သူတို့ ရောက်လာချိန်တွင် အဝင်ဝ၌ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သေဆုံးနေပြီး ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲသွားသည့် နွားကြီးတစ်ကောင်မှာ သွေးများ အိုင်ထွန်းနေသည့်ကြားတွင် လဲကျနေသည်။
ဝမ်ဘိုက သေနတ်တစ်လက်ကိုင်ထားသော လူတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။ သို့သော် ထိုသူကိုင်ထားသော သေနတ်မှာ ပို၍သေးငယ်သည်။ သူတို့က ဝမ်ဘိုကို ရင်ဆိုင်စိန်ခေါ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုကျင်းက သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ ဤလူများသည်လည်း အခြေစိုက်စခန်း၏ အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ မြို့ငယ်လေး၏ မူလဒေသခံများဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ဘာသာ အုပ်စုဖွဲ့ထားကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်ဘက်မှ လာကြသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် အမြဲတမ်း ပွတ်တိုက်မှုများ ဖြစ်ပွားနေတတ်ပြီး သေးငယ်သော ပဋိပက္ခလေးများကို အဆက်မပြတ် ဖန်တီးနေကြသည်။ သူတို့လိုချင်နေသည်မှာ အစပျိုးရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းသာ လိုတော့သည်။
မိုကျင်းနှင့် သူ့အဖွဲ့မှာ လူငယ်များဖြစ်ကြပြီး စွမ်းအားထက်မြက်ကာ အပြင်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကြားတွင် ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် တာဝန်ယူနေကြသည်။ မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် သူတို့ တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ရပေမည်။
မိုကျင်းက "ဟဲဆန်း၊ မင်း ဘာလုပ်နေပြန်ပြီလဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဟဲဆန်းမှာ မူလက မြို့ငယ်လေး၏ ဆူပူဖန်တီးတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်အချိန်များကို အလဟဿကုန်ဆုံးကာ လောင်းကစားဝိုင်းများ လုပ်ကိုင်စားသောက်နေသူဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းသည့်ကာလများက လူအများ အထင်မကြီးကြဘဲ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်လာသောအခါမှ အဆင်ပြေလာကြသည့် သူကဲ့သို့ လူမျိုးများနှင့်သာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။
ဟဲဆန်းက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကာ သစ်သားသေနတ်ကို လက်ဖြင့် လှည့်ပတ်ကစားရင်း မိုကျင်းကို လည်ပင်းကြောထောင်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်လေး၊ ဒီ mutated တိရစ္ဆာန်ကြီး နှစ်လှည်းက မင်းတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေဆိုတာ ငါကြားတယ်"
မိုကျင်းက ဝမ်ချင်းလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဟဲဆန်းက ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာသည်။ "ဘာဖြစ်ရမှာလဲ!! မင်း မျက်စိကန်းနေလို့လား!! ဒီမြို့တစ်မြို့လုံးနဲ့ မြို့နားက mutated တိရစ္ဆာန်တွေ အားလုံးက ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ! သူတို့က ဘယ်သူတွေမို့လို့ ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းကိုလာပြီး ပစ္စည်းတွေ လုယူရဲတာလဲ? သေချင်နေကြတာလား!!"
