ကားပေါ်မှ လူအချို့ ဆင်းလာကြပြီးနောက် ကြီးမားသည့် ထရပ်ကားကြီး နှစ်စီးပေါ်ရှိ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ စိမ်းပြာသွားကြသည်။
"မင်းတို့ ခွေးကောင်တွေ... ငါတို့မြို့က ပြောင်းလဲထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ အားလုံးကို ယူသွားမလို့ လုပ်နေတာလား!" ဟု တစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နင်နင်နှင့် ထုံထုံ တို့က လက်ကိုဆန့်တန်းကာ ထရပ်ကားဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသူများကို ဟန့်တားလိုက်ကြသည်။ "ဒါတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ သတ္တဝါလေးတွေလေ။"
"မင်းတို့ဟာ ဟုတ်လား။ ဒီက ပြောင်းလဲထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ အားလုံးက ငါတို့အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ! ဘယ်က မင်းတို့ရဲ့ သတ္တဝါလေးတွေ ဖြစ်လာရတာလဲ!" လူတစ်ယောက်က ထုံထုံ ကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထုံထုံ က ဝမ်ချင်းလင်၏ မှာကြားချက်ကို သတိရလိုက်သည်— လူကို မကိုက်ရ၊ မခြစ်ရ၊ သို့သော် ဝင်တိုက်ခွင့်တော့ ရှိသည်။
ထုံထုံ က နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် စကားပြောနေသော ထိုလူဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။
ထိုလူမှာ နာကျင်သဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိကာ နောက်သို့ အလှမ်းများစွာ ဆုတ်သွားရကာ ထပင် မထနိုင်တော့ပေ။ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ယောက်တွင် ထိုမျှလောက် အားသန်မည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
ထုံထုံ က သူမ၏ လက်သီးစုပ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ "ဒါတွေက ကျွန်မတို့ ဖမ်းထားတဲ့ သတ္တဝါလေးတွေ!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျိန်ဆဲရင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ "ဒီဘီလူးမလေးတွေ ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ!"
ထုံထုံ က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းကမှ ဘီလူး!"
ကျီယုံ က ထရပ်ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး "ဘာဖြစ်ကြတာလဲ။ ကလေးတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"လူကြီးတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသရတော့် ငါတို့က ကလေးတွေနဲ့ မငြင်းပါဘူး။" နှုတ်ခမ်းမွှေးရေးရေးနှင့် လူတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ "ဒီပြောင်းလဲထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို မင်းတို့ ယူသွားလို့ မရဘူး။ အားလုံးက ပိုင်ရှင်ရှိပြီးသားတွေ၊ ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းက အဲဒါတွေကို အမှီပြုပြီး အသက်ရှင်နေရတာ။"
ကျီယုံ က "မင်းတို့ ဘယ်အခြေစိုက်စခန်းကလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူ၏ ပါးစပ်တွင် မီးမညှိရသေးသော စီးကရက်တစ်လိပ် ကိုက်ထားသည်။ "ဒါက နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ပဲ။"
ကျီယုံ က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ "ဒီကနေ ငါးကီလိုမီတာအကွာကဟာလား"
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ။ မင်း ရောက်ဖူးလို့လား။"
ကျီယုံ က "မရောက်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သိတော့ သိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူက စီးကရက်ကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "သိပါလျက်နဲ့များ ဒီက တိရစ္ဆာန်တွေကို ဘယ်လို ရဲရဲတင်းတင်း ဖမ်းသွားဝံ့ရတာလဲ"
ကျီယုံ က လှောင်အိမ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက ပိုင်ရှင်မဲ့တွေလေ။ ဘာလို့ မဖမ်းရမှာလဲ။"
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူ၏ အကြည့်များ တင်းမာသွားသည်။ "ငါ တစ်ခါ ထပ်ပြောမယ်၊ ဒါတွေက ပိုင်ရှင်ရှိပြီးသား၊ အားလုံးက ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ!"
