လောကျိက ရပ်ကွက်၏ နောက်ဆုံးတန်းတွင် နေထိုင်သဖြင့် ဝင်ပေါက်နှင့် အတော်အတန် ဝေးလေသည်။ သူက ကြည်လင်သန့်စရာ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အဝင်ဝဆီသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လမ်းခုလတ်တွင် ဟီလင်နှင့် ဖုန်းဟွေတို့ကို မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံမိလေသည်။
လောကျိက အနည်းငယ် အားနာသွားသည်။ "ရှင်တို့ ရောက်လာကြတာပဲ။ အချိန်က နည်းနည်း ကျပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်က တိုင်ပင်ခ လောက်အောင် မကောက်ရသေးဘူး။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပေးလို့ ရမလားဟင်"
"တိုင်ပင်ခိစ္စက နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ အခု ငါနဲ့လိုက်ခဲ့" ဟီလင်က လှည့်ပြီး ပြန်လျှောက်လာရာ သူတို့ကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည့် မိုကျင်းနှင့် အခြားသူများနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဆုံမိလေသည်။
နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်းမှ လူများက သူတို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး ဟီလင်နှင့် ဖုန်းဟွေတို့ကို အလယ်တွင် ပိတ်မိစေခဲ့သည်။ ဟီလင်က သူတို့ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို မိုကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အစွဲပြု ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "လူအုပ်နဲ့ ဝိုင်းတိုက်ဖို့ ငါ့ကို ကြောက်မယ် ထင်နေလား"
သူတို့သာ အားလုံး စုဝေးမိကြပါက သူ၏ နွယ်ပင်ငရဲ ပညာရပ်ကို သုံးကာ တစ်ခါတည်း အားလုံးကို အပြတ်ရှင်းပစ်ရန် အသင့်တော်ဆုံး မဟုတ်ပေဘူးလား။
မိုကျင်းမှာမူ —
ဟီလင်၏ စွမ်းအားမှာ တိုင်းတာ၍မရနိုင်အောင် နက်ရှိုင်းလှကြောင်း မိုကျင်း သိထားသည်။ လူမိုက်မှသာလျှင် သူနှင့် လူအုပ်စုလိုက် ဝင်တိုက်ဝံ့မည် မဟုတ်ပါလော။
မိုကျင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "ဘယ်သူမှ လူအုပ်နဲ့ ဝိုင်းမတိုက်ချင်ပါဘူး။ ဗျူဟာမှူးတို့ သေဆုံးသွားတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး၊ တကယ်ပါ..."
"တကယ်ပဲ မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူးလား" ဟီလင်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့လူတွေ အားလုံးက ကျည်ဆောက်တွေအပြည့်နဲ့ အော်တိုရိုင်ဖယ်တွေကိုယ်စီ ကိုင်ထားကြတာ။ အခု သူတို့က သေနတ်တောင် မသုံးရဘဲ မင်းတို့ရဲ့ နန်ယန်မြို့ထဲမှာ သေကုန်ကြတယ်။ ပိုဆိုးတာက သူတို့ရဲ့ သေနတ်တွေနဲ့ ကျည်ဆောက်တွေ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်နေတယ်။ ဒါကိုလည်း မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူးလို့ တစ်ခါထပ်ပြောဦးမလို့လား"
သူတို့သာ သေနတ်မသုံးခဲ့ကြလျှင် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်မုဆိုးများသည် အလွန် သတိဝီရိယ ရှိကြပြီး သူစိမ်းများကို မိမိတို့ထံ ချဉ်းကပ်ရန် အခွင့်အရေး ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှင့် အနီးကပ်ဆုံးသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်သူဟူ၍ သူတို့ ယုံကြည်စိတ်ချရသူများသာ ရှိနိုင်သည်!
ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ထိုနေရာကို ရှုံရှု၏ လူများက ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် မပြုခဲ့ပေ။ မိုကျင်းက ဤအကြောင်းကို မသိရှိခဲ့သဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ တစ်စုံတစ်ဦးက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ကျည်ဆောက်များကို ပစ်မှတ်ထားကာ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်ကို သူလည်း အသေအချာ မသိတော့ပေ။
ဟီလင်က ပြောလိုက်သည်၊ "အော်တိုရိုင်ဖယ်တွေကို အလိုချင်ဆုံး လူက ဘယ်သူလဲ"
ဟီလင်၏ သတိပေးမှုကို ခံလိုက်ရသောအခါမှသာ မိုကျင်း၊ ဖန်းဇီနှင့် ယန်မုန်းယုတို့လည်း တာယန် ရောက်မနေကြောင်း သတိထားမိကြတော့သည်။
"မင်းရဲ့ ကောက်ချက်က နည်းနည်း ဆွဲထုတ်လွန်းနေပါပြီ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို လိုချင်ရုံနဲ့ ပစ္စည်းပျောက်သွားတာနဲ့ သူတို့ ယူသွားတယ်လို့ ပြောလို့ရမလား" ဖုန်းဟွေက လူအုပ်ကြားထဲမှ ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။
ဟီလင်၏ အကြည့်များမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားကာ လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ဖုန်းဟွေကို ဆွဲငင်လိုက်ရာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ တရွတ်တိုက် ပါလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လတ်ဆတ်သော လူသားအသားနံ့များ ဝန်းရံလာပြီး ရုတ်တရက် ထင်ရှားလာလေသည်။
ဟီလင်က ဖုန်းဟွေ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ဆီသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ဖုန်းဟွေထံမှ ထွက်လာသော အနံ့မှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာပြီး အချိန်အတော်ကြာ ပုပ်ပွနေသော အသားနံ့နှင့် တူနေကာ သွေးနံ့ထဲတွင် စူးရှသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ရောပြွမ်းနေသဖြင့် လတ်ဆတ်သော လူသားအသားနံ့များကြားတွင် အလွယ်တကူပင် ဖုံးကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဟီလင်၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်။ "နောက်ဆုံးတော့လည်း မိပြီပေါ့လေ"
ဖုန်းဟွေက အသေအချာ ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "အစ်ကို! အစ်ကို ရေ ကယ်ပါဦး! အမေ ရေ ကယ်ကြပါဦး!"
ဖုန်းဟွေက အسرအမြန် ပြောလိုက်သည်၊ "ဟီလင်၊ စိတ်မလိုက်မာန်ပါ လုပ်မနေနဲ့။ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့၊ သူက မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ပါ..."
ဟီလင်၏ လက်ထဲတွင် သစ်သားဆူး တစ်ချောင်း ပေါ်လာပြီး မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာခြင်း မရှိဘဲ ဖုန်းဟွေ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးစိုက်ချလိုက်သည်။
ဖုန်းဟွေ၏ အသံမှာ လည်ချောင်းဝတွင် တန့်သွားပြီး ဟီလင်၏ သစ်သားဆူးဖြင့် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသော သူ့ညီမကို ကြက်သေထ ସွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများစုမှာလည်း ထပ်တူထပ်မျှ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ကြောက်တတ်သူများမှာမူ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူသတ်နတ်ဘုရားက လူသတ်ရဲသည်မှာ နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်နေခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးကိုတောင် ချမ်းသာမပေးပေ။ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ဖုန်းဟွေ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအမျက်တို့ တောက်လောင်နေသည်။ "ဟီ... လင်... ကျုပ်..."
ဖုန်းဟွေက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသော်လည်း နီးကပ်ခွင့် မရလိုက်ဘဲ သူ၏ ဓားကြီးနှစ်လက်မှာ ရှည်လျားသော ਤာ့တစ်လက်ကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။
ဟီလင်၏ ရှေ့တွင် ဖုန်းဟွေက မဟုတ်ဘဲ [[NAMELOCK_000]] ရပ်နေသည်။
ဖုန်းဟွေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန်တရာ ရုတ်တရက်ဆန်လှသဖြင့် ဖုန်းဟွေပင် မမြင်လိုက်ရပေ။ လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ ဖုန်းဟွေ လက်မောင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဖုန်းဟွေမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားရသည်။
ဟီလင်က အယုံကြည်ရဆုံး သစ္စာရှိ အစောင့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဟီလင်၏ ဘေးတွင် မတ်မတ် ရပ်နေလေသည်။
ဖုတ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူ၏ အနံ့ခံစားမှုမှာ အထူးသဖြင့် ထက်မြက်လာခဲ့ရာ ဟီလင်ထံမှ ထွက်လာသော အနံ့သည် သာမန်လူများနှင့် မည်သို့ကွာခြားကြောင်း ဖုန်းဟွေ သဘာဝအလျောက်ပင် ရမိသည်။ ဟီလင်က အပြစ်မဲ့သူများကို မဆင်မခြင် သတ်ဖြတ်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။ ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ သူ့တွင် အကြောင်းပြချက် ရှိရပေမည်။
ဟီလင်က သစ်သားဆူးနှင့် ဆက်လက် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော ဖုန်းဟွေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ "နှလုံးကို ထိုးစိုက်တာတောင် မသေဘူးပေါ့လေ?"
သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် နောက်ထပ် သစ်သားဆူး တစ်ချောင်း ထပ်ပေါ်လာပြီး ဟီလင်က ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီတစ်ခါ ဦးနှောက်ကို ထိုးစိုက်ပြီး စမ်းကြည့်ရအောင်"
မိုကျင်းက တားမြစ်လိုက်သည်၊ "ဟီလင်၊ စိတ်မလိုက်မာန်ပါ လုပ်နဲ့!"
"ဟီလင်၊ မင်းနဲ့ အသေအကြေ တိုက်မယ်!"
ဖုန်းဟွေက ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သို့သော် သူ မနီးကပ်နိုင်မီမှာပင် ဖုန်းဟွေက ဟီလင်၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး သစ်သားဆူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ စپرင်းကြိုးကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသော ခြေထောက်များဖြင့် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ကာ လူအုပ်ကြားထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။
ဖုန်းဟွေ —
မိုကျင်း —
လူအားလုံး —
အဒြဟာ ခြေထောက် ဟုတ်သေးရဲ့လား? လူတစ်ယောက်က အဲဒီလောက်အထိ မြင့်အောင် ခုန်နိုင်လို့လား?
ဖုန်းဟွေက အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ဟီလင်ဆိုသည်မှာ လူသတ်ရာတွင် မျက်စိတစ်ချက်တောင် မွှန်မည့်သူ မဟုတ်သည့် ရက်စက်ကြမ်းကြوتသော ရူးသွပ်ကောင် တစ်ဦးပေတည်း။ သူ့ထံမှ သနားကြင်နာမှုကို ရရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သူမသာ ထွက်မပြေးလျှင် ဟီလင်က သူမ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွင်းပစ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင်တင် သူမ ဇာတ်သိမ်းသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။
ဟီလင်က နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကြည့်ရတာ ဦးခေါင်းကလည်း မင်းရဲ့ အချက်အခြာ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်"
ရင်ဘတ်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်ကို လျစ်လျူရှုလျက် ဖုန်းဟွေက ဟီလင်ကို သတိဝီရိယကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် အနီးရှိ တစ်စုံတစ်ဦးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး လည်ပင်းသွေးကြောမကြီးကို ကိုက်ဖြတ်ကာ မလွှတ်တမ်း စုပ်ယူတော့သည်။ လောဘတကြီးဖြင့် သွေးများကို အငမ်းမရ သောက်သုံးနေပြီးမှသာ ရပ်တတ့်သွားကာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အစာမစားရတော့သော ငတ်မွတ်နေသည့် ဖုတ်ကောင်ဆာလောင်ကြီးက ကောင်ကို ဖမ်းမိကာ အမြန်ပြေးလွှား စားသောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဟီလင်က နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ရှုံရှု၊ မင်း အခု ထွက်ပြေးလို့ရပြီ။ ကြီးမားတဲ့ ကားကြီးဆီသွားပြီး ဗီဇပြောင်းတိရိစ္ဆာန်တွေကို တင်လိုက်ပါ။ မင်းရဲ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး လင်မြို့ဆီကို ကားမောင်းသွားလိုက်တော့။ ဘီလူးတွေက မကြာခင်မှာ စားပွဲကျင်းပတော့မှာမို့လို့ ငါ ဒီကနေ ဆက်ကြည့်နေမယ်"
ဖုန်းဟွေက —
ဖုန်းဟွေလည်း ပြုံးမိရုံမှတပါး မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဟီလင်သည် အသက်ရှင်စဉ်ကတည်းက အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော လူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရပေမည်ဟု သူ မကြာခဏ တွေးမိသည်။ သူက နေထိုင်ရာတွင်ရော ပြုမူရာတွင်ပါ ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒ ရှိပြီး လက်အောက်ငယ်သားများကို အလွန်အမင်း ကာကွယ်ပေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့က အရေးမပါသော သူငယ်ကောင်များ ဖြစ်ကြလျှင်တောင်မှ အန္တရာယ်ကျရောက်ချိန်တွင် သူတို့ဘက်မှ အမြဲ ရပ်တည်ပေးတတ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ပင် ရှုံရှုတို့ အုပ်စုသည် ဟီလင်၏ လက်အောက်ငယ်သား စစ်စစ်များ မဟုတ်ကြဘဲ ဗီဇပြောင်းတိရိစ္ဆာန်များ ကောက်ယူရာတွင် ကူညီပေးနေသည့် အောက်ခြေအဆင့် တပည့်လေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူတို့ အသက်လွတ် ထွက်ပြေးရန် သတိပေးခဲ့သေးသည်။ ဟီလင်၏ ပုံစံစစ်စစ်ပင်တည်း။