ဟဲဆန်းက mutated တိရစ္ဆာန်လှည်းနှစ်စီးဘက်သို့ သေနတ်ထိုးပြကာ "ငါ ဒီမှာပဲ ပြောလိုက်မယ်၊ ဒီလှည်းနှစ်စီးလုံးက ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ။ သူတို့ တစ်ခုတောင် ယူသွားလို့မရစေရဘူး!" ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။
မိုကျင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဟဲဆန်း! မင်း လွန်လွန်းနေပြီ! ဒါတွေကို သူတို့ ဖမ်းခဲ့တာ၊ သူတို့ ယူချင်ရင် ယူခွင့်ပေးလိုက်ပေါ့။ မင်း လိုချင်ရင် သွားပြီး ကိုယ်တိုင်ဖမ်းလေ။ မင်းသာ ဖမ်းနိုင်ရင် ငါ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး!" ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဖမ်းရမယ့် ဒုက္ခကို ခံနိုင်ရိုးလား! ငါ့လက်ထဲကို ရောက်နေပြီပဲ။ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် ထွက်ဖမ်းရမှာလဲ!!" ဟု ဟဲဆန်းက အော်ကြီးဟစ်ကျယ် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ဟဲဆန်းမှာ မူလက ဆူပူဖန်တီးတတ်သူနှင့် လူမိုက်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို အကြောင်းပြချက်ပြ၍ ပြောဆို၍ မရနိုင်ပေ။ ဝမ်ချင်းလင်က သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ နင်နင်က သူမ၏ကိုယ်ပိုင်လက်နက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဝမ်ချင်းလင်က သေနတ်ကို လျင်မြန်စွာ ကျည်ထိုးလိုက်သည်။ ကျည်ဆံထွက်လာသည့် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ဟဲဆန်း၏ ပခုံးရိုးကို ထွင်းဖောက်သွားလေသည်။
ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်သွားသည်၊ ကံကောင်းသည့် ပစ်ချက်တစ်ခု။
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော သေနတ်သံကြောင့် အားလုံး လန့်သွားကြသည်။ မာန်မာနကြီးလှသော ဟဲဆန်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကာ ပခုံးကိုဖိရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
မိုကျင်း။
အတန်းဖော်များ။
*စောက်သုံးမကျလိုက်တာ... ဒီလူက ရက်စက်ပြီး စကားနည်းတယ်။ ဘာမှမပြောဘဲ စကားတောင် မဆုံးခင်မှာပဲ သူ့ကို အသုံးမကျအောင် လုပ်လိုက်ပြီ။*
ဟဲဆန်းက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း သူ၏သေနတ်ကို ပြန်ယူရန် တွားသွားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်က လေထဲတွင် လက်လှမ်းကာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်က သေနတ်ကို ထပ်မံပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဟဲဆန်း၏ ကျန်တစ်ဖက်သော ပခုံးကိုပါ အသုံးမကျအောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည်။
ကံကောင်းသည့် ပစ်ချက် +၁၊ နောက်တစ်ချက် ထပ်မှန်ပြန်သည်၊ အလွန်ပင် ကံကောင်းပေစွ။
ဟဲဆန်းက ဝက်သတ်သံကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ ဝေးလံသောနေရာမှနေ၍ သေနတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကြောင့် အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော လောကီအစွမ်းမျိုးနည်း။ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ရွေ့လျားစေခြင်းလော။
ဝမ်ချင်းလင်က ဟဲဆန်း၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော လက်ကိုင်သေနတ်ကို မိုကျင်းဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ရာ မိုကျင်းက အံ့သြငေးမောနေသည့် မျက်နှာဖြင့် အမြန်ဆုံး ဖမ်းယူလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော mutated နွားကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သွေးအိုင်ထဲတွင် ခဏရပ်နေပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သေနတ်ဖြင့် ဟဲဆန်း၏ အံ့သြငေးမောနေသော အပေါင်းအပါများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "တစ်ကောင်သတ်ရင် ဆယ်ကောင်လျော်ရမယ်။ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့နွားတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တာမို့လို့ ငါ့ကို နွားဆယ်ကောင် ပေးရမယ်။ နားလည်လား"
ဟဲဆန်းက "မင်းတို့ ဘိုးဘေးတွေကို ငါ ကျိန်ဆဲတယ်!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သေနတ်ကို ထပ်မံပစ်ခတ်လိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့်မှန်သွားစေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ သေနတ်ပစ်နိုင်စွမ်းမှာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် တိကျလှသဖြင့် ဝမ်ချင်းလင် ကိုယ်တိုင်ပင် လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သေနတ်ပစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ တိကျမှုမှာ အလွန်တရာ ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်နေသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ရသည်။
ကြည့်ရှုနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး စကားမပြောရဲဘဲ အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြဘဲ ငြိမ်သက်နေကြသည်။
ဤလူက မည်သို့သော မိစ္ဆာမျိုးနည်း။ အခြေစိုက်စခန်းတွင် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုး မရှိရပေ။ သူတို့ကို အမြန်ဆုံး၊ အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်ရမည်!
