သူတို့သုံးယောက် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် တစ်ညတာ ထပ်စောင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ နက်ဖြန်မနက်အထိ ဟီလင် တို့ ပြန်မလာခဲ့ပါက ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့်သာ ပြန်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ရဟတ်ယာဉ်က ပုံမှန်ရပ်နားရာနေရာတွင် ဆက်လက်ရပ်တန့်လျက် ရှိနေဆဲပင်။
ထိုညတွင် ဟီလင် နှင့် လင်းရှန့်တို့ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှ သတင်းများကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ဟီလင် က "ယင်ချန်ရဲ့အဖွဲ့ထဲက ဘယ်သူမှ ပြန်မလာကြသေးဘူး။ လေးရက်တောင် ရှိသွားပြီ၊ ဘက်ကလည်း အဆက်အသွယ် လုံးဝမရှိတော့ဘူး။ ယင်ကျန်းက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ကောင်း လွှတ်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။
ယင်ချန် မထွက်ခွာမီက ယင်ကျန်းကို သေချာပေါက် အကြောင်းကြားခဲ့ရမည်ဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ဦးကို စုံစမ်းခိုင်းရန် လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ အချိန်ပြဿနာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။
ဟီလင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "နောက်တစ်ခုက, ရှောင်ကျန်းက မင်းကို ပြန်လာစေချင်နေတယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။
ရှောင်ဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် နားလည်ပါတယ်"
ဟီလင် က ဖြည့်စွက်ပြောသည်မှာ "နောက်ထပ် အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှာ စွမ်းအင်သုံးလက်နက်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သုတေသနက အောင်မြင်သွားပြီ" ဟူ၏။
ရှောင်ဟန်နှင့် အခြားသူတို့၏ မျက်နှာထားများ တင်းမာသွားကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "စွမ်းအင်သုံး လက်နက်တွေ ဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။
ရှောင်ဟန်က "သုတေသနဌာနက ဒီနယ်ပယ်က လက်နက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမြဲတမ်း သုတေသနလုပ်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ခုချိန်ထိ မအောင်မြင်သေးဘူးလေ" ဟု ရှင်းပြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "အခုတော့ အောင်မြင်သွားပြီပေါ့?" ဟု မေးသည်။
ရှောင်ဟန်က ဝမ်ချင်းလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ "ကိုယ် တမင်တကာ ဖွက်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သုတေသနက ဒီအချိန်အထိ အောင်မြင်မှုမရသေးဘဲ ရှိနေခဲ့တာပါ..." ဟု ပြောသည်။
"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဖွက်ထားတာကတော့ သဘာဝကျပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က မတူတဲ့အုပ်စုတွေ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရာရာကို ဝှက်ဖွက်ထားကြတာ သဘာဝပါပဲ။ ကျွန်တော်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေအကြောင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ခင်ဗျားဆီကနေ ဖွက်ထားသလိုပေါ့"
ဝမ်ချင်းလင်၏ လေသံ ပြောင်းသွားပြီး "ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်အနေနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အနေအထားက လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ထက် ပိုအရေးပါနေပြီ။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ စဉ်းစားရမယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြော, ဘာမှ မဝှက်နဲ့တော့" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန်က အခန့်မသင့်မည်စိုး၍ ချင့်ချိန်တွေးတောပြီးမှ "ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ပုံဆောင်ခဲစွမ်းအင်မှာ စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်တယ်ဆိုတာ သုတေသနဌာနက ကြာပြီကတည်းက တွေ့ရှိခဲ့တာပါ။ စွမ်းအင်ရှင်တွေက ပုံဆောင်ခဲစွမ်းအင်ထဲက စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး သူတို့ရဲ့စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်နိုင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအင်ရှင်တွေက ရှားပါးပြီး ဖုတ်ကောင်တွေကတော့ ကြောက်ခမန်းလိလိ ပေါများနေတယ်။ သုတေသနဌာနက ဖုတ်ကောင်ပုံဆောင်ခဲစွမ်းအင်တွေကို စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး စွမ်းအင်သုံးလက်နက်တွေ တီထွင်ဖို့ အဆိုပြုခဲ့ကြတယ်။ မင်းပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ကျည်ဆန်မပါဘဲ ပစ်ခတ်လို့ရတဲ့ သေနတ်မျိုးပေါ့။ အဆင့် (၇) အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ ကင်းစခန်းတာဝါတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ပုံဆောင်ခဲစွမ်းအင်နဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေမှာပါပဲ" ဟု ပြောပြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး လူသားတွေရဲ့လက်နက်တွေက စွမ်းအင်ပြတ်လပ်သွားစရာ လုံးဝမရှိတော့ဘူးပေါ့?"
