Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 65 | NovelPing

ရှောင်ဟင်း သည် လುವိုကျိ ၏ အဖော်ပြုမှုကို ခံယူရင်း ဖုန်းဟွေ ကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။ ကိုက်ခံရပြီးနောက် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ မြေပြင်ပေါ်တွင် တဆတ်ဆတ်တုန်ရီကာ ရုန်းကန်နေကြသည်ကို သူကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ချက်ချင်းထရပ်လာပြီး အခြားသူများကို ဆက်လက်ကိုက်ဖြတ်ကြတော့သည်။ ကူးစက်နှုန်းမှာ ဖုတ်ကောင် ဗိုင်းရပ်စ် ကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ဟင်းမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ကာ ရေတွက်နေခဲ့သည်။ ကိုက်ခံရပြီးနောက် တစ်ဦးချင်းစီမှာ နောက်ထပ် လူတစ်ဦးကို ပြန်ကိုက်ရန်အတွက် ၅ စက္ကန့်တည်းသာ အချိန်ယူရတော့သည်။ ကူးစက်ပျံ့နှံ့မှု အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ရှောင်ဟင်း သည် ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အချက်တစ်ချက်ကိုလည်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ကူးစက်ခံထားရသူများမှာ တောင့်တင်းစွာ လှုပ်ရှားကြပြီး မကူးစက်ခံရသေးသူများကဲ့သို့ သွက်လက်ကြွရွခြင်း မရှိကြပေ။ ၎င်းတို့၏ ကြွက်သားများမှာ ကျုံ့ဝင်ခြောက်သွေ့နေပြီး အသားအရေများမှာ ရှုံ့တွနေကာ သင်္ချိုင်းဂူများထဲမှ ထွက်လာကြသော ခြောက်သွေ့နေသည့် အလောင်းကောင်များနှင့်ပင် တူနေကြသည်။ သို့ဆိုစေကာမူ ၎င်းတို့သည် ပြေးလွှားခုန်ပေါက်နိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့တွင် လူများကို လိုက်လံစားသုံးနေကြဆဲပင်တည်း။

ရှောင်ဟင်း သည် လက်ထဲတွင် သေနတ်ကို ကိုင်ဆွဲထားကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသွင်ပြောင်းလဲသွားကြသော လူသားစား သတ္တဝါမှန်သမျှကို ပစ်ခတ်ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ သူသည် ဆန်ထုပ်တစ်ထုပ်ကဲ့သို့ ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ခံထားရသော ဖုန်းဟွေ ကို လುವိုကျိ အား ဆွဲခေါ်စေလျက် လူနေရပ်ကွက်၏ အဝင်ဝဘက်သို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ဟင်း သည် ရှေ့သို့တိုးရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သတိလက်လွတ်မရှိ ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

အဝင်ဝနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်ဟင်း သည် ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သူ ဝမ်ချူ ၏ ဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ လူသားဘဝက ရှိစဉ်တုန်းကတော့ ဖုတ်ကောင်တို့၏ အမျိုးမျိုးသော ဟိန်းသံများနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဖုတ်ကောင်တို့၏ ဟိန်းသံ ဘာသာစကားမှာ အပြန်အလှန် နားလည်နိုင်သော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချူ သည် နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ရှိ ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို စုစည်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် လူသားပင်ဖြစ်စေ၊ ဘီလူးပင်ဖြစ်စေ မည်သူ့ကိုမျှ နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း မှ ထွက်ခွာခွင့်မပြုပေ။ အခြေစိုက်စခန်း၏ အပြင်ဘက်သို့ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ၎င်းတို့ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ပြီဟု အောက်မေ့ခဲ့ကြသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ရေလိုမပြတ် များပြားလှသော ဖုတ်ကောင်တပ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရလေသည်။ လူတိုင်း အስဦးအမြား စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြပြီး အခြေစိုက်စခန်း၏ အဝင်ဝဘက်သို့သာ အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာလာကြရတော့သည်။

ရှောင်ဟင်း သည် သေနတ်ကို ကိုင်ဆွဲကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး လುವိုကျူ ကမူ သူ၏ဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရှိဘဲ ဆက်လက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာသည်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူများစွာမှာ ငိုကြွေးရင်း ရှောင်ဟင်း ထံသို့ အပြေးအလွှား တိုးဝင်လာကြကာ သူတို့အား ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ကယ်တင်ပေးရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ မရောက်ရှိလာမီမှာပင် ရှောင်ဟင်း က ၎င်းတို့ဆီသို့ သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီတည်း။

ရှောင်ဟင်း ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေပြီး လျော့ရဲသွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြပေ။ "နောက်ဆုတ်ကြစမ်း!"

ပြေးလာကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြရသည်။ ၎င်းတို့က ရှောင်ဟင်း သည် ဝမ်ချူ ထက် သနားကြင်နာစိတ် ပိုရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့အပေါ်သို့ သေနတ်ကြီး ထောင်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ လုံခြုံသည့် အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ဆုတ်ခွာသွားကြရတော့သည်။

"မင်း လူသားတွေကို သေနတ်နဲ့ ချိန်တာ သိပ်ပြီး မတွေ့ရဖူးဘူးပဲ။ တော်တော်လေး တိုးတက်လာတာပဲကွ။ ငါတို့ ဒါကို ဂုဏ်ပြုသင့်တယ်" ဝမ်ချူ ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဟင်း-

ရှောင်ဟင်း သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချူ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ဝမ်ချူ ၏ ပုံစံကြောင့် လူတိုင်း စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။

ဝမ်ချူ တွင် အလိုအလျောက် သေနတ်ရှည်လေးလက် လွယ်ထားကာ ကျည်ဆောက်လေးခုမှာ နွယ်ပင်များနှင့် ရစ်ပတ်ချိတ်ဆက်လျက် သူ၏နောက်မှ ဆွဲငင်ပါလာသည်။ သို့သော် လူတိုင်းကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်မှာ ရေရှည်တွဲလောင်းကျနေသော အလောင်းကောင် တန်းကြီးကို အခြားသော ပိုထူထဲသည့် နွယ်ပင်တစ်ပင်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ အတူတကွ ဆွဲငင်လာခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူတိုင်း-

လူတိုင်း-

လူတိုင်း-

ဒါ မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်လား? ဘာလို့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အလောင်းတွေကို ဆွဲလာရတာလဲ? သေသွားတာတောင်မှ သူတို့ကို အနားမပေးဘူးလား?

ရှောင်ဟင်း လည်း အတူတူပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ "ဒါတွေက ဘာတွေလဲ..."

ဝမ်ချူ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် လွယ်ထားသည့် သေနတ်များနှင့် ကျည်ဆောက်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ "ငါ့အခြေစိုက်စခန်းထဲက သေနတ်တွေနဲ့ ကျည်ဆောက်တွေက ဘာလို့ မင်းတို့အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ ရောက်နေရတာလဲဆိုတာ ဘယ်သူများ ဖြေနိုင်မလဲ ပြောစမ်းပါဦး?"

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဤအချက်ကပင် သေဆုံးသွားသူ လေးဦးမှာ ၎င်းတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းနှင့် အမှန်တကယ် ပတ်သက်နေကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

ဝမ်ချူ က "မိုကျင်း၊ ငါ သံသယဝင်နေတာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

မိုကျင်း မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချူ က ဆက်လက်၍ "ဖန်းကျယ်၊ ငါ အခြေအမြစ်မရှိဘဲ စွပ်စွဲနေတာလား?" ဟု မေးပြန်သည်။

ဖန်းကျယ်፦

ထို့နောက် ဝမ်ချူ သည် ယာ့မုန်းယု ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ "ယာ့မုန်းယု၊ မင်းတို့ရဲ့ အာမခံချက်တွေက ယုံကြည်စိတ်ချရရဲ့လား?"

ယာ့မုန်းယု မှာ ငိုယိုထွက်လာတော့သည်။ "ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကျမတို့ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကျမတို့သာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်..."

"မင်းတို့သာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် အစောကြီးကတည်းက ထွက်ပြေးသွားကြမှာပေါ့ ဟုတ်လား?" ဝမ်ချူ က သူမ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ ကျမလူတွေက မင်းတို့အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ဒီအကောင့်ကို ဘယ်လို ရှင်းကြမလဲ?"

မိုကျင်း မှာ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှသာ بالآخر မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ?"

ဝမ်ချူ က "မင်းတို့အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းပစ်ချင်တာ" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

မိုကျင်း ၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချူ သည် ရှောင်ဟင်း ဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူ တိုးတက်လာခဲ့ပေပြီ။

ဝမ်ချူ က ရှောင်ဟင်း ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ကျန်တာကို မင်းပဲ ဆက်လုပ်လိုက်တော့"

ရှောင်ဟင်း သည် ဝမ်ချူ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သေနတ်ကို ချက်ချင်း လဲလှယ်လိုက်သည်။ သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် သေနတ်သံ သုံးချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး— ဦးခေါင်းကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

မိုကျင်း နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။ ပစ်ချက် တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ထိခိုက်ခံစားနေရသကဲ့သို့ ခံစားကြရသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေကြရသည်။ ဝမ်ချူ နှင့် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှောင်ဟင်း တို့ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရမည့်အရေးကိုသာ ငုံ့ခံရတော့သည်။ ၎င်းတို့တွင် ထူးခြားသော စွမ်းအင်များ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း ၎င်းတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

ရှောင်ဟင်း သည် သစ်သားသိုလှောင်ဘူးကို ဆရာသမား ဖြစ်သူ ကောင်းကျိုး ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သော်လည်း ကောင်းကျိုး မှာ သူ၏ မျက်နှာထားကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဝမ်ချူ၊ မင်း ငါ့ကိုပါ သတ်ချင်နေတာလား?"

ဝမ်ချူ က ခေါင်းကို စောင်းကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားကို မသတ်ဘဲ ထားလို့လည်း ရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခခင်ဗျားရဲ့ တန်ဖိုးအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်"

မြေပြင်ပေါ်မှ ထူထဲသော နွယ်ပင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကျိုး ကို ရစ်ပတ်ကာ ပိုမိုနီးကပ်လာအောင် ဆွဲငင်လိုက်ကြသည်။ နွယ်ပင်များပေါ်ရှိ အနက်ရောင် ဆူးများမှာ ကောင်းကျိုး ၏ အသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ရုန်းကန်လေလေ၊ ဆူးများမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ စူးဝင်လာလေလေ ဖြစ်လာသည်။

ကောင်းကျိုး က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်ချူ၊ ငါ မင်းကို လူမှားခဲ့တာပဲ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပြီးကတည်းက မင်း လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ မင်းလို တပည့်မျိုး ရှိတာကို ငါ ရှက်မိတယ်!"

