ကောင်းကင်လင်းလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် ကားကြီးများပေါ်သို့ တက်ကာ သံချပ်ကာယာဉ်များကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်ရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ရှီချုန် က အိမ်ဆောက်လုပ်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရှောင်ဟန်၊ ကျီယုံ နှင့် ဟီလင် တို့က အဖော်အဖြစ် လိုက်ပါသွားကြသည်။
မထွက်ခွာမီ ဝမ်ချင်းလင်က မမများကိုရော သွေးလောင်းကောင်ကိုပါ ခေါ်ယူပြီး လင်မြို့ ကို အထူးကြပ်မတ် စောင့်ကြည့်ပေးရန် မှာကြားခဲ့သည်။ သူထွက်သွားသည်နှင့် အရိပ်တကြည့်ကြည့်နှင့် ပုန်းအောင်းနေသော ကြွက်စုတ်ကလေးသည် တစ်ခုခုကို လှုပ်ရှားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိနေသည်။
မမများနှင့် သွေးလောင်းကောင်တို့ကလည်း နေအိမ်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု အသီးသီး အာမခံကြသည်။
မထွက်ခွာမီ သွေးလောင်းကောင်က ရှောင်ဟန်ကို စနောက်ရန် မဆိုင်းမတွဘဲ ရှောင်ဟန် နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ထဲကတစ်ယောက်အဖြစ် ရောက်ရှိလာကာ ဇွန်ဘီမိသားစုကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အတွက် ဂုဏ်ပြုစကားဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ရန်ငြိုးကတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ရှောင်ဟန် အမျိုးအစားပြောင်းသွားရုံမျှဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ဟန်သည် ရွှံ့စေးလမ်းသွားယာဉ်ကို မောင်းနှင်ရင်း ကားကြီး၏နောက်မှ လိုက်ပါလာကာ "ငါတို့က သူတို့ကို မြှူဆွယ်နေတာလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "သူတို့နဲ့ တစ်စစီ ပုန်းလိုက်တမ်းကစားနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ သူတို့ကို ပြဿနာရှာဖို့ အခွင့်အရေးပေးလိုက်မယ်၊ ငါပြန်လာတဲ့အခါ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှင်းပစ်မယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က တစ်ရက်နှင့်တစ်ည စောင့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသည်ကို မတွေ့ရပေ။ ထိုကောင်များသည် သူထွက်သွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း အရိပ်ထဲမှ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်မှာ သေချာပေသည်။
လင်ချန်မြို့သည် သံချပ်ကာယာဉ်များ ရပ်တန့်ထားရာနေရာနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသည်။ အဖွဲ့သည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် သတ်မှတ်ရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သံချပ်ကာယာဉ်များမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ဟန် ချန်ရစ်ခဲ့သည့် ရွှံ့စေးလမ်းသွားယာဉ်မှာမူ မရှိတော့ပေ။ ယခင်က ပိတ်ထားခဲ့သော သံချပ်ကာယာဉ်တစ်စီး၏ တံခါးမှာ ပိတ်လျက်ရှိပြီး မဖွင့်ရသေးသော အခြားကားတစ်စီး၏ တံခါးမှာမူ ပွင့်လျက်ရှိနေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ရှောင်ဟန်အား "သံချပ်ကာယာဉ်တွေ အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းသည်။
ရှောင်ဟန် စကားမပြောဘဲ သံချပ်ကာယာဉ်တန်း၏ နောက်ဘက်သို့ တန်းသွားလိုက်သည်။ မနေ့က သူတို့ရောက်လာစဉ်က အလယ်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် နောက်ဘက်ကို မမြင်ခဲ့ရပေ။ ယခု တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တားဆီးရပ်တန့်ခဲ့သည့် တာယာရာရာရာနှင့် သံချပ်ကာယာဉ်များ ထွက်သွားသည့် လမ်းကြောင်းရာများကို တွေ့ရသည်။
ရှောင်ဟန် အသေအချာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သံချပ်ကာယာဉ် သုံးစီး ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
"သုံးစီး ပျောက်နေတယ်" ဟု ရှောင်ဟန်က ပြောသည်။
"ခိုးခံရတာလား" ဟု ဝမ်ချင်းလင်က မေးမြန်းသည်။