"ဟုတ်ပါတယ်" ရှောင်ဟန်မှာ ဝမ်ချင်းလင်က လက်နက်သုတေသနဌာနဆီက လူတွေကို လုယူဖို့ အမိန့်ပေးတော့မလားဆိုပြီး ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ချင်းလင်က ထိုမျှအထိ ရူးသွပ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူက "ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်မှာ ပုံဆောင်ခဲစွမ်းအင် တစ်ခုပဲ ရှိတာပါ။ ဒါ လူသားတွေရဲ့ သုံးစွဲမှုအတွက်တော့ လုံလောက်မယ် မထင်ဘူး" ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ ဝမ်ချင်းလင်အနေဖြင့် လူသားတို့ တီထွင်ထားသော စွမ်းအင်သုံးလက်နက်များကို စိတ်ဝင်စားပုံ မပေါ်ပေ။ သူက ရှောင်ဟန်တို့အဖွဲ့ကို စောစောထွက်၊ စောစောပြန်ရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့ပြီး ရက်ပေါင်း သုံးရက် အချိန်ပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများ ဖြေရှင်းရန် တစ်ရက်၊ သုတေသန ပစ္စည်းကိရိယာများကို ငှားရမ်းရန် (ဆိုလိုသည်မှာ ခိုးယူရန်) တစ်ရက်၊ နောက်ဆုံးရက်က ပြန်လာရန်အတွက်ဖြစ်ရာ ဝမ်ချင်းလင်အတွက်မူ အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်အတွက် အချိန်ကိုက်ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ဟန်တို့အတွက်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ဟန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် "သုံးရက်ဆိုတဲ့ အချိန်က မလုံလောက်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "အများဆုံး လေးရက်ပဲ။ ရက်လေးရက်အတွင်း ပြန်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် ကိုယ် ကိုယ်တိုင် ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကို သွားမယ်" ဟု ဆိုသည်။
ထိုနေရာသို့ ရောက်ပါက သူ ဘာလုပ်မည်ဆိုသည်ကို မည်သူ့ကိုမျှ သီးသန့်ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘဲ လူတိုင်းက သဘောပေါက် နားလည်ကြပေသည်။
ရှောင်ဟန်မှာ သဘောမတူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ရက်လေးရက်ဆိုလျှင် ရက်လေးရက်ပေါ့, အချိန်ကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲထုတ်ချုံ့ပြီး သတ်မှတ်ထားသည့် အချိန်ဘောင်အတွင်း ပြန်လာကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဝမ်ချင်းလင် ဘာတွေလုပ်မည်ကို ရှောင်ဟန် အာမမခံနိုင်ပေ။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ရှောင်ဟန်နှင့်အဖွဲ့သည် ကားတစ်စီးဖြင့် လင်မြို့ မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး အမေရိရဲ့ အချစ်တော်မုန့်များကို ယူဆောင်ကာ ဗဟိုမဟာမြို့တော် သို့ ပြန်ရန် ရဟတ်ယာဉ်ရပ်နားရာ ဧရိယာဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ရှောင်ဟန် လင်မြို့ သို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ဗဟိုမဟာမြို့တော် သို့ မပြန်ရသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့ကမူ မကြာခဏ အသွားအလာလုပ်နေကြပြီး ရှောင်ဟန်နှင့် ကျီယုံ တို့ကသာ လင်မြို့ တွင် ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
ဗဟိုမဟာမြို့တော် သည် လူဦးရေ သန်းတစ်ရာကျော် ရှိသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် အုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဟန်က ရှောင်အုပ်စု၏ အဓိကမဏ္ဍိုင် မဟုတ်သော်လည်း ရှောင်အုပ်စု၏ အနာဂတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ယင်ကျန်း၏ ရာထူးသည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သူ ရှောင်ဟန်ထံသို့ သေချာပေါက် လွှဲပြောင်းပေးရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ရှောင်ဟန်အနေဖြင့် ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှ လုံးဝလွတ်မြောက်လာရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
လင်မြို့ တွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ပြီး လုံးဝမပြန်ဘဲနေခြင်းကလည်း ဉာဏ်ကောင်းသည့် အလုပ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြوتသော ဖခင်ဖြစ်သူက လင်မြို့ ကို တိုက်ခိုက်ရန် လူများကို တိုက်ရိုက် ဦးဆောင်လာမည်ကို ရှောင်ဟန် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေမိပြီး ထိုသို့ဖြစ်လာပါက အခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အားလုံးလည်း အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ရဟတ်ယာဉ်က သတ်မှတ်ထားသောနေရာတွင် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီးနောက် လူလေးယောက်စလုံး ဆင်းသက်လာကြကာ သူတို့ရှေ့တွင် မိုးထိအောင် မြင့်မားနေသည့် မြို့တော်ကြီးကို ရှုစားရင်း စိတ်ခံစားချက်အမျိုးမျိုးတို့ ရောထွေးနေကြသည်။
