Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 62 | NovelPing

အခန်း ၆၂

မနေ့ညကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် ဝမ်ကျင်းလင်းမှာ အိမ်သို့ ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ကျီယုံ နှင့် ရှီချုန် တို့ကတော့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော သာမန်ဇွန်ဘီများအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းလင်းက သူတို့အတွက် အထူးကင်းလွတ်ခွင့်ပေးကာ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း နေထိုင်ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် အိမ်သစ်ရှာဖွေနိုင်သလို ရှောင်ဟင့်၏အိမ်တွင်လည်း ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်ပေသည်။

မှန်ပေသည်။ ဝမ်မိသားစု၏ နေအိမ်ဘေးရှိ ဗီလာကို ရှောင်ဟင့်အတွက် ချထားပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ယခုမှစ၍ ၎င်းသည် ရှောင်ဟင့်၏ နေအိမ်သစ် ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းလင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် မှောင်မည်းနေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေကြသည့် သူ၏ မိဘနှစ်ပါးကြောင့် လန့်သွားရလေသည်။ အလင်းရောင်မှိန်မှိန်ခန်းထဲတွင် ရုပ်ပုံနှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းက အတော်ပင် ကြောက်စရာကောင်းနေ၏။

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။ ဘာလို့ အနားမယူကြသေးတာလဲ။ အမေ၊ အလှပြင်ချိန် (Beauty sleep) ကို လက်လျှော့လိုက်ပြီလား။

ကျန်းလန် က ဝမ်ကျင်းလင်းကို ဆိုဖာပေါ်သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ "အမေကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ သာသာ့ကို အနိုင်ယူပြီးပြီလား"

ဝမ်ကျင်းလင်း ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူက ပြောင်းလဲပေးခဲ့ရုံသာ ရှိသေးပြီး၊ အမှန်တကယ် ခံစားနေရသည်က ဘာလဲဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသိသေးပေ။ ဒါကိုတော့ အနိုင်ယူလိုက်နိုင်ပြီဟု မဆိုနိုင်ပါ။

ဝမ်ကျင်းလင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မလုပ်ရသေးပါဘူး။"

ဝမ်ကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မြင်လိုက်လား၊ မင်းက အလွန်အကျွံ တွေးနေတာလို့ ငါပြောသားပဲ။"

ကျန်းလန် က ဆူပူလိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

ဝမ်ကျန့် လည်း နာခံစွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စကားတောင် မပြောဝံ့တော့ပေ။

ကျန်းလန် က ကော်ဖီစားပွဲအောက်တွင် ဝှက်ထားသော ကြက်မွှေးဘရပ်ရှ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သားဖြစ်သူကို စတင် ရိုက်နှက်တော့သည်။

ဝမ်ကျင်းလင်းလည်း အမြန်ခုန်ထွက်ကာ သူ၏ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျောဘက်သို့ ပြေးသွားပြီး ခိုလှုံရာရှာလိုက်သည်။ "ဖေဖေ၊ ဖေဖေ၊ သားကို ကာကွယ်ပေးပါဦး!"

ဝမ်ကျန့် က တဖန်ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ "မင်းဘာသာ မင်း ကာကွယ်လိုက်။ ငါ့ကိုတော့ မဆွဲထည့်နဲ့!"

နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ အကယ်၍ သူ၏ဇနီးသည် ဒေါသထွက်လာပါက သားဖြစ်သူကိုသာမက သူ့ကိုပါ ရိုက်နှက်ပေလိမ့်မည်။ အတူတူရိုက်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ယောက်တည်း ရိုက်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ် အကျိုးအကြောင်း ရှင်းထုတ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ပြဿနာရှာတတ်သော သားဖြစ်သူကို လက်လွတ်မခံနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်ကျန့် က သားဖြစ်သူကို ချက်ချင်းပြန်ဖမ်းဆုပ်ထားကာ ထွက်ပြေးခွင့် မပေးတော့ပေ။ "ရင်သွေးလေး၊ ကိုယ် ဖမ်းထားလိုက်ပြီ။ စပြီး ရိုက်တော့။"

