အခန်း ၆၇
ရှောင်ဟန်သည် ကားကို တောင်ပိုင်းမြို့ အစွန်းဘက်သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ကျန့်လင်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို တောင်ပိုင်းမြို့ဘက်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ လင်မြို့ ၏ အခြေအနေကို စုံစမ်းလိုက်သည်။
ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့က လင်မြို့ အပေါ် တိုက်ခိုက်ခံရမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ ဝမ်ကျန့်လင်ကို အကျယ်တဝင့် ပြောပြကြသည်။
ဝမ်ကျန့်လင်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်လိုက်သည်။ "သွေးပန်းပွင့်ကို လာခိုးချင်ကြတာပေါ့လေ။ အတော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။"
ရှောင်ဟန်က ဝမ်ကျန့်လင်အား သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရှောင်ဟန် ဘာမှပင် မပြောလိုက်ရသေးခင်မှာပင် သူသိချင်နေသည်များကို ဝမ်ကျန့်လင်က ကြိုတင်သိနှင့်ပြီး ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ကျန့်လင်က ပြောလိုက်သည်– "ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ လင်မြို့ က လေးကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ ပထမအသုတ်မှာဆိုရင် သေကောင်ပေါင်းလဲတွေနဲ့ ရောနှောပြီး ဝင်လာကြတယ်။ ကူးစက်ခံထားရတဲ့သူတွေက သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းနေတာ ဖြစ်နိုင်ခြေလည်း ရှိတာပဲ။ ကူးစက်ခံရတဲ့လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကုသပေးဖို့ တောင်းဆိုရင်း ပုံဆောင်ခဲတွေတောင် ရက်ရက်ရောရော ထုတ်ပေးလာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး ရည်မှန်းချက်က သွေးပန်းပွင့်ကို ခိုးဖို့ပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ အကြံအစည် ပျက်သွားတဲ့အခါ ကျတော့လည်း နောက်ပိုင်းမှာ ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်စီးနွှဲဖို့ ကြိုးစားလာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်မှန်း သူတို့ မသိကြဘူး။ ခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့လူကလည်း ဦးနှောက်ကို ကောင်းကောင်း မဖွံ့ဖြိုးသေးလို့ ထင်တယ်၊ ကျွန်တော် မရှိရုံနဲ့ လင်မြို့ က သူတို့သဘောအတိုင်း ဖြစ်သွားမယ်လို့ ထင်နေပုံပဲ။ ဘယ်သူကများ အဲဒီလို မှားယွင်းတဲ့ အယူအဆမျိုး ထည့်ပေးလိုက်တာလဲ မသိဘူး။"
ရှောင်ဟန်က စတီယာရင်ကို လက်ချောင်းဖြင့် အသာခေါက်လိုက်သည်။ ဝမ်ကျန့်လင်တွင် အခြားသူများ၏ အတိတ်ကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သူသိသော်လည်း ၎င်းသည် အသက်ရှင်နေသူများ၏ အတိတ်ကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး သေဆုံးသွားသူများအပေါ်တွင်မူ အလုပ်မလုပ်ပေ။ ရှောင်ဟန်သည် ဝမ်ကျန့်လင်က ဖုန်းဟွေ နှင့် ဆရာကြီးဂေါင်တို့၏ အတိတ်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ကြောင်း အသေအချာ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့်သာ ဆရာကြီးဂေါင်၏ သားဖြစ်သူ၏ အရပ်အမောင်းကို သူ သိရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရှောင်ဟန်က မေးလိုက်သည်– "တစ်ခုခု ထူးခြားတာ တွေ့လိုက်ရလို့လား။"
ဝမ်ကျန့်လင်က သူ့ကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ "သေကောင်ပေါင်းလဲတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ငါတို့နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်တယ်။"
ထိုသူသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးကို ခြုံထားသဖြင့် လက်သည်းဖျားလေးကိုပင် မြင်တွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ဝမ်ကျန့်လင်ကမူ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူနှင့် ဂေါင်ဟုန်တို့ကြားရှိ အရပ်အမောင်း ကွာခြားချက်မှတစ်ဆင့် အချက်အလက်များစွာကို ခွဲခြားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။ ဦးထုပ်စွပ်၏ သုံးဘက်မြင် ပုံစံနှင့် ချွန်နေသော အဖျားကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် တကယ့်အရပ်အမောင်းကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသော်လည်း၊ ဝတ်ရုံသည် ပခုံးမှနေ၍ သဘာဝအတိုင်း တွဲလောင်းကျနေပြီး ခေါင်းနှင့် လည်ပင်းတို့နှင့် တွဲစပ်ကာ စစ်ဆေးလိုက်သောအခါ အနီးစပ်ဆုံး အရပ်အမောင်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။ ဝမ်ကျန့်လင်က အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ အရပ်အမောင်းမှာ ၁၆၈ စင်တီမီတာနှင့် ၁၇၀ စင်တီမီတာ ကြားတွင်ရှိကြောင်း အကြမ်းဖျဉ်း