ဝမ်ချူ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကျွန်တော့်မှာ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကျတော့ရော? ခင်ဗျားက အရင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ဘယ်အချိန်သေရသေ ရတယ်ဆိုပြီး အသင့်ဖြစ်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာကများ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကို ပြောင်းလဲသွားစေပြီး ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်လာစေတာလဲ? ပြောပြပါဦး၊ ကျွန်တော် သိချင်မိတယ်"

ရှောင်ဟင်း-

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့၊ သူ့လို မလိုက်နဲ့!"

ကောင်းကျိုး က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ လူတိုင်းက ဘီလူးတွေချည်းပဲ!"

ဝမ်ချူ က "ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာတော့ ခင်ဗျားက ဘီလူးပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သစ်သားဆူး တစ်ခုမှာ ဝမ်ချူ ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ကောင်းကျိုး ၏ နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်လိုက်ကာ ဖုန်းဟွေ နှင့် အတူတကွ ဖော်ဖြစ်စေရန် ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ဝမ်ချူ က အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဆက်သတ်ကြစမ်း"

ရှောင်ဟင်း လည်း သေနတ်ဖြင့် ဆက်လက် ပစ်ခတ်ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိုကျင်း မှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သူများမှာ ဖုံးကွယ်ထားကြသော ဘီလူးများသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ စိုးရိမ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ထိုသို့သော ဘီလူးများကို သူ သတ်ချင်နေမိမည်သာ ဖြစ်သည်။

ပရိသတ်ကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် ဘီလူးများမှာ ဆက်လက် ပုန်းကွယ်မနေနိုင်တော့ပေ။ ကျန်ရှိနေသေးသော လူအနည်းငယ်မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ရှောင်ဟင်း က ၎င်းတို့ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဦးခေါင်းကို တိကျစွာ ပစ်ခတ်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် အပြီးအပိုင် သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချူ က အထናအစွန်းဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ တုန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "လက်ရာကတော့ ကောင်းသားပဲ"

ရှောင်ဟင်း ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ ထူးချွန်ရုံသာမက အနံ့ခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ကောင်မျှ မလွတ်တမ်း ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်ရာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းမှု မရှိခဲ့ပေ။

နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ၏ မူလ လူသုံးရာခန့် ရှိကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ ယခုအခါတွင် လူတစ်ဒါဇင်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဝမ်ချူ နှင့် ရှောင်ဟင်း တို့က ထပ်မံ အတည်ပြု စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ စစ်မှန်သော လူသားများသာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ကြပေတော့သည်။

ရှောင်ဟင်း သေနတ်ကို သိမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ဆက်ရှင် ကျန်ရစ်ကြသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေကြသည်။ သေမင်း၏ ရွေးချယ်ခြင်းကိုခံရသည့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အဖြစ်ဆိုးမျိုးကို မကြုံဖူးသူများအနေဖြင့် လုံးဝ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချူ က ၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုန်းဟွေ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "လာစမ်း၊ မင်းရဲ့ သွားပြောင်းတဲ့ စွမ်းရည်ကို ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး"

ရှောင်ဟင်း-

*ဘာလို့ ဒီမိန်းကလေးရဲ့သွားတွေကိုပဲ စွဲလမ်းနေရတာလဲ? ဒါက မင်း ကျော်လွှတ်လို့မရတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေလို့လား?!*

ဖုန်းဟွေ မှာလည်း အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမက ဝမ်ချူ အား မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်တတ်ပြီး လူများကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည့် ဘီလူးတစ်ကောင်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ချူ က "သုံးထိ ငါ ရေမယ်၊ မင်းသာ သွားမပြောင်းဘူးဆိုရင် ငါ သတ်ပစ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းဟွေ፦

ဖုန်းဟွေ သည် ပရိသတ်ကြားထဲတွင် ရှိနေသော ဖန်းကျယ် ကို နက်နဲသော မုန်းတီးမှုအပြည့်ပါသော အကြည့်တို့ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဤသူမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အစ်ကိုရင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသာ အသားစား ဘီလူးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမ၏ အစ်ကိုရင်းပင်လျှင် သူမကို မှတ်မိမည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချူ က "တစ်..." ဟု ရေလိုက်သည်။

ဖုန်းဟွေ က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ထပ်ပြီး စစ်ဆေးဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ငါတို့ မိသားစု သုံးယောက်ထဲမှာ နှစ်ယောက်က လူမဟုတ်ဘူး။ ကျန်နေတဲ့ တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဖန်းကျယ် ကရော အခုထိ လူသားအဖြစ် ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား?"