ကျီယုံ က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ငါလည်း တစ်ခါ ထပ်ပြောမယ်၊ မင်းတို့က တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးခြံ ပိုင်ရှင်တွေ မဟုတ်ရင် ဒီဟာတွေက ပိုင်ရှင်မဲ့တွေချည်းပဲ။"
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူ ဒေါသထွက်လာသည်။ "သေချင်နေတာလား!"
သူ့ကျောနောက်ရှိ ကြီးမားသော ဓားဆီသို့ လက်လှမ်းမည်အပြုတွင် ရုတ်တရက် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ကျီယုံ ၏ ချုပ်ကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးသားဖြစ်ကာ လက်ကို လိမ်ချိုးခံထားရသဖြင့် ခါးနားတွင် ဖိနှိပ်ခံထားရကာ လှုပ်ရှား၍ပင် မရတော့ပေ။
ကားအမြောက်အမြား ပြေးထွက်လာကြပြီး မိုကျင်းက အရင်ဆုံး ခုန်ဆင်းလာသည်။ "ဘာမှ မလုပ်ကြနဲ့! ငါတို့ အားလုံးက တစ်ဖက်တည်းသားတွေပဲ!"
ကျီယုံ က ဖုန်းဟွေနှင့် ယန်မེင်ယွိတို့ပါ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤလူမှာ ဝမ်ချင်းလင်နှင့် ရင်းနှီးသူ မိုကျင်းဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
ကျီယုံ က ထရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
"တော်ပါပေတယ်!" မိုကျင်း လျှောက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူကို ကန်ထည့်လိုက်သည်။ "တာဟိုင်း၊ မင်းက မြို့ငယ်လေးမှာ ပစ္စည်းတွေ သွားစုရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"
တာဟိုင်းက သူ့လက်ကို ပွတ်ရင်း မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ "ခွေးမသား၊ ဒီကောင်က ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲ။ ငါတောင် တုံ့ပြန်လိုက်နိုင်ဖို့ မလုပ်လိုက်ရဘူး၊ သူ ငါ့ကို ဖြိုချလိုက်ပြီ။"
တာဟိုင်းက ကိုင်းညွတ်ကာ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျနေသော စီးကရက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဖုန်မှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်ကာ ပါးစပ်တွင် ပြန်ကိုက်ထားလိုက်သည်။ "ငါတို့ မြို့ငယ်လေးထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဆီမီးထရပ်ကားတစ်စီးနဲ့ မောင်းထွက်သွားတာကို မြင်တော့ နောက်ကနေ လိုက်လာပြီး သူတို့ကို တွေ့တာပဲ။"
တာဟိုင်းက အလျင်အမြန် တိုင်တန်းလေသည်။ "အာ၊ သူဌေး ရေ ကြည့်စမ်းပါ။ သူတို့ ဖမ်းထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ များလိုက်တာ။ ငါတို့ရဲ့ လွတ်မြောက်လမ်းကို ဖြတ်ပစ်နေကြတာပဲ။"
ဖုန်းဟွေနှင့် ယန်မེင်ယွိတို့လည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး ထရပ်ကားနှစ်စီးပေါ်ရှိ ပြောင်းလဲထားသော တိရစ္ဆာန်များကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိုက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန်တွေ ဖမ်းဖို့လာနေမှန်း မသိခဲ့ရုံသာမက ဤမျှများပြားလှသော တိရစ္ဆာန်များကို ဖမ်းမည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ 'ဒီမှာ တိရစ္ဆာန်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလား။'
မိုကျင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "ဝမ်ချင်းလင် ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျီယုံ က သူ့ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်လေးမှာ ကြည့်ကောင်းပြီး ရေပန်းစားပုံရသည်။ "သူ့ကို တွေ့ချင်ရင်တော့ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ သူက ပြောင်းလဲထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ သွားဖမ်းနေတယ်။"
တာဟိုင်းက အော်ပြောလိုက်သည်၊ "အခုထိ ဆက်ဖမ်းနေတုန်းပဲလား!"
မိုကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒါဆိုလည်း ငါ စောင့်မယ်။"
သူတို့ ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရပါပေ။ ဝမ်ချင်းလင်နှင့် အဖွဲ့ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ပြောင်းလဲထားသော နွားများနှင့် သိုးများပါသည့် သတ္တုလှောင်အိမ်များကို သယ်လာကြပြီး ပြောင်းလဲထားသော ဝက်များကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
စောင့်ဆိုင်းနေကြသူ အားလုံး:
သူတို့က တကယ်ပဲ ဒီက ပြောင်းလဲထားတဲ့ တိရစ္ဆာန် အားလုံးကို ဖမ်းယူသွားချင်နေကြတာပဲ!
ဝမ်ချင်းလင်က ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အစကတည်းက သိပြီးဖြစ်ပြီး ကြီးမားသည့် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိသဖြင့် သူ သီးသန့်ပြန်လာစရာပင် မလိုပေ။
ကျန်လူများက ကားပေါ်သို့ ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်နေကြစဉ် ဝမ်ချင်းလင်က လျှောက်လာသည်။ "ငါ့ကို ရှာနေတာလား"
မိုကျင်းက ဝမ်ချင်းလင်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ "မင်း အရှင်လတ်လတ် ရှိသေးတာပဲ။ အရမ်းကောင်းတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျီယုံ က ရှောင်ဟိန်၏ ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "သေစမ်း၊ မင်းရဲ့ အချစ်ပြိုင်ဘက် ပေါ်လာပြီ။ ဒီကောင်က ဒေါက်တာဝမ်ကို မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ပြဿနာတော့ ရှိနေပြီ!"
ရှောင်ဟိန်က သူ့ကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွန်းလိုက်သည်။ "မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားပြီး အခြေအနေ ဘယ်လိုပြောင်းလဲမလဲဆိုတာကိုသာ စောင့်ကြည့်စမ်းပါ။"
သူ ကိုယ်တိုင်လည်း သတိထားမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရုပ်ချောသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ဝမ်ချင်းလင်ကို လိုက်ရှာလာလျှင် သူက သေချာပေါက် သတိထားမိမည်သာဖြစ်သည်။ ကျီယုံ ၏ သတိပေးချက်က မလိုအပ်ပေ။
ကျီယုံ က ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားရင်း လက်ဟန်ပြလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ အချစ်ပြိုင်ဘက်ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား"
ရှောင်ဟိန်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောရင်၊ ငါ မင်းကို အရင်ရှင်းပစ်မယ်။"
ကျီယုံ:
ကျီယုံ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေများ ဘယ်လိုဖြစ်လာမည်ကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ မျက်နှာတွင် မောပန်းသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ "မင်းလည်း အရှင်လတ်လတ် ရှိသေးတာပဲ။ ကောင်းတာပေါ့။"
မိုကျင်းက အခြားသူများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက မင်းရဲ့ အဖော်တွေလား"
ဝမ်ချင်းလင်- "ဟုတ်တယ်။"
မိုကျင်းက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်၊ "ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းက ဒီနားလေးတင်ပဲ။ လာပြီး အလည်မသွားဘူးလား"
ဝမ်ချင်းလင်က ချက်ချင်းမဖြေဘဲ တွေဝေနေပုံရသည်။
မိုကျင်းက ဆက်ပြောသည်၊ "အထက်တန်းကျောင်း ဘတ်စကတ်ဘောအသင်းက ကောင်တွေကို မှတ်မိသေးလား။ အားလုံး အခု အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ ငါတို့ နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ကို အတူတူ တည်ထောင်ခဲ့ကြတာ။ ဒီနေရာက နည်းနည်း လွတ်ထွက်နေတယ်၊ မြို့ငယ်လေးမှာ လူနည်းပြီး ဇွန်ဘီလည်း သိပ်မရှိဘူး။ ဒီမှာ လုံခြုံတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ သင်္ချာဆရာ ဆရာကြီးဂေါင်း လည်း ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ မင်း သိတဲ့လူတချို့လည်း အထဲမှာ ရှိတယ်။ ဘာလို့ လာမကြည့်တာလဲ။"