တွက်ချက်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက် ရှိသင့်သည့် အရပ်အမောင်း မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ဟန်တွင် ဝမ်ကျန့်လင်ကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး မရှိသလို ဆရာကြီးဂေါင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကိုလည်း မမြင်ခဲ့ရပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဝမ်ကျန့်လင်ထက်ပင် ပို၍များပြားသော အချက်အလက်များကို သတိထားမိပေလိမ့်မည်၊ နည်းပါးသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ မည်သို့ဆိုစေ သူသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လေ့ကျင့်သင်တန်း ရယူထားသူ မဟုတ်လော။
ရှောင်ဟန်က မျက်ခုံးကျုံ့လိုက်သည်။ "ဖန်းကျန်းလား။"
ဖန်းကျန်းက သွေးပန်းပွင့်ကို ယူသွားခဲ့ခြင်းက ရှောင်ဟန်ကို အမြဲတမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်လင်က သူ့ကို ပြင်ပြောလိုက်သည်– "ကျားမ မှားနေပြီ။"
ရှောင်ဟန်က သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်ပြောချင်တာက ရှုရှิ่งဖေး လို့ ပြောမလို့လား။"
ဝမ်ကျန့်လင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်တက်သွားကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အခြေအနေတွေက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ မဟုတ်ဘူးလား။"
ရှောင်ဟန်က ပြောလိုက်သည်– "ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ စိတ်ဝင်စားစရာ မတွေ့မိဘူး။"
ဝမ်ကျန့်လင်က သက်ပြင်းအသာချကာ ပြောလိုက်သည်– "ရှင်တို့ ကျုပ်ရဲ့ဝမ်းကွဲညီမလေး ကံကောင်းပုံကို သတိထားမိဖူးလား။"
ရှောင်ဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူက တော်တော်လေး ကံကောင်းတာပဲ။"
ရှုရှิ่งဖေးသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် မိဘများနှင့်အတူ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ရုန်းကန်နေရသည့် ရုက္ခဗေဒစွမ်းရည်သုံးသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်မှစ၍ သူမသည် အမြော်အမြင်ရှိပြီး လိမ္မာပါးနပ်သော မိန်းမတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ သိသာထင်ရှားလှသည်။ သူမသည် သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ မိမိအတွက် အကျိုးရှိမည့် လမ်းကြောင်းကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေတွေ့ရှိတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ကံကောင်းခြင်းကလည်း အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းပေ။
မုန်းဟွာ၏ လိုက်လံနှိမ်နင်းခြင်းကို ခံရပြီး လင်မြို့ မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာကာ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ဝမ်ကျန့်လင်နှင့် ဆုံတွေ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် ရှုရှิ่งဖေးသည် သနားကြင်နာတတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မခိုင်မာသည့် လူတစ်ဦးဖြစ်သော လုထျန်ကျင်းကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် လုထျန်ကျင်းက သူမကို တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်း မှ မောင်းထုတ်ခဲ့ပြီး ထိုညမှာပင် အခြေစိုက်စခန်းသည် ဇွန်ဘီတို့၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
အဖုံဖုံသော အလှည့်အပြောင်းများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ရှုရှิ่งဖေးသည် ဝမ်ကျန့်လင်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ကျန့်လင်သာ သူမကို ဇွန်ဘီများထံ ပစ်ချရန် ဇွတ်အတင်း လုပ်ခဲ့ပါက ဤအဖြစ်အပျက်များ တစ်ခုမှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုစဉ်က ဟီယီ ရောက်လာပြီး ဆုကြေးငွေဖြင့် လဲလှယ်ရန် ရှုရှิ่งဖေးကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရှုရှิ่งဖေးက သူမ ကူးစက်ခံထားရပြီး ဝမ်ကျန့်လင်က ကုသပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ မုန်းဟွာဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာသော ရှုပ်ထွေးမှုများ မပေါ်ပေါက်လာပါက သူမသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့ပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် ထိုရှုပ်ထွေးမှုကြောင့် သူတို့က သူမကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားစေခဲ့သည်။