ဝမ်ချင်းလင်က "ငါ အခွင့်အရေးပေးခဲ့တယ်။ မင်းတို့ မလိုချင်တော့ သေပေတော့" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ဟဲဆန်း၏ အံ့သြနေဆဲဖြစ်သော အပေါင်းအပါများကို သစ်သားသေနတ်ဖြင့် ထပ်မံထိုးပြလိုက်သည်။ "တစ်ကောင်သတ်ရင် ဆယ်ကောင်လျော်ရမယ်။ သေသေချာချာ နားလည်ရဲ့လား"
လူမိုက်တစ်ဦးက ထစ်ငေါ့လျက် "ဗ-ဗိုလ်ကြီး၊ mutated နွားကြီးက အရမ်းပြေးမြန်ပြီး အရမ်းရိုင်းစိုင်းတယ်။ ခ-ကျွန်တော်တို့ မဖမ်းနိုင်ဘူး!" ဟု ပြောဆိုသည်။
သေနတ်က လူမိုက်၏ဘက်သို့ ဦးတည်သွားရာ သူသည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် "ဗ-ဗိုလ်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ မျက်စိကန်းသွားတာပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ!" ဟု ငိုယိုတောင်းပန်လိုက်သည်။
ရှောင်ဟိန်းက သေနတ်ကိုင်ထားသော ဝမ်ချင်းလင်၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်ပြီး "မှန်ပါတယ်၊ mutated နွားကို ဖမ်းရတာ ခက်ခဲပါတယ်။ သာမန်လူတွေဆိုရင် သူ့ရဲ့ အစာဖြစ်သွားဖို့ပဲ ရှိပါတယ်။ mutated နွားမရှိရင် ကျောက်မျက်ဥတွေနဲ့ လျော်ခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက သေနတ်ကို နင်နင့်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး "မင်းတို့အသက်တွေအတွက် သာမန်ကျောက်မျက်ဥ အခု ၁၀၀ ပေးရမယ်" ဟု ဆိုသည်။
လူမိုက်က ပို၍ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ငိုယိုလာပြီး "ဗိုလ်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့မှာ အဲ့လောက် များပြားတဲ့ ကျောက်မျက်ဥတွေ မရှိပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
နောက်ထပ် လူမိုက်တစ်ဦးက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် "ကျွန်တော်တို့မှာ မရှိပေမယ့် ဦးလေးရှုံ မှာတော့ သေချာပေါက် ရှိပါတယ်။ ဦးလေးရှုံ ဆီသွားမေးခွင့်ပေးပါ။ သူ ကျွန်တော်တို့ကို ကျောက်မျက်ဥတွေ သေချာပေါက် ငှားပေးပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
လူမိုက်အချို့က ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဦးလေးရှုံ မှာ ကျောက်မျက်ဥတွေ ရှိတယ်။ သူ သေချာပေါက် ကူညီပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "သူ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လူမိုက်။ "သူ မြို့ထဲမှာ ရှိပါတယ်။"
ဝမ်ချင်းလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းသွားယူ၊ ကျန်တဲ့လူတွေ ဒီမှာပဲ နေခဲ့။"
"သူ့ကို ဦးလေးရှုံ ဆီ သွားခွင့်မပေးနိုင်ဘူး!" လူမိုက် ထွက်သွားသည့်အခါ မိုကျင်းက အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
မိုကျင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ရှုံရှုက မူလက မြို့ထဲမှာ ဝက်သတ်နေတာပါ။ သူက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ရက်စက်တယ်၊ ဟဲဆန်းတို့က သူ့နောက်လိုက်တွေပဲ။ ရှုံရှုရဲ့ နိုးထလာတဲ့စွမ်းအားက အရမ်းပြင်းထန်းပြီး ကိုင်တွယ်ရခက်တယ်။ သူက ဒေသခံ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ အပြင်က လာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ဖိနှိပ်ပြီး အခြေစိုက်စခန်းမှာ အာဏာပြနေတာ။ သူက ကိုင်တွယ်ရလွယ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ အခု မင်း သူ့လူတွေကို သတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ သူ မင်းကို သေချာပေါက် လက်စားချေလိမ့်မယ်" ဟု ပြောပြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ ပေါ်မလာပေ။ "သူ လက်စားချေချင်ရင် လာခဲ့ပါစေ။ သူ မသေမချင်းတော့ ငါ့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက် အကျိုးဆက်ကို ခံယူရလိမ့်မယ်။"
မိုကျင်း။
အားလုံး။
မိုကျင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ခင်ဗျားတို့ အရင်ထွက်သွားကြပါတော့လား။ အခွင့်အရေးရှိရင် နောက်မှ ထပ်ဆုံကြတာပေါ့" ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သဘောမတူဘဲ "ဗိုလ်ကြီး၊ သူတို့သာ ထွက်သွားပြီး ရှုံရှု ပြန်လာလို့ သူတို့ကို မတွေ့ရင် ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်မရှာဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။