ဖုန်းဟွေ မှာ အဖမ်းခံခဲ့ရပြီးဖြစ်ကာ သူမ၏ မိခင်မှာလည်း လူစားနေစဉ်အတွင်း ရှောင်ဟင်း ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် ဝမ်ချူ ၏ နွယ်ပင်တွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရလေပြီ။

ဖန်းကျယ် ၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ညီမဖြစ်သူက သူ့ကိုပါ ဆွဲချလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ!

ဝမ်ချူ က "နှစ်... သုံး!" ဟု ဆက်ရေလိုက်သည်။

ဖုန်းဟွေ မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် သူမ၏ သွားပြောင်းစွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချူ က သူမအား အခွင့်အရေး မပေးဘဲ နှစ် နှင့် သုံး ကို ဆက်တိုက် ရေလိုက်သည်။ ဝမ်ချူ ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး သစ်သားဆူး က သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ ဖုန်းဟွေ မှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မျက်စိမကြောင်နိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ချူ က "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ ရုတ်တရက် မကြည့်ချင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချူ သည် ဖုန်းဟွေ ၏ အတိတ်ကို ခံစားမိခဲ့ရာ အပြင်းထန်ဆုံး စိတ်ခံစားချက်များ လှုပ်ခတ်နေသည့် ထိုခဏ၌ ၎င်းမှာ တိုက်ရိုက် မကြည့်နိုင်လောက်အောင် အလွန်ပင် ရွံရှာစရာကောင်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ချူ မြင်တွေ့လိုသည့် မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်သောကြောင့် သူ မကြည့်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ချူ သည် ဖုန်းဟွေ ၏ အလောင်းကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဆရာသမား ကောင်းကျိုး ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သစ်သားဆူး မှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုက်ဝင်လျက် ရှိဆဲဖြစ်ကာ ကောင်းကျိုး ကို နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။ ဝမ်ချူ သည် ဤကဲ့သို့သော ဘီလူးများပင်လျှင် နာကျင်မှုကို ခံစားတတ်သေးကြောင်း ယခုအခါတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချူ ဆက်လက်၍ ကောင်းကျိုး ၏ အတိတ်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ကောင်းကျိုး ၏ စိတ်ခံစားချက်များ အပြင်းထန်ဆုံး လှုပ်ခတ်နေသည့် အချိန်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဝမ်ချူ ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းစွပ်အမည်းရောင်ကို အစအဆုံး ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကောင်းကျိုး ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ထိုအမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူထံတွင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည့် လူငယ်လေးထံတွင်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်လေးမှာ ကောင်းကျိုး နှင့် သူ၏ ဇနီးဟောင်းတို့၏ သားဖြစ်သူ ဂေါ့ဟုန် ဖြစ်သည်။ ဂေါ့ဟုန် က လူသားများကို ဘဝသစ်တစ်ခု ပေးသနားနိုင်စွမ်းရှိသည့် ထိုအမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူကို ကောင်းကျိုး အား မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူက ၎င်းတို့အား ကိုက်ခွါကာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အမှတ်အသားကို ချန်ထားခဲ့မည်ဆိုပါက ကောင်းကျိုး အနေဖြင့် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ၊ ထာဝရ အသက်ရှင်ခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဖုတ်ကောင် ဗိုင်းရပ်စ်ကို ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုတော့ဘဲ ကမ္ဘာသစ်အတွင်းမှ သာလွန်ကောင်းမွန်သော သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဂေါ့ဟုန် မှာ ထိုအမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ၏ နောက်လိုက်တစ်ဦး ဖြစ်လာနှင့်ပြီး ဖြစ်ကာ ကောင်းကျိုး မှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်စေကာမူ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်တွင် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရလေသည်။ အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူသည် ကောင်းကျိုး ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အမှတ်အသားကို ချန်ထားခဲ့ကာ ရောဂါပိုးဝင်စေခဲ့ပြီး အသားစား ဘီလူးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ကာ နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်—

မြင်ကွင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး အဆုံးအထိတိုင်အောင် ဝမ်ချူ မှာ ထိုအမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ခဲ့ရပေ။ ဂေါ့ဟုန် ၏ စကားများမှပင်လျှင် ထိုအမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ၏ အထောက်အထားကို ဆုံးဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကောင်းကျိုး မှာ အသုံးချခံ ပေါင်စာတစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်ပြီး ထိုသူ၏ အထောက်အထားကို သိရှိရန် အရည်အချင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ချူ သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သေချာစွာ ပြန်လည်စဉ်းစားမိလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ သားက အရပ် ဘယ်လောက်ရှည်လဲ?"

ကောင်းကျိုး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ "ဝမ်ချူ၊ မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုရှိတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း ငါ့သားနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ချမ်းသာပေးပါ။ သူက ငါ့ရဲ့ တစ်ადတည်းသော မိသားစုဝင်ပါ။ သူ့ကို မသတ်ဖို့ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဝမ်ချူ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်။ ငါ ဝမ်ချူ အရှင်ထင်ရှား ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ခင်ဗျားတို့အုပ်စုကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းပစ်မှာ အသေအချာပဲ"

ကောင်းကျိုး မှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ သွားများမှာ ပါးစပ်ထဲမှ ကျွတ်ကျလာပြီး ဖုံးစွယ်ကဲ့သို့ ထက်ရှသော သွားများမှာ သွားဖုံးများမှ လျင်မြန်စွာ ပေါက်ထွက်လာကြသည်။ သူသည် ဝမ်ချူ ထံသို့ အလွန်အမင်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြင့် ခုန်ဝင်လာကာ ဖုံးစွယ်ကဲ့သို့ ထက်ရှသော သွားများဖြင့် ဝမ်ချူ ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်!

ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်မှ ထူထဲသော သစ်သားဆူး အမြောက်အမြား ထိုးထွက်လာကာ ကောင်းကျိုး ကို ထိုးဖောက်ရစ်ပတ်လိုက်ကြသည်။ သွေးများမှာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပန်းထွက်လာပြီး သူက သွေးများကို အန်ထုတ်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အသားတစ်စက်ကို စားသုံးလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးပွားလာမယ်လို့ အားလုံးက ပြောကြတယ်..."

ဝမ်ချူ က "ငါက တန်စេង နဲ့များ တော်စပ်နေလို့လား?" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကျိုး မှာ အထိုးခံထားရသော်လည်း သစ်သားဆူး များပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်ကာ သွေးစွက်နေသည့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ယာ့မုန်းယု ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး တုန်ယင်လျက် တောင်းပန်လိုက်သည်။ "ဝမ်ချူ၊ ဆရာ့ကို အမြန်ဆုံး သေဆုံးခွင့် ပေးလိုက်ပါတော့။ သူ့ကို ထပ်ပြီး မညှဉ်းပန်းပါနဲ့တော့ ဟင့်အင်း..."

ဝမ်ချူ က သူမကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ ငါ့လူတွေကို စားသုံးနေကြတုန်းကရော၊ ဘယ်သူကများ သူတို့အတွက် ဝင်ပြောပေးပြီး အမြန်ဆုံး သေဆုံးခွင့် တောင်းပေးခဲ့လို့လဲ?"

ယာ့မုန်းယု မှာ စကားစရာ ကင်းမဲ့သွားခဲ့ပြီး မိမိရှေ့မှ ကြေကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းကို ဆက်လက် မကြည့်လိုတော့သဖြင့် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်ရတော့သည်။

ကောင်းကျိုး က ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့လူတွေက စားလို့ အကောင်းဆုံးပဲ။ တစ်ယောက်ကို စားလိုက်ရုံနဲ့ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ရတယ်—"

ဝမ်ချူ မှာ စိတ်တိုသွားခြင်း မရှိပေ။ သူက "ခင်ဗျားသာ အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက် တချို့ကို ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်ရော? အဲဒါဆိုရင် ငါ ကတိပေးနိုင်မလားပဲ၊ ငါ့လက်ထဲကို ခင်ဗျားသား ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့ကို အနာတရမရှိဘဲ အမြန်ဆုံး သေဆုံးခွင့် ပေးမယ်လေ။ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ဖုတ်ကောင်တွေကို သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝိုင်းစားခိုင်းပြီး အရိုးစုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတာကို သူ့မျက်စိနဲ့ သူ တွေ့မြင်ရအောင် လုပ်ပစ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကျိုး မှာ ဆက်၍ မရယ်နိုင်တော့ပေ၊ သူ၏ မုန်းတီးမှုမှာ သွားများကို ကြိတ်ထားပုံဖြင့် ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

ဝမ်ချူ က "ပြောစမ်းပါ၊ ခင်ဗျားသား အရပ် ဘယ်လောက်ရှည်လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကောင်းကျိုး က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ငါ့သားရဲ့ အရပ်အမောင်းကိုပဲ တစိုက်မတ်မတ် မေးနေရတာလဲ?"

ဝမ်ချူ က "အမြင့်ထက် ပိုရှည်လို့လား?" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကောင်းကျိုး မှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ဟင်း လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ပစ္စုပ္ပန်တွင် ရှိနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးမှာလည်း စကားစရာ ကင်းမဲ့နေကြသည်။

ဝမ်ချူ က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားဘာသာ ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ ဖမ်းမိတဲ့အခါ ကိုယ်တိုင်ပဲ တိုင်းတာရမလား? တိုင်းတာတဲ့ ရလဒ်အပေါ်မူတည်ပြီး ဖုတ်ကောင်အကောင်ရေ ဘယ်လောက်များများနဲ့ သူ့ကို အတူတူ စားသုံးခွင့်ပေးရမလဲဆိုတာကို ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်။ တိုင်းတာတဲ့ ယူနစ်ကတော့ စင်တီမီတာနဲ့ ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို သိထားပေါ့"

ကောင်းကျိုး မှာ ဝမ်ချူ သည် သူ၏သား၏ အရပ်အမောင်းကို မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှတစိုက်မတ်မတ် မေးနေရသည်ကို မသိရှိရသော်လည်း ဝမ်ချူ ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မြင်တွေ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏သားမှာ ဝမ်ချူ ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဖုတ်ကောင်များထံသို့ အမှန်တကယ် ပေးအပ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ့်တစ် စင်တီမီတာ"

ဝမ်ချူ က တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံမေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့အုပ်စုကို ဘယ်လို ခေါ်ကြလဲ? အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေပြီး လူမဟုတ်တဲ့ သူတွေကို ဖုတ်ကောင်တွေလို့ ခေါ်ကြသလိုမျိုး ခင်ဗျားတို့ကလည်း ဖုတ်ကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဘီလူးတွေလို့ ခေါ်တာကလည်း သင့်တော်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား? ခင်ဗျားတို့မှာ နာမည်မရှိဘူးဆိုရင် ငါ နာမည်တစ်ခု ရှာပေးလို့ရပါတယ်။ သွားတု (Dentures) လို့ ခေါ်ရင်ရော ဘယ်လိုနေလဲ?"