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။

ကျန်းလန် က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြေးလာပြီး ဝမ်ကျင်းလင်း၏ ခြေထောက်များကို စတင်ရိုက်နှက်လေတော့သည်။ နာကျင်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူမ၏ ဟန်ပန်မှာ အတော်ပင် ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိနေသည်။

ဝမ်ကျင်းလင်း၏ နားရွက်ကို လိမ်ဆွဲခြင်းနှင့် ကြက်မွှေးဘရပ်ရှ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရခြင်းတို့အပေါ် တုံ့ပြန်မှုမှာ အလေ့အကျင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နာကျင်မှုကို မခံစားရသော်လည်း အမေဖြစ်သူ၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံရခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်နာကျင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းလင်း တနေရာတည်းတွင် ဂျွန်ထိုးခုန်ပေါက်နေသည်။ "အမေ၊ အမေ၊ သား ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ"

ကျန်းလန် မှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေသဖြင့် အမောတကော ဖြစ်နေသည်။ "ငါ့ကို အမေလို့ မခေါ်နဲ့။ ငါက အခု လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို ရိုက်နေတာ!"

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။ "ကျန်းအဒေါ်ကြီး၊ မျက်လုံးကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး သေချာကြည့်ပါဦး။ သားက လူယုတ်မာမဟုတ်ပါဘူး!"

ကျန်းလန် က ကြက်မွှေးဘရပ်ရှ်ဖြင့် သူ့ကို ထိုးပြလိုက်သည်။ "မင်း ငြင်းသေးတာလား။ သာသာ့ကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့နေပြီ။ မင်းက သူ့ကို ကိုက်ထားပြီး တာဝန်မယူချင်ဘူးပေါ့။ လူယုတ်မာ မဟုတ်ရင် ဘာလဲဟင်?!"

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။

ဝမ်ကျင်းလင်းတွင် ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။ လူကို ကိုက်ခဲ့သည်မှာ သူအမှန်တကယ်ပင်ဖြစ်ရာ ငြင်း၍မရနိုင်ပါ။

ကျန်းလန် က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလုပ်ခဲ့တာအတွက် တာဝန်မယူချင်ဘူးပေါ့။ ဘာလို့ သူ့ကို သွားကိုက်တာလဲ"

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။ "အခြေအနေက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးလို့ပါ..."

ဝမ်ကျင်းလင်းလည်း သူ့ကို ထိုးပြထားသော ကြက်မွှေးဘရပ်ရှ်ကို ကြည့်ကာ နာခံစွာဖြင့် အပြစ်ဝန်ခံရတော့သည်။ "ဟုတ်ကတ္ပါ၊ သား မှားပါတယ်။ သား တာဝန်ယူပါ့မယ်။"

ကျန်းလန် က ကြက်မွှေးဘရပ်ရှ်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ဘာလို့ ရိုက်တယ်ဆိုတာ သိလား"

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။ "လူတစ်ယောက်ကို ကိုက်ပြီး တာဝန်မယူလို့လား"

ကျန်းလန် က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါက တစ်ပိုင်းပေါ့။ နောက်တစ်ချက်က မင်းကို လူရှုပ်လူပွေ တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အတော်လေး ရှုပ်ထွေးတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ မင်း လိင်တူကြိုက်တာကို ငါ လက်ခံနိုင်ပေမယ့် လူရှုပ်လူပွေလုပ်တာကိုတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး!"

ကျန်းလန် ၏ ဒေါသက ပြန်တက်လာသည်။ "မင်းက ယောက်ျားလေးတွေကို ကြိုက်တယ်၊ အဲဒါကို ငါ မဆန့်ကျင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရည်းစားပေါင်းများစွာကို အိမ်ခေါ်လာလို့ မရဘူးလေ! မင်းမှာ ချစ်သူထားချင်ရင် တကယ်ကြိုက်တဲ့သူကို ရှာပြီး တည်ငြိမ်စွာ နေပါ။ အမြဲတမ်း လျှောက်ပြီး ရོွှတ်နောက်ပျော်ပါးမနေနဲ့။ နားလည်လား?!"