သူတို့က ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကို လူသားတို့၏ နောက်ဆုံး လုံခြုံရာခိုလှုံရာနယ်မြေဟု ကနဦးက ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အပြင်သို့ထွက်သွားပြီး ပြန်လာကြရပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့၏ အမြင်များနှင့် စိတ်နေသဘောထားများမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရှေ့မှ ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော မြို့ရိုးကြီးများသည် လူသားတို့အတွက် ခိုလှုံရာစခန်းတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ အကျဉ်းထောင်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပေတော့သည်။ ဖုတ်ကောင်များ၊ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲသွားသူများနှင့် အပင်ဆိုးများထံမှ ကင်းဝေးစွာ နေနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး လူသားတို့မှာ ထိုအကျဉ်းထောင်၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း၌သာ ခိုလှုံရာရှာနိုင်ကြသည်။ ထိုအခါမှသာလျှင် သူတို့ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားကြရလိမ့်မည်။
လူသားတို့မှာ အပြင်လောကသို့ စွန့်စားထွက်ဝံ့သည့် သတ္တိကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အာဏာရှိသူများမှာလည်း ကိုယ့်အုပ်စုကိုယ် အင်အားကြီးထွားလာစေရန်အတွက် အမြဲတမ်း ကြံစည်နေကြပြီး နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုနေကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်အာရုံမှာ ဗဟိုမဟာမြို့တော် အတွင်းရှိ နယ်မြေငယ်လေးအတွင်း၌သာ အကန့်အသတ်ရှိနေပြီး အပြင်လောကအကြောင်းကို လုံးဝ မတွေးတောကြတော့ပေ။
ဗဟိုမဟာမြို့တော် သည် သူတို့၏ ကမ္ဘာဖြစ်နေပြီး လောကီအရင်းအမြစ်များအတွက် အပြိုင်အဆိုင် လုယက်ရာတွင် အသက်သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန်ပင် ဝန်လေးကြမည် မဟုတ်ပေ။
ကျီယုံ က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် - "ဒီကမ္ဘာကြီးက လူသားတွေပိုင်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ငါ ရုတ်တရက် ခံစားလာရတယ်။ ဖုတ်ကောင်ကမ္ဘာကြီးက ထွက်ပေါ်လာနေပြီ"
ရှောင်ဟန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ "ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့နေ့ကစပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးက လူသားတွေပိုင်တဲ့ကမ္ဘာ ဖြစ်မနေတော့ပါဘူး"
သူတို့အတွက် နေရာလပ်တစ်ခု ရရှိစေရန်အတွက် လူသားတို့က ဖုတ်ကောင်များကို အမြဲတမ်း အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်နေခဲ့ကြသည်။ ဖုတ်ကောင်က အဆင့်မြင့်လေလေ၊ အသက်ရှင်ခွင့် မပေးနိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး ရည်မှန်းချက်မှာ ဖုတ်ကောင်များ ဘုရင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းလာခြင်းမရှိစေရန် တားဆီးရန်နှင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်လွန် ကမ္ဘာကြီးကို ဖုတ်ကောင်ကမ္ဘာအဖြစ်သို့ အမှန်တကယ် မပြောင်းလဲသွားစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် လူသားတို့အတွက် ရပ်တည်စရာ နေရာလေးရော ရှိသေးပါမည်လား။
အတိတ်ကာလကသာဆိုလျှင် ရှောင်ဟန်၏ အဖြေမှာ "မရှိပါ" ဟု သေချာပေါက် ထွက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
မျိုးစိတ်မတူက အကျိုးစီးပွားချင်း မတူပေ။ ဤသည်မှာ ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့ ချန်ထားခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းပင်တည်း။ ရဲဘော်များနှင့် ညီအစ်ကို မိတ်ဆွေများစွာတို့ ဖုတ်ကောင်များ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရရာတွင် သူတို့အပေါ်ထားရှိသည့် သူ၏ သဘောထားက ဘယ်လိုလုပ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်မည်နည်း။