ဖုန်းဟွေ၏ အကြည့်များ မှေးမှိန်သွားသည်။ မိုကျင်းသည် သူ၏ ဘတ်စကတ်ဘော ကစားနိုင်စွမ်းကြောင့် ဝမ်ချင်းလင်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်က မိုကျင်း ဘတ်စကတ်ဘောကစားသည်ကို ကြည့်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ဘတ်စကတ်ဘောပွဲကြီးပွဲငယ်တိုင်းကို သွားရောက်ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချင်းလင်တွင် မိုကျင်းအပေါ် ခံစားချက်များ ရှိနေသည်ဟု ဖုန်းဟွေက ကောက်ချက်ချထားခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ မိုကျင်းက သူတို့၏ အထက်တန်းကျောင်း ဘတ်စကတ်ဘောအသင်းအကြောင်းကို ထုတ်ပြောလာသဖြင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေပေပြီ။
"ကားပေါ် ပစ္စည်းတင်တာ ပြီးအောင် စောင့်ပါဦး။"
ဝမ်ချင်းလင်က လိုက်သွားရန် ရုတ်တရက် သဘောတူလိုက်သဖြင့် ရှောင်ဟိန်နှင့် ကျီယုံ တို့ အံ့ဩသွားကြသည်။
ပြောင်းလဲထားသော တိရစ္ဆာန်များ တင်ထားသည့် ထရပ်ကားနှစ်စီးနှင့်အတူ အဖွဲ့သားများသည် ငါးကီလိုမီတာအကွာရှိ နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရာဂဏန်းခန့်သာ ရှိသည့် အခြေစိုက်စခန်းငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် မြို့ခံများနှင့် ခိုလှုံရာ လာရှာကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြား ပါဝင်ကြသည်။ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် သူတို့အတွက် လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ထရပ်ကားကြီးများနှင့် ဆွဲကားကြီးများကို အခြေစိုက်စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နားထားခဲ့သည်။ မိုကျင်းက ဝမ်ချင်းလင်နှင့် အခြားသူများကို အတွင်းဘက်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီး ဖုန်းဘင်၊ ဖုန်းဘို နှင့် လူအိုကျိုး တို့ကမူ ယာဉ်များကို စောင့်ကြပ်ရန် အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်သူများက အထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး နင်နင်နှင့် ထုံထုံ တို့ကလည်း ထჩင်အတိုင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် အတူတကွ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ကျန်းလန် က သူတို့၏လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အတွင်းဘက်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန် နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် အခြားသူများ၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့မှာ အလွန်ပင် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်နှင့် မိုကျင်းတို့က ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာကြပြီး ရှောင်ဟိန် နှင့် ကျီယုံ တို့က နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ ကျန်းလန် က ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ တတိယတန်းတွင် လျှောက်လာခဲ့သည်။
ယန်မེင်ယွိ က အပြုံးလေးဖြင့် ကျန်းလန် ထံ စကားစမြည် ပြောလာသည်၊ "အဒေါ်တို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလဲဟင်။"
ကျန်းလန် က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒီနေရာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်လေ၊ ငါတို့စခန်းက ကြီးတယ်လို့ ပြောရမယ်။ ငါတို့စခန်းက သန့်ရှင်းတယ်၊ ပြီးတော့ စည်းကမ်းရှိပြီး အလွန်ပဲ စည်းလုံးကြတယ်။"