ရှုံရှုက ရပ်ကွက်အဝင်ဝတွင် ဟီလင်၏ အသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပစ်ကပ်ကားပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်ထိုင်ကာ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မောင်းနှင်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဟီလင်၏ အမိန့်အရ ရှုံရှုက သူ့လူများနှင့် ကားကြီးနှစ်စီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
လွတ်မြောက်လာကြသော လူအုပ်မှာလည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပင် လွင့်စင်မတတ် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဟီလင်ပြောလိုက်သော "ဘီလူးတွေက မကြာခင်မှာ စားပွဲကျင်းပတော့မယ်" ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
ပြေးလွှားထွက်ပြေးနေကြသော လူအုပ်ထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ လူများက အလွန်အမင်း မြင့်မားစွာ ခုန်တက်ကာ အခြားသူများအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်၍ ကိုက်ခဲကြသည်။ အများစုမှာ တစ်ချက်သာ ကိုက်လိုက်ကြပြီးနောက် လွင့်စင်သွားကြကာ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ဆီသို့ ဆက်လက် ခုန်အုပ်ကြသည်။ သူတို့၏ အပြုအမူမှာ အစားအစာ ရှာဖွေနေသည်နှင့် မတူဘဲ ကူးစက်ရောဂါ ပျံ့နှံ့နေသည်နှင့် ပို၍ တူနေပေသည်။
အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားပြီး အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူများမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြေးလွှားနေကြသည်။ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဟီလင် နှင့် [[NAMELOCK_000]] တို့က အလွန်တရာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေကြသည်။ သူတို့က မူလနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး ဘီလူးများ လူများကို စားသောက်နေသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ရပ်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများနှင့် အသားစအသားအစများ ပေကျံနေသော ဖုန်းဟွေ ၏ သပ်ရပ်လှပသော သွားများသည် ချွန်ထက်သော လွှသွားသဏ္ဌာန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လူသားတို့၏ အသံမဟုတ်တော့သည့် ဟိန်းသံကြီး တစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာမှာ နီးပါး ကျက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဖုန်းဟွေ က ခေါင်းလှည့်ကာ [[NAMELOCK_000]] ကို ကြည့်လိုက်သည့် ဟီလင် ကို သွားတွေ ပျံကျအောင် ကြိတ်ပြလိုက်သည်။ "သူ အရင်က သွားတု တပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား သေချာလို့လား? သူ့သွားတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် လွှသွားလို ဖြစ်သွားတာလဲ? အဲဒါ တရားလွန် မနေဘူးလား?"
သူတို့၏ ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်များတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော လွှသွားမျိုး မရှိကြပေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်မည်နည်း။
[[NAMELOCK_000]] -
ယခုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဂရုစိုက်ရမည့် ပြဿနာက အခြားတစ်ပါး မဟုတ်ပေဘူးလား?
ဖုန်းဟွေ ၏ သွားများမှာ အစစ်လား၊ အတုလားဆိုုသည်ကို ဟီလင် က ဆက်လက် စဉ်းစားနေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်ကို [[NAMELOCK_000]] ထံသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "ကြိုးတစ်ခွေလောက် ယူလာပြီး သူမရဲ့သွားတွေက အစစ်လား၊ အတုလားဆိုတာ စစ်ဆေးဖို့အတွက် သူမကို ချည်နှောင်ထားလိုက်စမ်းပါ"
[[NAMELOCK_000]] -
[[NAMELOCK_000]] ထံတွင် အာကာသ သိုလှောင်ခန်းထဲ၌ ကြိုးအချို့ ရှိနေသော်လည်း သူက ၎င်းတို့ကို ခဏတာက အကုန် သုံးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟီလင် နှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စပြီးနောက် [[NAMELOCK_000]] က ကြိုးအချို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ထပ်မံ စုဆောင်းကာ သူ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထပ်မံ လိုအပ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။
[[NAMELOCK_000]] က ကြိုးတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဟီလင် ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ဖုန်းဟွေ မှာမူ ကံဆိုးသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။ ဟီလင် ကို ဆွဲဆောင်မိစေမည့် ထိုကဲ့သို့သော လွှသွားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရန် သူမအား မည်သူက တောင်းဆိုခဲ့မိပါသနည်း။
ဖုန်းဟွေ -
ငร်ရဲ့သွားတွေက ခင်ဗျားနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဆိုင်ဘူးလေ။
ဖုန်းဟွေ တွင် ဟီလင် ကို ကြောက်ရွံ့သည့် သဘာဝ အာရုံခံစားမှု ရှိနေသည်။ သူမက မူလက ယခင်အတိုင်း ဟန်ဆောင်ကာ ဟီလင် ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်ရန် ကြံရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ဟီလင် က သူ့၏ ပုံမှန် အပြုအမူမှ ဖောက်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူက ယခင်က သူမ၏ အေးစက်သော စကားများနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများကို လျစ်လျူရှုနိုင်ခဲ့ပါလျက် ယခုအကြိမ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာကာ သူမ၏ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့ရပါသနည်း။
ဖုန်းဟွေ က လှည့်ပတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း [[NAMELOCK_000]] က သူမကို မည်သို့လျှင် လွတ်မြောက်သွားစေမည်နည်း။ သူမက ပြေးနိုင်၊ ခုန်နိုင်သော်လည်း [[NAMELOCK_000]] က ပို၍ပင် ကောင်းမွန်စွာ ပြေးနိုင်၊ ခုန်နိုင်ပေသည်။ သူ၏ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းမှုမှာ မဖြစ်နိုင်တော့သည်ကို ဖုန်းဟွေ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖုန်းယိထံသို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "အစ်ကို! ကယ်ပါဦး!"
ဟီလင် က သူမကို လေထဲတွင် ကန်ချလိုက်ကာ အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောပေါ်သို့ နင်းထားလိုက်ကာ တောဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြိုးဖြင့် သေချာစွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ဖုန်းယိမှာ ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးကြောင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေမှုမှ လုံးဝ သတိမရလာသေးသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။ မိုကျင်းနှင့် အခြားသူများ၏ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံရစဉ်က သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ့ညီမကို သူ ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းမှာ လုံးဝ ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။
ဖုန်းဟွေ က မြေကြီးပေါ်တွင် တွားသွားရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်၊ "အစ်ကို! ကယ်ပါဦး!"
ဖုန်းယိက သူမကို ငေးကြည့်ရင်း ခေါင်းကိုသာ တရစပ် ခါယမ်းနေမိသည်။ သူ့ညီမမှာ လူသားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ကြောင်း၊ သူမသည် သူ့ညီမတော့ မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ သိထားခဲ့လေပြီ။
ဖုန်းယိ ပြန်လည် သတိဝင်လာပြီး သူ့အမေကို လိုက်ရှာသောအခါတွင် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရတော့ပေ။ သူမ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် သေဆုံးသွားသည်လားဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံးမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး လူတိုင်းက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ငဲ့ကွက်မနေဘဲ ထွက်ပေါက်ဆီသို့သာ အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်။
[[NAMELOCK_000]] က လော့ကျိ နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါလာလျက် လမ်းခရီးတွင် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရဲဝံ့ကြသည့် မိုက်မဲသော ဘီလူးအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ [[NAMELOCK_000]] က အထူးသဖြင့် ထိရောက်မှု ရှိသော ဖုတ်ကောင်သတ်သည့် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ ၎င်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။
ဟီလင် က ပြောလိုက်သည်၊ "သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထားပါ။ ကျုပ် လက်နက်တွေ သွားယူလိုက်ဦးမယ်"
ဟီလင် ၏ စိတ်စွမ်းအင်အောက်တွင် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ တောက်ယန်က ထွက်ပေါက်နှင့် နီးသော အဆောက်အအုံ တစ်ခုအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ကာ ပုန်းအောင်းနေပြီး ဟီလင် ကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်ရန် ကြံစည်နေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပစ်ခတ်နိုင်သော သေနတ်အသစ်စက်စက် တစ်လက် ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်များအတွက် စံနှုန်းမီ ပစ္စည်းကိရိယာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တောက်ယန်၏ ဘေးတွင်လည်း ကျည်ဆندوق တစ်ဘူး ရှိနေကာ အားလုံးမှာ ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်များပိုင်ဆိုင်သည့် ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်ကြသည်။
ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်လေးဦး သေဆုံးရခြင်းမှာ တောက်ယန်နှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေကြောင်း ဟီလင် အတည်ပြုလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
တောက်ယန်က ပြတင်းပေါက်နားတွင် တွားသွားကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဟီလင် ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူက သေနတ်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ပစ်ခတ်မည် ဖြစ်သည်။
ပေါက်ကွဲသံ တစ်သံနှင့်အတူ ပြင်သစ်ပြတင်းပေါက်မှ ဖန်သားပြင်များ ကွဲအက်သွားကာ တောက်ယန်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟီလင် က သူ့နောက်တွင် မတ်မတ် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တောက်ယန် -
သူက သေနတ်ကို ဟီလင် ထံသို့ အမြန်ချိန်ရွယ်လိုက်ကာ ချက်ချင်း ပစ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်!
သေနတ်သံ မြည်ಹိုးသွားပြီး ကျည်ဆန်များက ဆန့်ကျင်ဘက် နံရံကို လေဟာနယ်ထဲ ထိမှန်သွားသည်။
တောက်ယန် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက သေနတ်ကို ထပ်မံ ချိန်ရွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ဟီလင် ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဘယ်ညာ ယိမ်းယိုင်နေသည်။ သူ မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ ဟီလင် ကို ချိန်ရွယ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ဟီလင် က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တောက်ယန်၏ လက်ထဲမှ အလိုအလျောက် ပစ်ခတ်နိုင်သော သေနတ်နှင့် ကျည်ဆندوقကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူက တစ်လက်ကို တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်က သေနတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ကျည်ဆندوقကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။
တောက်ယန်က ဟိန်းသံကြီး တစ်သံ ထုတ်လိုက်ပြီး ကြီးမားစွာ ဟထားသော သူ့ပါးစပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာ ကျဆင်းသွားသည်။ ဟီလင် က အနီးကပ် သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ရာ သွားတုများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တောက်ယန်၏ ဟိန်းသံအပြီးတွင် ဟီလင် ကို တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ရဲတော့ဘဲ နက်ရှိုင်းစွာ ကြောက်ရွံ့နေမှုကြောင့် သူတို့တွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ သူတို့အနေဖြင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ မှီခိုအားထားရတော့သည်။ တောက်ယန်က လှည့်ပတ်ကာ ထွက်ပြေးရန်အတွက် ဖန်သားများကို ရိုက်ခွဲလိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင်ပင် ဟီလင် က သေနတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဦးခေါင်းကို တည့်တည့် ပစ်ခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းစွာပင် ပြုတ်ကျသွားသည့် သူ့သွားတုကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသော်လည်း ဟီလင် က သူ့ကို ဦးခေါင်းတည့်တည့် မည်သို့ ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို တောက်ယန် တစ်ခါမျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
စိတ်စွမ်းအင် မရှိသူများအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ စိတ်စွမ်းအင် ဆိုသည်မှာ အမြင်အာထုံထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အသုံးဝင်ပေသည်။ လူတစ်ဦးတွင် မျက်စိတစ်စုံသာ ရှိသော်လည်း စိတ်စွမ်းအင်ကမူ မည်သို့နည်း။ စိတ်စွမ်းအင် ရောက်ရှိရာ အရပ်တိုင်းသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဖြစ်လာကြပေသည်။
ဟီလင် က တောက်ယန်၏ ရုပ်အလောင်းကို ငေးကြည့်မနေခဲ့ပေ။ သူက မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေသော သွားတုကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သွားတု၏ အမြစ်တွင် ကပ်နေသော ကပ်စေးစေး အသားစများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ သွားတုများ မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် သွားများ ဖြစ်ပုံရပေသည်။ ထို့နောက် သူက တောက်ယန်၏ ပါးစပ်ထဲမှ လွှသွားများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဟီလင် မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။
သူတို့က အဘယ်မျှ အသက်အရွယ် ရောက်နေကြပြီမို့လို့ ဤကဲ့သို့ နေရာတကာတွင် သွားများ ပြောင်းလဲနိုင်ကြသေးသည်နည်း။ ဤကဲ့သို့ လှည့်စားသည့် စနစ်မျိုးကို သူတို့အား မည်သူက ပေးထားခဲ့ပါသနည်း။ အလွန်တရာ စိတ်တိုစရာ ကောင်းလှပေသည်!
ဟီလင် က ကွဲအက်နေသော ပြတင်းပေါက်မှ အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး ဒေါသများ ဆက်လက် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ကာ သူ့နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေတော့သည်။