ဖုတ်ကောင်များသည် လူသားများကို စားသုံးကြပြီး အစားအစာအဖြစ်သာ သဘောထားကြသည်။ အကယ်၍သာ ဖုတ်ကောင်များက ဤကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးသွားကြမည်ဆိုပါက လူသားတို့၏ နောက်ဆုံးကံကြမ္မာမှာ ဝက်၊ ခွေး၊ နွား၊ သိုးတို့နှင့် ဘာမှ မထူးခြားတော့ဘဲ အစားခံရခြင်းမှလွဲ၍ ဒုတိယရွေးချယ်စရာ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ လူသားများက ဝက်၊ ခွေး၊ နွား၊ သိုးတို့ကို စားသုံးရာတွင် သူတို့၏ သဘောထားကို မမေးမြန်းခဲ့ကြသကဲ့သို့ပင် ဖုတ်ကောင်များသည်လည်း လူသားတို့၏ အတွေးအခေါ်များကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ယခုအခါ ရှောင်ဟန်၌ ကွဲပြားခြားနားသော အဖြေတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်းလင် ရှိနေခြင်းသည် ဖုတ်ကောင်များအတွက်သာမက လူသားတို့အတွက်ပါ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ကျီယုံ က ဤမျှလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူက "ခေါင်းဆောင်, ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပြီး ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားကြတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေကို ရှာချင်တယ်။ သူတို့တွေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူလဇာတိမြို့လေးမှာပဲ ဆက်ရှိနေဦးမယ်၊ တခြားဖုတ်ကောင်အုပ်တွေနဲ့အတူ လျှောက်သွားမနေမိကြဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူတို့အားလုံးသည် ချစ်ရသူများ၏ အရှင်၊ အသေကို အတည်ပြုရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင်အချိန်များကို အသုံးပြုကာ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြဖူးသည်။ အကယ်၍သာ သူတို့က အသက်ရှင်နေပြီး ရှာတွေ့နိုင်ပါက ဗဟိုမဟာမြို့တော် သို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပေမည်။ သို့မဟုတ် အကယ်၍ သူတို့က သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ သို့မဟုတ် ဖုတ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဆိုလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းမှုတစ်ခုတော့ ရရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့လေးဦးအနက် ရှီချုန် မှာ အတော်လေး ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကျဆုံးသွားပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူမှာ ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ ရှီချုန် သည် ဦးလေးဖြစ်သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုအတွင်း ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရကာ ဗဟိုမဟာမြို့တော် သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှ တစ်ခါမျှ ထွက်မသွားဘဲ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။
ကျီယုံ ၏ မိဘများမှာမူ နှစ်ဦးစလုံး ဖုတ်ကောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။ သူ အိမ်ပြန်ပြီး အတည်ပြုကြည့်ခဲ့ရာတွင် သူ၏မိဘများနှင့် ရပ်ကွက်ထဲရှိ သက်ကြီးရွယ်အို အိမ်နီးနားချင်းအချို့မှာ ဖုတ်ကောင်များအဖြစ် လူနေရပ်ကွက်အတွင်း လျှောက်သွားနေကြသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ကျီယုံ မှာ ဖုတ်ကောင်ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သော သူ့မိဘများနှင့် အိမ်နီးနားချင်းများ၏ နောက်သို့ လမ်းအတော်များများအထိ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ထိုစဉ်က ငိုပင်ငိုချင်လာခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားကြသော သူ၏မိဘများကို လွတ်လပ်စွာ လျှောက်သွားခွင့်ပေးခဲ့ရသည်။
ကျီယုံ မှာ ယခုအခါ မိသားစုဝင်များ မရှိတော့ဘဲ သူ၏ညီအစ်ကိုများမှလွဲ၍ အခြားဆွေမျိုးသားချင်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မကျန်တော့ပေ။
အဆိုးရွားဆုံးနှင့် အကံအဆိုးဆုံးမှာ ဟီလင် နှင့် ရှောင်ဟန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဟီလင် တွင် မိဘများနှင့် ညီမငယ်တစ်ဦး ပါဝင်သည့် မိသားစုလေးဦး ရှိခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရတော့ပေ။ မိဘများနှင့် ညီမငယ်တို့မှာ အားလုံး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ ပထမနှစ်အတွင်းတွင် အချိန်ရတိုင်း သူ၏ မူလဇာတိမြို့သို့ ပြန်သွားလေ့ရှိပြီး ဖုတ်ကောင်များထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲတွင်ဖြစ်စေ သူတို့ကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် ဘာမှ အကျိုးအမြတ်မရရှိခဲ့ဘဲ ယနေ့တိုင်အောင် သူ၏မိဘများနှင့် ညီမငယ်တို့ အသက်ရှင်နေသေးသည်လား သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားပြီလားဆိုသည်ကို သူ မသိရသေးပေ။