လူအုပ်ထဲမှ ဖုန်းဟွေ နှင့် ဆန်ချင် တို့မှာ ဦးလေးရှုံ အမြန်ဆုံး ရောက်လာဖို့အတွက် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေကြသည်။ အကယ်၍ သူသာ လူအားလုံးကို ရှင်းပစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်စရာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဆန်ချင် က ဖုန်းဟွေကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွန်းကာ ဝမ်ချင်းလင်နှင့် ကျန်းလန် တို့ကို မထွက်သွားခိုင်းရန် အမြန်ပြောဆိုဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ဖုန်းဟွေက သူတို့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ဝင်မစွက်ဖက်ကြရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပြီး သူ၏စွမ်းအားမှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိပေ။ သူသည် လူသတ်နေစဉ်အတွင်း မျက်တောင်ပင် တစ်ချက်မခတ်ခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို မည်သူကမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကျန်းလန် က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် "မစိုးရိမ်နဲ့၊ ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
သူတို့ အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရခြင်း မရှိပေ။ မကြာမီမှာပင် ဖုန်းဟွေ အပါအဝင် လူအချို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။
အဝတ်အစားများပေါ်တွင် သွေးကွက်များ စွန်းထင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မိုကျင်းက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဆိုန်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက အမြန်ခြေလှမ်းများဖြင့် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဒဏ်ရာတွေက..." ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
နောက်ထပ် မေးမြန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဒဏ်ရာပတ်လည်ရှိ အသားစများမှာ ဇွန်ဘီ ကိုက်ခံထားရသည်ကို ပြသနေသည့်အလား ညိုမည်းလာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
မိုကျင်းက မယုံကြည်နိုင်င်စွာဖြင့် "ခင်ဗျားတို့... ရောဂါကူးစက်ခံလိုက်ရပြီလား!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဤလူများမှာ မိုကျင်း၏ လူများပင် ဖြစ်ကြပြီး ရုတ်တရက် ရောဂါကူးစက်ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကြံစည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ သံသယဝင်သွားစေသည်။
မိုကျင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ!" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဖုန်းဟွေ က အမောတကော ရှိုက်ကာ အနည်းငယ်မျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ "ငါတို့ ပစ္စည်းအနည်းငယ် ယူဖို့ စူပါမားကတ်ကို သွားခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကနေ ပြန်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဇွန်ဘီအုပ်စုရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတယ်။ သူတို့က တစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် ရှိပြီး ငါတို့ အလွန်အမင်း ရုန်းကန်ပြီးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ရတာ" ဟု ပြောပြသည်။
မိုကျင်းက "ခင်ဗျားတို့ လွတ်မြောက်လာနိုင်ရင်တောင် ဘာထူးတော့မှာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ရောဂါကူးစက်ခံလိုက်ရပြီလေ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုမြို့ငယ်လေးတွင် လူဦးရေ နည်းပါးသော်လည်း ခုနစ်သောင်းမှ ရှစ်သောင်းအထိ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤလူအားလုံးသာ ဇွန်ဘီများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြမည်ဆိုလျှင် သိသာထင်ရှားသော အရေအတွက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ သို့သော် ဇွန်ဘီအများစုမှာ မြို့ထဲတွင်သာ စုဝေးနေကြပြီး အပြင်ဘက်စွန်ပိုင်းများတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်မှာ များလှသည်မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် ဤနေရာတွင် အတော်ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး မြို့၏ ပထဝီဝင်အနေအထားကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။ ဇွန်ဘီ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်တိုင်အောင် ပုံမှန်အားဖြင့် လုံခြုံစွာ လွတ်မြောက်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် ယနေ့ အခြေအနေမှာမူ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။