ယန်မེင်ယွိ က ကျန်းလန် ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လက်နက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားတို့စခန်းက လူတိုင်းမှာ လက်နက်တွေ ရှိကြတာလား။ ဘာလို့ ကလေးတွေတောင် လက်နက်တွေ ကိုင်ထားကြတာလဲ။"
ကျန်းလန် က ရှင်းပြသည်၊ "ဪ၊ ငါတို့မှာ လက်နက်တွေက များလွန်းပြီး လူက နည်းနေလို့လေ၊ ဒါကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကလေးတွေကို ပေးထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။"
ယန်မེင်ယွိ:
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသော နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ:
ဒီလို ချမ်းသာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ ကလေးတွေ ကစားဖို့တောင် ပေးလို့ရတဲ့ သစ်သားသိုလှောင်ရုံတွေ သူတို့မှာ အများကြီး ရှိနေတာလား။
ယန်မེင်ယွိ လည်း စကားရပ်သွားကာ ခေါင်းရှုပ်သွားပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ခက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ စံနှုန်းက ဘာတွေလဲ။ စွမ်းအားရှင်တွေတောင် ဝင်လို့ မရဘူးလား။"
ကျန်းလန် က ယန်မེင်ယွိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်လိုက်သည်။ "ဝင်ဖို့ တကယ်ကို ခက်တယ်။ စွမ်းအားရှင်တွေလည်း ဝင်လို့ မရဘူး။"
ယန်မེင်ယွိ က ဆက်မေးသည်၊ "ဒါဆို ဘယ်သူတွေ ဝင်လို့ရလဲ။"
ကျန်းလန် က လူသားတွေသာဆိုလျှင် ဝင်ခွင့်မရှိဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က အကြံပေးသည်၊ "ညီမလေး၊ ဒီမှာပဲ အခြေချပြီး နေလိုက်တော့။ ငါတို့စခန်းက မင်းအတွက် မသင့်တော်ပါဘူး။"
ယန်မེင်ယွိ ခေတ္တရပ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်၊ "ဝမ်ချင်းလင်က အဲဒီစခန်းကို တည်ထောင်ခဲ့တာ တကယ်ပဲလား။"
ကျန်းလန် က ပြင်ပြောလိုက်သည်၊ "အတိအကျပြောရရင်တော့ မြို့ရိုးကစပြီး တစ်ဖက်သတ် တည်ဆောက်ခဲ့တာက ငါ့သားပဲ။"
ယန်မེင်ယွိ:
ဒါကတော့ တကယ်ကို တစ်ဦးတည်း လက်စွမ်းပြ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
ဘတ်စကတ်ဘောအသင်းဝင် အချို့ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး ဝမ်ချင်းလင်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားကြကာ အလွန်အမင်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် သူ အတော်လေး အဆင်ပြေနေကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။
ဤမျှ ကြီးမားသော စခန်းတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ခြင်းကပင် အလွန်အင်မတန် အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဟု သူတို့ တွေးထားခဲ့ကြသော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူတို့၏ မာန်မာနဟူသမျှမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
လူအချို့က သူတို့၏ ဂုဏ်ယူမှုကို ဖိနှိပ်ထားကြပြီး တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်၊ "မင်းလည်း ကိုယ်ပိုင် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား။"
ဝမ်ချင်းလင်- ဟုတ်တယ်။
ကျောင်းသားဖော်: ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလဲ။
ဝမ်ချင်းလင်: ဒီထက် ကြီးတယ်၊ ဒီထက် သန့်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီထက် ပိုသပ်ရပ်တယ်။ ငါတို့က အရမ်းစည်းလုံးတယ်။
ကျောင်းသားဖော်:
မင်းကတော့ ဟန်ဆောင်နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဟန်ဆောင်တာအတွက်တော့ အမှတ်ပြည့်ပေးပါတယ်။
ထိုကျောင်းသားက အနေခက်စွာဖြင့် ရယ်ကျဲကျဲလုပ်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "မင်းတို့စခန်းက ဘယ်မှာလဲ။"
ဝမ်ချင်းလင်: လင်မြို့.