အကယ်၍ ရှုရှิ่งဖေးသာ မသေဆုံးခဲ့ဘူးဆိုပါက ရှောင်ဟန် စဉ်းစားမိသည့် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ သူမသည် ဖန်းကျန်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဖန်းကျန်းတွင် သူမကို ကယ်တင်နိုင်သည့် သွေးပန်းပွင့် ရှိနေခဲ့သည်။ ရှုရှิ่งဖေး၏ ကံတရားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေပုံရပေသည်။
ဝမ်ကျန့်လင်၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုများမှာ ဆက်လက် ထိန်းချုပ်မရတော့ပေ။ 'သူမက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို ရထားတာများ ဖြစ်နေမလား။ သူမက ဒီဇာတ်လမ်းထဲက အမျိုးသမီး ပင်မဇာတ်ကောင် ဖြစ်နေတာလား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ မဟူရာ အလင်းတန်း (ဗျူဟာမြောက် ကံကောင်းခြင်း) မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နေရတာလဲ။'
ရှောင်ဟန်က မျက်ခုံးကျုံ့ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်– "..."
ရှောင်ဟန်က ဆက်ပြောသည်– "မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုတွေကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ။ ဇာတ်လမ်းရဲ့ ပင်မဇာတ်ကောင်တွေအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းကပဲ တကယ့် ပင်မဇာတ်ကောင် ဖြစ်နေတာပဲလေ။"
ဝမ်ကျန့်လင်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို မဆန့်ကျင်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့တွေပဲ အသုံးချခံ လူသေကောင်တွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
ရှောင်ဟန်က ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
သူတို့၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ယာဉ်တန်းသည် ဝမ်ကျန့်လင်တို့၏ကား တောင်ပိုင်းမြို့ အစွန်းဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့ဆက်မသွားတော့သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားကြသည်။ လင်မြို့ တွင် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ရှိသည်ဟု သူတို့ ကြားသိထားကြသဖြင့် အထဲသို့ လိုက်ဝင်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုကြသည်။ သို့သော် ဝမ်ကျန့်လင်က မြို့အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြသဖြင့် သူတို့မှာလည်း ရပ်တန့်ပြီး စောင့်ဆိုင်းရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ဝမ်ကျန့်လင်က ဆွန်ရှုနှင့် အခြားသူများအား တောင်ပိုင်းမြို့ အစွန်းဘက်သို့ လာရန် သူ့၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ညွှန်ကြားပြီးဖြစ်ကာ၊ သူ၏ မိဘများကလည်း ၎င်းတို့ မြို့ပြင်သို့ မောင်းထုတ်ရန် ကားတစ်စီး ပေးအပ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆွန်ရှုနှင့် လူအုပ်စုအတွက် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်စေရန် မီနီဗင် (Minivan) ကားတစ်စီးကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
ကားပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော မိုကျင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ဇွန်ဘီများ ပြည့်နှက်နေသော တောင်ပိုင်းမြို့ထဲမှ မီနီဗင်ကားတစ်စီး ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဇွန်ဘီအားလုံးက ထိုဗင်ကားအတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး တစ်ကောင်မျှပင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ဝမ်ကျန့်လင်၏ကားနောက်သို့ လိုက်ပါလာကြကာ မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အနီးအနားတွင် ဇွန်ဘီများ အများအပြား ရှိနေသော်လည်း တစ်ကောင်မျှ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။
ယန်မิ่งယုက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်– "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ လင်မြို့ ထဲက ဇွန်ဘီတွေက လူတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့တာလား။"
မိုကျင်းက သူမအား ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ရန် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ဇွန်ဘီများက သူတို့ကို မတိုက်ခိုက်ကြသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြပြီး ခုန်အုပ်ကာ ဆွဲဖြဲပစ်ရန် တောင့်တနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ လူများကို စိတ်မဝင်စားတော့သည့် ဇွန်ဘီများ၏ ပုံစံက ဤကဲ့သို့ ရှိနေသလော။
ပထမဆုံးကားပေါ်တွင် ရှိနေကြပြီး မိုကျင်း၏ အယုံကြည်ရဆုံး လက်ထောက်များဖြစ်ကြသော ထိုလူများအားလုံးသည် အချက်တစ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်— ဝမ်ကျန့်လင်တွင် ဇွန်ဘီများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်!