ရှောင်ဟင်း-

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ-

*စောက်ကျိုးနည်း၊ သွားတုတဲ့လေ! အဲဒါက တော်တော်လေး ရယ်စရာကောင်းလွန်းမနေဘူးလား?!*

ကောင်းကျိုး မှာ သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပုံရသည်။ "မလိုဘူး... ငါတို့မှာ နာမည်ရှိတယ်။ ငါတို့က ရှီရန် (Shi ren) လို့ ခေါ်ကြတယ်—"

ဝမ်ချူ မှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။ "ကဗျာဆရာတွေ (Shī rén) က အသံထွက်ချင်း တူပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်က လုံးဝ ကွဲပြားသွားတယ်နော်၊ အလောင်းကောင်တွေ (Shī rén) လို့ ဆိုလိုတာလား?! ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကြတာလား? လူသားတွေကို စားရင်းနဲ့ ကဗျာတွေပါ စပ်နေကြတာလား?!"

ကောင်းကျိုး မှာ သွေးများကို ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တိုက်ရိုက်ပင် ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့တော့သည်။

ရှောင်ဟင်း က လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်— "သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ကဗျာဆရာတွေကို ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ပိုအားကောင်းပြီး သွားတွေထက်မြက်တဲ့ အလောင်းကောင်တွေကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်မှာပါ"

ဆရာကောင်း က အော်ပြောလိုက်သည်— "ငါတို့က အလောင်းကောင်တွေရော လူတွေပါ ဖြစ်ကြတာမို့ ငါတို့က အလောင်းကောင်တွေပဲ! မသေနိုင်တဲ့ အလောင်းကောင်တွေ! ငါတို့က လူသားအခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ နေထိုင်ကြတာ၊ ငါတို့က ဘာတွေကွာခြားနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး! ဒါက လူသားတွေ တိုးတက်လာမယ့် လမ်းကြောင်းကြီးပဲ! လူသားတွေဟာ အလောင်းကောင်တွေရဲ့ နေရာဖယ်ပေးရမှာ အသေအချာပဲ!"

ဝမ်ချူ က ပြောလိုက်သည်—

ဝမ်ချူ က ဆက်ပြောလိုက်သည်— "ခင်ဗျားတို့မှာ အသက်နဲ့ သေခြင်းတရားအပေါ် အထင်အမြင်လွဲမှားနေတာများ ရှိနေလို့လား? ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လက်ရှိ သရဲလို ပုံစံမျိုးကို အသက်ရှင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား? ခင်ဗျားတို့ ကွာခြားနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူးလား? ဘယ်လူသားမှ မသိဘူးဆိုတာကတော့ တကယ် ဟုတ်ပုံရပါတယ်"

ဝမ်ချူ က သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့က တကယ်တော်တာပဲ"

ဆရာကောင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်—

ရှောင်ဟင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်—

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်—

ဝမ်ချူ က မေးလိုက်သည်— "ခင်ဗျားတို့မှာ ပြောစရာ ကျန်သေးလို့လား?"

ဆရာကောင်း က ရယ်မောလိုက်သည်— "မင်းတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း ပြီးဆုံးသွားပါပြီ!"

ဝမ်ချူ က ပြန်ပြောလိုက်သည်— "သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက အရမ်းကို ခိုင်ခံ့ပြီး ဘာမှ မဖြစ်သွားပါဘူး"

ဝမ်ချူ က လက်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ယမ်းပြလိုက်ပြီး ရှောင်ဟင်း ကို သူ့ကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ရှောင်ဟင်း က လျင်မြန်စွာ သတ်ဖြတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး သူ့ကို အမြန်ဆုံး သေဆုံးခွင့် ပေးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချူ က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သို့သော် ရှောင်ဟင်း က သူလောက် စိတ်အေးလက်အေး မရှိပေ။ ကြံစည်ချက်ကြီးကို ဤနေရာတွင် ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တောင်ပေါ်မှ ကျားကို ဆွဲထုတ်သည့် လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချူ က တုံ့ပြန်လိုက်သည်— "ငါ့အခြေစိုက်စခန်းမှာ ကျားက ငါတစ်ကောင်တည်းပဲလို့ ဘယ်သူပြောလဲ? သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျားတွေချည်းပဲလေ။ အလောင်းကောင်တွေသာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရဲတယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ရဲ့ လက်နက်တိုက်နဲ့ ဗုံးတွေက အလှဆင်ထားတာလို့ ထင်နေလို့လား? ငါတို့က ဗုံးတွေ ပစ်ရတာ ကျွမ်းကျင်နေပြီ၊ အခြေစိုက်စခန်းထဲကနေ ထွက်အောင်ကို ပစ်ထုတ်နိုင်တယ်"

ရှောင်ဟင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်—

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများလည်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်—

ဒါဖြင့် သူတို့ မကျွမ်းကျင်ကြသေးတဲ့အချိန်တုန်းကဆိုရင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖျက်ဆီးမယ့် လမ်းပေါ်မှာ ရှိနေကြတာပေါ့လေ?!