ကျောင်းသားဖော်:
ကျောင်းသားအချို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်စီ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤသည်မှာ ဟန်ဆောင်လွန်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။ သူတို့က အလှမ်းဝေးဝေးတွင် ရှိနေကြသော်လည်း လင်မြို့ တွင် အဆင့် (၈) ပြောင်းလဲထားသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး အချင်းဝက် မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ လူသမျှကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်ဟု ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသာ မရှိလျှင်တောင်မှ လင်မြို့ သည် ဇွန်ဘီများ စုဝေးရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုနေရာတွင် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ထောင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဝမ်ချင်းလင်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ ဟန်ဆောင်ပြရန်အတွက်သာ အဝတ်သစ်များ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလော။
နောက်ကျောင်းသားတစ်ဦးက လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "လင်မြို့ က ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းရဲ့အခြေစိုက်စခန်းကို ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တာလား။"
ဝမ်ချင်းလင်: အဲဒီလိုလိုပါပဲ။
ဟွန်း၊ အဲဒါက တကယ်ကို ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ဖြစ်နေတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။
နောက်ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဝမ်ချင်းလင်၏ လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီဟု တွေးကာ သူ့ပခုံးကို ပုတ်၍ စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့အားလုံးက ကျောင်းဖော်တွေချည်းပဲလေ။ မင်းမှာ အခက်အခဲတွေ ရှိရင် ငါတို့ကို ပြောပါ။ ငါတို့ သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ။ ငါတို့စခန်းဘက်ကို လာဖို့ ဘယ်လိုလဲ။ မင်းဆန္ဒရှိရင် မင်းရဲ့အဖော်တွေကို ခေါ်ပြီး ငါတို့စခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့လို့ရတယ်။"
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ "မလိုပါဘူး။"
ဖုန်းဟွေ က အသံကို မြှင့်လိုက်သည်၊ "တချို့လူတွေကျတော့ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်စခန်းရှိတယ်လို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ တကယ် ရှိ၊ မရှိတောင် သေသေချာချာ မစုံစမ်းဘဲ အတုအယောင်မှန်း မသိဘဲနဲ့ အမြန်ပြေးပြီး မျက်နှာချိုသွေးကြတယ်။ အခုကြည့်၊ လိမ်ပြောနေတာ အထင်အရှားကြီး ဖြစ်နေရဲ့သားနဲ့ တကယ်လုပ်နေသလို ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ။"
ယန်မེင်ယွိ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။ သူမက ဝမ်ချင်းလင်နှင့် အတူတူ လိုက်သွားချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၌ တကယ် အခြေစိုက်စခန်း ရှိ၊ မရှိဆိုသည်မှာပင် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက ဟန်ဆောင်ပြနေရုံသာ ဖြစ်ပေမည်။
မိုကျင်းက အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် အမြန်ဝင်ရောက်လာပြီး ဝမ်ချင်းလင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီလေ၊ ဝမ်ချင်းလင် ပြောတာ စခန်းတစ်ခုရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ရှိမှာပေါ့။"
မိုကျင်းက ဝမ်ချင်းလင်ကို ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့နေရာဘက်ကို လာပြီး ထိုင်ပါဦး။"
နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း မှာ မြို့ငယ်လေးနှင့် မဝေးသော ရပ်ကွက်ငယ်လေးတစ်ခုတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုရပ်ကွက်၏ ပတ်လည်မြို့ရိုးကို မြေဓာတ်စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးက အခိုင်အမာ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး မြှင့်တင်ထားခဲ့ကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အတွင်းမှာ နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် နယ်မြေကို ရှင်းလင်းပေးထားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်၊ "မလိုပါဘူး။ ဒီမှာပဲ စောင့်မယ်။"
ဘယ်သူ့ကို စောင့်မှာလဲ။ မိုကျင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ မှန်တယ်၊ ဆရာကြီးဂေါင်း ကို စောင့်တာ။ ဖန်းကျယ်၊ ဆရာကြီးဂေါင်း ဘယ်မှာလဲ။
ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သော ဖန်းကျယ် က မျက်နှာရှုပ်ထွေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ဆရာကြီးဂေါင်း မြို့ထဲ သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ခုခု ရှာနေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ မကြာခင် ပြန်လာမှာပါ။"
ဝမ်ချင်းလင်နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤလူများ ဤနေရာတွင် ဆက်နေကြမလားဟု မှန်းဆနေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဆက်နေခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် မိုကျင်းတို့ဘက်ခြမ်းမှာ ပို၍ အင်အားကောင်းလာမည် ဖြစ်ပေသည်။
လူရှိရာနေရာတိုင်းတွင် ပဋိပက္ခများ ရှိစမြဲဖြစ်ပြီး နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း အတွင်းတွင်လည်း ကင်းဝေးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ရုတ်တရက် ရပ်ကွက်ဝင်းဝဘက်မှ သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်း လန့်သွားကြသည်။ ဝမ်ချင်းလင်က ထိုစဉ်ကတည်းက လှည့်ထွက်နှင့်ပြီးဖြစ်ကာ ဝင်ပေါက်ဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။