ယခုအချိန်အထိ မည်သူကမှ လူတစ်ဦးသည် ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟူ၍၊ ပို၍ဆိုးသည်မှာ ထိုသူသည် ဝမ်ကျန့်လင် ဖြစ်နေသည်ဟူ၍ စဉ်းစားမိခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။
ရွမ်းလန်က ကားကိုစက်နှိုးကာ ရှန်ခရိုင် ဘက်သို့ လှည့်မောင်းလိုက်သည်။ ဆွန်ရှု၏ မီနီဗင်ကားက နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး မိုကျင်း၏ ယာဉ်တန်းက နောက်ဆုံးမှ ကပ်ပါလာသည်။
ရှန်ခရိုင် သည် လင်မြို့ ၏ လက်အောက်ခံ အဓိကခရိုင်သုံးခုအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်ပိုင်းမြို့နှင့် ပိုမိုနီးကပ်သည်။ တောင်ပိုင်းမြို့မှ ရှန်ခရိုင် သို့ ကားဖြင့်သွားပါက မိနစ်လေးဆယ်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။
ရှန်ခရိုင် သို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ကျန်းလန် က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်– "အရှိန်မြှင့်လိုက်၊ ပျော်စရာကောင်းတာ တစ်ခုခုသွားကြည့်ရအောင်။"
ရှောင်ဟန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်လို ပျော်စရာမျိုးလဲဗျာ!"
ရှောင်ဟန်က အရှိန်တင်စက်ကို နင်းချလိုက်ပြီး အမြန်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံးသို့ တင်ကာ ရှန်ခရိုင် ဘက်သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က ပြောလိုက်သည်– "ငါ့ကို သေနတ်တစ်လက်နဲ့ ကျည်ဆံတစ်ဘူးလောက် ပေးစမ်း။"
ကျန်းလန် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော သေနတ်နှင့် ကျည်ဆံများကို ယခုအခါ ရှောင်ဟန်၏ အာကာသ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်။
ရှောင်ဟန်က အခွင့်ရတုန်း သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ကျည်ဆံတစ်ဘူး သယ်ပြီး တိုက်ချင်တာလား။ အဲဒီသေတ္တာဘူးနဲ့ လူတွေကို လွှတ်ပေါက်ပစ်မှာလား။"
ကျန်းလန် က ပြန်ပြောသည်– "ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘာလုပ်ရမှာလဲ။"
ရှောင်ဟန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်– "အပိုကျည်ဘောက်တွေကို သယ်ရတယ်။ ကျည်ဘောက်တစ်ခုမှာ ကျည်ဆံ ၃၀ ဆံ့တယ်။ မင်းရဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွက် အဲဒါ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ပုံစံတူ ဒရမ်ကျည်ဘောက်တွေကို သယ်ပေါ့။ ဒရမ်ကျည်ဘောက် တစ်ခုမှာ ကျည်ဆံ ၇၅ ဆံ့တယ်။ ဘယ်သူကများ ကျည်ဆံတစ်ဘူးပိုက်ပြီး စစ်မြေပြင်ကို ဝင်ကြတာလဲ။ သယ်လာရင်တောင် ကျည်ဆံပြန်ဖြည့်ဖို့ အချိန်ရှိလို့လား။ ပြိုင်ဘက်ကို အခွင့်ကောင်းယူတာကလွဲလို့ တကယ့် အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ မင်း ဘာများ လုပ်နိုင်သေးလို့လဲ။"
ဒီတစ်ခေါက်လိုမျိုးပဲ သူတို့ လူတွေနဲ့ သေနတ်လေးလက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ကျည်ဆံလေးဘူးပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။
ရှောင်ဟန်သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီများ ကျည်ဆံတစ်ဘူးစီ သယ်ဆောင်သွားသည့် ပြဿနာကို အစောပိုင်းကတည်းကပင် ဖြေရှင်းချင်နေခဲ့သည်။ ယခင်က သူက အပြင်လူ တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အခြေစိုက်စခန်း၏ ကိစ္စရပ်များကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင်မူ ကျန်းလန် က သူ့ကို လုံးဝ မယုံကြည်သေးလျှင်တောင်မှ သူသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ တစ်ဝက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ အကျင့်ဆိုးများကို ပြင်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန်က ဆက်ပြောသည်– "ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ကြွယ်ဝချမ်းသာတယ်ဆိုတာကို ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျည်ဆံဆိုတာ သုံးပြီးရင် ကုန်သွားမယ့် ပစ္စည်းတွေလေ။ ချွေတာလို့ရရင် ချွေတာရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးသာ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးနေကြမယ်ဆိုရင် အကုန်ကုန်သွားတဲ့အခါ ကျည်ဆံတွေကို ဘယ်ကနေ သွားရှာမှာလဲ။"