ဝမ်ကျင်းလင်းက စိတ်ပါလက်ပါ နားထောင်နေသည်။ "နားလည်ပါတယ်။"

ဝမ်ကျန့် မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ လက်ကို တောင့်တင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ "ငါတော့ နားမလည်ဘူး။"

ကျန်းလန် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘာကို နားမလည်တာလဲ"

ဝမ်ကျန့် က သားဖြစ်သူကို တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရင်သွေးလေး၊ ငါတို့က သားတစ်ယောက် မွေးခဲ့တာ သေချာတယ် မဟုတ်လား"

ကျန်းလန် က လက်ပိုက်လိုက်သည်။ "သေချာပေါက် ငါတို့သားပဲလေ။"

ဝမ်ကျန့် က နည်းနည်း ရောထွေးင်ေဝသွားပုံရသည်။ "ငါတို့သားက တခြားသူရဲ့သားကို ကြိုက်တယ်... ဒါက သိပ်မမှန်ဘူးထင်တယ်၊ တခြားသူရဲ့သမီးကို ကြိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းလန် မှာ သူ့တုံ့ပြန်မှုအတွက် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ "ငါတို့သားက ယောက်ျားလေးတွေကို ကြိုက်တာ၊ နားလည်လား?"

ဝမ်ကျန့်။ ။

ဝမ်ကျန့် မှာ မှင်သက်သွားသည်။ "ခဏလေး၊ စဉ်းစားခွင့်ပြုပါဦး..."

ဝမ်ကျန့်။ ။ "ရှင် အနိုင်ယူတယ်လို့ ပြောတုန်းက ရှောင်ဟင့်ကို စုဆောင်းတာကို ပြောတာမဟုတ်ဘဲ အဲဒီအနိုင်ယူတာကို ပြောတာလား"

ကျန်းလန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

ဝမ်ကျန့် ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး စက်ယန္တရားကြီးသလို တောင့်တင်းစွာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ "ငါ သေချာပေါက် မနိုးသေးတာ ဖြစ်ရမယ်။ အခု အိပ်မက်လျှောက်မ်းနေတာ။ အိပ်ရာပြန်ဝင်ပြီးမှ မနက်ဖြန်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

ကျန်းလန်။ ။

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။

ကျန်းလန် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ဖေဖေ တုန်လှုပ်သွားပြီ။ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်သာခွင့်ပေးလိုက်ပါ။"

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ကျန်းလန် က ကြက်မွှေးဘရပ်ရှ်ကို တစ်ဖက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ "ကမ္ဘာပျက်ကပ်တောင် ရောက်နေပြီ၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ရမယ်လို့ ပြောနေသေးတာလား။ ဇွန်ဘီ ဖြစ်နေပြီပဲဟာ လူလို ဟန်ဆောင်နေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။ ခံစားချက်ရှိရင် လက်တွေ့လုပ်လိုက်လေ!"

ဝမ်ကျင်းလင်း။ ။

ကောင်းသည်မှာ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူက မီးဘေးကို ဝေမျှခံယူပေးလိုက်သဖြင့် မဟုတ်ပါက ယနေ့ညတွင် သူ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် မိဘများ မနိုးလာမီကပင် ဝမ်ကျင်းလင်းမှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိစ္စအချို့ကို ဆွေးနွေးရန်နှင့် အာရုံစိုက်ခံရခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် သုတေသန လက်ထောက်လေးဦးထံသို့ သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းလင်းသည် သူ၏မိဘများ ဒေါသပြေသွားပြီလား မသိသဖြင့် အိမ်ပြန်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ လင်မြို့ တွင်သာ ကားမောင်း၍ သွားလာနေခဲ့ရာ နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ကြီးမားသော တိုက်အိမ်ကြီး ဆောက်လုပ်ပြီးစီးလုနီးပါးဖြစ်နေသည့် မြို့လယ်ခေါင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းလင်း၏ မိဘများမှာ အခြေစိုက်စခန်းတွင် မတော်တဆ ဇွန်ဘီဖြစ်လာသူများကို ကယ်ဆယ်နေဆဲဟု သူထင်ထားခဲ့သော်လည်း မြို့လယ်ခေါင်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

မနက်ပိုင်းတွင် ရှောင်ဟင့်က ဝမ်ကျင်းလင်းကို မတွေ့ရသဖြင့် ကျီယုံ နှင့် ရှီချုန် တို့ကို ခေါ်ကာ အဆိုပါဧရိယာ၏ သီးသန့်အစီအစဉ်များကို စစ်ဆေးရန် မြို့လယ်သို့ သွားခဲ့သည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့က တိုက်အိမ်ကြီး ဆောက်လုပ်မှု တိုးတက်မှုကို စစ်ဆေးရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရှောင်ဟင့်အနေဖြင့် ဝမ်ကျင်းလင်း၏ မိဘများကို လျစ်လျူမရှုနိုင်သဖြင့် သူတို့နှင့် ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စကားပြောဆိုမှုမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာတော့သည်။

မူလက ရှောင်ဟင့်သည် လင်မြို့ ၏ အနာဂတ်စီမံကိန်းအကြောင်း မေးမြန်းနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း မည်သို့ဖြစ်သွားသည်မသိ၊ အကြောင်းအရာမှာ သူ၏မိသားစုတွင် လူမည်မျှရှိသည်၊ မည်သူများ အသက်ရှင်နေသေးသည်၊ မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်၊ ရှောင်ဟင့်တွင် ကြိုက်နှစ်သက်သူ ရှိမရှိ၊ ဝမ်ကျင်းလင်းအပေါ် မည်သို့ထင်မြင်ချက်ရှိသည် စသည်တို့ဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ကျီယုံ မှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားကာ ရဲတင်းမှုမရှိတော့ဘဲ ခိုးလိုးခုလိုးဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ သံချပ်ကာကားကို လက်ဗလာဖြင့် လှန်ပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ဝမ်ကျင်းလင်း မဟုတ်ပါလော။ မည်သူကများ သူ့အကြောင်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ပြောဝံ့မည်နည်း။

ရှောင်ဟင့်။ ။

ကျန်းလန် က တင်းမာနေသော အပြုံးကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစား၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမသည် ပြုံးနေစဉ်အတွင်း ကြည့်ကောင်းစေရန် အားထုတ်နေရလေသည်။ "ရပါတယ်။ ရှောင်ဟင့်၊ ငါတို့ရဲ့ ရှောင်လန်အပေါ်ထားတဲ့ သင့်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ပြောပြပေးပါ။"

ရှောင်ဟင့် ၏ အနေရခက်ပုံမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အရှား ပေါ်နေလေပြီ။ သူက လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလန် တို့ဇနီးမောင်နှံက သူ့မိသားစုနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအခြေအနေများကို ရုတ်တရက် မေးမြန်းလာသောအခါ အစပိုင်းတွင် မသေချာသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ သဘောပေါက်လောက်အောင် စဉ်းစားချိန် ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ကျန်းလန် တို့ လင်မယားရှေ့တွင် ရှောင်ဟင့်မှာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

အကယ်၍ ကျန်းလန် သာလျှင် သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိခဲ့ပါက သူသည် ဤမိဘနှစ်ပါးကို ပိုမိုတည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်ပေမည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ မည်သို့ ဖြေရမည်နည်း။ သူ ဘာပဲပြောပြော ၎င်းက သူ၏ တစ်ဖက်သတ် ဆန္ဒသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ကျန်းလန် က "ရှင် သူ့ကို မုန်းလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟင့် မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကာ "ဘာလို့ သူ့ကို မုန်းရမှာလဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် လည်း အံ့သြသွားပြီး "သူက ရှင့်ကို ငါတို့လို ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာလေ။ ရှင် သူ့ကို မမုန်းဘူးလား" ဟု ပြောသည်။

ကျန်းလန် တိတ်တဆိတ် ကားရပ်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လာကာ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာပြီး အနီးကပ် ချောင်းမြောင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်——

ရှောင်ဟင့် က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒီအဖြစ်အမွှေး မဖြစ်ခင်တုန်းက တောင် ကျွန်တော်က ဘယ်အချိန်မဆို ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ။ ဗိုလ်ချုပ်ဆီမှာ အကိုက်ခံရပြီးကတည်းက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ချက် လွှတ်ချပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ အခုလို ဖြစ်လာတာကိုပဲ ကျွန်တော်က ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟင့် က ဆက်ပြောသည်မှာ "ကျွန်တော်က ဆန္ဒအလျောက် ပြောင်းလဲခဲ့တာမို့ သူ့ကို မမုန်းပါဘူး။"

ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ၎င်းတို့၏သားဖြစ်သူက သူတစ်ပါး၏ဆန္ဒကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲစေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သာဆိုလျှင် လူများကို ဝေးကွားသွားစေရုံသာမက ရန်သူများပါ ဖြစ်လာစေနိုင်ပေသည်။

ကျန်းလန် က ပြုံးလျက် "ဒါဆိုရင် ရှောင်လန်အပေါ် ဘယ်လို သဘောထားလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟင့် က ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ချက်ဖြင့် "သူက ကောင်းပါတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ကြည်လေးနက်နေတတ်သော ရှောင်ဟင့်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။ ကျန်းလန် မှာ ရှောင်ဟင့်၏ ဆွဲဆောင်မှုအားကို မခုခံနိုင်ဘဲ သူမ၏ အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း ရုတ်တရက် ထိမှန်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ "ငါတော့ မခံနိုင်တော့ဘူး။ ဘာလို့ ရှောင်ရှောင်က အဲဒီလောက်လှလှပပ၊ သဘာဝကျကျ၊ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ ပြုံးတတ်တာလဲ။ သူ့ရဲ့ တရင်းတနှီး မွေးထားတဲ့ မိဘတွေထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ အိုမင်းတဲ့ ရင်ဘတ်ကြီးကတော့..." ဟု တတွတတွနှင့် ပြောလေသည်။

ရှောင်ဟင့်။ ။

ကျန်းလန် ထံမှ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ခံလိုက်ရသော ကျန်းလန်မှာ ——

ကျန်းလန် က Cover နောက်ကနေ ထွက်လာပြီး "အခု ငါပြောတဲ့ 'သူ့ကို အနိုင်မယူသေးဘူး' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သဘောပေါက်ပြီလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးယောက်က သူ့ကို အကြည့်အမျိုးမျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းလန် က ဆက်လက်ပြောသည်မှာ "ရှောင်ဟင့် က အခု အများဆုံးမှ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဇွန်ဘီရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံက လူသားတွေနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဆီမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ သဘာဝကျတဲ့ အမူအယာက ငါလုပ်တာမဟုတ်ဘဲ သူ့အလိုလို ပြောင်းလဲလာတာပဲ" ဟု ပြောသည်။

သူတို့ သုံးယောက်က သူ့ကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလန် က မျက်တောင်ခတ်ကာ "ငါက အရှိကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြနေတာပါ။ သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဇွန်ဘီလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ လူသားလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အားနည်းတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက သူမှာ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ရှိတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ၊ ပြီးတော့ သူက ဘယ်အချိန်မဆို ပုန်ကန်သွားနိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ဟင့် က ချက်ချင်းပင် "ကျွန်တော် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ထိခိုက်မယ့် ဘာအလုပ်မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ရှင်းပြသည်။

ကျန်းလန် က "နှုတ်နဲ့ ပြောရုံတင် မကဘူးလေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ရှောင်ဟင့် က အားမလိုအားမမဖြင့် "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် က "လူသားအားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်လား" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ဟင့်။ ။

ရှောင်ဟင့်က လေးနက်စွာဖြင့် "ခင်ဗျား တကယ်ပြောနေတာလား" ဟု မေးသည်။

ကျန်းလန် က "အင်း" ဟု ဖြေသည်။

ရှောင်ဟင့်။ ။

ကျန်းလန် က ဆက်လက်ပြောသည်မှာ "မင်း မလုပ်နိုင်မှန်း ငါသိပါတယ်။ မင်းရဲ့ စစ်သားတာဝန်ဝတ္တရားကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး၊ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ စစ်ဝတ်စုံကိုလည်း ချွတ်မပစ်နိုင်ဘူး။ မင်းရဲ့ အထောက်အထား၊ မင်းရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက် အားလုံးက လူသားတွေဘက်မှာ ရှိနေတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို ယုံကြည်စေချင်တာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ဟင့် က "လူသားတွေနဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဇွန်ဘီတွေက ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

ကျန်းလန် က သူ့ကို နက်နဲစွာ စိုက်ကြည့်လျက် "မင်းက လူသားတွေကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဇွန်ဘီတွေထက် ရှေ့တန်းတင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတည်းက မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ငါ မြင်နေရပြီပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟင့်။ ။

ကျန်းလန် လှည့်ထွက်သွားပြီး ရှောင်ဟင့်က အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤနှစ်ဦးကြားမှ ပြဿနာမှာ နှစ်ယောက်သား ချစ်ကြိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် မကြိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူမျိုးစုနှင့် ရွေးချယ်မှု ပြဿနာသာ ဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အကယ်၍ ရှောင်ဟင့်သာလျှင် လူသားများဘက်တွင် အမှန်တကယ် ရပ်တည်မည်ဆိုပါက မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်စေ သူတို့၏သားကို သူ့နှင့် အတူရှိခွင့် မပေးနိုင်ပေ။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီများသည် လူသားတို့၏ ပူဇော်ရာယဇ်နှင့် တူးလ်များ ဖြစ်လာ၍ မရပေ။ ၎င်းတို့သည် သီးခြားလွတ်လပ်စွာ ရပ်တည်သင့်ပြီး မည်သည့် လူမျိုးစု၏ လက်အောက်ခံမျှ ဖြစ်မလာသင့်ပေ။

ရှောင်ဟင့်က ကျန်းလန် ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုက်ကာ "ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို ရွေးချယ်ခိုင်းရတာလဲ။ ခင်ဗျား လူသားအားလုံးကို တကယ် သတ်ပစ်ခိုင်းချင်တာလား" ဟု မေးသည်။

ကျန်းလန် က "ငါက လူသားတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါသိချင်တာက မင်းရဲ့ သဘောထားပဲ။ မင်းရဲ့ အတွေးတွေက ငါ့ကို ပြောပြနေတာက မင်း လူသားတွေကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး၊ မင်း သူတို့ဆီ ပြန်သွားချင်နေတယ် မဟုတ်လား" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ရှောင်ဟင့်က ကျန်းလန် သည် လူတို့၏ စစ်မှန်သော အတွေးများကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ့ကို လိမ်ညာခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

ရှောင်ဟင့်က "ကျွန်တော့်မှာ ပြီးမြောက်ဖို့ ကျန်သေးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိတယ်။ လင်မြို့ မှာပဲ နေပြီး ပြန်မသွားဘဲ မနေနိုင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလန် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လျက် "ပြန်သွားမယ် ဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ဟင့်၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှုများ ထင်ဟပ်နေပြီး "အင်း" ဟု ဖြေသည်။

ကျန်းလန် ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားကာ "ထပ်ပြောစမ်း" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ဟင့်က "ကျွန်တော့်မှာ ပြန်သွားရမယ့် အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ပါလို့ ပြောပြီးသားလေ!" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းလန် က သူ့အား အားပါးတရ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ အားကို မထိန်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရင်ဘတ်ရိုး ကျိုးသွားသကဲ့သို့ အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဟင့်မှာ နောက်သို့ အတန်ငယ် ဆုတ်သွားရပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း နာကျင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေသည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြောင်းလဲထားသော ဇွန်ဘီ ဖြစ်လာသော်လည်း နာကျင်မှု အပါအဝင် လူသားတို့၏ ခံစားလွယ်မှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အားနည်းချက် တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပြောင်းလဲပြီးနောက် ရှောင်ဟင့်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားအင်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ကျန်းလန် ၏ မိစ္ဆာဆန်သော ခွန်အားနှင့် ယှဉ်လျှင်၊ အထူးသဖြင့် မတော်တဆ အခြေအနေမျိုးတွင်မူ မလုံလောက်သေးပေ။

ကျန်းလန် က ဒေါသတကြီးဖြင့် "ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောမယ်၊ မင်းက ငါ့လူပဲ! မင်းက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ လူပဲ! ဒီနေရာကလွဲလို့ 'ပြန်သွားမယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးလို့တန်တဲ့ တခြားနေရာ ဘယ်မှမရှိဘူး! မင်း သေသွားတာချင်း မတူရင် ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ စဉ်ᱥောင်တောင် မစဉ်းစားနဲ့!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟင့်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး " ကျန်းလန်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားရဲ့လူပါလို့ အမြဲပြောနေတာပဲ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို မေးပါရစေ၊ ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော်က ဘာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းလန် က "မင်းက ငါ့လူပဲလေ၊ အဲဒါနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူးလား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှောင်ဟင့်က "ဒါဆိုရင် အခြေစိုက်စခန်းထဲက တခြားလူတွေကော။ သူတို့က ခင်ဗျားအတွက် ဘာတွေလဲ" ဟု ဆက်မေးသည်။

ကျန်းလန် က "သူတို့လည်း ငါ့လူတွေပါပဲ" ဟု ဖြေသည်။

ရှောင်ဟင့်၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အေးစက်သွားခဲ့ပြီး "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်နဲ့ သူတို့နဲ့ ဘာမှ မကွာခြားဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းလန် က "ကွာခြားတာပေါ့" ဟု ပြောသည်။

မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ငြှိမ်းသတ်ခံလိုက်ရပြီး ရှောင်ဟင့်က "ဘာကွာလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် က "သူတို့အားလုံးက ငါ့ကို ရာနှုန်းပြည့် သစ္စာစောင့်သိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မဟုတ်ဘူး။ မင်းက လူသားတွေအကြောင်းကိုပဲ အမြဲတွေးနေတယ်၊ ထွက်သွားဖို့ တွေးနေတယ်၊ ငါ့ကို ပုန်ကန်ဖို့ တွေးနေတယ်!" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှောင်ဟင့်။ ။

သူ့အနေဖြင့် မျှော်လင့်ချက်ကို ဆက်လက် မတွယ်တာသင့်ခဲ့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ယခင်က သူ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဇွန်ဘီမျိုးရိုးဗီဇ အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ ကျန်းလန် ၏ အခြေအနေကို သူ နားလည်လာခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီများသည်၊ ၎င်းတို့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကြသည်ဆိုဦးတော့၊ အနှစ်သာရအားဖြင့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော လမ်းလျှောက် အလောင်းကောင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လာကြသော်လည်း စိတ်ခံစားချက်များမှာမူ ချို့တဲ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဟင့်တွင် လူသားဆန်သော မျိုးရိုးဗီဇ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူ၏ ခံစားချက်များမှာ ယခင်ကထက် မှေးမှိန်သွားကြောင်း ခံစားမိနေသည်။