ရှောင်ဟန်၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ သူ့တွင် တမ်းတစရာ၊ တွယ်တာစရာ မိသားစုဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ ဝမ်ချင်းလင်က ပုပ်ပွနေသော ဖုတ်ကောင်ဟောင်းများကိုပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ရှောင်ဟန်၏ မိခင်ကိုတော့ ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဤအချက်သည် ရှောင်ဟန်အတွက် တစ်သက်တာ မပျောက်နိုင်သော ဝေဒနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မည်သည့်အချိန်တွင်ဖြစ်စေ သိုလှောင်ရုံကို မီးရှို့ရန် သူ၏ဖခင် အပြတ်အသတ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော အမှတ်တရကို သူ မည်သို့ လျစ်လျူရှုနိုင်မည်နည်း။ သူ မုန်းတီးချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုသူမှာ သူ၏ဖခင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ မမုန်းဘဲနေခြင်းက သူ၏ဖခင်က မိခင်ဖြစ်သူကို သတ်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဟန်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်သာ အသုံးမကျကြောင်း ပြစ်တင်ရှုတ်ချနိုင်သည်မှလွဲ၍ အခြားမတတ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍သာ ထိုစဉ်က သူသာ အာကာသစွမ်းရည်ကို နိုးထစေနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ရလဒ်မှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ချင်းလင်က ဖုတ်ကောင်များကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော သတ္တဝါများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သိရှိလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ဟန်၏ ခံစားချက်များကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ အကယ်၍သာ သူ၏မိခင်မှာ သေဆုံးသွားခြင်းမရှိဘဲ ဖုတ်ကောင်အဖြစ်သာ ဆက်လက်ရှိနေသေးမည်ဆိုပါက မိခင်ဖြစ်သူကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် သူ အသေအချာ သဘောတူမည်သာ ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များတွင် အားနည်းချက်များစွာ ရှိနေလျှင်ပင် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ဝမ်ချင်းလင်တို့ဘေးတွင် အမြဲရှိနေကာ ၎င်းတို့ကို အတူတကွ ကျော်ဖြတ်ရန် သူ ဆန္ဒရှိနေမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့၌ မိခင်ဟူ၍ မရှိတော့ပြီ။
နှစ်ပေါင်း နှစ်နှစ်ကျော် ကာလအတွင်း ရှောင်ဟန်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တွေ့ဆုံရသည်ဟူ၍ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ တစ်ခါတရံ တွေ့ဆုံကြရလျှင်တောင် အလုပ်ကိစ္စအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရှောင်ကျန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာရုံသာ တတ်နိုင်ကြပြီး ထိုသို့တွေ့ဆုံကြသည့်တိုင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အလုပ်ကိစ္စများကိုသာ ဆွေးနွေးကြလေ့ရှိသည်။
သူတို့၏ ဖခင်နှင့် သား ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်ပါးသူစိမ်းများထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေခဲ့သည်။
ရှောင်ဟန်သည် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး တိုက်ရိုက်ပင် အထက်အရာရှိဖြစ်သူ ရှီးဖုန်းထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
ရှီးဖုန်းမှာ ရှောင်ကျန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်ဟန်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးအပြင် သူတို့၏ ပဋိပက္ခ အရင်းအမြစ်ကိုပါ ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လူက သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ပြန်မလာနိုင်တော့သည်ဖြစ်ရာ ဖခင်နှင့်သားကြားရှိ အငြင်းပွားမှုမှာ ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော ကျစ်စာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှီးဖုန်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဒီကောင်လေး, တကယ်ကို ပြန်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့။ ထွက်သွားတာတောင် လပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီ။ ဟီလင် နဲ့ ရှီချုန် တို့သာ မကြာခဏ ပြန်မလာကြရင် လင်မြို့ မှာပဲ သေသွားပြီလို့ ငါတို့ ထင်နေမိတော့မှာ။ ရှောင်ကျန်းကတော့ လင်မြို့ ဆီကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး မင်းကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ငါ့ကို နေ့တိုင်းလိုလို ဖုန်းဆက်ပြီး တိုက်တွန်းနေတာ"