ကျန်းလန် က သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်– "တခြားနေရာတွေမှာ လက်နက်တိုက်တွေ မရှိဘူးလား။"
ရှောင်ဟန်က ပြန်ပြောသည်– "ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အများစုက ဗဟိုမဟာမြို့တော် ရဲ့ သိမ်းပိုက်ရှင်းလင်းခြင်းကို ခံထားရပြီးပြီ။ လင်မြို့ က လက်နက်တိုက်ကျတော့မှ အရမ်းဝေးပြီး ဇွန်ဘီမြို့တော် နဲ့ နီးလွန်းလို့ လျစ်လျူရှုခံထားရတာ။"
ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှ လူများပင်လျှင် ဇွန်ဘီမြို့တော် ၏ အန္တရာယ်အဆင့်ကို ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ လိုအပ်သည်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ထိုနေရာသို့ သွားလိုစိတ် မရှိကြပေ။
ကျန်းလန် ၏ မျက်လုံးများ အပြူးသား ဖြစ်သွားသည်– "ဗဟိုမဟာမြို့တော် က အဲလောက်တောင် လောဘကြီးတာလား။ လက်နက်နဲ့ ကျည်ဆံတွေ အားလုံးကို သိမ်းယူသွားပြီး တခြားသူတွေအတွက် ဘာမှ မချန်ထားခဲ့ဘူးပေါ့။"
ရှောင်ဟန်က ပြောလိုက်သည်– "ဗဟိုမဟာမြို့တော် က လူသားတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လက်နက်တွေကို ဗဟိုချုပ်ကိုင်ထားတာပါ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေအတွက် အကြီးမားဆုံး ခိုလှုံရာ ဖြစ်ရမယ်လေ။ လူဦးရေကလည်း များပြားတော့ လုံခြုံရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။"
ကျန်းလန် က မေးလိုက်သည်– "လူဦးရေက ဘယ်လောက်တောင် များလို့လဲ။"
ရှောင်ဟန် ခေတ္တရပ်သွားသည်– "လက်ရှိ လူဦးရေက သန်း ၁၀၀ ကျော်တယ်။"
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ကမ္ဘာ့လူဦးရေ၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် ဇွန်ဘီများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အကျပ်အတည်းများ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ရုန်းကန်နေရသည့် လူဦးရေ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နှစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် လူသားဦးရေမှာ ပို၍ပင် လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ရှိ လူဦးရေမှာ အမှန်တကယ်ပင် သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
ကျန်းလန် ၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် အပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။ "အဲဒီလောက်များတဲ့ လူတွေ ကျန်သေးတာလား။"
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျန်းလန် တွေ့ဆုံဖူးသမျှ လူဦးရေအများဆုံးနေရာမှာ လူဦးရေ ၃၀,၀၀၀ ခန့် ရှိသော လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူသန်း ၁၀၀ နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ကွာခြားချက် အလွန်ကြီးမားလှသည်။
ကျန်းလန် စိတ်ထဲတွင် အမြန်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အခြေစိုက်စခန်းမှာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားထားသော်လည်း လူဦးရေ တစ်သောင်းပြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသေးသည်။ ထိုကွာခြားချက်မှာ အတော်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့တွင် ဇွန်ဘီတပ်သားများ ရှိနေသည်။