ရှောင်ဟန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မသေချာဘူး။ သံချပ်ကာယာဉ်တန်းထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရှေ့မှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေတာကို သတိထားမိလို့ လှည့်ထွက်သွားကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အထူးလေ့ကျင့်ထားတာ မရှိရင် သံချပ်ကာယာဉ်မောင်းနိုင်တဲ့သူက အများကြီး မရှိပါဘူး။"
ဝမ်ချင်းလင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒါဖြင့်ရင် ယင်ချန် အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်လို့ ပြောချင်တာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ယင်ချန် အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေသေးပါက သူ ဘယ်ကိုသွားမည်နည်း။ ဗဟိုမဟာမြို့တော် သို့ ပြန်သွားခဲ့လေသလော။
ရှောင်ဟန်က ကျီယုံ နှင့် ဟီလင် ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြသည်။
"ကျွန်တော်နဲ့ ဦးဟဲ ပြန်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်မယ်" ဟု ကျီယုံ က ပြောသည်။
"ဟီလင် တစ်ယောက်တည်း သွားလိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျားကတော့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ရမယ်" ဟု ဝမ်ချင်းလင်က ဆိုသည်။
ကျီယုံ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
"လူနှစ်ယောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှ ပိုအဆင်ပြေမယ်လေ။ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် ပြဿနာကြုံလာရင် သတင်းတောင် လာပို့မယ့်သူ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး..." ဟု ကျီယုံ က ပြောသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် - "ဟီလင် တစ်ယောက်တည်းဆို လုံလောက်ပြီ။ ခင်ဗျားပါ လိုက်သွားရင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်မှာ။"
ကျီယုံ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်ကျသွားသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ဆက်လက်ပြောသည် - "ငါက လူတစ်ယောက်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်တယ်ဆိုရင် ပိုကောင်းတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက် ရှိတယ် - လင်ရှန်း။"
ခေါင်းပြောင်ပြောင်နှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦး လျင်မြန်စွာ ပြေးလာပြီး တည့်တည့်ရပ်ကာ "ရှိပါတယ်!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ရပ်တည်ပုံနဲ့ အသံအရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူဟာ ဟိုတုန်းက စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားလှပါတယ်။
"လင်ရှန်း၊ ခင်ဗျား ဟီလင် နဲ့အတူ ပြန်သွားရမယ်" ဟု ဝမ်ချင်းလင်က ဆိုသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ!" ဟု လင်ရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။
ကျီယုံ က သူတို့၏ အကြီးအကဲကို ကြည့်ကာ သဘောထားကို တောင်းခံသည်။
ရှောင်ဟန်က ဝမ်ချင်းလင်၏ စီစဉ်မှုကို လိုက်နာရန် ညွှန်ပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူတို့သည် လူသားများ မဟုတ်တော့ဘဲ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဇွန်ဘီများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုပေ။ ဇွန်ဘီအုပ်ကြားထဲကို မောင်းနှင်သွားလျှင်တောင် အန္တရာယ်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ လူသားတစ်ဦးဖြစ်သော ကျီယုံ ကို ခေါ်သွားခြင်းသည် ဇွန်ဘီများကို ဆွဲဆောင်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားအကျိုးကျေးဇူး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ဟီလင် နှင့် လင်ရှန်းတို့သည် ရွှံ့စေးလမ်းသွားယာဉ်ကို မောင်းနှင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့သည် ယခုအခါ ဗဟိုမဟာမြို့တော် နှင့် အတန်ဝေးကွာလှသည်မဟုတ်ဘဲ နက်ဖြန်နံနက်ပိုင်းလောက်တွင် ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ထိုနေရာတွင် သံချပ်ကာယာဉ် ၃၆ စီး ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က လက်ကိုယမ်းကာ "တစ်ယောက်ကို တစ်စီးစီ၊ အားလုံးကို မောင်းပြီး ပြန်ကြမယ်!