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီအားလုံး၏ ဘိုးဘေးအဆင့် တည်ရှိမှု ဖြစ်သော ကျန်းလန် တွင် မိဘများအပေါ်ထားရှိသည့် မေတ္တာမှလွဲ၍ အခြား စိတ်ခံစားချက်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် မိသားစုအပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာပင်လျှင် မရှိတော့ဟု ဆိုရမည်။ သူတို့၏ မိသားစုမှာ သွေးစက်သွေးသား ဆက်နွှယ်မှုဖြင့်သာ ထိန်းသိမ်းထားကြခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်မှုမျှ မရှိပေ။

ရှောင်ဟင့်၏ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးသွားခဲ့သည်။ ကျန်းလန်၊ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေထဲမှာ ဘာတွေများ ကျန်သေးလို့လဲ။ ကျန်းလန် ဘာမှ မပြောပေ။ ဤအမှတ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ခံစားချက်ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်း မေ့ပျောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုးနည်း။ သူ လုံးဝ မေ့ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလန် က ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသည့် ဝမ်ကျန့် ၏လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ နှစ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ထပ်မံကြည့်ကာ အနားသို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် စွမ်းအင်ဘောလုံး တစ်လုံး ပေါ်လာ၏။ သူက ဝမ်ကျန့် ၏လက်ကို ဆွဲယူပြီး အစိမ်းရောင် စွမ်းအင်ဘောလုံးကို ဝမ်ကျန့် ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ရင်ဘတ်ရိုးပေါ်သို့ ဖိတင်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့် မှာ ယခင်ကလောက် နာကျင်တော့သည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလန် နှင့် ကျီယုံ တို့၏ နှစ်ထပ်ကွမ်း ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူ့ဒဏ်ရာများမှာ အနာတရ ကင်းစင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ သေးငယ်သော ဒဏ်ရာမှာ ခဏတာမျှသာ နာကျင်စေမည်ဖြစ်ပြီး မကြာမီမှာပင် သူ့အလိုလို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းလန် က သူ့ကို ကုသပေးလိုသည်ဆိုလျှင်တော့ သူ အသေအချာပင် ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျန့် က သူ့ကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ ကျန်းလန်။

ကျန်းလန် က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အကြည့်များကို အောက်သို့ချကာ ကုသမှုအပေါ်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။

ဝမ်ကျန့် က အသံကို တိုးလိုက်ပြီး သူ့ကို ထပ်ခေါ်သည် - ကျန်းလန်။

ကျန်းလန် က တုံ့ပြန်ခြင်း လုံးဝ မရှိသေးပေ။

ဝမ်ကျန့် က အသံကို ပို၍တိုးလိုက်ပြန်သည်။ ကျင်းလန်။

ကျန်းလန် က မျက်လုံးကို ပင့်တင်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ကျန့် ၏ အကြည့်တို့မှာ ဆွဲဆောင်ခံထားရသကဲ့သို့ သူ၏ ဖျော့တော့သော နှုတ်ခမ်းပါးများဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဝမ်ကျန့် က ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ အနမ်းပေးလိုသော်လည်း ကျန်းလန် က မျက်နှာလွှဲလိုက်ကာ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။

ကျန်းလန် က "ငါ့ကို ဖေဖေ လို့ ခေါ်လည်း အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်။ ။

ဝမ်ကျန့် မှာ စိတ်တိုရမလိုလို၊ ရယ်ရမလိုလို ဖြစ်သွားရသည်။ စိတ်ခံစားချက်ဟူ၍ပင် မရှိသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူ့ကို သူ ဘယ်လိုများ စိတ်လှုံ့ဆော်ရမလဲ။ ကြိုက်နှစ်သက်တတ်ရန်နှင့် ချစ်တတ်ရန် သူ့ကို ဘယ်လိုများ သင်ကြားပေးရပါမည်နည်း။