ရှောင်ဟန်က ဆက်ပြောသည်– "ဗဟိုမဟာမြို့တော် က နယ်ပယ်အသီးသီးက ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လက်ခံထားတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပြီးကတည်းက ဇွန်ဘီအုပ်စုတွေကြားထဲကနေ ကျွန်တော်တို့ ကယ်တင်ခဲ့ရတဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေ အများကြီး ရှိသလို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများကြီးကိုလည်း ပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ဆိုရင် ထိပ်တန်းစစ်သည်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ။ အစက လူ ၃၀ နဲ့စခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း အခက်အခဲအမျိုးမျိုးကို ဖြတ်ကျော်ကာ နေရာအနှံ့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ထောင်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ အလွန်ခက်ခဲတဲ့ တာဝန်တွေ ယူခဲ့ဖူးတယ်။ ယခုတော့ ကျွန်တော်တို့လေးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။"
ရှောင်ဟန်က ကျန်းလန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်– "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့လေးယောက် လင်မြို့ ရဲ့ တာဝန်ကို ယူခဲ့စဉ်က အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာဖို့ လုံးဝ မတွေးထားခဲ့ပါဘူး။ လင်မြို့ ကို ဇွန်ဘီမြို့တော် လို့ တင်စားခေါ်ဆိုကြတဲ့ နာမည်က ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှာတောင် ထင်ရှားပါတယ်။ အကယ်၍သာ ပဋိဇီဝပစ္စည်း ပါဝင်တဲ့ သွေးနမူနာတွေကို တကယ် ရယူနိုင်ပြီး ကာကွယ်ဆေး ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သေသွားရင်တောင် နောင်တရစရာ မရှိတော့ပါဘူး။"
ရှောင်ဟန်က ဆက်ပြောသည်– "မခရီးမထွက်ခင်က အခြေအနေတွေ ဒီအထိ ရောက်လာမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြဘူး။ အကယ်၍သာ မင်းနဲ့ မဆုံခဲ့ရဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လေးယောက် ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကြားမှာ 진작ကတည်းက သေဆုံးသွားလောက်ပြီ။"
ရှောင်ဟန်တွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ဦးအား ရင်ဖွင့်လိုစိတ် ပြင်းပြလာပြီး စစ်မှန်သော ခံစားချက်များဖြင့် ပြောဆိုနေမိသည်။ နောက်ခန်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော လော်ကျိ ပင်လျှင် မျက်ရည်ဝဲလျက် နားထောင်နေခဲ့သည်။
ကျန်းလန် ဘက်တွင်မူ—
ဆရာဝန် ကျန်းလန် က ထိုအချိန်တွင် အခြားကိစ္စတစ်ခုကို စဉ်းစားနေမိသဖြင့် အနည်းငယ် အာရုံစိုက်မနေပေ။ 'သေနတ်က ဘာလို့ ကျည်ဆံလိုတာလဲ။ ကျည်ဆံ မလိုဘဲနဲ့ အမြဲတမ်း ကျည်ခွံတွေ ပစ်လွှတ်နိုင်တဲ့ အဆင့် ၇ တိုးတက်ပြီးသား တာဝေးပစ် အမြောက်စက်လိုမျိုး ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။'
ရှောင်ဟန်မှာ အရှိန်တင်စက်ကို နင်းမိရာမှ ချော်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ ပြောသမျှကို ကျန်းလန် က နားပင် မထောင်နေခဲ့ဘူးပေါ့လေ။
ရှောင်ဟန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်– "ကျွန်တော် အမြောက်စက်ကို မမြင်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျည်ခွံတွေ ပစ်လွှတ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ စွမ်းအင် သုံးစွဲရမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လေထဲကနေ ကျည်ခွံတွေ ဖန်တီးယူလို့မှ မရတာ။"
ရှောင်ဟန်က စတီယာရင်ကို အတင်းလိမ်ချိုးလိုက်ပြီး သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာကြသော လူအုပ်စုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ အော့ဖ်ရုဒ် (Off-road) ကားသည် ချော်ထွက်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ရှောင်ဟန်က အလိုအလျောက် သေနတ်တစ်လက်နှင့် ကျည်ဘောက်နှစ်ခုကို ကျန်းလန် ထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တံခါးဖွင့်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြပြီး လော်ကျိကို ကားပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့ကာ အပြင်မထွက်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။