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ယာဉ်မောင်းအသစ်စက်စက်များကို ဖြောင့်တန်းစွာ မောင်းနှင်နိုင်ရန် မမျှော်လင့်ထားပေ။ သံချပ်ကာယာဉ်များကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး လှည့်ကွက်များလုပ်ရသည်ဖြစ်စေ၊ မြောင်းထဲထိုးကျသည်ဖြစ်စေ ဝမ်ချင်းလင် လက်ခံပေမည်။ သို့သော် တစ်ယောက်ကမူ သုံးနေကျလမ်းကြောင်းအတိုင်း မလိုက်ပေ။ ရှေ့တိုးမောင်းရမည့်အစား သို့မဟုတ် လှည့်ရမည့်အစား မြောင်းထဲသို့ တန်းတိုးဝင်သွားသဖြင့် အားလုံး၏ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ယာဉ်မောင်းအသစ်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာများမှာ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ညစ်ပတ်နေကာ အရှက်ကွဲလျက်ရှိသည်။ သူတို့သည် စိမ်းစိုနေသော ချုံပုတ်များကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ မျက်ဝန်းစုံများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။
ယာဉ်မောင်းအသစ်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ သံချပ်ကာယာဉ်ကို အစွမ်းကုန် လှန်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူတို့၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့် သာမန်ကားများ သို့မဟုတ် ရွှံ့စေးလမ်းသွားယာဉ်များကို အလွယ်တကူ လှန်နိုင်သော်လည်း သံချပ်ကာယာဉ်မှာမူ အလွန်လေးလံလှသည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ခွန်အားအတွက်မူ နည်းနည်းလေး များနေပေသည်။
ယာဉ်မောင်းအသစ်၏ မျက်နှာမှာ အားစိုက်ရသဖြင့် နီရဲလာသည်။ "လာကူကြပါဦးဗျ၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မမောင်းနိုင်ဘူး။"
ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က ရယ်မောဆဲဆိုရင်း လျှောက်လာသည် - "မင်း နောက်နေတာလား။ တခြားသူတွေထက် အသားပိုစားတာ ငါမြင်ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကားလှန်ဖို့ကျတော့ အကျပ်တွေ့နေရတယ်... အမလေး၊ တကယ်လည်း လေးလံတာပဲ! လူအများကြီး ထပ်ခေါ်လာကြစမ်း!"
ဝမ်ချင်းလင်က သူတို့ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော အသံမြည်ဟည်းမှုနှင့်အတူ သံချပ်ကာယာဉ်ကို အလွယ်တကူ လှန်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန် -
လူတိုင်း -
ကျီယုံ လေပူတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး စကားမပြောရဲတော့ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်!
ဤသံချပ်ကာယာဉ်သည် တန်ချိန် ဆယ်တန် သို့မဟုတ် အစိတ်ထက် ပိုလေးမည်ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်က အလွယ်တကူပင် လှန်ပြလိုက်နိုင်ပေသည်။
ဝမ်ချင်းလင် လှည့်လာပြီး "ကျီယုံ၊ လာပြီး တည့်ပေးလိုက်တော့" ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ အံ့အားသင့်သွားကာ တုန်လှုပ်သွားပြီး နေရာမှာပင် ခုန်တက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ "ဟ... ဟုတ်ကဲ့။"
သူက အလွန်တရာ နာခံတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေသည်။
ကျီယုံ က သံချပ်ကာယာဉ်ကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီး ယာဉ်မောင်းအသစ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးသည်။ သူက လေးနက်သောလေသံဖြင့် "ညီအစ်ကို၊ အာရုံစိုက်စမ်းပါ။ သံချပ်ကာယာဉ်ကို မြောင်းထဲ မောင်းထည့်ဖို့ ငါသင်ပေးခဲ့လို့လား" ဟု ပြောသည်။
ယာဉ်မောင်းအသစ်က "မှားသွားလို့ပါ၊ မှားသွားလို့ပါ။ ဘရိတ်နင်းရမယ့်အစား မတော်တဆ အခြားနင်းမိသွားလို့ပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမောင်းနိုင်ပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျီယုံ က နည်းပြတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယာဉ်မောင်းအသစ်မှာ တည့်တည့်မမောင်းနိုင်လျှင်တောင် လမ်းပေါ်သို့ အနည်းငယ် တက်နိုင်ခဲ့သည်။ မြောင်းထဲသို့သာ ထပ်မမောင်းမိပါက လုံလောက်ပေပြီ။
သံချပ်ကာယာဉ်များ အင်ဂျင်သံဟိန်းဟိန်းဖြင့် မောင်းထွက်သွားကြပြီးနောက် ကားကြီးများနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ အကြည့်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် လမ်းနှစ်ဖက်ဘေးရှိ ချုံနွယ်သစ်ပင်များဆီသို့ ရောက်သွားလေသည်။ ထိုနေရာများတွင် လူများ ပုန်းအောင်းနေကြကြောင်း သူ အစောတည်းက သိနှင့်ပြီးဖြစ်ပြီး ပထမကမူ လျစ်လျူရှုထားရန်သာ စိတ်ကူးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချင်းလင်က သူတို့အားလုံး အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်ကို ခံစားမိလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စဉ်းစားစရာ ဖြစ်သွားရသည်။
ကျီယုံ မှလွဲ၍ ရှိနေကြသူ အားလုံးမှာ မြက်ခင်းပြင်အတွင်း လူများ ပုန်းအောင်းနေကြကြောင်း သိထားပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။ လတ်ဆတ်သော လူသားအသား၏ အနံ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှရာ ဇွန်ဘီများထံမှ လုံးဝ ဝှက်ဖုံး၍ မရနိုင်ပေ။
ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ မကြာသေးမီကမှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော ရှောင်ဟန်မှာမူ အထူးသဖြင့် ဤနယ်မြေတစ်ဝိုက်တွင် လူများစွာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်ဖြစ်ရာ သူ၏ ထက်မြက်လာသော အနံ့ခံအာရုံနှင့် အသားကျအောင် အချိန်ယူနေဆဲပင် ရှိသေးသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က လမ်းနှစ်ဖက်ဘေးရှိ မြက်ခင်းစပ်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ထွက်လာခဲ့ကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မြက်ခင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေဆဲပင်တည်း။
ဝမ်ချင်းလင်က "ကျီယုံ၊ ဒီချုံနွယ်တွေကို မီးရှို့လိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျီယုံ မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာလုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မီးလုံးကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာစေရန် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။
မြက်ခင်းပြင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး လူတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် "မရှို့နဲ့၊ မီးမရှို့ကြပါနဲ့! ကျုပ်တို့ ထွက်လာပါပြီ!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
သာ၍သာ ထိုမီးသာ ကျရောက်လာပါက သူတို့တွင် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း လုံးဝ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
လမ်း၏ နှစ်ဖက်ဘေးမှ လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျီယုံ မှာ အံ့သြချီးကျူးမိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤလူများမှာ ရှုပ်ထွေးလှသော ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကြီးထဲတွင် ကြံ့ကြံ့ခံ ရုန်းကန်လာခဲ့ကြရသူများ ဖြစ်ကြရာ ပုန်းအောင်းကျွမ်းကျင်မှုမှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်ထက်မြက်လှသည်။ သူတို့သည် အသံလေးတောင် မထွက်အောင် နေနိုင်ကြသည်မှာ အမှန်ပင် ချီးကျူးစရာပင်တည်း။
ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ထွက်ပေါ်လာကြသော်လည်း မည်သူကမျှ သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်မသွားကြပေ။ သူတို့သည် မြောင်းထဲတွင်သာ ဆက်လက်ရပ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စူးစမ်းကြည့်နေကြသည်။
ရှောင်ဟန်ကလည်း ဤလူများ၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ပုန်းနေကြတာလဲ"
တစ်ဦးက "ကျုပ်တို့က သံချပ်ကာယာဉ်တွေကို မောင်းချင်ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမောင်းရမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ယာဉ်တွေ ရောက်လာတဲ့အသံ ကြားတော့ ကျုပ်တို့လည်း ပုန်းနေလိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ရှောင်ဟန်က "ခင်ဗျားတို့က ဒီအနီးအနားက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ လား" ဟု မေးမြန်းသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျုပ်တို့က တခြားနေရာကနေ ထွက်ပြေးလာကြပြီး ဒီကို ဖြတ်လာကြတာပါ"
ကျီယုံ က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် "ခင်ဗျားတို့ ဘယ်ကို သွားချင်ကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက ခေါင်းကို တစ်ဖန် ပြန်ယမ်းလိုက်သည်။ "မသိပါဘူး"
ကျီယုံ မှာ ထူးဆန်းနေသဖြင့် "ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုခုမှာ သွားပြီး အခြေမချကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အခြေစိုက်စခန်းဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။ "ကျုပ်တို့ အခြေစိုက်စခန်းတွေကို မသွားနိုင်ဘူး။ အခြေစိုက်စခန်းတွေက ပိုတောင် အန္တရာယ်များသေးတယ်။ အပြင်မှာပဲ လှည့်လည်သွားလာနေတာက ပိုလုံခြုံတယ်"
ကျီယုံ က ပြုံးစစဖြင့် "အခြေစိုက်စခန်းတွေက အန္တရာယ်များတယ်ဆိုရင် အပြင်ကျတော့ရော မများဘူးလား။ နေရာတိုင်းမှာ ဇွန်ဘီတွေ ချည်းပဲလေ။ ခင်ဗျားတို့ အစားခံရမှာ မကြောက်ဘူးလား" ဟု ပြောသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အစားခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူတွေရဲ့ အစားခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျုပ်တို့ကတော့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အစားခံရတာကိုပဲ ပိုလိုချင်ပါတယ်"
ရှောင်ဟန်၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "လူတွေရဲ့ အစားခံရတယ် ဟုတ်စ"
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော လေသံဖြင့် "ဟုတ်ပါတယ်၊ အခုချိန်မှာ ဇွန်ဘီတွေက လူကိုစားတယ်၊ ဗီဇပြောင်း သစ်ပင်နဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကလည်း လူကိုစားတယ်၊ လူအချင်းချင်းတောင်မှ စားနေကြပါပြီ" ဟု ပြောလေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများနှင့် ဝမ်ချင်းလင်တို့အဖွဲ့ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့လူက လူသားလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘီလူးလားဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ မသိနိုင်ဘူး။ လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေတုန်း ကိုယ့်ဘေးကနေ ဖြတ်သွားတဲ့သူက ချက်ချင်းလှည့်ပြီး လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်လာနိုင်တယ်... ကျုပ်တို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းမှာတုန်းက ဇွန်ဘီတွေ လာတိုက်တာမျိုး မရှိခဲ့ပေမဲ့ အတွင်းကနေ ပျက်စီးသွားခဲ့တာပါ။ လူတွေ ရူးသွပ်ကုန်ကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကိုက်ဖြတ်စားသုံးကြတယ်။ ကျုပ်တို့က ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်ရဲတော့ဘဲ အမြဲတမ်း သတိနဲ့နေခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလို နေနေတာတောင်မှ လူအရေခွံခြုံထားတဲ့ ဘီလူးအချို့က ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ကြတယ်။ လမ်းခရီးမှာ ကျုပ်တို့လူတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဘယ်သူက လူသားလဲ၊ ဘယ်သူက လူအရေခွံခြုံထားတဲ့ ဘီလူးလဲဆိုတာ ကျုပ်တို့ မခွဲခြားတတ်တော့ဘူး..."
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများနှင့် ဝမ်ချင်းလင်တို့အဖွဲ့ကို ထိတ်လန့်တကြားနှင့် သံသယကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ရှောင်ဟန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "ဇွန်ဘီတွေက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရဲ့ အဓိက လူဆိုးတွေလို့ မသတ်မှတ်ရတော့ဘူး မဟုတ်လား။ ပိုကြီးတဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေ၏။
ယခုလို မေးခွန်းမျိုးနဲ့ အချိန်ကုန်ခံနေရမည့် အချိန်ဟုတ်ပါရဲ့လား။
ကျီယုံ မှာမူ ရှုပ်ထွေးဝေေဝ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ "တကယ်တော့ သူတို့က လူတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘီလူးတွေလား"
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက "အပြင်ပန်းကတော့ လူတွေလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လူတွေကို စားကြတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျီယုံ မှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်လာသည်။ "ခွဲခြားလို့ မရဘူးလား။ ဥပမာ- သူတို့ရဲ့ အပြုအမူ၊ ပုံစံ၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားထူးခြားချက် တစ်ခုခုပေါ့"
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မရဘူး၊ သူတို့က လူတွေနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့က လူတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လူတွေကို စားကြတယ်"
ကျီယုံ မှာလည်း အကြံရစရာ မရှိတော့ဘဲ တစ်ဖက်လူကြီး နှစ်ဦးကိုသာ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။
ရှောင်ဟန်က "သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်အထိ ရှိလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "သူတို့က အလွန်တရာကို တန်ခိုးစွမ်းအား ကြီးမားကြတယ်၊ ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီတွေနဲ့ အတူတူပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယအချို့ ဝင်လာသည်။ "သူတို့ရဲ့ ပြေးနိုင်တဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ ခုန်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ကရော ဘယ်လိုနေလဲ"
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက "ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီတွေကို မြင်ဖူးလား။ ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က အရမ်းကို မြန်မြန်ပြေးနိုင်ကြတယ်။ မြေပြင်ကနေ ဒုတိယထပ်ကို တစ်ရှိန်ထိုး ခုန်တက်နိုင်ကြတယ်။ ကျုပ်တို့ ကိုယ်တိုင်မျက်စိနဲ့ အမှန်တကယ် မြင်ခဲ့ရတာ။ အလွန်တရာကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်" ဟု ပြန်ပြောပြသည်။
ရှောင်ဟန်က ဝမ်ချင်းလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချင်းလင်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အကြံတစ်ခု ပေါ်လာနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီများကို လာရောက်တိုက်ခိုက်နေကြသည်မှာ ဤသတ္တဝါများပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူတို့က တော်တော် ရဲတင်းကြပေသည်၊ ဝမ်ချင်းလင်၏ လူများကိုပင် စားရဲကြသည်အထိ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့လည်း အသက်ရှင်ရတာ ဝသွားကြပြီ ထင်ပါရဲ့။
ဝမ်ချင်းလင် လှည့်ထွက်လာပြီး ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ "ပြန်ကြစို့"
ကျန်ရှိနေသေးသော လူအနည်းငယ်မှာလည်း ကားကြီးပေါ်သို့ တက်ကြပြီး ယာဉ်မောင်းက အမြန်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံးတင်ကာ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လမ်းဖြတ်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြရာ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မိုးစုန်းစုန်းချုပ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သံချပ်ကာယာဉ် အုပ်စုကတော့ ရောက်ရှိမလာသေးပေ။
ဝမ်ချင်းလင်က မိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့် သွေးလောင်းကောင်ကို ခေါ်ယူပြီး လင်မြို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသော လူသားများကို တစ်စုံတစ်ရာ တွေ့မြင်ခဲ့ရခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းစုံစမ်းလိုက်သည်။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့် သွေးလောင်းကောင်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းယမ်းပြကြသည်။
သွေးလောင်းကောင်က သူ့အား ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "လင်မြို့ ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ခင်ဗျား လုံးဝ မသိတာလား။ အခုချိန်မှာ ဘယ်သူကများ ဝင်လာရဲမှာလဲ"
ဝမ်ချင်းလင်က "သေချာလို့လား" ဟု ထပ်မေးသည်။
မိန်းကလေးနှစ်ဦး အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သို့မျှ အသေအချာ မပြောရဲကြပေ။ "ကျုပ်တို့ ကင်းလှည့်တဲ့ နယ်မြေထဲမှာတော့ ဘာမှ မတွေ့ရပါဘူး"
သွေးလောင်းကောင်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရဘူး"
ဝမ်ချင်းလင်က "လင်မြို့ ရဲ့ အပြင်ဘက်နားမှာ သစ်ပင်ခြုံနွယ်တွေကြား ပုန်းအောင်းနေတဲ့ လူသားတွေ ရှိသေးလား" ဟု ဆက်မေးသည်။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့် သွေးလောင်းကောင်တို့က ဘာမှ မတွေ့ရကြောင်း ထပ်မံဖြေကြားကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်လည်း သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ သူတို့တွင် စိတ်စွမ်းအင် မရှိကြသဖြင့် ကန့်သတ်ထားသော နယ်မြေအချို့ရှိ ဇွန်ဘီများကိုသာ ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။ လင်မြို့ တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းမှာမူ များလွန်းရာကျပေလိမ့်မည်။