ဇွန်ဘီ ကိုက်ခံထားရသော ဖုန်းဟွေ က တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ "ငါ့ရဲ့ ချစ်ရသူတွေ အားလုံး သေဆုံးကုန်ကြပြီ။ ငါ့မှာ ဆုံးရှုံးရမယ့်အရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ သေဖို့အတွက်လည်း ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ။ အခုချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေပါပြီ။"
ကျောင်းသားအချို့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ရဲတက်လာကြသည်။
သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သင့်ပေသည်။ ချစ်ရသူများ ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူတို့ မြင်ဖူးကြသည်။ သူငယ်ချင်းများနှင့် အတန်းဖော်များ ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုလည်း မြင်ဖူးကြသည်။ သီအိုရီအရဆိုလျှင် သူတို့သည် ဤအရာနှင့် ရင်းနှီးနေသင့်သော်လည်း မျက်ရည်ကျခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ကြပေ။
ကျန်းလန် က လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ဖုန်းဟွေ။"
ဖုန်းဟွေ က တောင့်ခဲသွားပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် - "ကျန်းလန်၊ မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီရောက်နေကြတာလဲ။"
"ဖုန်းဟွေ။" ဖုန်းဟွေ နှင့် ဆန်ချင် တို့လည်း လျှောက်လာကြသည်။
ဖုန်းဟွေ က ကျောင်းသားသုံးဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ "မင်းတို့အားလုံး အသက်ရှင်နေကြတုန်းပဲ။ အရမ်းကောင်းတာပဲ။"
ဆန်ချင် က မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျလာသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဆရာ့မှာ အခြေအနေမကောင်းဘူး။ ဆရာ ရောဂါကူးစက်ခံလိုက်ရပြီ။"
ဖုန်းဟွေ က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ဘယ်သူက ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ အသေအချာ မပြောနိုင်ပါဘူး။ ငါ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားချင်စိတ်တော့ မရှိပါဘူး။ ငါ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို သတ်ပေးကြပါ။"
ကျန်းလန် က "ကျွန်တော်ရှိနေမှတော့ ဆရာ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
လူတိုင်းက ကျန်းလန် ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို တွေးတောနေကြသည်။
ကျန်းလန်၏ ဆေးခန်းကို ပိတ်ထားသည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ယခင်က လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု ကောင်းမွန်ခဲ့သော်လည်း ဦးလေးရှုံ ကြောင့် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။ လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အသက်ရှင်နေထိုင်သူ မရှိတော့ရာ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ငန်းမျိုးအကြောင်း ပြောဆိုကြမည်နည်း။
തീര്ച്ചပါသည်၊ အသက်ရှင်နေထိုင်သူများနှင့် လုပ်ကိုင်စရာ လုပ်ငန်း မရှိတော့သော်လည်း ဇွန်ဘီများအတွက်မူ အခွင့်အလမ်းများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကျန်းလန် က အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ "ဖုန်းဟွေ၊ ကျွန်မကို မှတ်မိသေးလား"
ဖုန်းဟွေ က ရိုးသားပွင့်လင်းပြီး စိတ်သဘောပြင်းထန်သောကြောင့် လေးနက်သော အမှတ်တရကို ချန်ထားခဲ့သည့် မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းလန် ကို မှတ်မိနေသည်။
ဖုန်းဟွေ က အလျင်အမြန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ကျန်းလန်ရဲ့ အမေ၊ မင်းတို့အားလုံး အသက်ရှင်နေကြတုန်းပဲ။ အရမ်းကောင်းတာပဲ။"
ကျန်းလန် က ပြုံးလျက် "ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျန်းလန်က လင်မြို့ မှာ ရောဂါကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသဖို့အတွက် သီးသန့်ဆေးခန်းတစ်ခု ဖွင့်ထားတယ်။ ကျန်းလန် ဒီမှာရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဆရာ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ကြိမ် ရောဂါကူးစက်ခံရပြီးရင် ဆိုးကျိုးကနေ ကောင်းကျိုးဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ ကောင်းသွားပြီဆိုရင် ဆန့်ကျင်ဘက်ပိုး (Antibodies) တွေ ရရှိသွားမှာဖြစ်ပြီး နောင်မှာ ဇွန်ဘီကိုက်ခံရရင်တောင် ရောဂါကူးစက်ခံရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောပြသည်။
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်!