ဗင်ကားလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဆွန်ရှုနှင့် သူ၏ အဖော်များလည်း တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို အမြန်ပိတ်ကာ သော့ခတ်လိုက်ကြပြီး ကားပေါ်တွင်သာ ပုန်းအောင်းနေရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
ဤနေရာတွင်လည်း တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားခဲ့မည်နည်း။ အားးးး!
မိုကျင်းနှင့် အခြားသူများလည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် နည်းနည်းလေးတင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင် နောက်ထပ် ငရဲခန်းကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ထပ်မံ ရင်ဆိုင်နေရပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရာရာကို ဝါးမြိုနေကြသော ဘီလူးများကို ကြည့်လိုက်ခြင်းဖြင့် ဤနေရာကိုလည်း မသေမျိုးများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမဆို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားပေလိမ့်မည်။
ကျန်းလန် က သေနတ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး အော့ဖ်ရုဒ်ကား မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသော ဘီလူးများကို နေရာအနှံ့ လှည့်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ကျန်းလန် ချိန်ရွယ်နေချိန်တွင် မသေမျိုး တစ်ကောင်က သူ့ရှေ့တည့်တည့်သို့ ခုန်အုပ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းလန် က သေနတ်ကို ပစ်ခတ်လိုက်သော်လည်း ဦးခေါင်းကို လွဲသွားပြီး လည်ပင်းကိုသာ ပွတ်တိုက်သွားခဲ့ကာ လုံးဝ လွဲချော်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ဟန်က သူ့မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်— 'သူ့သဘောအတိုင်း လုပ်ပါစေတော့။ သူ ပျော်နေရင် ပြီးတာပါပဲ။'
ရှောင်ဟန်က ရှည်လျားသော ဓားကို ကိုင်ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး လှမ်းသတ်လိုက်တိုင်း မသေမျိုးများ၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်တောက် ပစ်လိုက်သည်။
ကျန်းလန် မှာ သေနတ်ကို အသုံးပြုရာတွင် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည်။ သူ သုံးချက် ပစ်ခတ်ခဲ့သော်လည်း မသေမျိုးကို မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ မသေမျိုးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခုန်အုပ်လာသောအခါ ကျန်းလန် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာပြီး သေနတ်ကို ဘေ့စ်ဘော ရိုက်တံကဲ့သို့ အသုံးပြုကာ မသေမျိုး၏ ဦးခေါင်းကို ကြေမွသွားအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ကြေမွနေသော ဦးခေါင်းကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖိနပ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ပြီးနောက် မသေမျိုး၏ ဦးခေါင်းအတွင်းတွင် ပုံဆောင်ခဲ အနှစ် (គ្រីစတယ် နူကလိယပ်စ်) ပါဝင်ခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် အနားသို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက တုတ်ချောင်းငယ်လေး တစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးဆွကြည့်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မသေမျိုး၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် ပုံဆောင်ခဲ အနှစ် မပါရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
အမှန်စင်စစ်ပင် ၎င်းက စစ်မှန်သော ဇွန်ဘီတစ်ကောင် မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတွင် ပုံဆောင်ခဲ အနှစ်ပင် မပါရှိသောကြောင့်တည်း။ အသုံးမကျလိုက်တာ။