမှာ တောင်မြို့တွင် တိမ်းမှောက်သွားခဲ့ပြီး ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီး၏ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ [[NAMELOCK_0001]] သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ရမည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေရန် တောင်မြို့သို့ သို့မဟုတ် [[NAMELOCK_0004]] သို့ သေချာပေါက်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဖုတ်ကောင်များဖြစ်လာကြလျှင်တောင်မှ သူမ၏မိဘများပင် ဖြစ်နေဆဲပေတည်း။
ဤခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် [[NAMELOCK_0002]] သည် ထိုနေရာတွင်ပင် သူ၏စိတ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး တောင်မြို့ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို အဓိကထား၍ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူပစ်မှတ်ထားသော ဖုတ်ကောင်များကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူ၏စိတ်စွမ်းအားကို ကျန်ရှိနေသေးသော နယ်မြေသုံးဘက်စလုံးသို့ တိုးချဲ့လိုက်ပြီး သူ၏ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ဖြစ်လာကြသော ဖုတ်ကောင်များကို ရှာဖွေရန် စနစ်တကျရှာဖွေမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
[[NAMELOCK_0002]] သည် သူ၏နယ်မြေကို ကင်းလှည့်ရန်အတွက် စိတ်စွမ်းအားကို မကြာခဏထုတ်လွှတ်လေ့ရှိသည်။ သူသည် သူ၏ဖုတ်ကောင်ဖြစ်နေသော ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ကို ယခင်ကတည်းက မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း [[NAMELOCK_0002]] က ၎င်းတို့ကို ဦးနှောက်ဆေးပေးခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြားတွင် အသက်ရှင်ခွင့် သို့မဟုတ် သေဆုံးခွင့်ပေးထားခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဖုံးကွယ်