သတင်းကြားရပြီးနောက် ဝမ်ကျင့်လင်း ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အစီအစဉ်အချို့ ချမှတ်ခဲ့သည်။ သူက အမွှာညီအစ်မနှစ်ဦးနှင့် သွေးသစ်စက်ရုပ်များကို အထူးသတိထားကြရန် မှာကြားခဲ့သည်။
သူတို့၏သားဖြစ်သူ အခြေစိုက်စခန်းတွင် မရှိသောကြောင့် ကျန်းလန် နှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဝမ်ကျန့် တို့က အကြံတစ်ခု ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များով ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ အဆိုပါတပ်ဖွဲ့တွင် ဝမ်ကျင့်လင်း ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည့် ကျွမ်းကျင်သော စစ်သားများ ပါဝင်သည်။ ခဲယမ်းမီးကျောက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် လက်နက်သိုလှောင်ခန်းနှင့်အတူ မည်သည့်အရာကမျှ သူတို့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သေချာစေရန်အတွက် ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မြို့တွင်းကင်းလှည့်ရန်အတွက် လူငါးဦးစီပါဝင်သော အဖွဲ့များ ဖွဲ့စည်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး အဖွဲ့တိုင်းကို SUV ကားတစ်စီးစီ ချထားပေးခဲ့သည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ချင်းစီတွင် ခဲယမ်းမီးကျောက် အပြည့်အစုံပါရှိသော သေနတ်များ တပ်ဆင်ထားသည်။ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ဝံ့မည့်သူ မည်သူရှိသည်ကို စောင့်ကြည့်ကြရပေမည်။
ဝမ်ကျင့်လင်း၏ စိတ်စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ စူးစမ်းရှာဖွေနိုင်စွမ်း မပါဘဲ သူတို့သည် လူဖြင့်ကင်းလှည့်ခြင်းကိုသာ အားကိုးနိုင်ကြတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်ဦးရေမှာ တစ်သောင်းကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးပွားလျက်ရှိသည်။ သူတို့တွင် ဖုတ်ကောင်အင်အား အမြောက်အမြား ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ မည်သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ရမည်နည်း။
ဝမ်ကျင့်လင်း ထွက်ခွာသွားပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က တောင်ဘက်မြို့အပြင်ဘက်၌ ထူးခြားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် လူအုပ်ကြီးကို တင်ဆောင်လာပြီး တောင်ဘက်မြို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား မောင်းနှင်လာသော ကားဟောင်းတစ်စီးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏နောက်တွင် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးက လိုက်လံနှိမ်နင်းနေကြသည်။ အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။
ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့သည် ၎င်းတို့၏ယာဉ်များကို ရပ်တန့်ကာ တောင်ဘက်မြို့ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ကားဟောင်းကြီးသည် ၎င်းတို့နှင့် နီးကပ်လာ ترအထိ (နီးကပ်လာသည်အထိ) ဆက်လက်မောင်းနှင်လာပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လိုက်လံနှိမ်နင်းနေသော ဖုတ်ကောင်များလည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အမျိုးအစားတူ အစွမ်းထက်သတ္တဝါများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင် ၎င်းတို့သည် တိုက်ခိုက်မှုကို အလိုအလျောက် ရှောင်ရှားကြပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များက ၎င်းတို့ကို မသတ်ဖြတ်သော်လည်း အသေခံရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။
ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ လူတစ်ဦးက "ကူညီကြပါဦး! ကူညီကြပါဦး! ဒေါက်တာဝမ် ရှိပါသလား။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရပြီး လူအများအပြား ကူးစက်ခံထားရပါတယ်။ ဒေါက်တာဝမ်ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေပါတယ်! ကျွန်တော်တို့မှာ ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေ ရှိပါတယ်၊ သယ်လာခဲ့ကြပါတယ်!" ဟု အော်ဟစ်တောင်းပန်လေသည်။
စစ်သားဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးမှ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံနှင့် ကုန်တင်ခန်းတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ နှစ်နေရာစလုံးတွင် လူများရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် လူဦးရေ အယောက် နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်ခန့် ရှိသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်ကြပြီး ဒဏ်ရာများအနီးတွင် အမည်းစက်များ ထင်နေကာ ဖုတ်ကောင်များ ကိုက်ခံထားရကြောင်း ပြသနေသည်။ အခြားသူများမှာမူ ဒဏ်ရာရရှိပုံမပေါ်ဘဲ ထင်ရှားသောဒဏ်ရာများ မတွေ့ရပေ။
"ဒီမှာ စောင့်နေကြပါ" စစ်သားဖုတ်ကောင်များ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ကျန်သုံးကောင်နှင့် အမြန်တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြသည်။ တစ်ကောင်မှာ သတင်းပြန်ပို့ရန် ပြန်သွားပြီး ကျန်လေးကောင်မှာမူ ဆက်လက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဝမ်သခင်သည် လူများကို ကယ်တင်ရခြင်းနှင့် ပုံဆောင်ခဲစေ့များ ရရှိခြင်းကို နှစ်သက်ကြောင်း ၎င်းတို့အားလုံး သိကြသည်။ သို့သော် ယခုသူ မရှိတော့သည့်အခါ ဤကူးစက်ခံထားရသူများကို ကယ်တင်သင့်သည်ဖြစ်စေ၊ မကယ်တင်သင့်သည်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့ မသေချာကြပေ။ ပထမဦးစွာ ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့နှင့် တိုင်ပင်ရပေမည်။
သတင်းလာပို့သော စစ်သားဖုတ်ကောင်က ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ကို တွေ့ရှိချိန်တွင် ကျန်းလန် က မျက်နှာဖုံးစွပ်လျက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ လဲလျောင်းနေပြီး "ကပ်ဘေးကြီး မတိုင်ခင်က မျက်နှာဖုံးအများစု သက်တမ်းကုန်သွားပြီ။ မကုန်သေးတာ နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ နုနယ်တဲ့ မျက်နှာလေးကို မဖျက်ဆီးနဲ့နော်" ဟု တတွတတွ ရေရွတ်နေသည်။
ဝမ်ကျန့် က သွေးပန်းပွင့် ပင်စည်လက်သည်း လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့မျက်နှာဖုံးထဲက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက အခုတော့ ပြောင်းလဲသွားပြီလေ။ မင်းက လူသားမဟုတ်တော့ဘူး၊ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ။ သက်တမ်းကုန်နေတဲ့ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေက မင်းကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောဆိုသည်။
ကျန်းလန် က သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ "ရှင်က ကျွန်မအရေထူတယ်လို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောနေတာလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝမ်ကျန့်: ...
ဝမ်ကျန့် ၏ အသက်ဆက်ရှင်ရေး အသိဗီဇက ချက်ချင်းပင် အလုပ်စလုပ်တော့သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲဗျာ! ကိုယ်က ချီးကျူးနေတာပါ။ မင်းက မွေးရာပါ လှပပြီးသား၊ လှပဖို့အတွက် ဘယ်လိုအလှကုန်မှ မလိုပါဘူး"
မှသာ ကျန်းလန် က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သားဖြစ်သူက အိမ်တွင် မရှိဘဲ ဇနီးသည်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေပေးမည့်သူ မရှိဘဲ ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်ဖိစီးနေရသည်။
စစ်သားဖုတ်ကောင်က အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် "အစီရင်ခံပါတယ်!" ဟု အော်ပြောသည်။ ကျန်းလန် က ကုလားထိုင်ပေါ်မှ တဟုန်ထိုး ခုန်ထလာပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "တစ်ခုခု ရောက်လာလို့လား?!" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝမ်ကျန့်: ...
"ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။ ရန်ဖြစ်ချင်နေလို့လား?!"
စစ်သားဖုတ်ကောင်က တောင်ဘက်မြို့အပြင်ဘက်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်များကို အစီရင်ခံတင်ပြရာ ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက မငြိမ်မသက်မှုများ ဖြစ်ပွားစေပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့သည် ကူးစက်ခံရသူ မည်သူ့ကိုမျှ မကုသပေးခဲ့ပေ။ သို့ပါလျက်နှင့် ကူးစက်ခံထားရဆဲ လူများက ဤနေရာသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရောက်ဝံ့ကြသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။
ဝမ်ကျန့်: လူဘယ်လောက်ရှိလဲ။
စစ်သားဖုတ်ကောင်: အယောက် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက် ရှိပါတယ်။
ကျန်းလန်: အတော်များတာပဲ။ ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေရော လုံလုံလောက်လောက် ပါလာကြရဲ့လား။ ငါတို့က ဖုတ်ကောင်တွေကိုပဲ အကြွေးပေးတာ၊ လူသားတွေကို မပေးဘူး။
စစ်သားဖုတ်ကောင်: ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေ ပါလာတယ်လို့ ပြောပါတယ်။
ဝမ်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့သားက သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူတို့သိရင် ငါတို့ရဲ့ ဈေးနှုန်းစံချိန်စံညွှန်းတွေကိုလည်း သူတို့ သိထားသင့်တယ်"
"ငါတို့သားက ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေ လိုအပ်တယ်၊ အိမ်ရှေ့နားမှာလည်း စီးပွားရေးရောက်လာပြီ။ လူတွေကို လှည့်လွှတ်လို့ မရဘူး" ကျန်းလန် က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ကွေ့ပေါင်၊ သွားကြစို့။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာပြီ"
ကလေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကွေ့ပေါင် က ဒုတိယထပ်မှ တိုက်ရိုက်ခုန်ချလာပြီး ခြေတံတိုတိုလေးများဖြင့် ကျန်းလန် ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ကျန်းလန် က ကလေးငယ်ကို ချီပိုးလိုက်ပြီး ဝမ်ကျန့် အား သွေးပန်းပွင့်တစ်ပွင့် ယူဆောင်လာရန်၊ ဖုတ်ကောင်အဆိပ် လုံလောက်စွာ စုပ်ယူစေရန်နှင့် ကွေ့ပေါင် ၏ ညစာအတွက် ချန်ထားခဲ့ရန် မှာကြားခဲ့သည်။
စစ်သားဖုတ်ကောင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင် သွားကြမှာလား"
ကျန်းလန်: သေချာတာပေါ့။ ငါတို့သားက အခြေစိုက်စခန်းမှာ မရှိတော့ သတိကြီးကြီးထားရမယ်။ ဘယ်လိုလုပ် အပြင်လူတွေကို အလွယ်တကူ ဝင်ခွင့်ပေးနိုင်မှာလဲ။ ငါတို့ ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ရမယ်။ လူတွေနဲ့အတူ သွားကြစို့။
ဝမ်ကျန့် က ကားမောင်းကာ ဇနီးသည်နှင့် ကွေ့ပေါင် တို့ကို တောင်ဘက်မြို့ အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အတွင်းတွင် လူများစွာ လိုက်ပါလာပြီး အားလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော ကားဟောင်းကြီးတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝမ်ကျန့် က ကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်းလန် က ကွေ့ပေါင် ကို ပုတ်ခတ်ကာ ကားပေါ်တွင် စောင့်နေရန် မှာကြားခဲ့သည်။ သူမနှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။
ဤဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော စစ်သားဖုတ်ကောင်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပါက ၎င်းတို့ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။
ကျန်းလန် က သူမ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ ကိုယ်အင်္ဂါ အချိုးအစားကျနပြီး ထင်ရှားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ "ကုသမှု ခံယူချင်သူတွေ ကားပေါ်ကဆင်း၊ တန်းစီပြီး ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေ လဲလှယ်ကြ။ ပြီးမှ ကုသမှုပေးမယ်"
ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံနှင့် ကုန်တင်ခန်းမှ လူများအားလုံး ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြပြီး ပုံဆောင်ခဲစေ့များ လဲလှယ်ရန်အတွက် နာခံမှုရှိရှိဖြင့် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျန်းလန် က ပုံဆောင်ခဲစေ့များ လာရောက်သိမ်းဆည်းရန် စစ်သားဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်အား အချက်ပြလိုက်သည်။
စစ်သားဖုတ်ကောင်များက အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာကာ ပုံဆောင်ခဲစေ့များကို လိုက်လံသိမ်းဆည်းကြသည်။ တစ်ဦးလျှင် သာမန်ဖုတ်ကောင် ပုံဆောင်ခဲစေ့ ၁၀၀ ဖြစ်သည်။
လူတစ်ဦးက သံသယဝင်လျက် "ဒေါက်တာဝမ်ကို တွေ့ချင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူက ဒေါက်တာဝမ်လဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝမ်ကျန့် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ "ငါက ဒေါက်တာဝမ်ပဲ"
ဝမ်ကျန့် မှာ ချက်ချင်းပင် ထိခိုက်မှု အမှတ် ၁၀,၀၀၀ ရရှိသွားသည်။ "ငါက ဒေါက်တာဝမ်ပဲ! မင်းတို့ပြောတဲ့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ဒေါက်တာဝမ်ဆိုတာ ငါ့သားလေ!"
ထိုသူက တုန်ရီစွာဖြင့် "ဒါဆို ဒေါက်တာဝမ်ရဲ့ ပညာရပ်တွေ ခင်ဗျားမှာ ရှိလား" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ကျန့် က သူ့လက်ထဲပါလာသော အထည်အလိပ်အိတ်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ၊ မင်းကို အသေအချာ ကုသပေးနိုင်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်"
ထိုသူက အိတ်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "အရင်ဆုံး ကုသပေးပါ၊ ပြီးမှ ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေနဲ့ ပေးမယ်။ အဲဒါ ရမလား"
"မရဘူး၊ ကြိုက်ရင်ယူ၊ မကြိုက်ရင်နေ။ နောက်ဆုံးတော့ သေမယ့်လူတွေက ငါတို့မှ မဟုတ်တာပဲ" ကျန်းလန် က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး "ရှင်တို့ ပြန်ကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူက အမြန်မြန်ပင် "ရတယ်၊ ရတယ်၊ ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေနဲ့ လဲလှယ်ပါ့မယ်" ဟု ပြောဆိုသည်။
စစ်သားဖုတ်ကောင်များက ပုံဆောင်ခဲစေ့များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်လံသိမ်းဆည်းကြသည်။ လူနှစ်ဆယ်ကျော်က ပုံဆောင်ခဲစေ့များကို လဲလှယ်ခဲ့ကြပြီး ကျန်ရှိနေသူများမှာမူ လိုက်ပါလာကြသူများဖြစ်ကာ ဒဏ်ရာ မရရှိထားကြပေ။
ကျန်းလန် က ပုံဆောင်ခဲစေ့အားလုံးကို သူမ၏ လက်ကိုင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားစတင်ပြောသည်။ "ကုသမှုခံယူဖို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အစဉ်လိုက် တန်းစီကြ"
စစ်သားဖုတ်ကောင်များက အတန်းအစားကို ထိန်းသိမ်းပေးကြပြီး ပထမဆုံး ကူးစက်ခံရသူကို ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ကျန့် က အထည်အလိပ်အိတ်ထဲမှ သွေးပန်းပွင့်ငယ်လေးကို ထုတ်ယူကာ ကူးစက်ခံရသူ၏ ဒဏ်ရာပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ သွေးပန်းပွင့်က ဗိုင်းရပ်စ်များကို စုပ်ယူရန်အတွက် ၎င်း၏ အစမ်းဖတ်စမ်းသပ်အင်္ဂါများကို အလိုအလျောက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
တစ်ဦးကို ကုသပြီးသည်နှင့် မည်သူမျှ ကြာမြင့်စွာ မရပ်နေစေဘဲ ချက်ချင်းထွက်ခွာစေသည်။ ဆဋ္ဌမမြောက်လူကို ကုသနေချိန် ရောက်လာသောအခါ စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများက ၎င်းတို့의 ပတ်လည်တွင် စုရုံးလာကြပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စစ်သားဖုတ်ကောင်များက ၎င်းတို့ကို တားဆီးထားခဲ့သဖြင့်သာ မဟုတ်ပါက ဝမ်ကျန့် နှင့် ကျန်းလန် တို့ကို ဝိုင်းရံမိသွားကြပေလိမ့်မည်။ လူသားများ စုရုံးကြည့်ရှုခြင်းမှာ သာမန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သွေးပန်းပွင့်၏ ကုသမှုဖြစ်စဉ်ကို ၎င်းတို့ စပ်စုချင်နေကြခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း ရုတ်တရက်ဆန်လှသည်ဟု မထင်ရပေ။
သို့သော်လည်း ၎င်းတို့의 အချိန်ကိုက်မှုက တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသဖြင့် ဝမ်ကျန့် နှင့် ကျန်းလန် တို့မှာ သတိကြီးကြီးထားရပေမည်။
ဝမ်ကျန့် က "တန်းစီကြစို့! ဒီမှာ လူမစုနဲ့။ တစ်ယောက်ချင်း လာခဲ့ကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က "တိုက်ခိုက်ကြ!" ဟု အော်လိုက်သည်။
ကုသမှုခံယူနေဆဲ လူက ဝမ်ကျန့် ၏ လက်ထဲမှ သွေးပန်းပွင့်ကို လုယူကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်!
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံနေကြသော လူများက စစ်သားဖုတ်ကောင်များ၊ ဝမ်ကျန့် နှင့် ကျန်းလန် တို့ဆီသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ဝင်လာကြသည်။ လင်မယားနှစ်ဦးမှာ နောက်သို့ဆုတ်ကာ ခုန်ပျံထွက်သွားကြပြီး တိုက်ပွဲဧရိယာမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကုသမှု မခံရသေးသော ကူးစက်ခံရသူများကလည်း ကျိုင်းကောင်အုပ်များကဲ့သို့ ၎င်းတို့ဆီသို့ ခုန်ပေါက်ကာ ပုံကျလာကြသည်။
ဝမ်ကျန့် နှင့် ကျန်းလန် တို့သည် နိမ့်သော အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းလန် က သူမ၏ လက်ကို ဝမ်းဆက်လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး (လက်ကို ဝမ်းဆက်လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး - မူရင်းအတိုင်း) "အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ကြ!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များအားလုံး ခုန်ထွက်လာကြသဖြင့် ရှုပ်ထွေးလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သေနတ်သံများက နေရာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ရန်သူ့ အသိုက်အမြုံထဲတွင် ပိတ်မိနေသော စစ်သားဖုတ်ကောင် ငါးကောင်မှာ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်နှင့် လက်ပစ်ဗုံးပစ်စွမ်းရည်များကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် မတော်တဆ ထိခိုက်မိတတ်ခြင်းမှာ သာမန်ပင် ဖြစ်နေသည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များ လက်ပစ်ဗုံးပစ်သည်ကို စစ်သားဖုတ်ကောင်များ မြင်ဖူးကြရာ ဗုံးက ပြန်ခုန်လာပြီး ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းပေါ်သို့ ကျလာတတ်သည်။ ယုံနိုင်ကြပါ့မလား။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့သည် လက်ပစ်ဗုံး၏ လုံခြုံရေးတံစို့ကို ဖြုတ်ရန် မေ့နေခဲ့ကြခြင်းကြောင့်သာတည်း၊ မဟုတ်လျှင် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းများ ပေါက်ကွဲသွားကြပေလိမ့်မည်!
စစ်သားဖုတ်ကောင်များမှာ သနားစရာကောင်းသော အနေအထားဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာကြသည်။ ရန်သူ့ ဝိုင်းရံမှုကို ရင်ဆိုင်ရစဉ်က ဤမျှလောက် မထိတ်လန့်ခဲ့ကြသော်လည်း မိတို့ အမျိုးအနွယ်တူများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းမှာမူ တစ်မျိုးတမည် ဖြစ်ပေသည်။ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ခေါင်းတလားနှင့်ပင် ၎င်းတို့ကို ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့သည် သေချာပေါက် ပြန်လည်တွားသွားထမြောက်လာကာ အသက်ပြန်ရှင်လာကြလိမ့်မည်!
စစ်သားဖုတ်ကောင်များ ကွဲအက်နေသော ကုန်တင်ကား နောက်ခန်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ၎င်းတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော အမည်းစက်ငယ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
စစ်သားဖုတ်ကောင် ငါးကောင်:
၎င်းတို့ လှည့်ထွက်ကာ ကားပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ကြသည်။
ဗုံး!
ပေါက်ကွဲသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်မှာ သုံးကြိမ်တိုင် တုန်ခါသွားသည်။ ဖုတ်ကောင် နှစ်ကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားကြသည်။
လက်ပစ်ဗုံး ပစ်ခဲ့သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ငါ မိပြီ! ငါ မိပြီ!" ဟု အော်ပြောသည်။
အခြားသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်က သူ့ခေါင်းနောက်စေ့ကို ပိတ်ရိုက်လိုက်ပြီး "မင်းက ကိုယ့်အမျိုးအနွယ်တူတွေကိုပါ မိသွားတာပဲ!" ဟု ပြောဆိုသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်က စစ်သားဖုတ်ကောင်များ သေဆုံးခြင်း ရှိမရှိ ကြည့်ရှုရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကုန်တင်ကားက ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားခဲ့သဖြင့် အသက်အန္တရာယ်မှ နည်းနည်းလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရဲဘော်များကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စစ်သားဖုတ်ကောင် ငါးကောင်မှာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မကျနိုင် ဖြစ်နေရသည်။ လက်ပစ်ဗုံးပစ်သည့်အခါ နီးစပ်ရာတွင် ကိုယ့်အမျိုးအနွယ်တူများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား!
တိုက်ခိုက်သူများ မည်မျှပင် ခုန်ပျံကျော်လွှားနိုင်စွမ်း ရှိကြစေကာမူ အဆုံးတွင်မူ အားလုံး လဲလျောင်းသွားကြရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
ကွေ့ပေါင် က ကားပေါ်မှ တွားထွက်လာကာ လုယူခံခဲ့ရသော သွေးပန်းပွင့်ကို ပြန်လည်ယူဆောင်ရန် ပြေးသွားသည်။ သွေးပန်းပွင့်ကို လုယူခဲ့သော လူမှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
ကွေ့ပေါင် က သွေးပန်းပွင့်ကို ကျန်းလန် ထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်ရာ ကျန်းလန် က ၎င်း၏ ဆူဖောင်းဖောင်း ပါးပြင်လေးကို ညှစ်လိုက်ပြီး "ကွေ့ပေါင် လေးက တကယ်လိမ္မာတာပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။
ကွေ့ပေါင် က သွေးရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သွေးပန်းပွင့်ကို တပ်မက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျန်းလန် နားမလည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ၎င်း၏ လျှာလေးကို ထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ပြလိုက်ပြီး စားချင်နေသည့်ဆန္ဒကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။
ကျန်းလန် က ကွေ့ပေါင် ကို ချီပိုးလိုက်ပြီး "အခုတော့ မစားရသေးဘူး။ ဒီညအထိ စောင့်ရမယ်" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။
ကွေ့ပေါင် က ၎င်း၏ လက်မောင်းငယ်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သွေးပန်းပွင့်ကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်ဆောင်လိုကြောင်း ပြသသည်။
ကျန်းလန် က သွေးပန်းပွင့်ကို ၎င်း၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရာ ကလေးငယ်လေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကားဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က သူမ၏ ခါးကို လက်ထောက်လိုက်ပြီး တစ်ပြင်လုံးကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ချင်တာပေါ့လေ? မင်းတို့က အတွေ့အကြုံ နုနယ်သေးတယ်!"
ဝမ်ကျင့်လင်းက ၎င်းတို့အား အထူးသဖြင့် သတိပေးထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ မည်သို့လုပ်၍ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေမည်နည်း။ ၎င်းတို့ လာကြစဉ်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ပုံစံမပေါ်စေခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍ ဤလူများက အမှန်တကယ် အကူအညီတောင်းခံခြင်းဖြစ်ပါက ကုသမှုခံယူပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားနိုင်ကြသည်။ သို့သော် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေပါကမူ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ကို သိရှိထားသော်လည်း ကျန်းလန် မှာ ဤမျှများပြားလှသော ပုံဆောင်ခဲစေ့များကို လဲလှယ်၍ လက်လွှတ်မခံလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ပုံဆောင်ခဲစေ့များကို အရင်ယူလာပြီးနောက် အခြေအနေကို ဆက်လက်ကိုင်တွယ်ရန် အစီအစဉ်တစ်ခု ရေးဆွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန့် က စစ်သားဖုတ်ကောင်များကို စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ခေါင်းထဲတွင် အပေါက်မပါရှိပါက ကုသပေးမည်ဖြစ်သည်။ စစ်သားဖုတ်ကောင်များ ရှိနေသော်လည်း ခေါင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် လက်နက်များမပါဘဲ စိတ်အေးလက်အေး ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။ စစ်သားဖုတ်ကောင်များ မည်သည့်အချိန်မဆို ခုန်ထလာနိုင်သည်ဟု ၎င်းတို့ အမြဲတမ်း ခံစားနေကြရပြီး အမှန်တကယ်ပင် စစ်သားဖုတ်ကောင်များ စစ်ဆေးပြီး လက်နက်များကို ပြင်ဆင်နေစဉ် သေပြီဟု ထင်ရသော ဖုတ်ကောင် နှစ်ကောင်မှာ ရုတ်တရက် ခုန်ထလာကြသဖြင့် ထပ်မံ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။
ဤပြဿနာကို ရှင်းလင်းပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ်ဖက်ခြမ်းမှ သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ၎င်းတို့လည်း တိုက်ခိုက်ခံနေရကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့သည် ကြာမြင့်စွာ မနေတော့ဘဲ အခြေစိုက်စခန်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာကြကာ နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ကို ဦးဆောင်ကွပ်ကဲကြသည်။
မြို့လယ်တွင် အိမ်များ တည်ဆောက်နေကြစဉ် ရှီချုန်၊ ကျီယုံ နှင့် ရှောင်ဟိန် တို့အားလုံး သေနတ်သံများနှင့် ပေါက်ကွဲသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့က သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ အိမ်ဆောက်နေကြသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များက ၎င်းတို့အား တားဆီးလိုက်ကြပြီး လင်မြို့ တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်လည်သွားလာပါက မည်သူမျှ ၎င်းတို့၏ လုံခြုံရေးကို အာမမခံနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ကျင့်လင်း မရှိဘဲ လင်မြို့ အတွင်းရှိ များပြားလှသော ဖုတ်ကောင်များကို မည်သူမျှ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လင်မြို့ အတွင်းရှိ ဖုတ်ကောင် အရေအတွက်ကို စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ကျီယုံ က ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင် ပြန်လာသည်အထိ နာခံမှုရှိရှိဖြင့် စောင့်ဆိုင်းခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျင့်လင်းနှင့် ရှောင်ဟိန် တို့ မပြန်လာမီ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာကြသူများမှာ ဗီဇပြောင်း တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ အပြည့်တင်ဆောင်ထားသော ကြီးမားသည့် ကုန်တင်ကားကြီး နှစ်စီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် နန်ယန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားဖုတ်ကောင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ ဗီဇပြောင်း တိရစ္ဆာန်များကို ပို့ဆောင်ရန် ဝမ်ကျင့်လင်း လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ၎င်းတို့အား ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုခဲ့ပြီး အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ရှုံရှု နှင့် သူ့လူများမှာ မိုးထိလုမတတ် မြင့်မားသော တံတိုင်းကြီးများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။ လင်မြို့ အတွင်းတွင် အမှန်တကယ်ပင် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ရှိနေသည်တကား!
ထို့အပြင် ဤမျှကြီးမားသော အခြေစိုက်စခန်းကြီးပင်!
တံတိုင်းကြီးများမှာ အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားပြီး ကြီးမားလှပေသည်! ၎င်းတို့ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်လိုကြသည်။
ကျန်းလန် က ကွေ့ပေါင် တို့အဖွဲ့ကို ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း လုံခြုံရေးအရ စိုးရိမ်ရသည့်အတွက် လူတစ်ချို့ကို စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားပြီး အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် မပြုပေ။ ၎င်းတို့က ဝမ်ကျင့်လင်း ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗီဇပြောင်း တိရစ္ဆာန်များ အပြည့်တင်ထားသော ကုန်တင်ကား နှစ်စီးကိုမူ မွေးမြူရေးဇုန်သို့ ပို့ဆောင်ပြီး ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့က ကွေ့ပေါင် နှင့် အခြားသူများထံမှ အခြေအနေများကို စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ လူသားတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း လူစားားသတ္တဝါများ (လူစားစားသတ္တဝါများ) ပုန်းအောင်းနေခဲ့သဖြင့် နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း တွင် ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း ၎င်းတို့ သိရှိခဲ့ရသည်။ ကွေ့ပေါင် က အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အတိအကျ မသိရသော်လည်း ဝမ်ကျင့်လင်းက သူ့လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယာဉ်တစ်စီးဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သဖြင့် သူတို့လည်း ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး လင်မြို့ သို့ အရောက်ပြေးလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။