ဗဟိုမဟာမြို့တော် တွင် သယံဇာတအရင်းအမြစ်များ ကြွယ်ဝပြီး လျှပ်စစ်မီးကိုလည်း နေ့စဉ် ပုံမှန် ပံ့ပိုးပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဗဟိုမဟာမြို့တော် အတွင်း၌ ကြိုးဖုန်းများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုကြသည်။
စစ်ဝတ်စုံ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလေးဦးမှာ ဖြောင့်တန်းစွာ တန်းစီရပ်နေကြသည်။
ရှောင်ဟန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် တပ်ဆင်ထားသော စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ကိုင်ကာ ရှီးဖုန်း၏ စားပွဲခုံပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အာကာသအတွင်း သိုလှောင်ထားသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်များနှင့် ကျည်ဆံအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲခုံပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ စီတန်းတင်လိုက်သည်။
ရှီးဖုန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ကာ "ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ မင်းတို့အဖွဲ့မှာ ရိုင်ဖယ်သေနတ် ဘယ်လောက်တောင် ရှိတယ်ဆိုတာကို ငါ့ကို လာပြချင်တာလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည် - "ဒါတွေက ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်းတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်အပ်တာပါ"
ရှီးဖုန်းမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် "???" ဟု အော်လိုက်မိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းသင်္ကေတများ လှည့်ပတ်နေလျက် ရှောင်ဟန် အမြတ်တနိုး ကိုင်တွယ်လေ့ရှိသော စနိုက်ပါသေနတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ရှောင်ဟန်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အလုပ်ထွက်ခွင့် လျှောက်လွှာကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲခုံပေါ်သို့ သပ်ရပ်စွာ တင်လိုက်သည်။
ကျီယုံ၊ ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့ကလည်း နည်းတူပင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ထွက်ခွင့် လျှောက်လွှာများကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲခုံပေါ်သို့ အသီးသီး တင်လိုက်ကြသည်။
ရှီးဖုန်းမှာ ဗျာများင်သေချာမသိဖြစ်နေဆဲပင် လျှောက်လွှာတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော လျှောက်လွှာသုံးစောင်ကိုပါ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကောက်ယူကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အားလုံးမှာ အလုပ်ထွက်ခွင့် လျှောက်လွှာများပင် ဖြစ်နေကြသည်။ ရှီးဖုန်းမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သူတို့လေးဦးကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က အလေးအနက်ထားသော လေသံဖြင့် "အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်နေပါပြီ, ဒီလို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေက မလိုအပ်တော့ဘူးဆိုတာလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရိုးရာလုပ်ထုံးလုပ်နည်း သက်သက်ဖြစ်ရင်တောင် ဒီအဆင့်တွေအတိုင်း အဆုံးထိ လုပ်ချင်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စတွေကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားကြပါမယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး စစ်သားတွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ဦးမယ်, ဒါပေမဲ့ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ရဲ့ စစ်သားတွေတော့ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
ရှီးဖုန်းက စားပွဲခုံကို လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ထုချလိုက်ပြီး အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် "မင်းတို့ သစ္စာဖောက်ချင်နေကြတာလား။ အလုပ်ထွက်မယ်ဆိုပြီး ထွက်မယ်, ထွက်သွားမယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားမယ်ပေါ့။ ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်နဲ့ လုပ်နေကြတာလဲ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်တင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည် - "ကျွန်တော်တို့ ခွင့်တောင်းနေတာလေ!"
ရှီးဖုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် "ငါ လက်မခံဘူး!" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ခိုင်မာပြီးသားပါ, ဘယ်လိုမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ရှောင်ဟန်မှာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ကျီယုံ တို့ကလည်း သူတို့၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။
"ရှောင်ဟန်! မင်းရဲ့ တင်ပါးကို နှိမ်ပြီး ဒီကို ပြန်လာခဲ့စမ်း!" ဟု ရှီးဖုန်းက ရုံးခန်းထဲတွင် အလွန်အမင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ ဝန်ထမ်းများမှာ အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ ရှောင်ဟန်တို့အဖွဲ့ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်သွားကြသည်ကို အံ့ဩစွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။
ရှီးဖုန်းမှာ ရုံးခန်းတွင်း၌ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီး စားပွဲခုံကိုပင် လှန်ချပစ်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာမှသာ တံခါးဝရှိ ကင်းစောင့်များကို ထိုကောင်လေးလေးယောက်ကို တားဆီးပေးရန် အသိပေးရမည့်အချက်ကို သတိရသွားခဲ့သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဟန်မှာ ရှီးဖုန်း ဒေါသထွက်ကာ အတင်းအကျပ် တားဆီးလိမ့်မည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်ရာ မည်သည့်အချိန်က ထွက်ပြေးရမည့် အချိန်အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိနှင့်ပြီးသား မဟုတ်ပါလော။
ကင်းစောင့်များထံ ဖုန်းအကြောင်းကြားစာ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရှောင်ဟန်တို့အဖွဲ့မှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားနှင့်ကြပြီဖြစ်ပြီး ကင်းစောင့်များ လိုက်လံရှာဖွေချိန်တွင် ဗဟိုမဟာမြို့တော် ၏ လူဦးရေထူထပ်လှသော ကြားထဲတွင် သူတို့၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။
စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေရန်မှာ လွယ်ကူလှသည့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျီယုံ က သူ၏ ပခုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း "ငါ့ပခုံးတွေ တစ်စတီမီတာလောက် ပိုရှည်လာသလို ခံစားရလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရိုးသားအေးဆေးသော ရှီချုန် က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "မဟုတ်ပါဘူး, ပုံမှန် အမြင့်အတိုင်းပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျီယုံ က အံ့ဩသွားပြီး "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ရဲ့ စစ်သားဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ဖယ်ချလိုက်ရတော့ ကျုပ်ပခုံးတွေ အများကြီး ပိုပေါ့သွားသလို ခံစားနေရတာကိုး။ ဘယ်လိုလုပ် အပြောင်းအလဲ မရှိဘဲ နေမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှီချုန် ကတော့ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကာ သူ့ကို စကားပြောချင်စိတ် မရှိကြောင်း ပြသနေသည်။
ရှောင်ဟန်က "အလွယ်မတွေးနဲ့။ တကယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးက ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ အခု ကျွန်တော်တို့ စဉ်းစားရမယ့်အချက်က ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက သုတေသန ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို ဘယ်လို ရွှေ့ပြောင်းကြမလဲ ဆိုတာပဲ" ဟု ပြောသည်။
ကျီယုံ က "ခေါင်းဆောင်, တကယ်ပြောနေတာလားဗျ!" ဟု အလန့်တကြား အော်လိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့ မဖြစ်ရမလဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဟီလင် က "အပြင်ဘက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှာပြီး ပြန်သယ်လာကြရင်ရော မကောင်းဘူးလား" ဟု ဝင်ပြောသည်။
ရှောင်ဟန်က "အပြင်ကို သွားမယ်ဆိုရင် ဝမ်ချင်းလင်ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဒီအမှတ်တရ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစကိုသာ မဖျက်ပစ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဝမ်ချင်းလင်က အမှန်တရားကို သေချာပေါက် သိရှိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ကျီယုံ က ရွံတွန့်တွန့်ဖြင့် "ဒ-ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခိုးကြမှာလဲဗျ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်ပင်လျှင် ခေါင်းကိုက်လာရသည်။ သူသည် ဘဝတွင် မည်သည့် ခိုးဝှက်မှုမျိုးကိုမျှ လုပ်ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။
ရုတ်တရက် ရှောင်ဟန်က လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းကိရိယာ ပြုပြင်ရေး ပညာရှင်တွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟီလင် က "ရှိပါတယ်, ရှိတာပေါ့" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က ဆက်လက်၍ "အဲ့ဒီ ပညာရှင်တွေက ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို သူတို့နဲ့အတူ ယူသွားလို့ မရဘူးဆိုတော့ သူတို့အတွက် လုပ်စရာလေး တစ်ခုခု ဖန်တီးပေးလိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။