မိုကျင်းနှင့် ကျောင်းသားအချို့မှာ သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်များကို မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။ "ဒါ... ဒါ တကယ်လား"
အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျီယုံ က ရှေ့ထွက်လာပြီး အတည်ပြုပေးလိုက်သည် - "တကယ်ပါ။ မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော် ဇွန်ဘီကိုက်ခံရတာ၊ ဆရာဝန် ကျန်း က ကျنတော့်ကို အဆိပ်ဖြေပေးခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် ကျွန်တော် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေဆဲပဲလေ။"
လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည် - "ဒါဆိုရင် တစ်ခါ ရောဂါကူးစက်ခံရပြီး ပြန်ကောင်းသွားရင် ကျွန်တို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ပိုးတွေ ရှိသွားမှာပေါ့။ နောက်ထပ် ရောဂါကူးစက်ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"
ကျီယုံ က သွားဖြဲပြုံးလျက် "မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့တော့ ရောဂါ မကူးစက်ခံကြနဲ့ဦး။ ကုသမှု တစ်ကြိမ်ကို သာမန်ကျောက်မျက်ဥ ၁၀၀ ကုန်ကျမှာဖြစ်ပြီး ဆရာဝန် ကျန်း က အလကား ကုသပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့မှာ ကျောက်မျက်ဥတွေ မရှိဘူး ဒါမှမဟုတ် မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ကာကွယ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဆရာဝန် ကျန်း က ပရဟိတ လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။"
စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ရေအေးဖြင့် လောင်းချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ငြိမ်ကျသွားကြသည်။
သာမန်ကျောက်မျက်ဥ ၁၀၀ ဆိုသည်မှာ သာမန်ဇွန်ဘီ ၁၀၀ ကို သတ်ဖြတ်ရမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကဲ့သို့သော သာမန်လူများအတွက် မဖြစ်နိုင်သော လုပ်ငန်းတာဝန်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ဆန်ချင် နှင့် ဖုန်းဟွေ တို့တွင် သံသယများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဖုန်းဟွေ က သံသယဝင်လျက် "တကယ်လား။ ရောဂါကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသလို့ရတယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ကြီးမားတဲ့ကိစ္စကို ဘာလို့ ငါတို့ မကြားဖူးရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
ကျီယုံ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ အရင်က နေခဲ့တဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက သေးလွန်းလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ လင်မြို့ က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားဟာ ဆရာဝန် ကျန်းရဲ့ အကူအညီကို ရရှိခဲ့ကြပြီးသားဖြစ်လို့ အားလုံး သိကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ အခြေစိုက်စခန်းက ဇွန်ဘီဒီလှိုင်းကြောင့် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတာပဲ။"
ဖုန်းဟွေ က တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အသက်ရှင်ခွင့် အခွင့်အရေးသာရှိမည်ဆိုလျှင် သူလည်း အသက်ရှင်ချင်သည်မှာ သေချာသော်လည်း သူ့တွင် ကျောက်မျက်ဥ မလုံလောက်ဘဲ ကျောင်းသားများကို အလကား ကုသပေးရန် တောင်းဆို၍လည်း မရပေ။
မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိကြတော့ချိန်တွင် မိုကျင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည် - "ဖုန်းဟွေ ရဲ့ ကုသစရိတ်အတွက် ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ယူပါမယ်။"
သူတို့ အရင်းအနှီးများကို စုဆောင်းလိုက်ကြရာ ဆေးခန်းခကို လုံလောက်စွာ စုဆောင်းနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က လှည့်ပြီး ကားကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ကားပေါ်တက်၊ ကုသပေးမယ်။"
ဖုန်းဟွေ က ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသူများလည်း လိုက်ပါကြည့်ရှုလိုကြသော်လည်း ကျန်းလန် က တားဆီးလိုက်သည်။ "လျှို့ဝှက်ချက် ဆေးနည်းမို့လို့ မျှဝေလို့မရပါဘူး။ အားလုံး ဒီမှာပဲ ဆက်စောင့်နေကြပါ။"
ဖုန်းဟွေ ၏ ဒဏ်ရာမှာ ပြင်းထန်ခြင်းမရှိပေ။ သွေးနီရောင် ပန်းပွင့်လေးက ဗိုင်းရပ်စ်ကို စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
ဖုန်းဟွေ က ထိုသတ္တဝါလေးကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်ထပ် မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။ ကျန်းလန် ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် သူသည် ကားရှေ့ခန်းမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ့လက်ပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာများမှာပင် မည်သည့်အခါကမျှ ဒဏ်ရာမရခဲ့ဖူးကဲ့သို့ လုံးဝ ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။
လူတိုင်း ဝိုင်းအုံလာကြပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြတော့သည်။