ဒါ ဘယ်လို မိစ္ဆာ အခြေစိုက်စခန်းမျိုးလဲ?! သူတို့ကိုယ်ပိုင်လူတွေကိုပဲ ဗုံးတွေနဲ့ လှမ်းပစ်နေကြတာလား?!

ဝမ်ချူ ၏ စကားကြောင့် ရှောင်ဟင်း မှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ "စောစောစီးစီး ပြန်ပြီး စစ်ဆေးကြရအောင်"

ဝမ်ချူ က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကားတစ်စီး ရှာပြီး ဒီအလောင်းတွေကို သုတေသနလုပ်ဖို့ ပြန်သယ်သွားကြစို့"

ရှောင်ဟင်း က ভ্রုတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား သုတေသနလုပ်မလို့လား?"

ဝမ်ချူ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်— "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မှာ သုတေသနဌာန တစ်ခု ရှိတယ်။ မသိဘူးလား?"

ရှောင်ဟင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်—

ရှောင်ဟင်း တကယ်ကို မသိခဲ့ပေ။

ရှောင်ဟင်း က မေးလိုက်သည်— "အနောက်မြို့နယ်ထဲက သုတေသနဌာနကို ပြောတာ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား?"

ဝမ်ချူ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်— "မှန်းမိသွားပြီပဲ။ တော်လိုက်တာ"

ရှောင်ဟင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်—

ကောင်းပြီလေ၊ ဦးလေးလု ကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် သူက သူ့ကိုယ်ပိုင် သုတေသနဌာနကို ဖွင့်လိုက်တာပဲ။ ရှောင်ဟင်း လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

ရှောင်ဟင်း က ပြောလိုက်သည်— "ကား မလိုပါဘူး။ ဒီကောင်တွေကို ငါ့ရဲ့ အာကာသထဲ ထည့်လိုက်မယ်"

ရှောင်ဟင်း က သူ၏ အာကာသကို ပိုင်းခြားနိုင်ပြီး ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ဤအလောင်းများကို သိမ်းဆည်းရန် သီးသန့်အာကာသတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်သည်။

ဝမ်ချူ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်— "မင်း လင်မြို့ ကို လမ်းလျှောက်ပြန်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား?"

ရှောင်ဟင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်—

ရှောင်ဟင်း က မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အနီးအနားမှ ကားတစ်စီးကို သွားရောက်ရွေးချယ်လိုက်သည်။ နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ၏ အပြင်ဘက်တွင် ကားအချို့ ရပ်ထားခဲ့ပြီး ရှောင်ဟင်း က နေရာကျယ်ဝန်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသောကြောင့် နုန်းလမ်းသွားယာဉ်များကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက နုန်းလမ်းသွားယာဉ် တစ်စီးကို ရွေးချယ်ပြီး မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

နောက်ခံလူများအနေဖြင့် ဆောင်ရွက်နေခဲ့ကြသော မိုးကျင်း နှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လျှောက်လာကြသည်။

"ဝမ်ချူ၊ ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်သွားပေးလို့ရမလား? ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းထဲကို မဝင်နိုင်ရင်တောင် အနီးအနားမှာ အခြေစိုက်စခန်းငယ် တစ်ခုကို ပြန်တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို ဝင်လိုက်မယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့မှာ နေစရာနေရာလေး တစ်ခုပဲ ရှိချင်တာပါ။ အဲဒီဘီလူးတွေ ရောက်လာကြပြီမို့လို့ ဒီမှာ လုံခြုံမှု မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး မနေနိုင်တော့ဘူး"

ဝမ်ချူ က ပြန်ပြောလိုက်သည်— "လင်မြို့ ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အခြေစိုက်စခန်းတွေ မရှိဘူး"

မိုးကျင်း က ပြောလိုက်သည်— "နည်းနည်း ပိုဝေးတဲ့နေရာဆိုရင်လည်း ရပါတယ်"

ဝမ်ချူ က စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကာ မေးလိုက်သည်— "ခင်ဗျားတို့က တခြား အခြေစိုက်စခန်းကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် မသွားကြတာလဲ? ဘာလို့ ငါတို့နောက်ကို လိုက်ချင်နေကြတာလဲ?"

ယာ့မုန်းယု က ငိုရှိုက်လျက် ပြောလိုက်သည်— "ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်လည်း ခုနက ကြားခဲ့တာပဲလေ။ ဒီဘီလူးတွေက လူတွေကြားထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေကြတာ၊ ဘယ်သူမှလည်း သူတို့ကို မခွဲခြားနိုင်ကြဘူး။ တကယ်လို့... တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော်တို့ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးနိုင်ပြီး အဲဒီ အခြေစိုက်စခန်းက လုံခြုံရဲ့လားဆိုတာ စစ်ဆေးပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်လေ—"

တခြားသူများလည်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ အခြားသူများအနေဖြင့် လူသားနှင့် ဘီလူးကို မခွဲခြားနိုင်ကြသော်လည်း ဝမ်ချူ နှင့် သူ့အဖော်များကမူ ခွဲခြားနိုင်ကြသည်။ သူတို့တွင် အထူးနည်းလမ်းတချို့ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပြီး အရေးအကြီးဆုံးမှာ ၎င်းတို့သည် အကျွမ်းတဝင်မရှိသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုတွင် ရပ်တည်ချက် ခိုင်မာစေရန်အတွက် ဝမ်ချူ ၏ သြဇာအာဏာကို အသုံးချလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ဝမ်ချူ က သူတို့၏ သြဇာကို အသုံးပြုခွင့်ပေးရန် ဆန္ဒရှိမရှိဆိုသည့် အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ဝမ်ချူ ဆိုသည်မှာ သြဇာအာဏာဆိုသည်ကိုပင် နားမလည်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချူ က ပြောလိုက်သည်— "ငါ့မှာ အဲဒီလို လုပ်ပေးရမယ့် တာဝန်ဝတ္တရား မရှိဘူး"

ယာ့မုန်းယု က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်— "ကျွန်တော်တို့ ပုံဆောင်ခဲស្នေဗြက်တွေ ပေးနိုင်ပါတယ်"

ပုံဆောင်ခဲស្នေဗြက်များမှာ ဝမ်ချူ ၏ အားနည်းချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ဟင်း က အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်မှုမရှိခဲ့ပေ၊ သို့သော် သူက တခြားသူများ ပုံဆောင်ခဲស្នေဗြက်များကို သုံး၍ ဝမ်ချူ အား မြူဆွယ်ခြင်းကိုလည်း စိတ်ပျက်ရွံရှာနေခဲ့သည်။

သူက ဖုတ်ကောင်လေးကို မျက်စိကျထားပြီးဖြစ်ရာ ဝမ်ချူ အား မြူဆွယ်နိုင်ခွင့်ရှိသူမှာ သူ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချူ က စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကာ စဉ်းစားနေဟန် ရှိသည်။

မိုးကျင်း က ပြောလိုက်သည်— "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက လူစိမ်းတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား? ဦးလေးလု နဲ့ ဦးလေးရှုံ ကရော ဘယ်လိုလဲ? သူတို့ကို ဘယ်လို စီစဉ်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားလဲ? သူတို့က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ဝင်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အခြေစိုက်စခန်းမှာပဲ ထားမှာလား? တကယ်လို့ သူတို့ကို တခြား အခြေစိုက်စခန်းမှာ ထားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လည်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားလို့ရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပြီးသားတွေချည်းပဲ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မယ့်သူ ရှိတာက ကောင်းပါတယ်"

ရှောင်ဟင်း က မိုးကျင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကောင်လေးမှာ အကြံအစည် ရှိနေပေသည်။

ဝမ်ချူ မှာ လုကျိ နှင့် ရှုံရှု တို့ကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ လုကျိ ကို ဤကဲ့သို့ ပြန်ခေါ်သွားခြင်းမှာ အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့အခြေစိုက်စခန်းက လူသားများကို လက်မခံသဖြင့် သူတို့ကို ဘယ်မှာ သွားထားရမည်နည်း?

ရှောင်ဟင်း က ပြောလိုက်သည်— "ဖြေရှင်းစရာ နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုရင်လည်း လက်ရှိမှာ သူတို့ကို ရှန်ခရိုင် ကိုပဲ ပို့လိုက်ပါ။ ချန်ဗော့ဟုန် နဲ့ ဝမ်ချူ က အဲဒီမှာ ရှိတယ်"

ဝမ်ချူ က ရှောင်ဟင်း ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချန်ဗော့ဟုန် နှင့် ဝမ်ချူ ဆိုသည်မှာ မည်သူများမှန်း သတိရပုံမပေါ်ပေ။

ရှောင်ဟင်း က ပြောလိုက်သည်— "ခင်ဗျား ကယ်ခဲ့တဲ့ စုံတွဲလေ၊ မှတ်မိသေးလား? လင်မြို့ ထဲကို သူတို့ဘာသာ ကားမောင်းဝင်လာခဲ့ကြတဲ့ နှစ်ယောက်လေ"

ဝမ်ချူ မှတ်မိသွားသည်— "ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒီကိုပဲ ပို့လိုက်ကြတာပေါ့"

ရှောင်ဟင်း က ကားမောင်းကာ ဝမ်ချူ နှင့် လုကျိ တို့ကို လင်မြို့ သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

မိုးကျင်း နှင့် အခြားသူများ၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝမ်ချူ က ပုံဆောင်ခဲស្នေဗြက်များအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့သလို သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်များကိုလည်း သဘောမတူခဲ့ပေ။ သူတို့ လိုက်ချင်ကြလျှင် လိုက်လာကြပေါ့။ လမ်းက အားလုံးပိုင်တာဖြစ်ပြီး ဝမ်ချူ က အနှောင့်အယှက် မခံလိုပေ။ ရှန်ခရိုင် အထိ လိုက်သွားကြလျှင် လက်ခံခြင်း ခံရမခံရဆိုသည်မှာ ချန်ဗော့ဟုန် နှင့် ဝမ်ချူ တို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။